Ντμίτρι Μεντβέντεφ: «Η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην Ευρωζώνη, όμως δεν φτάνει να το θέλει μόνο το G8, πρέπει να το θέλει και ο ελληνικός λαός».

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ 

ΑΝ ΒΓΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ...!!!

 ΤΟ ΛΕΕΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΜΟΣΧΑΣ...

Πολιτικές αναταράξεις στη Ρωσία αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ «βλέπουν» οι αναλυτές του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών της Μόσχας!

Σύμφωνα με ανταπόκριση του πρακτορείου Bloomberg ο επικεφαλής του Κέντρου, Μιχαήλ Ντμιτρίεφ, προειδοποιεί πως ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον κίνδυνο πολιτικών αναταράξεων στην περίπτωση που μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη πυροδοτήσει μια νέα παγκόσμια κρίση και μια «βουτιά» στην τιμή του πετρελαίου.

Οι αναλυτές του Κέντρου εκτιμούν πως σήμερα οι πιθανότητες εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ υπερβαίνουν το 50% και προβλέπουν πως μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγήσει σύντομα και άλλες χώρες σε έξοδο από την νομισματική ένωση. 

Θεωρούν δε πως η Ρωσία, ως άμεσα εξαρτημένη από το πετρέλαιο και τις εξαγωγές ενεργειακών πόρων οικονομία, θα δεχόταν πλήγμα τέτοιο που ενδεχομένως θα οδηγούσε σε «έντονη δυσαρέσκεια» προς το πρόσωπο του Πούτιν, αυξημένη πολιτική καταστολή και επιδείνωση της οικονομικής κρίσης.

Παράλληλα, η προοπτική ενός ντόμινο στην Ευρωζώνη και η συνεπακόλουθη περαιτέρω επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομίας «θα αποτελέσει τροχοπέδη στην ικανότητα της ρωσικής κυβέρνησης να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της για κοινωνικές παροχές και θα απειλούσε να εξαλείψει κεφάλαια που οι Ρώσοι επενδυτές και επιχειρηματίες μετέφεραν στην Ευρώπη», όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του ρωσικού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε για το θέμα.

Ενδεικτική είναι και η εκτίμηση της επικεφαλής οικονομολόγου της μεγαλύτερης τράπεζας της Ρωσίας, OAO Sberbank, βάσει της οποίας το χειρότερο σενάριο για τη Ρωσία, εφόσον τελικώς η Ελλάδα βγει από το ευρώ, θα είναι αυτό της συρρίκνωσης της ρωσικής οικονομίας κατά 2,1% και η άμεση εκροή από τη χώρα επενδυτικών κεφαλαίων ύψους 95 δισ. δολαρίων!

Είναι δεδομένο πως τα σενάρια αυτά τελούν σε γνώση της ρωσικής ηγεσίας, που με τη σειρά της έχει εκφράσει δημόσια τη στήριξή της στην «ευρωπαϊκή ταυτότητα» της Ελλάδας. Κάτι που επανέλαβε εμφατικά και ο Ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης των Οκτώ ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου στο Κάμπ Ντέιβιντ των ΗΠΑ το περασμένο Σαββατοκύριακο, όταν δήλωνε πως: 

«Η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην Ευρωζώνη, όμως δεν φτάνει να το θέλει μόνο το G8, πρέπει να το θέλει και ο ελληνικός λαός».

ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΜΙΓΜΑ ΟΙ 12 ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Οι 12 «πολύχρωμες» φυλές του 12 ΦΥΛΕΣ 

ΤΟΥ -ΣΥΡΙΖΑ

Μαοϊκοί, τροτσκιστές, ευρωκομμουνιστές, ανένταχτοι αριστεροί, πρώην στελέχη του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ αποτελούν το παζλ των συνιστωσών που ζητούν από στάση πληρωμών έως έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ

Ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) - Ενιαίο Κοινωνικό Μέτωπο αποτελεί ένα πολύχρωμο παζλ που τα κομμάτια του συμπληρώνονται από 12 βασικές «συνιστώσες» δυνάμεις.

