ΠΕΜΠΤΟΦΑΛΑΓΓΙΤΕΣ ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ!...

ΙΔΟΥ ...OI ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ  ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ

 ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΠΕΜΠΤΟΦΑΛΑΓΓΙΤΕΣ 

ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ!...

Εν τάξει τα περισσότερα πράγματα τα του κόσμου τα έχω ξεκαθαρίσει γι αυτό και διάγω εν γαλήνη. 

΄Ένα μόνο δεν μπορούσα όλα αυτά τα χρόνια να εξηγήσω κι είναι: 

Γιατι το πόπολο,κυρίως οι ανάρχες και οι κουκουλοφόροι αποκαλούν τους δημοσιογράφους «αλήτες και ρουφιάνους»; 

Παλαιά οι δημοσιογράφοι –προ της μεταπολίτευσης, έχαιραν μεγάλου σεβασμού και τιμής από την κοινωνία.

Τι συνέβη ώστε ξαφνικά να μεταλλαχτεί το κλίμα σήμερα και η ευγενής αυτή τάξη να λοιδωρείται και να ταυτίζεται με αλήτες και ρουφιάνους; 

Η απάντηση ήρθε σήμερα όταν είδα μάλλον στο blog του ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ-ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ μια αποκαλυπτική λίστα με όλα τα μπουμπούκια της αριστεράς , που εισέβαλαν στον Τύπο μετά την πτώση κυρίως της χούντας , παραμορφώνοντας με τις χαζοιδέες τους την πάλαι ποτε παραδοσιακή αξιοποιστία της δημοσιογραφίας. 

Και το κύρος του δημοσιογράφου. 

Το έχω τονίσει κι άλλοτε: Δημοσιογράφος που σέρνεται και υπηρετεί συγκεκριμένες κομματικές ιδεοληψίες , αυτός όχι μόνον είναι επικίνδυνος ,αλλά διαπράττει ειδεχθές έγκλημα σε βάρος του λαού. 

Δεν του λέει ποτέ την αλήθεια. Και με χίλια κολπάκια του περνάει έμεσα κι άμεσα κάποτε τις ιδεοληψίες του με αποτέλεσμα να τον δηλητιαριάζει σταθερά... 

Κι ιδίως όταν είναι εντεταλμένο και μίσθαρνο όργανο κομματικών μαγαζιών..Είναι πεμπτοφαλαγγίτες! 

Η πιο κάτω λίστα είναι αποκαλυπτική. Θα μπορούσα να μιλήσω για έναν έκαστον χωριστά , αλλά ας σταθούμε στην ουσία.. 

Ενώ η Γιάλτα καθόρισε τα ποσοστά των κομμουνιστών στην Ελλάδα (όχι πάνω από 10%) , παρατηρεί κανείς στα Μ.Μ.Ε. να έχουν καταληφθεί, μεταχουντικά, από ένα τσούρμο ΚΝΙΤΕΣ με τον μανδύα του δημοσιογράφου. 

Η κατάληψη είναι μαζική και θα χρειαστεί μεγάλη έρευνα για να εντοπίσουμε στις πραγματικές του διαστάσεις το κακό που έκαναν στην ελληνική κοινωνία.. 

Από μια ματιά κανείς σχεδόν από τη λίστα δεν μπήκε στον Τύπο από έρωτα και δημοσιογραφική αξιοσύνη.. Κυρίως οι περισσότεροι μπήκαν από το παράθυρο ή με άλλα γνωστά κολπάκια ...κομματικών στηρίξεων κ.λπ. 

Καταννοώ ασφαλώς την ένταξη των περισσοτέρων στην ΚΝΕ. Θα τη χαρακτήριζα νεανική επιπολαιότητα και ίσως πολλοί εκ των παρακάτω να μην είναι τώρα συνειδητοί οπαδοί του αξιομακάριστου κομμουνισμού, αλλά δεν παύει να κουβαλάνε μέσα τους τη ρομαντική και ουτοπιστική ιδεολογία τους , που την αμολάνε ωστόσο σε κάθε ευκαιρία για να μην ξεχνάνε και τον ρόλο του προσηλιτιστή ... 

Το έγκλημά τους είναι βαρύ και θα χρειαστεί χρόνος για το απλώσω . 

Θλίβομαι βαθειά για την κατάντια όλων εκείνων που δημοσιογραφούν επιτρέποντας στον εαυτό τους να μεταβάλλονται σε πλασιέ ιδεοληψιών και μάλιστα αιμοσταγών. 

Θα το επαναλάβω. Ο αληθινός δημοσιογράφος ανήκει στον λαό του, αυτόν και μόνον υπηρετεί. Δεν είναι λακές κανενός κόμματος. 

Τα κόμματα για να επιζήσουν χρειάζονται ιδεογραφήματα και οπαδούς να τα δώσουν ζωή κι έννοια. Και μεγαλύτερη κομπίνα, απάτη απ΄αυτή δεν υπάρχει για τον ελεύθερα σκεπτόμενο άτομο. 

Και σήμερα ξανακούω στις στράτες τα ίδια συνθήματα που άκουγα στα 1951..

ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ... 

Ο ίδιος ο χαβάς από τους σημερινούς Κίντες, λες και δεν υπάρχουν άλλα.. Τόσο στέρεψε μαζί με την ιδεολογία τους και η φαντασία να εφεύρουν κάτι νέο... πιο συγκινησιακό κι αληθινό! 

Συνεχίζουν ακάθεκτοι να τσουλάνε με τον αραμπά... 

Χάθηκε μισός και πλέον αιώνας και ακόμη είμαστε στα ίδια... Δεν πρέπει να θλίβομαι...; 

ΟΙ ΚΟΜΣΟΜΟΛΟΙ 

ΠΟΥ ΈΓΙΝΑΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ ΤΩΝ ΜΜΕ! 

Γιώργος Μπόμπολας: Ο ΕΠΟΝίτης που έγινε βαρόνος. Δε χρειάζονται πολλές συστάσεις. Καναλάρχης, μεγαλοεκδότης, κατασκευαστικές εταιρείες, τα πάντα όλα. Έχει ακόμα μεγάλη αδυναμία στο ΚΚΕ. 

Σταύρος Ψυχάρης:Κληρονόμος-Πρόεδρος του ΔΟΛ (Λαμπράκη), Πρόεδρος του Δ.Σ. του mega κ.τ.λ. Από κομμουνιστική οικογένεια, έκανε τα πρώτα του βήματα στο ΚΚΕ.

Μάνια Τεγοπούλου:Εκδότρια Ελευθεροτυπίας, MEGA κ.τ.λ. Κόρη του καπετάνιου του ΕΛΑΣ, Κίτσου Τεγόπουλου, θεωρείται ακροαριστερή. 

Κώστας Γιαννίκος:Γνωστός κομμουνιστής, προερχόμενος από την πρώην ΕΣΣΔ. 

Για ένα φεγγάρι είχε αγοράσει την διεθνούς φήμης κομματική εφημερίδα «Πράβντα».

Είναι βασικός μέτοχος (και διευθύνων σύμβουλος) του καναλιού Alter, ιδιοκτήτης των ραδιοφωνικών σταθμών John Greek, Oasis, Captain Jack, ιδιοκτήτης της εκδοτικής εταιρείας Modern Times, των τηλεοπτικών περιοδικών Tivo και Avanti, των δισκογραφικών εταιρειών Legend, MBI, Eros, Κίνησις, ΛΥΡΑ κ.λπ.

Αναστασιάδης Θέμος: ΑΝΤ 1, ΚΝΕ. 

Στρατής Λιαρέλης:Διευθυντής ειδήσεων του ΑΝΤ 1. ΚΝΕ. 

Νίκος Ευαγγελάτος (ή Εισαγγελάτος): ΚΝΕ. 

Όλγα Τρέμη: MEGA, ΚΝΕ. 

Παύλος Τσίμας:MEGA, πρώην δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη, ΚΚΕ. 

Μανώλης Αναγνωστάκης: MEGA Σαββατοκύριακο, ΚΝΕ.

Οι του Ιού της Ελευθεροτυπίας: ΚΚΕ εσωτερικού και εν συνεχεία Β' Πανελλαδική (ακροαριστερή διάσπαση της νεολαίας του ΚΚΕ εσωτ., το 1978, εξέδωσαν το περιοδικό «Σχολιαστής»).

Στην Β' Πανελλαδική συμμετείχαν επίσης και οι Χρύσανθος Λαζαρίδης, (της λεγόμενης «γενιάς του πολυτεχνείου»), σήμερα πολιτικός σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά. 

Παναγιώτης Παναγιώτου, (ή Παν. Παν.): στέλεχος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού του Μπόμπολα (Έθνος κ.α.) 

Αλέξης Παπαχελάς:Καθημερινή, ΣΚΑΪ κ.λπ., ο οποίος μάλιστα ήταν Γραμματέας της Β' Πανελλαδικής στο. Κολέγιο Αθηνών. 

Σταύρος Λυγερός:Καθημερινή, της «γενιάς του πολυτεχνείου», ήταν και στην «συντονιστική επιτροπή» του πολυτεχνείου, ΟΣΕ («Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση»). 

Τάσος Τέλλογλου:ΣΚΑΪ, ΚΝΕ. 

Βασίλης Λυριτζής: (ο επονομαζόμενος «Τρότσκι», λόγω καταπληκτικής ομοιότητος): στην πρωινή «Πρώτη Γραμμή» του ΣΚΑΪ, ΚΚΕ εσωτ. 

