Εντυπωσιάζει ο νέος υπέρ - υπερηχητικός (10 mach) πύραυλος της Ρωσίας

Ο νέος υπερ-υπερηχητικός (hypersonic) πύραυλος αέρος-επιφάνειας με την κωδική ονομασία Kh-47M2 Kinzhal (στα ρωσικά σημαίνει στιλέτο) αναπτύσσει ταχύτητα δεκαπλάσια του ήχου (10 Mach), τουτέστιν καλύπτει απόσταση 12.250 χλμ σε μια ώρα. Η εμβέλεια των 12.000 περίπου χλμ κατατάσσει αυτό τον πύραυλο στο στρατηγικό διηπειρωτικό οπλοστάσιο της Ρωσίας. 

Σύμφωνα με το επίσημο δελτίο της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας, ο πύραυλος Kinzhal εκτοξεύτηκε προ ημερών από ένα τροποποιημένο Mig-31 BM (κωδική ονομασία κατά ΝΑΤΟ «Foxhound») και βρήκε τον καθορισμένο στόχο του με επιτυχία.

Ο Kinzhal είναι ένας στρατηγικός πύραυλος με χαρακτηριστικά πτήσης που δεν παρατηρούνται συνήθως σε hypersonic πυραύλους στερεών καυσίμων. Τα χαρακτηριστικά αυτά, χαρακτηριστικά ελιγμών σε συνάρτηση της ταχύτητας, κάνουν αδύνατη την αντιμετώπιση του από τα αντιπυραυλικά συστήματα της Δύσης (ΝΑΤΟ, ΗΠΑ). 

Σημειωτέον ότι ο πύραυλος Kinzhal μπορεί να φέρει πέραν της συμβατικής και πυρηνική κεφαλή και δύναται να χρησιμοποιηθεί και ως αντιπλοϊκός πύραυλος.

Ο Kh-47M2 Kinzhal προορίζεται κυρίως να αντιμετωπίσει την αντιπυραυλική άμυνα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, όπως το σύστημα THAAD (Terminal High Altitude Area Defence) και το σύστημα Aegis, από μια ταχέως μεταβαλλόμενη πλατφόρμα εκτόξευσης όπως είναι το Mig-31 το οποίο αναπτύσσει ταχύτητα 3 Mach. 

Επίσης ο hypersonic αυτός πύραυλος μπορεί να καταστρέψει αεροπλανοφόρα, εκτοξευόμενος από αποστάσεις που δεν δίνουν την δυνατότητα αντίδρασης και ικανής αναχαίτισης.

Η Ρωσία αποκτά όπλα τα οποία δεν είναι αντιμετωπίσιμα από την σημερινή στρατιωτική τεχνολογία της Δύσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλει να ξεκινήσει μια νέα κούρσα εξοπλισμών.

Τα νέα όπλα της Ρωσίας αναπτύχθηκαν αποκλειστικά για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του ΝΑΤΟ και της Νέας Παγκόσμιας Τάξης και η Μόσχα προσβλέπει δια αυτών στην αποκατάσταση της στρατηγικής ισορροπίας που είχε διαταραχθεί μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την μη τήρηση των συμφωνιών (όπως η εξάπλωση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς) εκ μέρους της Δύσης.

Γ. Λιναρδής

Όλες τις προηγούμενες ημέρες, τα καταγέλαστα «στρατόκαυλα» διαδικτυακά παπαγαλάκια του Καμμένου και της αμερικανικής πρεσβείας (dollars είναι αυτά, δεν είναι παίξε-γέλασε!), μας είχαν πρήξει!

Τη μία έρχεται ο 6ος Στόλος για να μας… σώσει και την Πόλη να μας δώσει! Την άλλη, ότι Αμερικανοί κομάντος ετοιμάζονται να κάνουν επιχείρηση για να απελευθερώσουν τους 2 Έλληνες ομήρους των Τουρκαλάδων! Την παράλλη, πως οι Ένοπλες Δυνάμεις με τη συνδρομή Αμερικανών στήνουν τη γραμμή άμυνας απέναντι στην Τουρκία από Έβρο μέχρι Αιγαίο και κυπριακή ΑΟΖ! Απ’ όλα είχε ο μπαξές της εξαπάτησης του ελληνικού λαού, για λογαριασμό του «μεγάλου χορηγού» και των μεγάλων αφεντικών!

Ωστόσο, τα μεγάλα αφεντικά μίλησαν και είπαν πως η Τουρκία (την οποία παρουσίαζαν οι καμμενειάδες έτοιμη να φύγει από το ΝΑΤΟ από ώρα σε ώρα…) είναι «πολύτιμη σύμμαχος» και να κόψετε το λαιμό σας οι Έλληνες με τους δύο ομήρους!

Ήρθε η ώρα να βγάλουν επιτέλους το σκασμό τα παπαγαλάκια της συμφοράς! Τουμπέκα ρε ρεζίλια των σκυλιών!

Ελληνική Επανάσταση.

Μέχρι την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα οι Έλληνες ζούσαν σε παραδοσιακές τοπικές κοινότητες, στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο εθνικισμός που γέννησε ο Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση από την αρχή συνδέθηκε με την αλλαγή, ή εξέλιξη για πολλούς, των κοινωνικών και πολιτιστικών μορφών που ονομάστηκε από τους κοινωνιολόγους μοντερνοποίηση, δηλαδή το πέρασμα από τον παραδοσιακό στο μοντέρνο κόσμο.

Ο ελληνικός εθνικισμός συγκροτήθηκε στις παροικίες του εξωτερικού. Εκεί υπήρξε μόνιμη και σταθερή επαφή των διανοούμενων-εμπόρων με τα μηνύματα του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. 

Οι διανοούμενοι και έμποροι αυτοί αντιμετώπισαν θετικά τα νέα μηνύματα για τους ίδιους ακριβώς λόγους που τα αποδέχτηκαν και οι ευρωπαίοι όμοιοί τους: είχαν μοντέρνες κοινωνικές και οικονομικές ανάγκες ως αστοί-έμποροι. Επίσης, στις παροικίες μακριά από τον ελληνικό χώρο είχαν πλέον αδυνατίσει οι τοπικιστικοί δεσμοί και το ανάλογο πνεύμα.

Στην Οδησσό στις 14 Σεπτεμβρίου 1814 οι έμποροι Νικόλαος Σκουφάς, Εμμανουήλ Ξάνθος και Αθανάσιος Τσακάλωφ ίδρυσαν τη Φιλική Εταιρεία, μια οργάνωση στα πρότυπα των ανάλογων τεκτονικών, με σκοπό την εξέγερση του έθνους.

Οι ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας είχαν εμπειρίες από τη δυτική Ευρώπη και αποτελούσαν μέρος του τελευταίου μεγάλου κύματος μεταναστών πριν την έναρξη του Αγώνα. Ζούσαν σε περιοχές που πλούτισαν από τους Ναπολεόντειους Πολέμους και τον Ηπειρωτικό Αποκλεισμό, αλλά περιήλθαν σε οικονομική κρίση μετά την ειρήνη του 1814. 