Τα σχήματα που συνθέτουν τη συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ, απαρτίζονται από μαοϊκούς, τροτσκιστές, διεθνιστές, ευρωκομμουνιστές, πρώην στελέχη του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ, ακόμα και ακροαριστερούς που δεν φαντάζονταν ποτέ ότι θα συμμετείχαν σε ένα σχήμα το οποίο θα διεκδικούσε την πρώτη θέση σε βουλευτικές εκλογές και ότι θα μπορούσαν να εκλέξουν βουλευτές στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

Οι περισσότεροι «κουβαλούν» στις πλάτες τους ιδεολογικές διαφορές με το ΚΚΕ, που διαμορφώθηκαν τα τελευταία 50 χρόνια μετά την πρώτη διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Ελλάδα, τη δεκαετία του '60. Με θέσεις που φτάνουν ακόμα και στον αντιευρωπαϊσμό, ζητώντας την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στη δραχμή, οι «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχουν ισότιμα στο τραπέζι διαμόρφωσης της πολιτικής πρότασης του κόμματος.

Μπροστά στην προοπτική να βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτος σε ποσοστά στις εκλογές της 17ης Ιουνίου και προκειμένου να λάβει τις 50 έδρες μπόνους, οι εκπρόσωποι των συνιστωσών θα αποδεχτούν τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα, χάριν του εκλογικού νόμου, διατηρώντας όμως την πολιτική τους αυτονομία αλλά και τη χρηματοδότηση που εξασφαλίζουν από τη συμμετοχή τους στον πολιτικό σχηματισμό.

Η ΑΚΟΑ, οι Ενεργοί Πολίτες, η ΔΕΑ, η ΚΕΔΑ, το «Κόκκινο», η ΚΟΕ, η ομάδα ΡΟΖΑ, οι Ριζοσπάστες, η ΑΠΟ και το ΔΗΚΚΙ με τους Οικοσοσιαλιστές και τον Συνασπισμό αλλά και τους Ανένταχτους Αριστερούς μαζί με στελέχη που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ αποτελούν το ψηφιδωτό του ΣΥΡΙΖΑ που καταγράφηκε ως δεύτερο κόμμα στις εκλογές της 6ης Μαΐου με ποσοστό 16,78% εκλέγοντας 52 βουλευτές.

Συν και Οικοσοσιαλιστές

Η πολυπληθέστερη και η μικρότερη συνιστώσα

Η σημαντικότερη και πολυπληθέστερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Συνασπισμός. Ο ΣΥΝ επιτρέπει τη λειτουργία των τάσεων στο εσωτερικό του. Δύο κυρίαρχα ρεύματα λειτουργούν στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ: η ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ 2010, που αποτελείται από στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας που δεν ακολούθησαν τον Φ. Κουβέλη στο εγχείρημα της ΔΗΜΑΡ (Ρ. Δούρου, Κ. Πουλάκης, Αγγελος Μανταδάκης και Γ. Μπαλάφας) και τάχθηκαν εμφανώς στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα. Από την άλλη πλευρά βρίσκε-ται το Αριστερό Ρεύμα του Γ. Λαφαζάνη.

Η μικρότερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι Οικοσοσιαλιστές, οι οποίοι επικεντρώνουν τη δράση τους σε θέματα κλιματικών αλλαγών. 

Ως συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε για ένα διάστημα και το ΞΕΚΙΝΗΜΑ. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 προσπάθησε να λειτουργήσει ως τάση του ΠΑΣΟΚ. 

Αποτελείται από τροτσκιστές που αποδέχονται τις αρχές του εισοδισμού προσπαθώντας να αναρριχηθούν στα κομματικά όργανα. Με απόφαση του Αν. Παπανδρέου το 1976 διαγράφηκαν από το ΠΑΣΟΚ. 

Μετά το 2004 άρχιζαν να προσεγγίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου αποτέλεσαν συνιστώσα του, όμως χαρακτήριζε «νερόβραστες και ασαφείς» τις θέσεις του Συνασπισμού και τελικά αποχώρησε.