Δήμος Βερύκκιος:Alpha, ΚΝΕ. 

Λάκης Λαζόπουλος:Alpha, Κνίτης, ....το πουλάκι μας. 

Γιώργος Κύρτσος: Ο. «φιλελεύθερος» εκδότης και τηλεσχολιαστής, κι αυτός στην ΚΝΕ ήτανε. 

Μάκης Τριανταφυλλόπουλος (κοινώς. «Ταρζάν», «Ζούγκλας», ή «Κατακίτρινος»): 

Αριστεριστής γενικώς, φίλος των Ξηρών και μόνιμος απολογητής της κόκκινης τρομοκρατίας, «αδέσποτος» σήμερα, άγνωστο αν ήταν κάπου οργανωμένος παλαιότερα. 

Γιώργος Βαρεμένος: τηλεσχολιαστής, ΚΚΕ, σπουδές Μόσχα. 

Αλέξης Οικονόμου: Ο σημερινός. «αριστερός πατριώτης» του Καρατζαφέρη, προηγουμένως δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη και στέλεχος του ΚΚΕ. 

Παντελής Καψής: γιός του υπουργού του ΠΑΣΟΚ, αδερφός του Μανώλη, του φανατικού. εκσυγχρονιστή του MEGA, Διευθυντής στα ΝΕΑ, ΚΚΕ εσωτ. 

Χρήστος Μαχαίρας:Διευθυντής στο Έθνος του Μπόμπολα, ΚΚΕ εσωτ. 

Θανάσης Τσεκούρας:ΝΕΤ, ΚΚΕ εσωτ. 

Νίκος Μεγγρέλης:έχει περάσει από πολλά κανάλια (MEGA, ΑΝΤ1), τώρα είναι Διευθυντής Διεθνών Τηλεοπτικών Εκπομπών της ΕΡΤ Α.Ε., ΚΚΕ εσωτ. 

Μπάμπης Παπαπαναγιώτου:ΝΕΤ τώρα ΣΚΑΪ, ΚΚΕ εσωτ. 

Σεμίνα Διγενή: Έχει χαθεί τελευταία, ΚΝΕ και αυτή. 

Γιάννης Λάτσιος: Oκύριος, life style του ΑΝT1, ΚΚΕ εσωτ. 

Σταμάτης Μαλέλης:Γενικός Δερβέναγας του. κουτσομπολίστικου καναλιού STAR και αναμφισβήτητος. άρχοντας του life style. Ακροαριστερός (τροτσκιστής) στα νιάτα του. 

Γιάννης Βλαστάρης:Διευθυντής σύνταξης της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, ΚΝΕ. 

Δημήτρης Τσιόδρας:Πρώην διευθυντής του Flash (Κόκκαλης) και νυν υπεύθυνος πολιτικού της Ελευθεροτυπίας, ΚΝΕ. 

Ηλίας Θεοφύλακτος:Διευθυντής στην εφημερίδα Ισοτιμία, ΚΝΕ. 

Στέλιος Κούλογλου:«Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» στην ΝΕΤ (συμμετέχει και στο Δ.Σ. της κρατικής αυτής εταιρείας), TVXS κ.τ.λ. Στο υπερεπαναστατικό ΕΚΚΕ ήταν ο κύριος (σύντροφος). 

Μπήλιω Τσουκαλά:ΝΕΤ, στο ΕΚΚΕ κι αυτή. 

Σπύρος Παπαδόπουλος: Ο ακριβοπληρωμένος της ΝΕΤ «στην υγεία μας βρε παιδιά» ή «στην υγεία σας κορόϊδα»), ΕΚΚΕ. 

Ανδρέας Μικρούτσικος: Ο big brother. Έχει χαθεί τελευταία, αλλά δεν αποκλείεται να επανεμφανιστεί. Επαναστάταρος του ΕΚΚΕ κι αυτός. 

Δημήτρης Ψυχογιός: Βήμα, οργανωτής της αριστερίστικης «20ης του Οκτώβρη». 

Επειδή και οι δημοσκόποι έχουν άμεση σχέση με τα ΜΜΕ, ας μπούμε για λίγο στον θαυμαστό κόσμο τους: 

Ηλίας Νικολακόπουλος: Ο. πατέρας όλων των δημοσκόπων. Παλιό δραστήριο μέλος αριστερίστικων οργανώσεων σε Ελλάδα και Γαλλία (29η Μάη, Curiel Apparat). Παλιά έγγραφα της ΚΥΠ τον ενέπλεκαν και με την τρομοκρατία. Ωστόσο, δεν αποδείχθηκε τίποτα. 

Γιάννης Μαυρής:Γενικός Διευθυντής της Public Issue, ΚΚΕ εσωτ. 

Χριστόφορος Βερναρδάκης: Γενικός Διευθυντής της VPRC, ΚΚΕ εσωτ. 

Στράτος Φανάρας:Γενικός της Metron Analysis, ΚΚΕ εσωτ. 

Τάκης Ρουτζούνης:Γενικός της Κάπα Research, τ. Γραμματέας Οργάνωσης Σπουδάζουσας της ΚΝΕ. 

Τάκης Θεοδωρικάκος:Γενικός της GPO, τ. Γενικός Γραμματέας της ΚΝΕ. 

Να πως διαμορφώνονται οι συνειδήσεις στην Ελλάδα. 

Αυτά τα ολίγα. 

Ευρωκομμουνισμός: Μια τελειωμένη ιστορία.

Το πολιτικό εγχείρημα του ευρωκομμουνισμού εμφανίστηκε στη Δυτική Ευρώπη, κατά τη δεκαετία του 1970. 

Οι κυριότεροι φορείς του ρεύματος αυτού ήταν τα κομμουνιστικά κόμματα της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας, αν και επηρέασε ευρύτερα την πολιτική της ευρωπαϊκής, αλλά και της διεθνούς αριστεράς. 

Ο βασικός πολιτικός και ιδεολογικός άξονας του μπορεί να διαβαστεί ως μια απόπειρα ανάπτυξης διαφορετικών πολιτικών πρακτικών και χάραξης ενός άλλου στρατηγικού ορίζοντα, πέρα από αυτόν που κυριαρχούσε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα (μαρξισμός-λενινισμός σοβιετικού τύπου), αλλά και πέρα από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Στο σημείο αυτό αξίζει να υπενθυμίσουμε τα παρακάτω ιστορικά δεδομένα: η Κομμουνιστική Τρίτη Διεθνής, γνωστή και ως Κομιντέρν, διαλύθηκε το 1943, ενώ η Σοσιαλιστική Διεθνής (της οποίας πρόεδρος την τρέχουσα περίοδο είναι ο Γιώργος Παπανδρέου), ιδρύθηκε το 1951. 

Το πρώτο δεδομένο σήμαινε, μεταξύ άλλων, ότι τα κομμουνιστικά κόμματα που ήταν μέλη της Κομιντέρν μετατράπηκαν σε εθνικά κόμματα, αν και δεν έπαψαν ποτέ να καθοδηγούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το κόμμα της «μητέρας του σοσιαλισμού», δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης. 

Το δεύτερο, η ίδρυση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, σήμαινε πως η οικογένεια των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας αποκτούσε κοινή στέγη και μια σειρά από θεμελιώδεις πολιτικές αρχές, όπως η πίστη στις αρχές της δυτικής αστικής δημοκρατίας και σε μια συγκεκριμένη μορφή οικονομικής πολιτικής, γνωστής και ως κεϋνσιανισμός.

Μια σειρά από πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις, που έλαβαν χώρα κυρίως κατά τη δεκαετία του 1960 (χωρίς βεβαίως να ξεχνούμε τα όσα διαδραματίστηκαν στην Κούβα τη δεκαετία του ’50), όπως ο πόλεμος στην Αλγερία, το Βιετνάμ, η άνοιξη της Πράγας και η παγκόσμια διάσταση της φοιτητικής εξέγερσης με επίκεντρο τη Γαλλία τον Μάη του ’68, έδειξαν αφενός τα αδιέξοδα του υπαρκτού σοσιαλισμού, και αφετέρου, τη δυνατότητα νικηφόρων επαναστατικών αγώνων που ξεπερνούσαν τον ορίζοντα της αστικής δημοκρατίας. 

Οι εξελίξεις αυτές καθόρισαν εν πολλοίς το τοπίο της ευρωπαϊκής αριστεράς, και όχι μόνο αυτής. Με βάση τα παραπάνω, και με δεδομένη τη σημαντική εκλογική άνοδο των δυτικών κομμουνιστικών κομμάτων στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο ευρωκομμουνισμός υιοθέτησε μια σειρά βασικών θέσεων, οι οποίες είχαν σκοπό την κατασκευή ενός πολιτικού πλαισίου απαλλαγμένου τόσο από τον αυταρχισμό και τον συγκεντρωτισμό που χαρακτήριζε τα καθεστώτα του «υπαρκτού», όσο και από τις, ουσιαστικά ενταγμένες στην κυρίαρχη καπιταλιστική λογική, θέσεις της σοσιαλδημοκρατίας. 