Οι ίδιοι δεν ήταν πλούσιοι και γνωρίζουμε πως οι πλούσιοι συμπατριώτες τους έμποροι της Μόσχας χλεύασαν το χρεοκοπημένο Σκουφά, όταν πήγε να τους μυήσει στην Εταιρεία και να ζητήσει ενίσχυση. Σ' αυτή την κακή οικονομική κατάσταση δεν μπόρεσαν να ενταχθούν στις νέες μοντέρνες κοινότητες της διασποράς, ενώ ταυτόχρονα ήταν εντελώς αποκομμένοι από την προστασία των παραδοσιακών κοινοτήτων του ελλαδικού χώρου. 

Η κατάστασή τους θα βελτιωνόταν, όταν θα αναγνωρίζονταν ως τα αξιότερα τέκνα της Ελλάδας, στο πλαίσιο της νέας εθνικοκρατικής οντότητας που θα αναδυόταν μετά την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό.

Οι ίδιοι, μη έχοντας προχωρήσει σε μία σοβαρή αξιολόγηση των οθωμανικών δομών, απέτυχαν να δώσουν τις βασικές θέσεις και ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα της Εταιρείας. Εξαιτίας αυτής της παράλειψης, όμως, εντάχθηκαν σε αυτή, ιδιαίτερα μετά το 1818, άτομα από κάθε κοινωνική ομάδα. Καταλυτικό ρόλο στη διαδικασία αυτή έπαιξαν οι υπόνοιες πως πίσω από την οργάνωση κρυβόταν ο Ιωάννης Kαποδίστριας και η ίδια η Ρωσία.

Η Φιλική Εταιρεία διαλύθηκε με την κήρυξη του Αγώνα έχοντας όμως καλλιεργήσει το κατάλληλο κλίμα για την έναρξή του. Ο μετέπειτα ηγέτης της Αλέξανδρος Υψηλάντης, αξιωματικός του ρωσικού στρατού και υπασπιστής του τσάρου, είχε ξεκινήσει τον Αγώνα ανεπιτυχώς από τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες.

Η ελληνική παρουσία στο χώρο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια όλου του 19ου και 20ου αι. Οργανωμένες ελληνικές κοινότητες παρουσιάστηκαν σε πάνω από είκοσι πόλεις, ενώ έλληνες έμποροι δραστηριοποιήθηκαν και σε άλλες περιοχές (Μόσχα, Πετρούπολη, Κίεβο, Νικολάϊεφ, Ισμαϊλ), χωρίς να οργανωθούν σε κοινότητα.

Ελλάδα και η Ρωσία συνδέονται με ισχυρότατους ιστορικούς δεσμούς. Δεσμούς θρησκευτικούς, πολιτιστικούς και πολιτικούς, που ανατρέχουν στα βάθη των αιώνων. Ξεκινούν από τους ελληνικούς οικισμούς του Ευξείνου Πόντου στην αρχαιότητα και συνεχίζονται με τον εκχριστιανισμό των Ρως και τις πολιτιστικές και θρησκευτικές ανταλλαγές και αλληλεπιδράσεις που επακολούθησαν. 

Συγκεκριμένα το 860 μΧ. υπογράφτηκε μία συμφωνία ανάμεσα στις δύο χώρες για τη διατήρηση σχέσεων ειρήνης και φιλίας, μία συμφωνία που έγινε ορόσημο για την διάδοση του Χριστιανισμού στη Ρωσία, διαμόρφωση της ρωσικής εθνικής ταυτότητας, καθώς και του πολιτισμού, της φιλοσοφίας, της τέχνης και των αρχών του αστικού σχεδιασμού.

Πολλοί Έλληνες βρήκαν στη Ρωσία τη δεύτερη τους πατρίδα. Το πιο λαμπρό παράδειγμα είναι ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος κυβερνήτης του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, ο οποίος για πολλά χρόνια ήταν Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η Ρωσία συνέβαλε ενεργά στην προετοιμασία και την έγκριση του Συντάγματος της Επτανησιακής Δημοκρατίας. Η νίκη στη ναυμαχία στο Ναυαρίνο βοήθησε στην απελευθέρωση των ελλήνων από τον τουρκικό ζυγό. 

Η υποστήριξη και συμπαράστασή της Ρωσίας έπαιξε αναμφίβολα ένα ρόλο-κλειδί στην απόκτηση εθνικής ανεξαρτησίας και σύστασης εθνικού κράτους στην Ελλάδα.

Η ανάπτυξη των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ελλάδας το 1828, ήταν άλλη μια επιβεβαίωση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας για την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Μια σημαντική προσωπικότητα που άφησε ιστορία ήταν ο Ρώσος Κ.Λεόντιεφ, διάσημος φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και συγγραφέας ο οποίος τέλεσε καθήκοντα Γενικού Προξένου στη Θεσσαλονίκη κατά τα χρόνια 1871-1873 και άφησε συγγράμματα εξαιρετικής σημασίας σχετικά με τη Βόρεια Ελλάδα, τα οποία ακόμη και σήμερα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Σε όλα τα χρόνια της διπλωματικής συνεργασίας Ρωσίας και Ελλάδας ποτέ δεν υπήρχαν εντάσεις.

Σήμερα, οι Έλληνες είναι πολύ περήφανοι για τους προγόνους τους που αγωνίστηκαν για τις αξίες του πολιτισμού, την προστασία των οικογενειών τους και την ίδια τη ζωή.

Η αφετηρία του ποντιακού ελληνισμού εντοπίζεται στο θρύλο τής Αργοναυτικής Εκστρατείας και στο μύθο του Φρίξου και της Έλλης.

Ο Φρίξος, γιος της Νεφέλης και του Αθάμαντα, βασιλιά του Ορχομενού στη Βοιωτία, συκοφαντήθηκε από την Ινώ, τη δεύτερη γυναίκα του πατέρα του, και οδηγήθηκε στον τόπο της θυσίας. Την αδικία δεν ήθελαν όμως ούτε και οι θεοί… 

Ένα χρυσόμαλλο κριάρι που εμφανίστηκε από τον ουρανό, σταλμένο από τον Δία, έδωσε τη λύση. Ο Φρίξος και η αδελφή του η Έλλη, που έκλαιγε για τον επικείμενο χαμό του, πήδηξαν στη ράχη του και πέταξαν μαζί του προς την Ανατολή. Ενώ όμως περνούσαν πάνω από ένα θαλάσσιο στενό, η Έλλη ζαλίστηκε, έπεσε από το κριάρι στο νερό και πνίγηκε. Η θάλασσα πήρε το όνομά της και ονομάστηκε Ελλήσποντος, γιατί πόντος στα αρχαία σήμαινε θάλασσα.

Μόνος του πια ο Φρίξος συνεχίζει και φτάνει σε μια μακρινή χώρα, την Κολχίδα (σημερινή Γεωργία). Εκεί θυσιάζει το κριάρι στον Δία για να τον ευχαριστήσει, και το δέρμα του το χαρίζει στον τοπικό βασιλιά, τον Αιήτη. Ο βασιλιάς κρεμά το δέρμα σε μια βελανιδιά και βάζει έναν δράκοντα να το φυλάει. Αυτή είναι η πρώτη επαφή του μητροπολιτικού ελληνισμού με τον Πόντο.

Η δεύτερη είναι η Αργοναυτική Εκστρατεία, που κίνητρό της είχε την ανάκτηση του χρυσόμαλλου δέρατος από την Κολχίδα.

Στην Ιωλκό, κοντά στον σημερινό Βόλο, βασίλευε ο πατέρας του Ιάσωνα, Αίσονας, τον οποίο εκθρόνισε βιαίως ο αδελφός του, Πελίας. 