ΑΚΟΑ

Οι ευρω-κομμουνιστές

Η Ανανεωτική Κομμουνιστική και Οικολογική Αριστερά (ΑΚΟΑ) ιδρύθηκε από τον αείμνηστο Γ. Μπανιά με μέλη που προέρχονταν από το ΚΚΕ Εσωτερικού, την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και ανένταχτους αριστερούς. Εγκατέλειψαν τον Λ. Κύρκο και τη νεοϊδρυθείσα ΕΑΡ (Ελληνική Αριστερά) το 1991, διαφωνώντας με την απαλοιφή του «Κ» από τον τίτλο του κόμματος που συμβόλιζε την κομμουνιστική ιδεολογική αναφορά του.

Εκπρόσωπος της ΑΚΟΑ στον ΣΥΡΙΖΑ είναι η πανεπιστημιακός Ελ. Πορτάλιου, η οποία είναι δημοτική σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων. Στην συντακτική ομάδα που βγάζει την εφημερίδα της οργάνωσης, την «Εποχή», ανήκει ο δημοσιογράφος Παύλος Κλαυδιανός. 

Τα μέλη της ΑΚΟΑ προσδιορίζονται ως ανανεωτές και ευρωκομμουνιστές. Συμμετείχαν σε όλες τις προσπάθειες για την ενότητα της Αριστεράς, όπως στην Πρωτοβουλία για την Επανίδρυση της Αριστεράς, τον Χώρο Διαλόγου και την Πρωτοβουλία για τη Συσπείρωση της Αριστεράς.

ΔΕΑ

Προτείνει στάση πληρωμών

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά είχε ως μητρική οργάνωση την ΟΣΕ - Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση, η οποία ξεκίνησε ως τροτσκιστική γκρούπα. Εχει ως επικεφαλής τον δημοσιογράφο Αντώνη Νταβανέλλο.

Επικαλούμενη τη μαρξιστική θεωρία, η ΔΕΑ προτείνει τη «στάση πληρωμών προς τους ντόπιους και διεθνείς τοκογλύφους, την εθνικοποίηση των τραπεζών υπό δημόσιο-δημοκρατικό-εργατικό έλεγχο, τη βαριά φορολογία των επιχειρήσεων και των πλουσίων, σε συνδυασμό με μέτρα κατά της ''δραπέτευσης'' κεφαλαίων».

Συνιστά «απειθαρχία στις ευρωοδηγίες, αποφασιστική κλιμάκωση των αγώνων, συστηματική καλλιέργεια των σχέσεων με την Αριστερά και τα κινήματα αντίστασης σε όλη την Ευρώπη. Αναζητώντας επίμονα τον δρόμο για την ανατροπή του καπιταλισμού σε εθνική και ευρωπαϊκή κλίμακα...», όπως αναφέρει σε συνέντευξή του στο iskra.gr ο υπ. βουλευτής Αν. Νταβανέλλος.

ΔΗΚΚΙ

Σοσιαλιστές και αντιευρωπαϊστές

Το ΔΗΚΚΙ - Σοσιαλιστική Αριστερά αποτελείται από στελέχη του Δημοκρατικού Κοινωνικού Κινήματος που είχε ιδρύσει ο Δημήτρης Τσοβόλας. Μετά τη διάλυση του κόμματος από τον πρόεδρό του, μία ομάδα στελεχών που ανήκουν στον σοσιαλιστικό χώρο, με επικεφαλής τον ηθοποιό

Γιώργο Πάντζα, τον Π. Μαντά και τον Γ. Νικολόπουλο, εντάχθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ με διακριτή πολιτική παρουσία ως συνιστώσα του πολιτικού σχηματισμού. Στην ιστοσελίδα της κίνησης, στα πιο δημοφιλή κείμενα, ξεχωρίζουν

ο ιστορικός λόγος του Αρη Βελουχιώτη στη Λαμία και η δημιουργία του νέου ΕΑΜ που τιτλοφορείται «Ο δωδεκάλογος της αντίστασης». Είναι η μοναδική συνιστώσα που δεν ανήκει στον κομμουνιστικό χώρο και πολιτικά φλερτάρει με τον αντιευρωπαϊσμό και την επιστροφή στη δραχμή.