Επίσης, το πολιτικό πρόγραμμα του ευρωκομμουνισμού καθορίστηκε εμμέσως και από το ότι στην Ιταλία κυρίως, αλλά και στη Γαλλία και στη Γερμανία του ’70, η δράση ένοπλων ομάδων με διακηρυγμένους στόχους την ανατροπή της καπιταλιστικής κυριαρχίας, ήταν βασικό στοιχείο της πολιτικής συγκυρίας.

Οι βασικές θέσεις

Προτού παρουσιάσουμε τις βασικές θέσεις του εν λόγω ρεύματος οφείλουμε να προβούμε σε κάποιες μάλλον εύλογες και προφανείς παρατηρήσεις: 

Κατά πρώτο, ο ευρωκομμουνισμός δεν ήταν ενιαίο ρεύμα από πολιτική και από θεωρητική σκοπιά. Όσοι και όσες αναφέρονταν και αναφέρονται σ’ αυτό έκαναν και κάνουν λόγο για το δεξιό και για τον αριστερό ευρωκομμουνισμό. 

Κατά δεύτερο, υπήρχαν σημαντικές διαφοροποιήσεις στην πολιτική που ακολουθούσαν οι κυριότεροι κομματικοί φορείς του. 

Τέλος, η ύπαρξη κυριότερων υποδηλώνει ότι υπήρχαν και δευτερεύοντες φορείς του ευρωκομμουνισμού. 

Ένας απ’ αυτούς ήταν και το ΚΚΕ Εσωτερικού, μέλος του οποίου ήταν ο Νίκος Πουλαντζάς, βασικός εκφραστής, από ένα σημείο και μετά, της ευρωκομμουνιστικής αντίληψης. Με βάση τις παρατηρήσεις αυτές, θα προχωρήσουμε στην παρουσίαση των βασικών θέσεων του ευρωκομμουνισμού, οι οποίες ήταν οι παρακάτω:

1. Δυνατότητα βελτίωσης της αστικής δημοκρατίας. Με βάση την παραδοχή αυτή, και με βασική προϋπόθεση τη δραστηριοποίηση των λαϊκών μαζών, η μετάβαση στο σοσιαλισμό ήταν εφικτή εντός του πλαισίου και των θεσμών της αστικής δημοκρατίας. Η διάφορα του δεξιού από τον αριστερό ευρωκομμουνισμό στο σημείο αυτό είχε να κάνει με το αν και σε ποιο βαθμό ήταν αναγκαία η συνολική αναμόρφωση του κρατικού μηχανισμού, αν δηλαδή το μαζικό κίνημα θα προχωρούσε ή όχι σε ένα συνολικό θεσμικό επαναπροσδιορισμό όλων των κρατικών μηχανισμών με σκοπό τον κοινωνικό έλεγχο. Επί της ουσίας, στο σημείο αυτό αναπαραγόταν μια εν πολλοίς κλασική διαφωνία στο πλαίσιο της μαρξιστικής προβληματικής, σε σχέση με το αν και μέχρι ποιο βαθμό ο κρατικός μηχανισμός είναι ουδέτερος ή όχι.

2. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την πλήρη αντικατάσταση του θεσμικού πλαισίου της αστικής δημοκρατίας. Με άλλα λόγια, ενώ προβλέπονταν θεσμοί άμεσης δημοκρατίας όπως εργατικά συμβούλια και ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης, εντούτοις, οι θεσμοί της άμεσης δημοκρατίας είτε δε μπορούσαν να υποκαταστήσουν είτε θα συνυπήρχαν με θεσμούς αντιπροσωπευτικής ή κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (οι πολιτικές αποχρώσεις προφανώς συγκροτούσαν και στο σημείο αυτό το δίπολο αριστερά-δεξιά).

3. Η διαδικασία μετάβασης στο σοσιαλισμό προβλεπόταν ως μακρόχρονη και σταδιακή. Η συγκεκριμένη θέση είχε να κάνει με την παραδοχή από τη μεριά του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, ότι το στάδιο ανάπτυξης του πολιτικού συστήματος στη δύση έκανε σχεδόν αδύνατη την εμφάνιση κρίσεων μεγάλης κλίμακας. Στο σημείο αυτό, η δεξιά τάση πρότεινε την τακτική των μεταρρυθμίσεων ενώ η αριστερή αυτή των ρήξεων και των ποιοτικών αλμάτων: με άλλα λόγια, η δεξιά τάση πίστευε στην ειρηνική, νόμιμη και σταδιακή επανάσταση, ενώ η αριστερή πίστευε στις βαθμιαίες ποιοτικές ρήξεις και στο ριζικό μετασχηματισμό όλων των κρατικών μηχανισμών, τόσο των κατασταλτικών όσο και των ιδεολογικών.

4. Επεξεργασίες που οδηγούσαν στην αλλαγή του τρόπου λειτουργίας των κομμουνιστικών κομμάτων. Στόχος ήταν η επίτευξη πιο δημοκρατικών διαδικασιών και η «οριζόντια» επικοινωνία των μελών παράλληλα με τις «κάθετες» δομές. Για το λόγο αυτό τέθηκαν στο προσκήνιο θεσμοί όπως οι θεματικές επιτροπές και ιδέες που αμφισβητούσαν την κομματική πειθαρχία.

Συνεπώς, η ευρωκομμουνιστική προοπτική είχε διαφορετικό σχέδιο σε σχέση με τη λενινιστική (αν και η συζήτηση για τον Λένιν την περίοδο εκείνη αναγκαστικά επικαθοριζόταν από αυτό που είχε καθιερωθεί ως «μαρξισμός-λενινισμός»), τόσο ως προς τη διαδικασία μετάβασης, όσο και ως προς την κρατική εξουσία, αλλά και ως προς τη διαδικασία εμπέδωσης του σοσιαλισμού μετά την πολιτική επικράτηση της όποιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Σε αντίθεση με το πολιτικό πρόγραμμα της Τρίτης Διεθνούς, το οποίο συμπυκνωνόταν στη μετωπική σύγκρουση με το κράτος και την οριστική κατάλυση του (αν και η ιστορία των χωρών του υπαρκτού έδειξε ότι οι κρατικοί μηχανισμοί όχι μόνο διατηρήθηκαν αλλά μετατράπηκαν σε μηχανισμούς άσκησης αυταρχικών εξουσιαστικών μορφών), η ευρωκομμουνιστική προοπτική δεν υποστήριζε τη βίαιη σύγκρουση με το κράτος: αντιθέτως, έκανε λόγο για διατήρηση των θεσμών αντιπροσωπευτικής-κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ταυτόχρονα και παράλληλα με την πρόνοια για ύπαρξη αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών στη λεγόμενη κοινωνική βάση.

Οι θέσεις αυτές σχετίζονταν με τη θεωρητική σκοπιά μέσω της οποίας το εν λόγω ρεύμα διάβασε τόσο την ιστορία και τη θεωρία του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και την ευρωπαϊκή ιστορία εν γένει. 

Μια πολύ βασική παραδοχή του ευρωκομμουνισμού ήταν ότι το στάδιο ανάπτυξης (οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής) των δυτικών κοινωνιών ήταν τέτοιο που επέτρεπε την επίτευξη προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών χωρίς την προσφυγή σε βίαιες μορφές δράσης. Θεωρούσαν λοιπόν ότι η ανάπτυξη της δυτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ήταν τόσο υψηλή, ώστε απαιτούνταν κάποιες μικρές μετατοπίσεις και κινήσεις τακτικής από τη μεριά της αριστεράς για να επιτευχθούν οι στόχοι της. 

Σε γενικές γραμμές, η Ευρώπη ήταν για τον ευρωκομμουνισμό η κοιτίδα του Διαφωτισμού, της προόδου, της κουλτούρας και των γραμμάτων. Συνεπώς, και σε αντίθεση με αυτά που διαδραματίζονταν στις χώρες του ανατολικού μπλοκ και στην Κίνα, υπήρχε η πεποίθηση ότι μια διαφορετική (ευρωκομμουνιστική) Ευρώπη ήταν εφικτή χωρίς ρήξεις μεγάλης κλίμακας. 

Η «προηγμένη» Ευρώπη δεν είχε καμία σχέση με την «καθυστερημένη» Ανατολή: στην Ανατολή λόγω της πολλαπλής καθυστέρησης, ήταν αναγκαία η προσφυγή στην ένοπλη βία αλλά ήταν και περίπου αναμενόμενος ο δεσποτισμός των καθεστώτων αυτών, ενώ στη δύση η αστική δημοκρατία δεν απείχε και τόσο από τη σοσιαλιστική της μετεξέλιξη.

Στο δια ταύτα

Επιχειρώντας ένα σχόλιο σε αδρές γραμμές του πυρήνα των θέσεων του ευρωκομμουνισμού, θα θέλαμε να ξεκινήσουμε από την εκτίμηση του για το επίπεδο του πολιτικού ανταγωνισμού στο πλαίσιο της δεκαετίας του ’70. 

Θα λέγαμε λοιπόν ότι τα ευρωκομμουνιστικά κόμματα μάλλον υπερτίμησαν τις δυνάμεις τους, δηλαδή την εκλογική άνοδο της αριστεράς την περίοδο εκείνη.

Επίσης, μάλλον υποτίμησαν τον αντίπαλο. Θεώρησαν πως η αστική δημοκρατία και το αστικό κράτος μπορεί να κατακτηθεί και να μεταρρυθμιστεί χωρίς μεγάλες θυσίες. 