Ο Ιάσωνας, που προσπάθησε να αποκαταστήσει την τάξη, κάλεσε τον σφετεριστή θείο του να εγκαταλείψει το θρόνο και να τον επιστρέψει στον πατέρα του. Ο Πελίας δεν αρνήθηκε, αλλά του ζήτησε να φέρει προηγουμένως το χρυσόμαλλο δέρας από την Κολχίδα στην Ιωλκό. 

Ήταν βέβαιος ότι από ένα τέτοιο ταξίδι ο ανιψιός του δεν θα γυρνούσε ζωντανός…

Ο Ιάσωνας σήκωσε το γάντι και η εκστρατεία ξεκίνησε. Ονομάστηκε Αργοναυτική από το πλοίο που τους μετέφερε, την Αργώ, το οποίο κατασκεύασε ο ξακουστός ναυπηγός Άργος, γιος του Φρίξου.

Στην εκστρατεία αυτή συμμετείχαν οι γονείς των ηρώων του Τρωικού Πολέμου. Ο πατέρας του Αχιλλέα Πηλέας, ο πατέρας του Οδυσσέα Λαέρτης, ο Ηρακλής, ο Ορφέας, οι Διόσκουροι Κάστορας και Πολυδεύκης, ο Θησέας, ο πατέρας του Αίαντα Τελαμώνας αλλά και η Αταλάντη, η μοναδική γυναίκα στο σκάφος.

Στην Κολχίδα πια ο Ιάσωνας έχει να αντιμετωπίσει τον βασιλιά Αιήτη, ο οποίος του ζητά να κάνει μια σειρά άθλους για να του παραδώσει το δέρμα. Η επιτυχία του ήταν εγγυημένη από τη στιγμή που έβαλε το χέρι της η κόρη του Αίαντα, Μήδεια, την οποία ο ήρωας ερωτεύτηκε και πήρε μαζί του στην Ιωλκό.

Ο μύθος δηλώνει τις δυσκολίες και τους αιματηρούς αγώνες που κατέβαλαν οι Έλληνες στην αρχή της ιστορίας τους για τον έλεγχο του εμπορικού δρόμου προς τον Εύξεινο Πόντο, όπου πλέον εγκαταστάθηκαν μόνιμα.

Ο Εύξεινος Πόντος στην αρχή ονομαζόταν Άξενος Πόντος (Άξεινο τον ονομάζει ο Πίνδαρος), με το επίθετο να ερμηνεύεται ως αφιλόξενος. Ο όρος «Εύξεινος», που επικράτησε, αποτελεί ευφημισμό.

Εύξεινος Πόντος και Ελληνισμός

Οι Ελληνικές αποικίες του Εύξεινου Πόντου

Κατά την Ελληνική μυθολογία η περιοχή κατοικείτο από τη θεότητα «Πόντος», γιος του Αιθέρα και της Γαίας. Είναι επίσης η θάλασσα την οποία διέσχισε ο Ιάσονας κατά την Αργοναυτική εκστρατεία με το μυθικό πλοίο Αργώ. Η μυθολογία θέλει δε τον Αυτόλυκο, μέλος της Αργοναυτικής εκστρατείας, ως ιδρυτή της Σινώπης.

Κατά τους ιστορικούς, ο Πόντος αποικίζεται από τους Έλληνες από τον 8ο π.Χ. αιώνα. Η πόλη δε της Μιλήτου φέρεται σαν ιδρύτρια πολλών πόλεων τόσο στα δυτικά, όσο και στα ανατολικά παράλια του Ευξείνου Πόντο.

Πέρα από τη σημασία της θαλάσσιας χώρας, ως Πόντος είναι γνωστή στο ελληνικό στοιχείο και η βόρεια ακτή της Μικράς Ασίας που βρέχεται από τα νερά του Ευξείνου Πόντου. Οι κάτοικοι αυτής της περιοχής λέγονται Πόντιοι.

Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, η γεωγραφική περιοχή που εκτείνεται από την Σινώπη στα δυτικά έως την Γεωργία στα ανατολικά, φιλοξένησε τη Δυναστεία των Κομνηνών που ίδρυσε την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. 

Στο τέλος του A΄ Παγκόσμιου Πολέμου οι ελληνορθόδοξοι του Πόντου επιχειρούν τη σύσταση είτε αυτόνομα, είτε σε συνεργασία με τους Αρμένιους υπό μορφή συνομοσπονδίας, ανεξάρτητου κράτους. 

Το εγχείρημά τους απέτυχε με αποτέλεσμα τον αφανισμό και ξεριζωμό του ελληνορθόδοξου στοιχείου από την περιοχή που πήρε διάσταση γενοκτονίας.

Οι αρχαίοι εμπορικοί δρόμοι της περιοχής μελετώνται σήμερα εκτεταμένα από επιστήμονες, καθώς ο Εύξεινος Πόντος διαπλεόταν από Χετταίους, Κάρες, Θράκες, Έλληνες, Πέρσες, Κιμμέριους, Σκύθες,Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Γότθους, Ούννους, Άβαρους, Βούλγαρους, Σλάβους, Βάραγγους, Σταυροφόρους, Βενετούς, Γενοβέζους, Λιθουανούς, Γεωργιανούς, Πολωνούς, Τάταρους, Οθωμανούς και Ρώσους.

Ίσως ο τομέας τα περισσότερα υποσχόμενος της βαθειάς υποβρύχιας αρχαιολογίας είναι η έρευνα για βυθισμένους προϊστορικούς οικισμούς στην υφαλοκρηπίδα και για αρχαία ναυάγια στην ανοξική ζώνη, που αναμένεται να είναι εξαιρετικά καλά διατηρημένα λόγω της απουσίας οξυγόνου. 

Αυτή η συγκέντρωση ιστορικών δυνάμεων σε συνδυασμό με τις ιδιότητες συντήρησης των ανοξικών νερών του Ευξείνου Πόντου, έχει προσελκύσει το αυξημένο ενδιαφέρον ενάλιων αρχαιολόγων, που έχουν αρχίσει να ανακαλύπτουν μεγάλο αριθμό αρχαίων πλοίων και οργανικών υπολειμμάτων, πολύ καλά διατηρημένων.

Ο Εύξεινος Πόντος είναι το μεγαλύτερο μη οξυγονωμένο θαλάσσιο σύστημα. Αυτό είναι αποτέλεσμα του μεγάλου βάθους της θάλασσας και της σχετικά υψηλής αλμυρότητας (και ως εκ τούτου πυκνότητας) των νερών του βάθους η ανάμειξη του φρέσκου νερού με το θαλασσινό περιορίζεται στο πολύ στα 100 με 150 μ., ενώ το νερό κάτω από την επιφάνεια αυτή εναλλάσσεται μόνο μια φορά ανά χίλια χρόνια.

Επομένως δεν υπάρχει καμία σημαντική ανταλλαγή αερίων με την επιφάνεια, και ως αποτέλεσμα το αποσυντιθέμενο οργανικό υλικό στο ίζημα καταναλώνει κάθε διαθέσιμο οξυγόνο.

Ενώ είναι γενικά αποδεκτό πως ο Εύξεινος Πόντος υπήρξε λίμνη γλυκού νερού (τουλάχιστον τα άνω στρώματά της) με ένα σημαντικά χαμηλότερο επίπεδο κατά τη διάρκεια του τελευταίου παγετώνα, η μετά τον παγετώνα ανάπτυξή της σε θάλασσα παραμένει ζήτημα εντατικής μελέτης και συζητήσεων. 