ΚΟΕ

Ζητά έξοδο από την Ευρωζώνη

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας είναι από τις «σκληρές» και καλύτερα οργανωμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ με μαοϊκές και... σταλινικές καταβολές. Ενα από τα επιφανή στελέχη της, ο Ρούντι Ρινάλντι, ήταν οπαδός και μαθητής του Γ. Χοτζέα, ο οποίος αποχώρησε από το ΚΚΕ τη δεκαετία του '60 και κατήγγειλε το κόμμα διαφωνώντας με τη διαδικασία αποσταλινοποίησης. Λίγα χρόνια αργότερα «ασπάζεαι» τις μαοϊκές αντιλήψεις, ενώ στα χρόνια της δικτατορίας η κίνηση υπέστη αρκετές διασπάσεις, μέχρι να μετασχηματιστεί σε ΚΟΕ από τον Ρινάλντι. 

Τα στελέχη της συμμετείχαν στις δράσεις της πρωτοβουλίας «Δεν πληρώνω» και υποστηρίζουν την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη. Η σχέση της ΚΟΕ με την ανανεωτική Αριστερά δεν υπήρξε ποτέ μία σχέση συμπάθειας.

Η «σκληρή» συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, με μέλη που προέρχονται κυρίως από την προδικτατορική εξωκοινοβουλευτική αριστερά, δεν είδαν αρνητικά την αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας του Φ. Κουβέλη από τον ΣΥΝ.

ΚΕΔΑ

Ψάχνει... δίαυλο με το ΚΚΕ

H Κίνηση για την Ενότητα της Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ)ιδρύθηκε το 2001 από πρώην συνδικαλιστικά στελέχη της ΕΣΑΚ-Σ όπως τον Γιάννη Θεωνά και τον Μήτσο Κωστόπουλο, οι οποίοι αποχώρησαν από το ΚΚΕ. 

Ο Μήτσος Κωστόπουλος αποσύρθηκε από την κίνηση και ο Γ. Θεωνάς προσπαθεί να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με το ΚΚΕ, δείχνοντας να «φλερτάρει» με τη γραμμή του Περισσού ότι η Ελλάδα πρέπει να βγει από την Ευρωζώνη και από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Κόκκινο

Θέλει έναν πιο επιθετικό ΣΥΡΙΖΑ

Με σημαντική δράση στον χώρο των μεταναστών αλλά και σε θέματα που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος, το «Κόκκινο» έχει έντονη παρουσία και στο εξωτερικό. Στη συνιστώσα ηγούνται ο Πάνος Κοσμάς και ο Δικαίος Ψυκάκος. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών, το «Κόκκινο» ζητούσε από τον ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί πιο επιθετικά και να επιμείνει στον σχηματισμό κυβέρνησης της Αριστεράς στη βάση των Πέντε Σημείων, έστω και με ψήφο ανοχής από τα υπόλοιπα κόμματα, ώστε να εκφράσει την αντιμνημονιακή ψήφο.

ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Με μάχες για την ενότητα

Με τον Μανώλη Γλέζο στις τάξεις της, η συνιστώσα των Ενεργών Πολιτών εργάζεται για την ενότητα της Αριστεράς από το 2002, οπότε και δημιουργήθηκε. Ο Μανώλης Γλέζος, γνωστός για την αντιστασιακή του δράση, διετέλεσε ακόμα και πρόεδρος της ΕΔΑ μετά τον θάνατο του αείμνηστου Ηλ. Ηλιού (1989), σε μία προσπάθεια να αναγεννηθεί το ιστορικό κόμμα της Αριστεράς. Το 1981 και το 1985 εκλέχτηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ.

Από το 2002 συνεργάστηκε με τον ΣΥΝ και το 2004 εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ με την κίνηση των Ενεργών Πολιτών και συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές. Από τη διάσπαση της πολιτικής ομάδας δημιουργήθηκε νέα κίνηση, οι Ριζοσπάστες, που αποτελεί μία ακόμα συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ.