Βέβαια, η αντίληψη αυτή στηριζόταν, εκτός των άλλων και στο ότι οι αγώνες των λαϊκών δυνάμεων ήταν που είχαν οδηγήσει στον εκδημοκρατισμό των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Όμως, στην προσπάθεια τους αυτή έκαναν κάποιες κινήσεις τακτικής οι οποίες οδήγησαν στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που προσδοκούσαν.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα: ο ιστορικός συμβιβασμός του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος αλλά και η συναίνεση του στο πρόγραμμα λιτότητας, ούτως ώστε να εξέλθει η χώρα από την οικονομική και πολιτική (δράση ένοπλων ομάδων) «κρίση». 

Το γαλλικό κομμουνιστικό κόμμα και το περίφημο Κοινό Πρόγραμμα με τους Σοσιαλιστές το οποίο οδηγήθηκε στην εκλογική ήττα του 1978, παρά τις εκ διαμέτρου αντίθετες τότε εκτιμήσεις, αλλά και η συμμετοχή του ΚΚΓ στην κυβέρνηση Μιτεράν, η οποία τελικά ενσωμάτωσε πλήρως το κόμμα αυτό την κυρίαρχη λογική της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία ανεξαρτήτως προθέσεων, αναπαρήγαγε και διεύρυνε την καπιταλιστική κυριαρχία με την πολιτική που άσκησε. 

Η εμμονή, τέλος, στην εστίαση της κριτικής στον κρατικομονοπωλιακό χαρακτήρα του επιπέδου ανάπτυξης του καπιταλισμού την περίοδο εκείνη, μάλλον έθεσε σε δεύτερη μοίρα τη συνολική κριτική του καπιταλισμού, αν και, ειδικά στο σημείο αυτό, υπήρχαν αρκετές διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του ρεύματος.

Είδαμε ότι τα ερωτήματα που απασχόλησαν το ρεύμα αυτό, διατρέχουν την πολιτική συζήτηση στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κινήματος διαχρονικά: τι να κάνουμε, πώς να το κάνουμε, με ποιους να συμμαχήσουμε και άλλα συναφή. 

Όλες οι τάσεις και τα ρεύματα του μαρξισμού καλούνται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να απαντήσουν σ’ αυτά τα ζητήματα, γι’ αυτό και αξίζει να μελετηθούν χωρίς προκαταλήψεις. Με νηφαλιότητα.

3 λόγοι για τους οποίους ο Τσίπρας δεν θα κυβερνήσει ποτέ

Λόγος 1ος: Αν κάποιος κοιτάξει τις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων 30 ετών θα βρει την αναλογία δεξιών - αριστερών ψηφοφόρων ως εξής: 51% ψηφίζουν αριστερά, 46% δεξιά και ...

ένα 3% ουδέτερα κόμματα. 

Αυτό ακριβώς έδειξαν και οι κάλπες της 6ης Μαΐου.

Οι μετακινήσεις ψηφοφόρων γίνονται σε συντριπτικό ποσοστό εντός των τειχών της δεξιάς ή αριστερής ιδεολογίας, πλην των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων τα οποία απορροφούσαν ποσοστά δυσαρεστημένων του άλλου εναλλάξ. 

Ακόμα και τότε όμως τα νούμερα δεν άλλαζαν δραματικά και έδιναν ένα 3-4% στην πράσινη ή μπλε κυβέρνηση.

Αυτό φαίνεται εκ πρώτης όψεως να ευνοεί τον Αλέξη, όμως οι εκλογές της 17ης Ιούνη έχουν την εξής ιδιαιτερότητα: Το 15% που φαίνεται να παίρνει το ΠΑΣΟΚ θα καταλήξει στην δεξιά! 

Το ΠΑΣΟΚ είναι πανέτοιμο να κυβερνήσει ως μειοψηφικό κόμμα με δεξιό συνασπισμό, πράγμα που ανεβάζει τα ποσοστά της δεξιάς στο 59-65%! 

Το νούμερο αυτό επιτρέπει στην υπόλοιπη αριστερά να διεκδικήσει το 35-41% του εκλογικού σώματος. 

Αν υπολογίσουμε ΚΚΕ-ΔΗΜΑΡ-Λοιποί κατ’ ελάχιστο στο 12%, στον αγαπητό Αλέξη μένει το πολύ 29%. 

Αυτό είναι και το ταβάνι του ΣΥΡΙΖΑ εκτός αν προκύψουν μαζικές διαρροές από παντού υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που δεν φαίνεται πιθανό αυτή τη στιγμή.

Λόγος 2ος. Ας υποθέσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ να πιάνει το ταβάνι του και λίγο παραπάνω, το 30%. 

Σε αυτή την περίπτωση βγάζει περίπου 130 βουλευτές και ψάχνει ακόμα 25 για να κυβερνήσει. 

Δεν θα τους βρει!! Ναι, δεν θα τους βρει για τον απλό λόγο ότι κανείς δεν τον εμπιστεύεται. Κανείς δεν θα πάρει την ευθύνη μιας ενδεχόμενης εκδίωξης από την ευρωζώνη που θα τον καταστρέψει πολιτικά. Και αυτό λόγω των άπειρων απόψεων και συνιστωσών που ήδη δημιουργούν πρόβλημα διγλωσσίας στον ΣΥΡΙΖΑ και λόγω του ασαφούς προγράμματος, που παρεμπιπτόντως φτιάχνεται τώρα! 

Ο μοναδικός υποψήφιος συνεργάτης, ο Κουβέλης, έχει απορρίψει από τώρα το ενδεχόμενο μελλοντικής συνεργασίας για να ξέρει ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ο κόσμος τι να περιμένει. 

Ενδεχόμενο αυτοδυναμίας δεν τίθεται οπότε επικρατεί το αδιέξοδο. 

Επομένως εκλογές ξανά!

Λόγος 3ος: Ο τρίτος λόγος είναι και ο σοβαρότερος. 

Ο ίδιος ο Αλέξης δεν θέλει να κυβερνήσει. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε ως ένα κόμμα διαμαρτυρίας και έτσι θα συνεχίσει. Δεν έχει κυβερνητικό πρόγραμμα και δεν σκοπεύει να φτιάξει. 

Δεν έκανε σε κανέναν εντύπωση, ότι στην μάζωξη των αρχηγών υπό τον πρόεδρο για εξεύρεση κυβέρνησης, μόνο ο Αλέξης μιλούσε για ισχυρή αντιπολίτευση; 

Τι να την κάνεις την αντιπολίτευση όταν δεν έχεις κυβέρνηση; Και όμως ο Αλέξης πήγε στην συνάντηση και πρότεινε κυβέρνηση των τριών (έχετε 169 βουλευτές προχωρήστε! τους είπε) με τον εαυτό του αντιπολίτευση. 

Αυτό θα κάνει και όλες τις επόμενες φορές, όσες εκλογές και να γίνουν.

Επίλογος: Ο Αλέξης εκμεταλλεύτηκε πλήρως την συγκυριακή πολιτική ανυπαρξία του ΠΑΣΟΚ. 

Αν στη θέση του ΠΑΣΟΚ ήταν η Ν.Δ τότε, αντίθετα από σήμερα, θα μιλούσαμε για το φαινόμενο Καμμένου που θα χτυπούσε τριαντάρια και ο Αλέξης θα ήταν κολλημένος στο 10% με τάσεις πτωτικές. 

Έτσι όμως τα έφερε η ζωή και έτσι θα παίξουμε. 

Ο Αλέξης θα κάνει το κομμάτι του, θα πουλήσει την τρελίτσα του με τα ‘’madam Merkel’’ και θα αφήσει την βρώμικη δουλειά για τον δικομματισμό. 

Έτσι ο κάθε κατεργάρης θα γυρίσει στον πάγκο του....

Η απαστράπτουσα κοροϊδία του ΣΥΡΙΖΑ

Οι προεκλογικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ με τις οποίες εξαπάτησαν το εκλογικό σώμα, αυτές περί κατάργησης του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων, έχουν πλέον αποδειχτεί δημαγωγικές ακρότητες άθλιας και κυνικής κοροϊδίας. 

Αν και ο Τσίπρας και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε καθημερινή βάση τα έχουν αναιρέσει όλα με ποικίλες σοφιστείες και τεχνάσματα Πυθίας, αν και πλέον απαστράπτει η αυθάδης κοροϊδία αυτού συριζαίικου καιροσκοπισμού, είναι πολύ αποκαλυπτική, καταλυτικά αποκαλυπτική, η χθεσινή αντιπαράθεση στο Σκάι του Νίκου Μπογιόπουλου με τον Παπαδημούλη. 

Ο Μπογιόπουλος έθεσε καθαρά τούτο: Το ΚΚΕ στην επόμενη βουλή θα φέρει νόμο για την κατάργηση του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης θα τον ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; 

Μπροστά σ’ αυτήν την ευθεία και καθαρή πρόταση ο Παπαδημούλης σφύριζε κλέφτηκε ξεστομίζοντας την κάτωθι υπεκφυγή: 

«Αν εμείς μαζί με το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ μπορούμε να σχηματίσουμε κυβέρνηση, θα βάλουμε στο τραπέζι με θετικό πνεύμα και την πρόταση του ΚΚΕ»... 

Εδώ πλέον δεν μένει καμία αμφιβολία και στους πλέον αφελείς: Ο ΖΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία, απολύτως καμία, πρόθεση να ακυρώσει τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Απλώς θα εξετάσει την πρόταση του ΚΚΕ, αν σχηματίσουν κυβέρνηση(!) με «θετικό πνεύμα»!!! 