Υπάρχουν καταστροφολογικά σενάρια, όπως αυτά που προτείνουν οι Γουίλλιαμ Ράιαν και Γουόλτερ Πίτμαν, καθώς και μοντέλα που δίνουν έμφαση σε μια πιο σταδιακή μεταβολή σε αλατούχες συνθήκες. 

Βασίζονται σε διαφορετικές θεωρίες για το επίπεδο που η λίμνη γλυκού νερού είχε φτάσει μέχρι την περίοδο που η Μεσόγειος Θάλασσα ήταν αρκετά ψηλά ώστε να ρέει πάνω από τα Δαρδανέλια και τον Βόσπορο. 

Από την άλλη, μια μελέτη στον θαλάσσιο πυθμένα στην πλευρά του Αιγαίου δείχνει πως την 8η χιλιετία π.Χ. υπήρχε μεγάλη ροή φρέσκου νερού που έβγαινε από τον Εύξεινο Πόντο.

Το τέλος των Ελλήνων του Πόντου

Πόντιοι ποδοσφαιριστές καταδικάστηκαν και απαγχονίστηκαν, χωρίς απτές αποδείξεις αντι-τουρκικής δραστηριότητας: 

Οι Τούρκοι εθνικιστές αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι επειδή η φανέλα της ομάδας των Ποντίων έφερε τα χρώματα της ελληνικής σημαίας

Το 1921 ο Κεμάλ υπέγραψε σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με την  κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση. Έτσι γινόταν εύκολο γι' αυτόν να στραφεί εναντίον του ελληνικού στρατού που είχε προελάσει στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. 

Ο αγώνας του Κεμάλ κατά του ελληνικού στρατού είχε ως αποτέλεσμα να θεωρηθούν οι Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας ως δυνάμει συνεργάτες του "εχθρού" και "προδότες".

Έτσι, αρχικά οι ηγέτες των Ελλήνων Ποντίων εξοντώθηκαν σε δίκες παρωδίες και στη συνέχεια άρχισε κύμα τρομοκρατίας κατά των ελληνικών πληθυσμών. Πρωτοστάτης στο έργο αυτό ήταν ο Τοπάλ Οσμάν από την Κερασούντα. Η τρομοκρατία και οι αγριότητες κορυφώθηκαν στα τέλη του 1921 και στις αρχές του 1922.

Τελικά, με ειδική σύμβαση που περιεχόταν στη συνθήκη της Λωζάνης οι χριστιανοί της Μικράς Ασίας, ανεξάρτητα από την εθνικότητα, υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να μετοικήσουν στην Ελλάδα. Η επιλογή του θρησκεύματος ως κριτηρίου για την ανταλλαγή ή την παραμονή είχε ως αποτέλεσμα την άφιξη στην Ελλάδα, εκτός των Ελλήνων, και των διασωθέντων Αρμενίων, ενώ από την ανταλλαγή εξαιρέθηκαν οι εξισλαμισμένοι Πόντιοι.

Αρκετοί (περίπου 85.000-100.000) Έλληνες Πόντιοι είχαν εγκαταλείψει τις εστίες τους ήδη από το 1918, ακολουθώντας το ρωσικό στρατό κατά την υποχώρησή του. 

Αυτοί εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στη Γεωργία και την Κριμαία. Διατήρησαν τους δεσμούς τους και το εθνικό τους φρόνημα, και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1990 οι απόγονοι αυτών εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα.

Η αποχώρηση των Ελλήνων είχε ως αποτέλεσμα την ερήμωση και την οικονομική παρακμή της περιοχής. Σε αντίθεση με άλλες περιοχές της Τουρκίας, ο Πόντος δεν μπόρεσε να αναπτυχθεί οικονομικά και η υστέρησή του από το μέσο όρο της οικονομίας της Τουρκίας ήταν έντονη.

Το αποτέλεσμα ήταν να προκληθεί μεγάλο κύμα μετανάστευσης αρχικά προς τα μεγάλα αστικά κέντρα της Τουρκίας και στη συνέχεια προς τη Γερμανία. Η Τουρκία προσπάθησε να δημιουργήσει κίνητρα, με την εισαγωγή της καλλιέργειας του ρυζιού και του φουντουκιού, αλλά τα αποτελέσματα ήταν περιορισμένα.

Τον Σεπτέμβριο του 1968, ισχυρός σεισμός συγκλόνισε τη Σαμψούντα, τη Σινώπη, το Μπολού και το Μπαρτίν.

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης είχε ως αποτέλεσμα να πλημμυρίσουν τα λιμάνια του Πόντου από Ρώσους, Γεωργιανούς και Αρμενίου, οικονομικούς μετανάστες, οι οποίοι ασχολούνταν με το εμπόριο, τις κατασκευές και διάφορες ημιπαράνομες δραστηριότητες. Όμως, η οικονομική ανάκαμψη που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στη Ρωσία έχει ενθαρρύνει το κύμα επιστροφής των οικονομικών μεταναστών προς τις πατρίδες τους.

ΕΝΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

Το ψευτορωμέϊκο τής κατοχής γκρεμίζει το Έθνος στο οποίο ουδέποτε άνηκε. Δίδει τη Μακεδονία μήπως και πάρει οικονομική ανοχή. 

Κάνει κρυφά λόγια με την Αλβανία. 

Αντιμετωπίζει γραφειοκρατικά και αναλώσιμα το στράτευμα. Γεμίζει λαθραίους την Πατρίδα, παρακρατικούς την κοινωνία και αντιρατσιστικές προπαγάνδες πολυφυλετισμού και πανθρησκείας τα σχολειά.

Στο ζήτημα των τουρκικών προκλήσεων στα Ίμια, στα κυπριακά ύδατα και την επιχείρηση τουρκοποίησης τού Καστελόριζου, οι επικίνδυνοι κυβερνητικοί χειρισμοί διευκολύνουν την εχθρική επιχείρηση οριστικής ακύρωσης τής ελληνικής ΑΟΖ, που θα έπρεπε να είχε ορισθεί ως εφαπτόμενη τής ΑΟΖ τής Κύπρου μας εντός ενιαίου αμυντικού δόγματος, ενώ πλέον βρισκόμαστε στον κίνδυνο συρρίκνωσης τής εθνικής μας επικράτειας. 

Η θόλωση τής αλήθειας περί τής απαγωγής Ελλήνων στρατιωτών μας από την ελεύθερη Θράκη επισφραγίζει την επικινδυνότητα τού ψευτορωμέϊκου.

Η επιχείρηση αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και πόρων από κάποιους προσωρινά δυνατούς και την Τουρκία επί τού Αιγαίου μας που το θέλουν διαμοιρασμένο στον 25ο μεσημβρινό είναι σαφής, την ίδια στιγμή που ασκούνται οικονομικοί εκβιασμοί σε βάρος πολεμικών μας υποδομών.

Ή 

θα πέσει 

το ψευτορωμέϊκο ή 

η Ελλάς. 

Οι φωνές που έχουμε δώσει ιερό όρκο σε Χριστό και Ελλάδα πρέπει να δώσουμε τα χέρια σε μια αληθινά ιερή ελληνική συμμαχία. 