Στα κείμενά τους υποστηρίζουν ότι προσωπικότητες όπως ο Μ. Γλέζος, ο Γ. Θεωνάς και ο Γ. Μπανιάς προώθησαν την ενότητα της Αριστεράς σε αντίθεση με τον Λ. Κύρκο που -όπως υποστηρίζουν- «αποτελούσε μόνιμη πηγή-πληγή διάσπασης και αποπροσανατολισμού κάθε ενωτικής προσπάθειας των αριστερών δυνάμεων».

Ομαδα ΡΟΖΑ

Οι κινηματικοί αριστεριστές

Ιδρύθηκε από τον Νίκο Γιαννόπουλο και τη Μάνια Μπαρσέφσκι, που ένα φεγγάρι πέρασαν από την τροτσκιστική οργάνωση ΟΚΔΕ. Εχουν τοποθετηθεί στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ διατηρώντας πολιτικούς δεσμούς με στελέχη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και ομάδες ακροαριστερών των Εξαρχείων. Δημιούργησαν το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα και πρωτοστάτησαν στην υπόθεση της Υπατίας, αφού συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις με κυβερνητικά στελέχη εκπροσωπώντας τους μετανάστες απεργούς πείνας. Εχουν σαφή θέση για έξοδο της χώρας από το ευρώ και επιδιώκουν την κινηματική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανένταχτοι Αριστεροί

Συνασπισμός προσωπικoτήτων

Μια μεγάλη ομάδα προσωπικοτήτων της Αριστεράς που έχουν συμπαραταχτεί με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν ενταχθεί σε κάποια συνιστώσα της πολιτικής κίνησης. Στις τάξεις των ανένταχτων περιλαμβάνονται πρώην στελέχη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, πρώην στελέχη του ΚΚΕ όπως ο Δήμος Τσακνιάς, αλλά και ο πανεπιστημιακός Αλκης Ρήγος, πρώην στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού. Από τον χώρο των Ανένταχτων προέρχονται και οι Β. Μουλόπουλος και Θ. Δρίτσας.

ΑΠΟ

Υπέρ ενός πόλου αντικαπιταλιστών

Η αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα (ΑΠΟ) δημιουργήθηκε από διάσπαση της συνιστώσας «Κόκκινο» με όραμα τη δημιουργία της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Ηγετική φυσιογνωμιά της είναι ο Γιώργος Σαπουνάς. Οπως αναφέρεται σε κείμενο που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της κίνησης: «Ευρώ ή δραχμή», «εντός ή εκτός ΕΕ» είναι ανεπίκαιρα διλήμματα. Το σωστό ερώτημα είναι: «μπορεί να υπάρξει σήμερα μαζική αντικαπιταλιστική Αριστερά»;

Στο ίδιο κείμενο υποστηρίζεται η άποψη ότι φαινομενικά οι πιο ριζοσπαστικές ή αντικαπιταλιστικές απόψεις συσπειρώνονται γύρω από τις θέσεις για «στάση πληρωμών, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ» σε αντιπαράθεση με τις απόψεις που αποδέχονται το ευρωπαϊκό πλαίσιο και αναζητούν λύσεις εντός του. Με σαφέστατο προσανατολισμό εναντίον της ΕΕ, η ΑΠΟ περιγράφει τη θεωρία του αδύναμου κρίκου, όπως χαρακτηρίζει την Ελλάδα, που «θα πρέπει να σπάσει» για τους καπιταλιστές και να καταστεί «δυνατός και επικεφαλής κρίκος» για την εργατική τάξη και την Αριστερά.

ΝΙΚΟΣ Β. ΤΣΙΤΣΑΣ

ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΝΑ.

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: 

"ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΚΑΙ ΦΥΓΟΥΜΕ 

ΑΠΟ ΤΟ  ΕΥΡΩ..."

Άνετος, ο Γιώργος Παπανδρέου, μιλώντας στην εκπομπή «Newsnight» του BBC,έκανε λόγο για τη «χειρότερη δυνατή επιλογή» η Ελλάδα να φύγει από το ευρώ και προειδοποίησε ότι αυτό θα οδηγήσει σε μια καταστροφή της οικονομίας.