ΟΛΑ αυτά που υπόσχονταν στο λαό για να υφαρπάξουν την ψήφο του δεν ήταν παρά ψεύδος ασύστολο… 

Καλό είναι να ακούστε τον αποκαλυπτικότατο διάλογο στο Σκάι. 

Το μπουζούκι και η ιστορία του

Η σύγκλιση των στοιχείων που έχουμε μέχρι τώρα, δείχνουν πως το μπουζούκι προέρχεται απ’ την οικογένεια του λαούτου και εισήχθη απ’ την Ασσυρία μαζί με το όνομά του, άρα όχι πριν το 700-800 π.Χ. 

Τα ταμπουροειδή έκτοτε έπαιρναν τοπικά χαρακτηριστικά, απ’ όπου περνούσαν και ξαναδιαχεόντουσαν σε όλο το χώρο της Μέσης Ανατολής, μέχρι την Ινδία. 

Η άποψη ότι ταμπουράς είναι το όργανο που έχει μπερντέδες (ασυγκέραστους), σε αντίθεση με τον τζουρά που έχει μεταλλικά τάστα (συγκερασμένα), είναι αυθαίρετο συμπέρασμα αμαθών σύγχρονων μουσικών. Πώς δηλαδή θα ονόμαζαν τα μικτά όργανα, όπου το μισό μπράτσο ήταν συγκερασμένο και το άλλο μισό ασυγκέραστο που είδε ο Ducoudray στον ελληνικό χώρο γύρω στα 1890; 

Οι ταμπουράδες παίρνουν το όνομά τους, στη προκειμένη περίπτωση, απ’ το σχήμα τους και τον αριθμό των χορδών τους, γι’ αυτό και το μπουζούκι, ο τζουράς και ο δικός μας μπαγλαμάς και οι σημερινοί ταμπουράδες ανήκουν στην οικογένεια του ταμπουρά.

Όσο για την ονομασία μπουζούκι, που στα τουρκικά σημαίνει το λάθος όργανο, το σκουπίδι όργανο, την παλιατζούρα, είχε ενσωματωθεί στο ελληνικό λεξιλόγιο, τουλάχιστον απ’ τις αρχές του 19ο αιώνα. 

Είναι γνωστό ότι πολλοί στρατιώτες κατά την επανάσταση του 1821 κουβαλούσαν μαζί με τα άρματά τους παρόμοια μουσικά όργανα( ένα άθλιο βιολί ή ένα μαντολίνο). 

Από δε τον αγωνιστή του ’21 Κασομούλη μαθαίνουμε ότι «εγώ λαλούσα το μπουζούκι, λεγόμενον, ο Χριστόδουλος τον ταμπουράν, με δύο τέλια , ο Σπύρος Μήλου το φλάουτον, άλλοι άλλα όργανα ευμετακόμιστα, καθώς ριμπάμπια, μπουλγάρια» 

 Και αλλού λέει: «...Ο Γούλας έπαιζεν το σαρκί (δηλαδή ανέλαβε το τραγούδι) ο Τόλιος το ριμπάμπι ( περίεργο αράπικο όργανο που παίζεται με δοξάρι, αν κι έχει στην άκρη στρογγυλό κουτί), ο Διαμαντής όλα (πλην έπαιζε το βιολί τότε) κι εγώ το μπουζούκι» ή αλλού «...ο Γιωργούλας Παλαιογιαννάκης λαλούσε πολύ γλυκά τον βαγλαμάν, ο Παπακώστας το βουζούκι κι άλλοι με λιουγκάρια και ικιτέλια ακολουθούντες αυτούς προκαλούσαν την μεγαλυτέραν ηδονήν εις τους Έλληνας .

Από αυτά συνάγεται ότι ήδη το μπουζούκι ήταν ένα διαφορετικό όργανο απ’ τον -λεγόμενο- ταμπουρά και ότι η ονομασία μπουζούκι υπάρχει τουλάχιστον πριν από την επανάσταση του ’21. Το μπουζούκι δηλαδή υπήρχε περίπου απ’ το 1600 και ύστερα, στη Μικρασία και τα Βαλκάνια -αν και δεν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο- κι άρχισε να γίνεται δημοφιλές απ’ το 1800, κυρίως μεταξύ των Ελλήνων. 

Τέλος, με την προσθήκη της τέταρτης χορδής, το μπουζούκι χάνει την αυτοτέλεια του σαν όργανο, χρειάζεται οπωσδήποτε να συνοδευτεί. Χάνει τα ντουζένια του, το ανοιχτό (ντουζενιάρικο) παίξιμο, τους παραδοσιακούς τρόπους κουρδίσματος και παιξίματος, αν και οι σολιστικές του δυνατότητες μεγαλώνουν .

Οι συνολικές δυνατότητες χειρισμού του Ο καθένας, όπως και κάθε λαός ή έθνος, έχει κάποια γνώμη για το ποιος είναι ο εαυτός του. Μα κι οι άλλοι έχουν κάποια γνώμη γι’ αυτόν. Το ποια είναι η πραγματική αλήθεια βγαίνει και από τις δύο γνώμες, αλλά και με τη σύνδεσή τους με τo όλον της ανθρώπινης δράσης. Η αλήθεια ξεπηδά σιγά-σιγά από τη δράση που έχουμε μέσα στο σύνολο της ανθρώπινης δράσης. 

Οσο ερευνούμε τις πολύπλοκες διασυνδέσεις του μερικού -που είναι ο εαυτός μας- με το σύνολο, τόσο πλησιάζουμε την αλήθεια, κάνουμε πιο συνειδητές πράξεις. Όταν πιάνουμε να παίξουμε μπουζούκι ή να το ακούσουμε, φαίνεται σαν κάτι απλό. Δεν είναι όμως. 

Αμέσως παραλαμβάνουμε έναν έτοιμο κόσμο και κάπου θα τον πάμε. Ο έτοιμος είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έπαιξαν παρόμοιο όργανο και φτιάξανε όλον αυτό το ιστορικό χρόνο που καταλήγει στα χέρια μας, συν όλους τους σύγχρονους που κάνουν παρόμοια μ’ εμάς πράξη. Το πού θα τον πάμε εξαρτάται από το ποια τάση του παρόντος θα τονώσουμε ή θα προωθήσουμε με το παίξιμό μας. 

Ο έτοιμος κόσμος καθορίζει το «πώς» υπάρχει αυτό το όργανο, το «πώς» έφτασε στα χέρια μας, το «τι» περιέχει το κεφάλι μας που διευθύνει τα χέρια και το αυτί μας για τούτο το όργανο, συνειδητά ή ασυνείδητα. Ουδέτερη δράση δεν υπάρχει. Κάπου θα τον πάμε τον κόσμο που παραλάβαμε, θέλουμε δε θέλουμε. 

Πίσω απ’ τον τρόπο παιξίματος, απ’ την επιλογή των τραγουδιών, απ’ το ύφος που θα τραγουδηθούν οι στίχοι, απ’ τη χροιά της φωνής, απ’ τον τρόπο που θα χορευτούν, θα κάνουν αισθητή την παρουσία τους οι πολύπλοκες διαμάχες και συγχωνεύσεις μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής παράδοσης, μεταξύ «ξεφτιλισμένης» λαϊκής ερασιτεχνικής μουσικής και ευυπόληπτης έντεχνης (όπως διατείνονται τα παρεάκια που «ξέρουν»), τη σύγκρουση μεταξύ των ιδανικών του ποταπού φυλακόβιου άνεργου καθώς και του ταπεινού βιοπαλαιστή, με τον «καθώς πρέπει» νοικοκύρη καταναλωτή, μεταξύ αυτού του ξεπουλημένου που είμαστε το πρωί, κόντρα σε αυτόν που φαντασιωνόμαστε το βράδυ. 

Αυτού που θα θέλαμε να είμαστε… και δεν μπορούμε. Τέλος, κάπου θα πάμε και τη διαμάχη μεταξύ των προκαταλήψεων του περί «ανώτερου πολιτισμού» που νομίζει ο καθένας πως ανήκει και εκείνου που ισχύει πραγματικά μεταξύ των πολιτισμών του κόσμου. 

Όλα αυτά τα χειριζόμαστε θέλοντας και μη, παίζοντας κι ακούγοντας αυτό το οργανάκι .

Μια από τις δυσκολίες της χρησιμοποίησης άλλων οργάνων μαζί με το μπουζούκι ή ακόμα της χρήσης δύο μπουζουκιών σαν «πρώτη» και «δεύτερη» φωνή, οφειλόταν στο ότι οι μελωδίες των παλιών ρεμπέτικων, όπως και της τουρκικής μουσικής, κατάγονται από μια παράδοση μονωδίας. Δεν ταίριαζε με την ευρωπαϊκή αρμονία που βασιζόταν στη μείζονα και ελάσσονα κλίμακα. 

Τον τραγουδιστή στα παλιά ρεμπέτικα συνήθως τον συνόδευε μόνο ένας μουσικός, έπαιζε τη μελωδία ή χτυπούσε τις άδειες χορδές που ήταν κουρδισμένες σε πέμπτες και μ’ αυτό τον τρόπο όποια αρμονία υπήρχε, έμενε κάπως ανεξάρτητη, ένα στοιχείο που δεν εμπόδιζε καθόλου το τραγούδι .