Όλες οι φωνές και οι δυνάμεις τού Πατριωτικού Εθνικιστικού Κινήματος να δώσουμε τον κοινό αγώνα και να ενώσουμε τούς Έλληνες για να πάρουμε πίσω την Πατρίδα, ώστε να αποκρούσουμε τον παγκοσμιοποιητή τύραννο.

Ελλάς Ορθόδοξη, Ελλάς Τρανή. Αυτή είναι η εργασία μας. Συνεργασία των πατριωτικών και εθνικιστικών φορέων η οποία πρέπει να σχεδιαστεί και να εφαρμοστεί δίχως καμία εξαίρεση, τόσο εντός όσο και εκτός κοινοβουλίου. Τούτη την πρόταση κομίζω υπευθύνως.

ΕΝΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ 

ΓΙΑ 

ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ.

Γράφει ο Σπυρίδων Καραχάλιος  

Έβρος: Εστιάζοντας στο Δάσος και όχι στο Δένδρο.Τελειώνετε με αυτή την κακοπαιγμένη κωμωδία. Του Υποστράτηγου ε.α. Ιπποκράτη Δασκαλάκη.

• Το συγκεκριμένο επεισόδιο αποτελεί μια ακόμη προσπάθεια ψυχολογικής (και όχι μόνο) εκμετάλλευσης του θέματος από την Άγκυρα, με στόχευση το εσωτερικό ακροατήριο της αλλά και το Eλληνικό

• Κάποτε μάλιστα θα έπρεπε η Ελληνική κοινή γνώμη (και τουρκική) να πληροφορηθούν τις συνθήκες αλλά κυρίως τις σημαντικές απώλειες που υπέστησαν οι υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις στο μεθοριακό επεισόδιο –που δημιουργήθηκε εξ υπαιτιότητα τους - στο προγεφύρωμα του Πέπλου, το Δεκέμβριο του 1986

Σίγουρα είναι θλιβερό να βλέπει κανείς στη τηλεόραση Έλληνες και μάλιστα ένστολους στρατιωτικούς, να υφίστανται την ταπεινωτική διαδικασία της σύλληψης και μεταγωγής από τα όργανα ασφαλείας της γείτονος χώρας. Το αθέλητο αίσθημα απογοήτευσης γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν αναλογιστούμε και τις πρόσφατες εικόνες του πληγωμένου ΠΑΘ «Γαύδος» αλλά και του ακινητοποιημένου γεωτρύπανου της ΕΝΙ στην κυπριακή ΑΟΖ.

Το ατυχές περιστατικό στον Έβρο εντάσσεται στο πλαίσιο των αναπόφευκτων και συχνά μοιραίων (ευτυχώς όχι στη συγκεκριμένη περίπτωση) ανθρώπινων σφαλμάτων. Ως επί το πλείστον, μια ενδελεχής εξέταση αποδεικνύει και άλλους παράγοντες που συνετέλεσαν, λιγότερο ή περισσότερο, στη δυσμενή εξέλιξη.

Στο παραπάνω συνδυασμό αρνητικών συνθηκών και λανθασμένης ανθρώπινης απόφασης (αυτό που ο Clausewitz ονομάζει «τριβή»), δύο νεαρά στελέχη του Στρατού Ξηράς ακολουθώντας, κάτω από άσχημες συνθήκες ορατότητας τα ίχνη στο χιόνι, έχασαν το δρόμο τους και πέρασαν στην άλλη πλευρά των συνόρων. Ανάλογες ατυχίες έχουν πρόσφατα υποστεί ακόμη και σκάφη του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ, εξοπλισμένα με σύγχρονα συστήματα εντοπισμού θέσεως και καθοδήγησης και βρέθηκαν στα χέρια των Ιρανών. 

Ατυχές το επεισόδιο - ίσως και αναπόφευκτο στην καθημερινή συνοριακή ρουτίνα - δυσμενής όμως η εξέλιξη του καθώς οι Τούρκοι απεφάσισαν (μπορεί να περίμεναν ολόκληρους μήνες μια ανάλογη ευκαιρία) να το εκμεταλλευθούν ποικιλοτρόπως. Δυστυχώς στην προσπάθεια τους αυτή - άθελα μας - γινόμαστε συνεργοί τους.

Καθώς δεν έχουμε αντιληφθεί ότι η αντιπαλότητα μας με την Τουρκία επεκτείνεται σε κάθε επίπεδο και σε κάθε δραστηριότητα και χωρίς να κατανοούμε τη σημασία των ψυχολογικών επιχειρήσεων αρχίσαμε μια ανεπίτρεπτη «σεναριολογία» για τις τουρκικές επιδιώξεις. Φυσικά και δεν μπορούσαμε να παρεμποδίζουμε την ηθελημένη (και σκηνοθετημένη) προβολή σκηνών της μεταγωγής των συλληφθέντων στρατιωτικών. 

Η δημιουργία όμως και προβολή, αρχικά εκ μέρους μας, σεναρίων «ανταλλαγής αιχμαλώτων» και παράθεσης ανησυχιών ή φημών εκβιαστικών τουρκικών προτάσεων εκτιμώ ότι μάλλον βλάπτουν την υπόθεση αλλά και τα εθνικά συμφέροντα μας. Αρκετά ειρωνικά η τουρκική πλευρά, αφού μας άφησε να «ξεσαλώσουμε», απορρίπτει αυτά τα σενάρια ως απαράδεκτα!

Η σύντομη επιστροφή των ανθρώπων μας σίγουρα πρέπει να αποτελεί βασικό στόχο της πολιτείας και ανησυχία και ευχή όλων. Η συνεχής προβολή όμως του θέματος με βαθυστόχαστες και πολλάκις επικίνδυνες -χάρη της δημοσιογραφικής αποκλειστικότητας - προσεγγίσεις, δημιουργεί μια αίσθηση αποπροσανατολισμού. 

Το βασικό πρόβλημα παραμένει η μακροπρόθεσμη και σταθερή τουρκική αναθεωρητική πολιτική σε βάρος της Ελλάδος. 

Το συγκεκριμένο επεισόδιο αποτελεί μια ακόμη προσπάθεια ψυχολογικής (και όχι μόνο) εκμετάλλευσης του θέματος από την Άγκυρα, με στόχευση το εσωτερικό ακροατήριο της αλλά και το Ελληνικό. Οι τουρκικές ψυχολογικές επιχειρήσεις συνήθως είναι καλά ενορχηστρωμένες, γεγονός που φαίνεται ότι παραβλέπουμε και τομέας που υστερούμε. 

Οι δηλώσεις του γνωστού συμβούλου του Τούρκου Προέδρου, Μπουλούτ, δεν αποτελούν εκφράσεις ενός γραφικού προσώπου. Συμβαδίζουν απόλυτα με τις εικόνες της μεταγωγής των στρατιωτικών μας και αποτελούν προειδοποίηση για το επόμενο στάδιο της «τιμωρίας μας» σε περίπτωση ηθελημένης ενέργειας ή ακόμη και ατυχήματος!

Η Ελληνική αντίδραση θα πρέπει να είναι η αποφυγή μεγέθυνσης της υπόθεσης, κατεύθυνση προς την οποία, ορθά κατά τη γνώμη μου, κινήθηκε η κυβέρνηση στη συγκεκριμένη περίπτωση. Με σεβασμό στην «ανεξάρτητη» τουρκική δικαιοσύνη και υπομονή, θα πρέπει να περιμένουμε στωικά τις αποφάσεις της, προετοιμάζοντας όμως - και παρασκηνιακά προειδοποιώντας- έντονες αντιδράσεις για την απαράδεκτη μεταχείριση της Άγκυρας έναντι «συμμάχων» στρατιωτών. 