Όπως είπε «Πρώτα από όλα πιστεύω ότι είναι η χειρότερη δυνατή επιλογή να φύγουμε από το ευρώ και γι αυτό το λόγο πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός έχει μπροστά του μια μεγάλη πρόκληση στο τι θα αποφασίσει στις επόμενες εκλογές. 

Οι Ελληνες δε θέλουν να βγουν από το ευρώ. Δίνει ασφάλεια παρά τις δυσκολίες. Αν βγούμε όμως από το ευρώ, δεν θα είναι σαν την Αργεντινή που ήταν καθηλωμένη στο δολάριο, εμείς δεν είμαστε καθηλωμένοι στο ευρώ, αλλά το χρησιμοποιούμε στη καθημερινή μας ζωή, στα συμβόλαιά μας, τις τράπεζές μας. 

Σε περίπτωση αλλαγής αυτό θα σημάνει τεραστία αναδιοργάνωση, αλλά την ίδια στιγμή θα σημειωθεί χρεοκοπία»...

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΗΣ ΕΧΘΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΚΥΡΩΝΟΥΝ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

Δύο γερμανικά ταξιδιωτικά γραφεία ανακοίνωσαν σήμερα ότι διαπιστώνουν μια μείωση κατά 30% στις κρατήσεις για την Ελλάδα.

Οι πληροφορίες για εχθρότητα, εξαιτίας των σκληρών μέτρων λιτότητας που απαιτεί η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, σε αντάλλαγμα για τη διάσωση της χώρας, καθώς και οι φόβοι των απεργιών, κρατούν τους Γερμανούς, που ξοδεύουν τα περισσότερα χρήματα παγκοσμίως σε διακοπές στο εξωτερικό, μακριά από την Ελλάδα.

Η Air Berlin, η δεύτερη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία της Γερμανίας, και ο τουριστικός όμιλος Rewe ανακοίνωσαν σήμερα ότι οι κρατήσεις για την Ελλάδα είναι περίπου 30% χαμηλότερες από εκείνες της περασμένης χρονιάς.

"Η Ελλάδα τα πάει πολύ άσχημα, όπως και η Βόρεια Αφρική" δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της Air Berlin Χάρμουτ Μέχντορν.

Ο επικεφαλής του Rewe Νόρμπερτ Φίμπιγκ, δήλωσε οτι οι Γερμανοί επιλέγουν πλέον να ταξιδεύουν σε άλλα μέρη όπως η Τουρκία, απηχώντας τα σχόλια της εταιρείας Thomas Cook Germany, η οποία έχει δηλώσει ότι η Ισπανία αποδεικνύεται επίσης μια δημοφιλής εναλλακτική λύση.

Άλλοι ταξιδιωτικοί όμιλοι όπως οι TUI AG και η αεροπορική εταιρεία Condor, που συνεργάζεται με τον Thomas Cook Germany, έχουν ήδη ανακοινώσει προσφορές και εκπτώσεις για να προσπαθήσουν να σταματήσουν την πτώση στις κρατήσεις

Είναι η στιγμή για να πρυτανεύσει ο ορθολογισμός.

Η κεντροδεξιά δεν βρίσκεται απλά μπροστά σε μια ιστορική εκλογική «ολική επαναφορά», αλλά σε κάτι ασυγκρίτως σημαντικότερο: 

Στην αμφισβήτηση της ιδεολογικής κυριαρχίας της Αριστεράς. 

Βρίσκεται μπροστά σε μια πρωτοφανή νίκη στον χώρο των αξιών, καθώς η κρίση ανέδειξε όλα τα εγγενή προβλήματα μιας οικονομίας στην οποία το κράτος διαδραμάτιζε κεντρικό ρόλο ως ο βασικότερος «παίκτης» και μιας κοινωνίας που είχε δομηθεί πάνω σε συντεχνιακά συμφέροντα και επαγγελματικές κληρονομικές «κάστες», οι οποίες και επιζητούσαν πάντοτε ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την κρατική πίτα.