Ο Τσιτσάνης θεωρεί ότι «καθάρισε» το ρεμπέτικο από οτιδήποτε βρώμικο και ποταπό κουβαλούσε, μα κυρίως απ’ τα κλαψιάρικα μακάμια, μα κατηγορήθηκε ευθέως ότι με την εισαγωγή των διφωνιών στο μπουζούκι, εκμηδένισε τον πολύπλοκο και λεπτεπίλεπτο μηχανισμό των μακαμιών σε δυο μόνο κλίμακες, το μινόρε και το ματζόρε και γι’ αυτό του κόλλησαν το παρατσούκλι ο μινοράκιας. 

Ο Θεοδωράκης πάλι θεώρησε ότι τα ρεμπέτικα (που τα λατρεύει) ήταν φτωχά. Μάλιστα στη δημοσίευση πως το μπουζούκι είναι ένα φάλτσο όργανο, απάντησε πως δεν υπάρχουν φάλτσα όργανα, αυτοί που είναι φάλτσοι είναι οι οργανοπαίχτες του και το μεγαλειώδες καθήκον του το επιτέλεσε ως συνθέτης, παίρνοντας τις μελωδίες τους και τα όργανά τους και τα στόλισε, τα πλούτισε, με δυτική εναρμόνιση, όπως τα «άτεχνα» τραγούδια των τροβαδούρων του Μεσαίωνα έγιναν απ’ τους μεγάλους μουσουργούς η γνωστή δυτική κλασσική μουσική. Αυτός μπορεί να πιστεύει ότι η ιστορία συνέβη έτσι, μα είναι και η πραγματικότητα έτσι; Τι είναι όμως το στόλισμα κι ο πλούτος: Μα τίποτα άλλο από την υποταγή όλου του πλούτου της μονόφωνης πολυπλοκότητας στις ανάγκες της συγκερασμένης εναρμόνισης που αναπτύχθηκε στη Δύση. Αυτό ανακηρύσσεται ως η μόνη πρόοδος κι όλα τ’ άλλα είναι καθυστέρηση. 

Η Ευρώπη είναι η πρόοδος, η καθαρότητα, ο πλούτος και το ιδανικό, η Ανατολή είναι η καθυστέρηση, η λέρα, η πολιτιστική φτώχεια, η ποταπότητα κι η ξεφτίλα. Έτσι το μπουζούκι όχι μόνο έγινε συγκερασμένο, μα εγκατέλειψε και τους δρόμους, τα μακάμια. Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν έχουμε μπροστά μας το ζήτημα, του ποια είναι η σωστότερη ιδέα για τον εαυτό μας, αλλά το τι συμφέρει καλύτερα στο σύγχρονο κόσμο του νεοαποικισμού και των αξιών του που επικρατούν. Για να μην επεκταθούμε σε αυτά τα ζητήματα, θα σταματήσουμε στο σημείο όπου τα κριτήρια για ανώτερους και κατώτερους πολιτισμούς έχουν καταρρεύσει και προβάλλει το κριτήριο του τι προσφέρει κάθε πολιτισμός στην ανθρωπότητα. Μα κι εκεί χρειάζονται κριτήρια. Προσφοράς σε τι;

Η επαφή με τις βασικές ουσίες μέσω του μπουζουκιού.

Το μπουζούκι λοιπόν, σαν μέλος μιας παμπάλαιης οικογένειας οργάνων, ήταν ο ισχυρότερος μουσικός σύνδεσμος με τον ιστορικό μας χώρο, των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής. Όταν έσπασε αυτός ο χώρος σε μητροπολιτικά Βαλκάνια και κουρελιάρικη Μέση Ανατολή δεν κοιτάξαμε να εμποδίσουμε αυτή τη διάσπαση -όπως συμβούλευε ο Ρήγας Φεραίος- αλλά κοιτάξαμε να πηδήσουμε στο σκάφος των ανεπτυγμένων, λες κι ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός ήταν η βάση του δυτικού μόνο πολιτισμού και όχι και του αραβικού ή του τουρκικού. 

Το πήδημα αυτό όμως έγινε και αντιφατικά και... «μετά μουσικής». Τα κατώτερα στρώματα της υπαίθρου και των πόλεων συντασσόντουσαν με τα ανατολίτικα γούστα και τη μουσική, ενώ οι μεσαίες κι ανώτερες τάξεις τρέχανε πίσω απ τις νεόπλουτες μόδες της Δύσης. 

Το μεγαλείο του μπουζουκιού στο ρεμπέτικο ήταν πως, παρόλο που είχε γίνει συγκερασμένο, έφερνε το είδος του ανατολίτικου πλούτου στην ελληνική καθημερινότητα. Οι πολιτισμοί όμως δεν διαρκούν χρόνια και δεκαετίες, μα αιώνες και χιλιετίες. 

Οι επιρροές τους είναι πιο βαθιές χρονικά και πιο πλατιές χωρικά απ’ τα πρόσκαιρα κοινωνικά συστήματα. Έτσι διαρκώς μας ξεφυτρώνουν ανατολίτικα χούγια και διαρκώς τα απωθούμε στο βωμό του πρόσκαιρου συμφέροντος. Διαρκώς μας ξεπηδά ένας πιο ανθρώπινος, αντιπαραδόπιστος, ανατολίτικος τρόπος ζωής και διαρκώς τον απωθούμε, διαρκώς αναβλύζει στις ενέργειές μας ο ανατολίτικος πλούτος στη μουσική, στο χορό, στους ρυθμούς ζωής, γουστάρουμε το μπουζούκι, το λιχούδικο φαγητό κλπ. και διαρκώς τον βαφτίζουμε «φτώχια» και δεινοσαυρισμό.

Ο Χιώτης έκανε το μεγάλο μπαμ γύρω στο 1955, σημαδεύοντας την πορεία του λαϊκού τραγουδιού, όταν πρόσθεσε τέταρτη χορδή στο μπουζούκι του και άλλαξε το κούρδισμα, για να μπορεί να παίζει γρηγορότερα και να βγάζει από το όργανο ολόκληρα ακομπανιαμέντα, όπως μια κιθάρα, αν και υπάρχουν μαρτυρίες του Μάρκου Βαμβακάρη για τετράχορδα μπουζούκια και πριν το 1930 «που παίζανε όμως ευρωπαϊκή μουσική, όχι τα δικά μας» . 

Η ενίσχυση του μπουζουκιού με ηλεκτρισμό συμπλήρωσε αυτή τη μεταμόρφωση. Με την προσθήκη όμως της τέταρτης χορδής «χάνει την αυτοτέλειά του σαν όργανο... χρειάζεται να συνοδευτεί» . Στη θέση του λεπτού, τρυφερού μάλλον οργάνου χωρίς ιδιαίτερες φιοριτούρες, που μπορούσε να παίζει θαυμάσια με το νύχι ένας δαχτύλου, βγήκε τώρα το πιο χυδαίο κομμάτι ποπ-αρτ που μπορούσε κανείς να δει. 

Φορτωμένο με μαργαριταρόρριζα και έπειτα με πρασινωπά και φραουλιά στολίδια, που φωσφορίζουν, ενισχυμένο με εκκωφαντική ένταση και με τη συνοδεία του πανταχού παρόντος ηλεκτρικού αρμόνιου, το μπουζούκι έγινε η ελληνική έκδοση της ηλεκτρικής κιθάρας . Ο Μουφλουζέλης πετυχαίνει το Μάρκο πίσω-πίσω στη σειρά σ’ ένα πάλκο και μπροστά του είχε τρία μπουζούκια που «Χιώτιζαν»... 

Όλα εδώ πληρώνονται, από παγκόσμια μουσική πρωτοτυπία σε τσικό της δυτικής μουσικής.

ΧΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΡΡΟΗΣ! ΣΤΟ ΛΑΟΣ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΛΕΥΡΗΣ, ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ο ΓΙΟΣ...

Έντονο διάλογο είχαν ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ με τον πρώην Βουλευτή και στέλεχος του κόμματος Θάνο Πλεύρη.

Από χθες είχε εξηγήσει στη συνέντευξη που έδωσε στον Νίκο Χατζηνικολάου και τον Real fm ότι εάν η απόφαση του ΛΑΟΣ θα είναι να μην δεχθεί την πρόσκληση του Αντώνη Σαμαρά τότε για τον ίδιο τίθεται ζήτημα συνείδησης.

Αμέσως μετά το τέλος της σύσκεψης στην Καλλιρρόης, όπου ο ΛΑΟΣ αποφάσισε την αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές ο θάνος Πλεύρης αποχώρησε και στην είσοδο των περίμεναν οι ψηφοφόροι του Κόμματος.

Άλλη είδηση για το θέμα αναφέρει...

Σε δήλωση - στήριξη στον πρόεδρο του ΛΑΟΣ προέβη ο Κ. Πλεύρης

Παραμένει στον ΛΑΟΣ ο Κωνσταντίνος Πλεύρης, πατέρας του πρώην βουλευτή Αθανάσιου Πλεύρη που φαίνεται ότι προσχωρεί στη ΝΔ. 

Σε δήλωση του ο Κ. Πλεύρης αναφέρει: «Μετά τα τελευταία γεγονότα, δηλώνω ότι τάσσομαι ολοψύχως στο πλευρό του Προέδρου του ΛΑΟΣ κ. Γιώργου Καρατζαφέρη και θα αγωνιστώ υπέρ αυτού, με όλες μου τις δυνάμεις. 