Ανάλογα επεισόδια στην εποχή του ψυχρού πολέμου, όταν δεν υπήρχε ικανοποιητική συμβιβαστική λύση, οδηγούσαν σε αμοιβαίες απελάσεις επιλεγμένων διπλωματικών υπαλλήλων με προκατασκευασμένες αιτίες. 

Στην περίπτωση μιας απαράδεκτης εξέλιξης ή αδικαιολόγητης καθυστέρησης, η τουρκική πλευρά θα πρέπει να γνωρίζει ότι θα ακολουθήσουν ανάλογα αντίμετρα και περαιτέρω ψυχρότητα σε όλα τα επίπεδα.

Στο πλαίσιο των δικών μας ψυχολογικών επιχειρήσεων - με πολλαπλή πάντα στόχευση - θα μπορούσε κάλλιστα το ΥΕΘΑ να προβεί σε αποκαλύψεις των επεισοδίων στα οποία Τούρκοι στρατιωτικοί συνελήφθησαν στη συνοριογραμμή και σχεδόν άμεσα επεστράφησαν. 

Κάποτε μάλιστα θα έπρεπε η Ελληνική κοινή γνώμη (και τουρκική) να πληροφορηθούν τις συνθήκες αλλά κυρίως τις σημαντικές απώλειες που υπέστησαν οι υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις στο μεθοριακό επεισόδιο –που δημιουργήθηκε εξ υπαιτιότητα στους - στο προγεφύρωμα του Πέπλου, το Δεκέμβριο του 1986.

Συνοψίζοντας θα επαναλάβω ότι η διαρκής στο τύπο μεμψιμοιρία για την τύχη των στελεχών μας, παράλληλα με διακίνηση σεναρίων δεν είναι παραγωγική ούτε για αυτά ούτε και για τα εθνικά μας συμφέροντα. 

Τα στελέχη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, με την ένταξη τους στο στράτευμα έχουν ενστερνιστεί τους κινδύνους που αυτό εγκυμονεί και είναι περήφανα για την επιλογή τους. 

Γνωρίζουν δε πολύ καλά ότι το επεισόδιο στο Βόρειο Έβρο θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε μια αιματηρή συμπλοκή με άγνωστες συνέπειες. 

Ας μη κάνουμε και εμείς - ως πολιτεία και Έλληνες - το λάθος των αγαπητών συναδέλφων μου και βλέποντας το δένδρο να χάσουμε το δάσος. Το μήνυμα της Ελλάδος -από κάθε πλευρά- προς την Τουρκία πρέπει να είναι ένα, απλό και αποφασιστικό:

Τελειώνετε με αυτή την κακοπαιγμένη κωμωδία.

Του Υποστράτηγου ε.α. Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Πτυχιούχου του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών - Πάντειο Πανεπιστήμιο

Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις &Στρατηγικές Σπουδές - Πάντειο Πανεπιστήμιο

Μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)

Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)

(huffingtonpost.gr - Φωτογραφία: Stringer-Reuters)

Ίμβρος και Τένεδος: Οι ”άγνωστες” χαμένες πατρίδες.

Προϊστορική Ίμβρος

Τα απομεινάρια νεολιθικών οικισμών στην Ίμβρο μαρτυρούν ότι το νησί κατοικείται από τα βάθη των αιώνων. Μέχρι και τα τέλη του 6ου αιώνα π. Χ. κατοικούνταν από Προέλληνες. Το όνομά της το πήρε από τον Καρικό θεό της γονιμότητας Ίμβραμο ή Ίμβρασο. Ο Όμηρος μας πληροφορεί ότι σε αυτή τη νευραλγικής σημασίας γωνιά του Αιγαίου, ανάμεσα στην Τένεδο και την Ίμβρο, είχε τους σταύλους των αλόγων του ο Ποσειδώνας, ο θεός της θάλασσας. Αλλά και η θεά Θέτιδα, μητέρα του ηρωικού Αχιλλέα, είχε τα παλάτια της στο βυθό ανάμεσα στην Ίμβρο και τη Σαμοθράκη.

Στο άρμα της αρχαίας Αθήνας

Γύρω στο 480 π.Χ. και ενώ οι ελληνικές πόλεις αντιμετωπίζουν την απειλή των Περσών, η Αθήνα αποικίζει την Ίμβρο με φτωχούς και ακτήμονες Αθηναίους κληρούχους. «Δήμος Αθηναίων ο εν Ίμβρω», ονομάστηκε ο νέος οικισμός. Τα νομίσματά του είχαν στη μία τους όψη τη θεά Αθηνά και στην άλλη το σύμβολό της, την κουκουβάγια και σπανιότερα τον τοπικό θεό Ίμβραμο. Οι άποικοι διατηρούσαν τη διπλή ιδιότητα του Ιμβρίου και Αθηναίου πολίτη. Η γλώσσα που μιλούσαν, η θρησκεία, το πολίτευμά τους, καθώς και το ημερολόγιο που χρησιμοποιούσαν, ήταν πιστή αντιγραφή των Αθηναϊκών. Οικοδόμησαν την πόλη τους στο λόφο όπου σήμερα βρίσκεται το χωριό Κάστρο και κοντά στην εκβολή του Μεγάλου Ποταμού, στον οποίο έδωσαν το όνομα Ιλισός, από τον ομώνυμο ποταμό της Αττικής. Στους αιώνες που ακολούθησαν, η ιστορία της Ίμβρου συνδέθηκε με εκείνη της πόλης των Αθηνών, καθώς το νησί έγινε μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, πολέμησε στο πλευρό των Αθηναίων, αλλά κατακτήθηκε και λεηλατήθηκε από τους Σπαρτιάτες. Το 387 π.Χ., με την Ανταλκίδειο Ειρήνη, δόθηκε πίσω στους Αθηναίους, μαζί με τη Λήμνο και τη Σκύρο. Η Ίμβρος άλλαζε συνεχώς χέρια, από τους Μακεδόνες στους Αθηναίους και αντίστροφα. Μετά την ήττα του Φιλίππου του Ε΄ από τους Ρωμαίους και την ειρήνη στις Κυνός Κεφαλές (197 π.Χ.), έγινε ξανά Αθηναϊκή κτήση. Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παρέμεινε εξαρτώμενη από την Αθήνα. Τον 2ο και 3ο αιώνα π.Χ., υπερίσχυσαν σε αυτήν τα Καβείρια μυστήρια και η λατρεία του Ίμβραμου - Ερμή.