Στην ουσία της η ελληνική πραγματικότητα ήταν μια «μετασοβιετικού» τύπου κατάσταση με ισχυρές δόσεις ελευθεριότητας και ασυδοσίας. 

Κεντρικός σχεδιασμός των προμηθειών και των πολυδάπανων δημόσιων έργων, κρατική «προστασία» των επιχειρήσεων, επιδοτούμενη επιχειρηματικότητα, δαιδαλώδεις γραφειοκρατικές διαδικασίες στη διοίκηση για να βγάζουν το «παντεσπάνι» τους οι κομματικοί κρατικοί λειτουργοί.

Η οικονομική κρίση ανέδειξε την πραγματική κατάσταση της Ελλάδας. Πριν, ωραιοποιούσαμε νοσηρές πραγματικότητες, στρογγυλεύαμε «γωνίες», θεωρούσαμε περίπου ως «φυσικό δίκαιο» κραυγαλέα προνόμια ολόκληρων επαγγελματικών ομάδων, “αυτονόητες” τις πολυεπίπεδες αγκυλώσεις του συστήματος, χάσιμο χρόνου την οικοδόμηση ενός νέου κοινωνικού υποδείγματος.

Η κρίση απότομα και άγαρμπα έφερε όλα τα θέματα στο τραπέζι. Και κατά γενική ομολογία αυτό που διαπιστώνεται είναι ότι δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά ελεύθερη οικονομία, κανόνες για το επιχειρείν, ίσες ευκαιρίες για όλους.

Λογικά, θα περίμενε κανείς να δει στον πολιτικό στίβο μια ενωμένη κεντροδεξιά που θα έτρεχε προς τον εκλογικό της θρίαμβο και την ιδεολογική της επικράτηση. 

Αντίθετα βλέπουμε κάποιες φυγόκεντρες τάσεις με έντονα προσωπικά χαρακτηριστικά. Η δανειακή σύμβαση αποτέλεσε απλά μια πρώτης τάξεως αφορμή για διαφοροποιήσεις.

Άλλωστε η σύνθεση δύο θεωρητικά αντίθετων ιδεολογιών, του πατριωτισμού και του φιλελευθερισμού, δεν είναι εύκολα κατανοητή και στο «κενό νοήματος» υπεισέρχονται τα μικρά κόμματα.

Το μπόλιασμα της πατριωτικής ιδεολογίας μέσα σε ένα γνήσια φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο, παρουσιάζει ένα μόνο πρόβλημα: δεν εκλαϊκεύεται εύκολα. 

Η «πατριωτικά φιλελεύθερη» δεξιά επιδιώκει την απόλυτη ελευθερία των πολιτών, μέσα σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Θέλει να οικοδομήσει ένα εθνικό κράτος, το οποίο θα βρίσκεται στον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής οικογένειας, ως βασικός εταίρος και όχι ως φτωχός συγγενής.

Χωρίς την πατριωτική διάσταση, ο φιλελευθερισμός τείνει να αφορά μόνο το μεγάλο κεφάλαιο, τη διεθνοποιημένη αγορά, την κοινωνία του 1/3. Δίχως εθνικό κράτος δικαίου, ο φιλελευθερισμός γίνεται απλά η επιβολή του ισχυρότερου.

Χωρίς τις βασικές αρχές του φιλελευθερισμού, ο πατριωτισμός γίνεται «μεγαλοϊδεατισμός», λαμβάνει τα «φρενήρη» χαρακτηριστικά του 19ου αιώνα, χωρίς εθνικά εδάφη που πρέπει να ανακτηθούν.

Αυτό που βλέπουμε δηλαδή να συμβαίνει σήμερα με τους διάφορους αντιφρονούντες του δεξιού χώρου που ενδεδυμένοι με μια λεοντή μεσσιανικού πατριωτισμού αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα χωρίς να προτείνουν τίποτα ως διέξοδο.

Που δεν διανοούνται καν να προσφέρουν μια συνολική πρόταση για τη χώρα, αλλά περιορίζονται στα μεγάλα και παχιά λόγια, βασιζόμενοι στο θυμικό των πολιτών.