Καλώ όλους τους πολιτικούς μου φίλους, να ταχθούν στο πλευρό του Γιώργου Καρατζαφέρη για την επικράτηση των ιδεών του πατριωτισμού.

Απεριφράστως, καταδικάζω ανεξαιρέτως όλους όσους έφυγαν από τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό» αναφέρει ο πατέρας του Αθ. Πλεύρη.

Καταθέσεις και δάνεια σε μια ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή

Εντονη ανησυχία έχουν προκαλέσει σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας οι τελευταίες πολιτικές 

εξελίξεις, καθώς αρκετοί αξιωματούχοι από την Ευρώπη και την Αμερική, αλλά και ξένοι 

επενδυτικοί οίκοι δίνουν μεγάλες πιθανότητες επιβεβαίωσης στο σενάριο εξόδου της χώρας 

μας από το ευρώ και τον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης, αν δεν υπάρξει άμεση λύση.

Είναι χαρακτηριστική η εκτίμηση της Citigroup, η οποία αυξάνει το ποσοστό εξόδου της 

χώρας μας από την ευρωζώνη στους επόμενους 12 με 18 μήνες, από 50% έως 75% μετά το 

εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου.

Την ίδια ώρα, ο οικονομολόγος Nouriel Roubini 

υποστηρίζει ότι μετά το εκλογικό αποτέλεσμα αυξήθηκε σημαντικά η πιθανότητα εξόδου της 

Ελλάδας από το ευρώ κάποια στιγμή στο επόμενο έτος. 

Ανάλογες είναι και οι προεκλογικές 

εκτιμήσεις των Goldman Sachs, Fitch Ratings και UBS.

Και όλες αυτές οι εκτιμήσεις ενισχύονται τόσο από τη  αδυναμία σχηματισμού 

κυβέρνησης συνεργασίας, όσο και από τις ατυχείς δηλώσεις κάποιων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ 

για την «διαχείριση» της επόμενης μέρας σε επίπεδο τραπεζών, καταθέσεων, κεφαλαίων κλπ.

Πάντως ένα είναι σίγουρο. Η χώρα για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις υψηλότατες 

δανειακές και ταμειακές της υποχρεώσεις πρέπει να έχει κυβέρνηση, όποια και να είναι αυτή, 

που θα προχωρήσει άμεσα στην εφαρμογή του προγράμματός της, όποιο και αν είναι αυτό,

που θα έχει όμως ως στόχο την αποτροπή της άτακτης χρεοκοπίας και της επιστροφής στη 

δραχμή.

Όμως τι σημαίνει επιστροφή στη δραχμή για τις καταθέσεις μας και τα δάνεια μας;

Συνομιλώντας με αρκετούς τραπεζικούς παράγοντες, διαπιστώσαμε ότι 

στην περίπτωση που προκύψει το κακό σενάριο, αν και οι ίδιοι δεν διαβλέπουν κάτι τέτοιο,

«προκρίνουν» με τις εκτιμήσεις τους την ίδια διαδικασία «επιστροφής» με αυτήν που 

ακολουθήσαμε όταν η χώρα «κλείδωσε» την ισοτιμία της με το ευρώ στις 340,75 δραχμές.

-Αν η Ελλάδα φύγει από το ευρώ και επιστρέψει στη δραχμή ή όποιο άλλο νόμισμα, πού θα 

κλειδώσει η ισοτιμία;

Τα περισσότερα στελέχη υποστηρίζουν ότι η ισοτιμία της δραχμής με το ευρώ θα καθοριστεί 

σε νέα επίπεδα που αντιπροσωπεύουν τα σημερινά δεδομένα της οικονομίας μας, έχοντας 

ενσωματώσει μια σχετική υποτίμηση, πριν να ανοίξουν οι αγορές και πριν αρχίσει να 

διαπραγματεύεται στην συναλλαγματική αγορά. Από εκεί και πέρα ένας θεός ξέρει που θα 

«προσγειωθεί» όταν οι καρχαρίες των αγορών ανοίξουν τα σαγόνια τους.

Μειοψηφία στελεχών υποστηρίζουν ότι στο 1ο δευτερόλεπτο μετά την έξοδο της χώρας από 

το ευρώ η ισοτιμία θα επιστρέψει στις 340,75 δραχμές. Το τι θα γίνει τα επόμενα λεπτά, ώρες 

ή μέρες είναι κάτι που θα καθορίσει η κυβέρνηση της χώρας, στην περίπτωση υποτίμησης 

και βεβαίως οι αγορές, αφού είναι σίγουρο ότι θα αρχίσει ένα τρελό παιχνίδι στην αγορά 

συναλλάγματος που κανείς δεν ξέρει που θα οδηγήσει το νόμισμά μας έναντι των υπολοίπων 

και ασφαλώς τα επιτόκια του.

-Τι θα γίνει με τις καταθέσεις μας;

Οι καταθέσεις σε ευρώ που βρίσκονται σήμερα σε όλα τα υποκαταστήματα της χώρας, όλων 

των τραπεζών, αυτόματα θα μετατραπούν σε δραχμές. Όπως έγινε και όταν έγινα από 

δραχμές, ευρώ.

-Τι θα γίνει με τα σημερινά δάνεια σε ευρώ; Θα παραμείνουν σε ευρώ ή θα μετατραπούν σε

δραχμές; 

Εδώ η απάντηση ήταν ομόφωνη. Αυτόματα όλα τα δάνεια, όπως και οι καταθέσεις θα 

μετατραπούν σε δραχμές. Τραπεζικά στελέχη αναφέρουν ότι είναι καταστροφικό για έναν 

δανειολήπτη να αμείβεται σε υποτιμημένες δραχμές και να έχει το κόστος αποπληρωμής του 

δανείου του σε ευρώ.

 

Την ίδια ώρα αναφέρουν ότι το νόμισμα μιας πτωχευμένης οικονομίας 

θα υποστεί τόσο μεγάλη πίεση που θα είναι αδύνατον να ανταποκριθεί ο δανειολήπτης να 

πληρώνει σε ευρώ. Και για να ενισχύσουν το επιχείρημά τους ότι τα δάνεια είναι 

προτιμότερο να δραχμοποιηθούν, χαρακτηριστικά μας ανάφεραν τη ζημιά που υπέστησαν 

όσοι δανείστηκαν σε ελβετικό φράγκο και πλήρωναν με ευρώ, που υποτίθεται ότι δεν είχε 

πρόβλημα ως νόμισμα.

-Αν τα δάνεια μετατραπούν σε δραχμές, με ποιο επιτόκιο θα επιβαρυνθεί ο δανειολήπτης σε 

ένα δάνειο συνδεδεμένο με το ΕΚΤ ή το euribor;

Και εδώ η απάντηση ήταν ομόφωνη. Δεν μπορεί ένα δάνειο σε δραχμές να είναι συνδεδεμένο 

με επιτόκιο άλλου νομίσματος. Ετσι σύμφωνα με τα στελέχη των τραπεζών το επιτόκιο με το 

οποίο θα συνδεθούν τα δάνεια, θα είναι το libor της δραχμής και σε αυτό θα παραμείνει το 

περιθώριο «spread» που χρεώνουν σήμερα οι τράπεζες για τα ίδια δάνεια σε ευρώ.

Τι είναι το επιτόκιο libor;

Είναι διατραπεζικό επιτόκιο, το οποίο είναι διαφορετικό για κάθε νόμισμα και διαμορφώνει 

τα επιτόκια δανεισμού. Για παράδειγμα το euribor είναι σήμερα το διατραπεζικό επιτόκιο του 

ευρώ και αποτελεί το βασικό επιτόκιο που έχουν συνδεθεί πάρα πολλά δάνεια.

Αυτά και άλλα πολλά απασχολούν τους πολίτες αυτές τις κρίσιμες ώρες. Και είναι λογικό,

διότι υπάρχει ένα γενικότερο σκοτάδι γύρω από το καθεστώς που θα ισχύσει, κυρίως για τα 

δάνεια, την επόμενη μέρα.

Δεν αποκλείουν την εμπολοκή των Anonymous στη νέα διαδικτυακή επίθεση.

ΟΙ ANONYMOYS ΧΤΥΠΗΣΑΝ 

ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ(;)

Νέα επίθεση δέχεται από χθες το βράδυ η ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής. 

Σύμφωνα με όσα αναφέρει η ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής δεν αποκλείουν την εμπολοκή των Anonymous στη νέα διαδικτυακή επίθεση.

Ειδικότερα, η ανακοίνωση του κόμματος έχει ως εξής:

«Νέα συντονισμένη επίθεση (DDoS attack - Denial of Service) δέχεται από χθες το βράδυ η ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής - www.XryshAygh.com.

Το μέγεθος της επίθεσης είναι πολλαπλά gigabytes και ο server μας λαμβάνει δεκάδες εκατομμύρια πακέτα ανά δευτερόλεπτο. Πιθανή εμπλοκή των Anonymous.

Όλα αυτά, λίγες μόλις μέρες μετά την παράτυπη και απαράδεκτη κατάργηση του ιστολογίου από την wordpress.

Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Βοήθησε στην εδραίωση του φασισμού! ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ.