Στα βυζαντινά χρόνια

Το πότε ακριβώς εγκαθιδρύθηκε ο Χριστιανισμός στην Ίμβρο, δεν είναι φανερό. Το 766 μ.Χ. οι Βούλγαροι επιτέθηκαν στην Ίμβρο, τη Σαμοθράκη και την Τένεδο και πήραν μαζί τους ως σκλάβους 2.500 κατοίκους. Το 769 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Ε΄ τους εξαγόρασε, προσφέροντας στους Βούλγαρους μεταξωτές ενδυμασίες και τους μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Κατόπιν τους ενίσχυσε οικονομικά, για να συνεχίσουν τη ζωή τους όπου ήθελαν. Εικάζεται ότι μεταξύ των ετών 1010 και 1020, το νησί ανακηρύχθηκε Πατριαρχική Εξαρχία και παραχωρήθηκε στον μετέπειτα πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Μιχαήλ Κηρουλάριο. Η θρησκευτική ζωή αναπτύχτηκε έντονα, λόγω και της γειτνίασης με το Άγιον Όρος. Πολλά από τα μεγάλα μοναστήρια του διατηρούσαν αξιόλογα μετόχια στο νησί. Το 1204, οι Φράγκοι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη. Η Ίμβρος δεχόταν επιδρομές ως το 1261, οι οποίες αναφέρονται σε πολλές από τις προφορικές παραδόσεις της. Ενώθηκε ξανά με το Βυζαντινό κράτος το1285, όταν επικράτησε ειρήνη με τους Βενετούς. Ενώ ο Αλέξιος Φιλανθρωπινός ανακατέλαβε τα νησιά του Αιγαίου με ισχυρό στόλο, οι συμπλοκές με τους Βενετούς και τους Γενοβέζους συνεχίζονταν. Επί Οθωμανικής Aυτοκρατορίας

Στις αρχές του 14ου αιώνα, μπήκαν στο ιστορικό σκηνικό και οι Οθωμανοί. Το 1332, η Ίμβρος ερημώθηκε από 380 οθωμανικά πλοία με 40.000 άνδρες. Οι αλλεπάλληλες εμφύλιες έριδες των Βυζαντινών δε διευκόλυναν την κατάσταση...Όταν το 1453 έπεσε η Πόλη, οι άρχοντες της Ίμβρου την εγκατέλειψαν. Ο Ίμβριος ευγενής Μιχαήλ Κριτόβουλος, ωστόσο, έστειλε στον αρχηγό του Οθωμανικού στόλου, στην Αδριανούπολη, ακριβά δώρα, μηνύοντάς του ότι προσφέρει την κυριαρχία του νησιού στο Μωάμεθ Β΄τον Πορθητή. Στόχος του ήταν να γλιτώσει η Ίμβρος από ολοσχερή καταστροφή και να διατηρήσει, στο μέτρο του εφικτού, το κοινωνικό της καθεστώς. Έτσι διαφυλάχθηκε η δημογραφική σύνθεση και η εσωτερική ειρήνη στο νησί. Αλλά και οι Βενετοί δεν έπαψαν να διεκδικούν την Ίμβρο. Το 1479 παραχωρήθηκε οριστικά στους Οθωμανούς, ενώ δημιουργήθηκαν δύο παροικίες Ιμβρίων, το Ιμβριοχώρι στην επαρχία Δέρκων στην Πόλη, και το χωριό Ίμπρος στα Σφακιά της Κρήτης. Το 16ο αιώνα επικράτησε ηρεμία. Η Ίμβρος παρήγε δημητριακά, βαμβάκι, μέλι, ελιές, αμύγδαλα, καρύδια και ανέπτυξε την αλιεία και την κτηνοτροφία. Το 1545 έγινε βακούφιο του τεμένους Σουλεϊμανιγιέ. Οι Ίμβριοι άρχισαν να αγοράζουν κτήματα και να αποκτούν περιουσία στο νησί. Το 17ο αιώνα προκλήθηκε αναταραχή, εξαιτίας της προσπάθειας των Ιησουιτών να εγκαθιδρύσουν το δόγμα τους στο νησί, με μοχλό το μητροπολίτη Αθανάσιο Α΄. Τότε ιδρύθηκε το χωριό Αγρίδια από διαφωνούντες ορθοδόξους κατοίκους. Τελικά υπερίσχυσε η ορθοδοξία.

Στα νεώτερα χρόνια, μέχρι τη Συνθήκη των Σεβρών

Το Νοέμβριο του 1821, ο Κανάρης πυρπόλησε την τουρκική αρμάδα στον όρμο της Τενέδου. Αν και γεωγραφικά βρίσκεται στο «στόμα του λύκου», η Ίμβρος βοήθησε, υλικά κυρίως, την Ελληνική Επανάσταση. Όσοι Ίμβριοι συμμετείχαν φανερά, δεν ξαναγύρισαν στο νησί, από το φόβο αντιποίνων. Την περίοδο αυτή πολλοί Ίμβριοι μετανάστευσαν ως εποχιακοί εργάτες και συνεργεία τεχνιτών στη Μικρά Ασία, στην Αίγυπτο και στο Άγιον Όρος. Αναδείχθηκε επίσης, η ξεχωριστή προσωπικότητα του Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού, φωτισμένου μοναχού και πνευματικού δασκάλου του νησιού. Το 1850 ιδρύθηκαν στην Ίμβρο τα πρώτα αλληλοδιδακτικά σχολεία. Το 1893, η Ίμβρος αριθμούσε 9.456 κατοίκους, από τους οποίους οι 99 ήταν Τούρκοι και οι 9.357 Έλληνες. Τον Οκτώβριο του 1912, κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, άγημα υπό τον υποπλοίαρχο Παντελή Χορν κατέλαβε την Ίμβρο, με το θρυλικό θωρηκτό «Αβέρωφ». Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα το 1914, οι Αγγλογάλλοι εγκατέστησαν στο νησί «Αρχηγείο Εκστρατευτικού Σώματος Επιχειρήσεων Ελλησπόντου». Με τη Συνθήκη των Σεβρών, το 1920, η Ίμβρος και η Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.

Ίμβρος και Τένεδος - Απλά μαθήματα καταπάτησης ανθρώπινων δικαιωμάτων

Η Ίμβρος και η Τένεδος, τα δύο νησιά που βρίσκονται στην είσοδο των Δαρδανελίων (Ελλήσποντος), το 1922 αριθμούσαν περίπου 12.000 κατοίκους, όλοι τους Έλληνες. Με την Συνθήκη της Λοζάνης, τα νησιά πέρασαν στην κυριαρχία της Τουρκίας, με ένα ειδικό καθεστώς, που προέβλεπε τοπική αυτοδιοίκηση και ειδική μεταχείριση του πληθυσμού.

Και όντως… Οι Τούρκοι επιφύλαξαν για τους Έλληνες των δυο αυτών νησιών, μια πολύ «ειδική» μεταχείριση, έτσι ώστε σήμερα, να έχουν απομείνει εκεί περί τους 200 ηλικιωμένους Έλληνες, ενώ ο συνολικός πληθυσμός «τονώθηκε» με Τούρκους και Κούρδους έποικους.

Μια τακτική, που έρχεται σε πλήρη «αρμονία» κι «αμοιβαιότητα», με την ελληνική πολιτική του «μη στάξει και μη βρέξει» του μουσουλμανικού πληθυσμού της Θράκης, που η Τουρκία έχει πάρει υπό την «προστασία της», παρ’ ότι δεν πρόκειται για εθνική μειονότητα, αλλά για θρησκευτική, κι ως εκ τούτου δεν της πέφτει κανένας λόγος.

Δείτε το βίντεο, στο οποίο παρουσιάζεται το χρονικό του αφελληνισμού των δύο αυτών νησιών .

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος: Η Ελλάς πρέπει να απαντήσει άμεσα στην τουρκική προκλητικότητα!

Ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή,  Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος δήλωσε για το νέο επεισόδιο τουρκικής προκλητικότητας στον Έβρο:

Καταγγέλλουμε την νέα επιθετική ενέργεια κατά της Ελλάδος της Τουρκίας. Η αιχμαλωσία των δύο Ελλήνων στρατιωτών είναι μία ενέργεια προκλητική, στην οποία οφείλει να απαντήσει και η κυβέρνηση και η Αξιωματική Αντιπολίτευση. Συνένοχοι στην στάση της Τουρκίας είναι οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ευρώπη που την αφήνουν και προβαίνει σε τέτοιες ενέργειες.

Η Ελλάδα πρέπει να απαντήσει, να προβεί σε διαβήματα στους διεθνείς οργανισμούς.

Όσο για την δήλωση Τόσκα κατά της ηγεσίας της Ελληνικής Αστυνομίας είναι για γέλια και για κλάματα. Και για τους δύο. Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι εδώ ακριβώς σε αυτό το σημείο είχαν συλληφθεί αυτοί που εισέβαλαν στην Βουλή και με εντολή του Προέδρου της Βουλής, αλλά και του υπουργού του κ. Τόσκα αφέθηκαν ελεύθεροι.

Ας αφήσουν την υποκρισία. Η Χρυσή Αυγή τους απαντά: 

Αναρχικοί και μπολσεβίκοι, 

αυτή η γη δεν σας ανήκει!

ΓΑΛΛΙΑ: Κανένας εκδοτικός οίκος δεν τολμούσε να εκδώσει τα απομνημονεύματα του Jean-Marie Le Pen.

Εκδόθηκαν όμως από έναν μικρό εκδοτικό οίκο και μέσα σε λίγες ώρες έγιναν μπεστ σέλερ

Για χρόνια, ο Jean-Marie Le Pen ήθελε να εκδώσει τα απομνημονεύματά του. Κανένας όμως από τους «μεγάλους» εκδοτικούς οίκους της Γαλλίας δεν φαινόταν πρόθυμος να το κάνει.

Τώρα, όμως, το βιβλίο με τα απομνημονεύματα του 89χρονου ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου, είναι μια πραγματικότητα: "Ο Γιος του Έθνους" (Mémoires : Fils de la nation), κυκλοφόρησε επίσημα την Πέμπτη και έγινε αμέσως μπεστ σέλερ στη Γαλλία, καλύπτοντας ακόμη και τις πωλήσεις στην Amazon για μεγάλο μέρος της ημέρας. Οι αναγνώστες προ-παρήγγειλαν ολόκληρο το έργο των 50.000 αντίτυπων πριν καν αυτά φτάσουν στα ράφια, ανακοίνωσε ο εκδoτικός οίκος των απομνημονευμάτων του Le Pen, Éditions Muller. Μια δεύτερη έκδοση πρόκειται να γίνει άμεσα.

Ο άνθρωπος πίσω από τον εκδοτικό οίκο Muller, είναι ο Guillaume Jourdain de Thieulloy, (τον αγόρασε το 2009), Γάλλος φιλόσοφος, δημοσιογράφος, συγγραφέας, με μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες, ειδικός στην πολιτική θεολογία και μαχητικός Καθολικός. 

Είναι επίσης ο διευθυντής των εκδόσεων GT και διαχειριστής των ιστοσελίδων της “Nouvelles de France”, “Le Salon beige”, που θεωρείται η «ναυαρχίδα» των μαχητικών καθολικών που υπερασπίζονται την παράδοση και τον θεσμό του γάμου («ακροδεξιοί» για το σύστημα) και “L'Observatoire de la christianophobie”, η τελευταία μοναδική στο είδος της, αφού ασχολείται με την καταγραφή περιστατικών χριστιανοφοβίας!

Πώς ο Thieulloy (αριστερά στην φωτογραφία) με τις μικρές του δυνάμεις, άρπαξε το βιβλίο του Jean-Marie Le Pen κάτω από τη μύτη των μεγαλύτερων παριζιάνικων εκδοτών;

"Απλά, πολλοί από αυτούς αρνήθηκαν", εξηγεί ο Guillaumede Thieulloy σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα Riposte Laique.

Και συνεχίζει: Για να πούμε την αλήθεια, σε μια κανονική χώρα, όπου η δημόσια συζήτηση θα ήταν λιγότερο υστερική, τα απομνημονεύματά του Jean-Marie Le Pen θα δημοσιεύονταν από έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο. 

Πριν από 20 χρόνια, όλοι θα πολεμούσαν για το ποιος θα τα έκανε δικά του. Σήμερα, ο σεχταρισμός (δηλ. στενότητα πνεύματος) έχει φτάσει σε τέτοιο ύψος, που ορισμένοι συγγραφείς φαίνεται ότι απαίτησαν από τους εκδότες τους να παραιτηθούν από τη δημοσίευση του βιβλίο του Jean-Marie Le Pen. 

Ένας από τους φίλους μου, ο οποίος παρακολούθησε μία από τις ανεπιτυχείς διαπραγματεύσεις, μου προσέφερε τη δουλειά. Και, είναι λίγο πιο ελεύθερος από τον μέσο παριζιάνο εκδότη. Δέχτηκα - αφού βεβαιώθηκα ότι ένας μεγάλος διανομέας θα μπορούσε να με υποστηρίξει καθώς είναι απαραίτητο για ένα τέτοιο λανσάρισμα. 

Riposte Laique : Η αριστερή εφημερίδα "Le Monde", ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες, με μια σπάνια περιφρόνηση, ότι το βιβλίο του Jean-Marie Le Pen θα πωλούσε λίγα αντίτυπα, γιατί οι ψηφοφόροι του διαβάζουν ελάχιστα. Φαίνεται ότι έπεσαν έξω, έτσι;

Guillaume de Thieulloy: Καθώς η "Le Monde" προφανώς δεν μπορεί να δημοσιεύσει "fake news", πρέπει να πιστέψουμε ότι οι ψηφοφόροι του (σοσιαλιστή) Benoît Hamon έσπευσαν να αγοράσουν τα απομνημονεύματα! Για να μιλήσουμε πιο σοβαρά, προφανώς δεν ξέρω ποιος αγοράζει, αλλά το βιβλίο ξεκινάει με εκπληκτική ζήτηση, αφού μια πρώτη εκτύπωση 50.000 αντιτύπων εξαντλήθηκε δύο ημέρες πριν από την κυκλοφορία! Πρέπει να ξανακάνουμε μια νέα έκδοση των 50 000. 

Riposte Laique : Υποψιάζομαι ότι ο Jean-Marie Le Pen, ειδικά ο στρατάρχης Pétain και ο πόλεμος της Αλγερίας, (θέματα που αναφέρονται στο βιβλίο) απέχουν πολύ από τον «πολιτικά ορθό» λόγο. Φοβόσαστε αγωγές μετά την έκδοση αυτού του βιβλίου;

Guillaume de Thieulloy: Ειλικρινά, δεν το νομίζω. Φυσικά δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε πολλές από τις πολιτικές ή αισθητικές κρίσεις του Jean-Marie Le Pen, αλλά δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο εμπίπτει στο νόμο. Αλλά και πάλι, στην καταστροφική κατάσταση που βρίσκεται η ελευθερία της έκφρασης στη δυστυχισμένη μας χώρα (και η Riposte Laique είναι σε θέση να γνωρίζει τι λέω!), δεν θα τολμούσα να υποσχεθώ ότι κάποιο «μαγαζί» γερά επιδοτούμενο δεν θα προσβαλλόταν από αυτά ή από κάποια φράση...

ΠΗΓΗ: εδώ