 

Η επίκληση της πτώσης της δημοκρατίας της Βαϊμάρης ως προϊόν της ενίσχυσης των άκρων με επικράτηση τελικά της ακροδεξιάς είναι άστοχη ιστορική προσομοίωση. 

Στην πραγματικότητα, η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία υπήρξε καρπός της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας των κέντρων στη Γερμανία, με πρωταγωνιστικό ρόλο του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. 

Η μεγάλη οικονομική κρίση του 1929-1933, η αδυναμία της γερμανικής αστικής τάξης να κάνει κάποιες εκτονωτικές παραχωρήσεις στην κοινωνία, η ανάπτυξη των επαναστατικών διαθέσεων και η είσπραξή τους κύρια από το κομμουνιστικό κόμμα, ώθησαν όλη την αστική κοινωνία  στη βίαιη αντιμετώπιση του κινήματος με μοχλό την παράδοση της εξουσίας στο ναζισμό. 

Δεν είναι υπερβολή ότι το δρόμο στο ναζισμό άνοιξε το σοσιαλδημοκρατικό (αδελφό του ΠΑΣΟΚ) κόμμα. Λόγω της δυνατότητάς του να καταδημαγωγεί και να ενσωματώνει τις μάζες, το σοσιαλιστικό κόμμα θεωρείται ιδιαίτερα πρόσφορο για την προώθηση της καταπιεστικής πολιτικής (ιδίως στα πρώτα στάδιά της) του κεφαλαίου. 

Δεν είναι τυχαίο ότι οι σοσιαλδημοκράτες συνέτριψαν στα 1918-1919 την επανάσταση στη Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία και Ουγγαρία. Οι πραιτωριανοί του σοσιαλδημοκράτη Νόσκε σφαγίασαν τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Λίμπκνεχτ. Στην Αυστρία υποστήριξαν ανοιχτά το φιλοφασιστικό καθεστώς Ντόλφους, τον Μουσολίνι, στην Ιταλία, τον Χόρτυ στην Ουγγαρία.

Συνεργάστηκαν απρόσκοπτα με την αστική τάξη υιοθετώντας την πολιτική «του μικρότερου κακού» (σε σχέση με το ναζισμό) και θεωρώντας κύριο εχθρό τον μπολσεβικισμό. Μια πλευρά της ιστοριογραφίας τηρεί μεροληπτική στάση. 

Είναι γεγονός ότι το 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς χαρακτήριζε τη διεθνή σοσιαλδημοκρατία εφεδρεία της αστικής τάξης στις γραμμές της εργατικής τάξης και τροχοπέδη στην αγωνιστική ενότητα του προλεταριάτου. 

Αυτή όμως η κριτική γινόταν από τη σκοπιά της προτεραιότητας της ενότητας του προλεταριιάτου και όχι με σεχταριστική διάθεση. Υπήρξαν βέβαια παρεκκλίσεις προς τ’ αριστερά, που χαρακτήριζαν τους σοσιαλδημοκράτες «σοσιαλφασίστες», χωρίς να διακρίνουν ρεύματα και τάσεις στο εσωτερικό τους και αντιθέσεις ηγεσίας – βάσης. 

Η σοσιαλδημοκρατία βοήθησε στην επικράτηση του ναζισμού, όχι βέβαια αυτόνομα, αλλά συμμαχώντας και υπηρετώντας την κυρίαρχη στον παγκόσμιο νεοταξικό  διεθνισμό τάση εξόδου από την κρίση με τρομοκρατία στο εσωτερικό και βία (κατακτήσεις, πολέμους) στο εξωτερικό.

Τελικά, έπειτα από απαίτηση των κυρίαρχων κύκλων του βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου ο πρόεδρος της δημοκρατίας Χίντεμπουργκ διόρισε τον Χίτλερ καγκελάριο. 

Η νύχτα του ναζισμού είχε ήδη αρχίσει. Η ιστορική λοιπόν αλήθεια είναι ότι η δημοκρατία της Βαϊμάρης δεν ανατράπηκε από τον επικράτηση  των άκρων . 

Παραδόθηκε η εξουσία στον Χίτλερ από την αστική τάξη με την προδοτική συνέργεια των σοσιαλδημοκρατών.

«Ο νέος λαϊκισμός και η ευρωπαϊκή προοπτική της δημοκρατίας στην Ελλάδα»

Στην εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μαΐου, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε σημαντικά ποσοστά 

ευαγγελιζόμενος την «καταγγελία» του μνημονίου. 

Άλλοι - όπως η ΝΔ - πρότειναν διάφορες 

θέσεις που εντάσσονται στο ευρύτερο πεδίο «αναδιαπραγμάτευσης» του μνημονίου. 

Η 

πολιτική αλλαγή που αντιπροσωπεύουν - σε διαφορετικές εκδοχές - ο ΣΥΡΙΖΑ και οι 

Ανεξάρτητοι Έλληνες επιβεβαίωσε ότι ο ανακαθορισμός των εκλογικών προτιμήσεων στο 

ελληνικό πολιτικό σύστημα περνά μέσα μια τολμηρή λαϊκιστική ρήξη. 

 Είμαστε 

αντιμέτωποι με ένα «νέο λαϊκισμό», ο οποίος θα σφραγίσει τις εξελίξεις. Το ερώτημα είναι, 

τι ακριβώς μορφή και περιεχόμενο θα έχει το σημάδι του «νέου λαϊκισμού».

Στο ευρωπαϊκό επίπεδο, με δεδομένα τα αποτελέσματα στη Γαλλία, τρία είναι τα πιθανά 

σενάρια που διαγράφονται.

1 Το «καλό» σενάριο. Ανοίγει η συζήτηση για το ρόλο της ΕΚΤ, για μια μορφή 

ευρωομόλογου, για τις δυνατότητες ποσοτικής χαλάρωσης σε κάποιο σημείο, για την

αναθεώρηση ή τη συμπλήρωση του Δημοσιονομικού Συμφώνου των 25 - και όλα αυτά σε 

ένα πλαίσιο οριακά, έστω, αποδεκτό από τις διεθνείς αγορές

2 Το «κακό σενάριο. Η «κλασική» συνταγή του «muddling through» (παλεύοντας να τα 

βγάλουμε πέρα στο ίδιο περίπου πλαίσιο) αποτυγχάνει. Η Ελλάδα δυσκολεύεται να 

ανταποκριθεί στους στόχους που έχουν συμφωνηθεί, η κατάσταση στην Ισπανία 

χειροτερεύει, η Γαλλία πλήττεται και αυτή από τις αγορές, η ευρωζώνη εισέρχεται σε 

οξύτερη περίοδο κρίσης.

3 Το «καταστροφικό» σενάριο. Όσοι, στη Γερμανία και αλλού, επιμένουν στο μείγμα 

πολιτικής που έχουν προκρίνει, προτιμούν (και προωθούν) μια επίσημη ελληνική χρεωκοπία 

και έξοδο από το ευρώ μέσα στην άνοιξη ή το καλοκαίρι, ώστε το ελληνικό ζήτημα να μην 

εμπλέκεται πλέον άμεσα στη συζήτηση πού ανοίγουν ο Hollande και άλλοι για την 

οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης.

Σήμερα, η διαφαινόμενη - κυρίως λόγω της πολιτικής αλλαγής στη Γαλλία - δυνατότητα 

συνέργειας με τον Ευρωπαϊκό Νότο φαίνεται ότι δυστυχώς ακυρώνεται στην αρχή της.

Η δυνατότητα συνέργειας και συμμαχιών στο Νότο ακυρώνεται, σε ένα  

ουσιαστικότερο επίπεδο, και από τη γραμμή περί «κατάργησης» του μνημονίου, γραμμή που 

προεκλογικά προβλήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες. 

Κάποιοι 

κερδίζουν - ευκαιριακά και παροδικά - πόντους στην ελληνική εκλογική πολιτική ενώ χάνουν 

την ευκαιρία νέων συμμαχιών εντός της Ευρωζώνης. 

Αλλά υπάρχει φως: στελέχη του 

ΣΥΡΙΖΑ αναφέρονται ήδη σε «αναδιαπραγμάτευση», επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα δυο 

πράγματα: ότι κέρδισαν τα ποσοστά τους εξαπατώντας τους πολίτες αλλά και ότι είναι 

έτοιμοι - προκειμένου να κυβερνήσουν - να φερθούν με πραγματισμό. 

Η αποδόμηση της (ατελούς) αστικής δημοκρατίας με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, που 

οικοδόμησε ο αείμνηστος Καραμανλής μετά το 1974, είναι πια μια σοβαρή (και δραματική) 

πιθανότητα. Αντιμετωπίζουμε μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, ενόψει της οποίας είναι 

προτιμότερο «το μη χείρον». 

Με άλλα λόγια, είναι προτιμότερη η επιβράβευση του νέου 

λαϊκισμού και ο σχηματισμός κυβέρνησης από τη λαϊκιστική μερίδα της ελληνικής 

Αριστεράς με ανοχή άλλων, ώστε να ξεκινήσει άμεσα μια περισσότερο πραγματιστική φάση 

και για την ίδια και για τη χώρα.

Δυστυχώς, δεν θα είναι η πρώτη φορά που οι Έλληνες 

επιβραβεύουν το λαϊκισμό. Όμως το ζητούμενο είναι να μην καταστραφεί η χώρα και η 

ευρωπαϊκή προοπτική της.