«Πολιτικός παραγοντισμός» με στόχο το 3% και την μη αυτοδυναμία της ΝΔ.

Σκοπεύουν την επόμενη των εκλογών να είναι οι ρυθμιστές των εξελίξεων, προσφέροντας τις απαραίτητες έδρες για σχηματισμό «βιώσιμης» Κυβέρνησης. 

Περαιτέρω, πιστεύουν ότι θα ελέγχουν ουσιαστικά την Κυβέρνηση, καθώς η άρση της εμπιστοσύνης τους θα σημαίνει και την πτώση της. 

Με λίγα λόγια στοχεύουν απλά στην αναβάθμιση του ρόλου και της επιρροής τους.

Όμως οι δεξιοί και κεντροδεξιοί ψηφοφόροι, πάντοτε χαρακτηρίζονταν από ελευθερία κινήσεων. 

Όταν προκηρυχθούν οι εκλογές θα έχουν να διαλέξουν ουσιαστικά ανάμεσα σε ένα συνολικό σχέδιο για τη χώρα ή σε κάποιες (κακές) απομιμήσεις ορισμένων όψεων του αυτού σχεδίου. 

Και ασφαλώς δεν είναι η στιγμή για να αναδειχθούν οι όποιες προσωπικές πικρίες. Είναι η στιγμή για να πρυτανεύσει ο ορθολογισμός. 

Η επιλογή στο μέγιστο βαθμό για τους ψηφοφόρους που αυτοπροσδιορίζονται ως «δεξιοί/ κεντροδεξιοί», δείχνει ότι θα είναι η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, όχι μόνο διότι ιστορικά η ευρεία κεντροδεξιά παράταξη εκφραζόταν κυρίως μέσα από ένα κόμμα, αλλά κυρίως γιατί ο συγκερασμός της πατριωτικής στάσης με τις φιλελεύθερες αρχές απαντά με αρτιότητα στα σύγχρονα δομικά προβλήματα της χώρας.

Αντίθετα, οι «προσωπικές πολιτικές κινήσεις» και τα προσωποπαγή κόμματα , απαντούν μόνο στις ανάγκες «πολιτικού παραγοντισμού» και στη φιλαυτία των εμπνευστών τους. 

Αλλά στην πορεία προς τις εκλογές φαίνονται καταδικασμένες σε συρρίκνωση. 

Είναι η στιγμή για να πρυτανεύσει ο ορθολογισμός. 

Η εξιλέωση έρχεται!

- Όχι δεν χρειάζεται να σκοτώσουμε τη Λερναία Ύδρα, πέραν ίσως από την ελληνική γραφειοκρατία…

- Δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε τις Στυμφαλίδες όρνιθες, πέραν ίσως από τα όρνεα των «εξωθεσμικών κέντρων»…

- Δεν χρειάζεται να σηκώσουμε τη γη στους ώμους μας, στη θέση του Άτλαντα, πέραν ίσως από το δυσβάστακτο χρέος που έχει επισωρευθεί…

Αν ψάξει κανείς στη ζωή του, μπορεί να βρει κάμποσους παραλληλισμούς με όσα τράβηξε ο μυθικός Ηρακλής για να εξιλεωθεί ή ο μυθικός Οδυσσέας για να επιστρέψει στην Ιθάκη του.

Στη ζωή καθενός υπάρχουν «Κύκλωπες» και «Λαιστρυγόνες».

Και τόσες παγίδες από «Λωτοφάγους»…

Όμως, αυτό δεν εμποδίζει, να φτάσουμε στην «Εξιλέωση»…

Που είναι να κάνουμε ξανά την Ελλάδα, Ισχυρή και Αναπτυξιακή.

Ούτε μας εμποδίζει να φτάσουμε τελικά στην «Ιθάκη»…

Που είναι ακριβώς το ίδιο:

Μια Ελλάδα Ισχυρή και Αναπτυξιακή.

Αυτό είναι το δικό μας όραμα.

Αυτό είναι το στοίχημα για όλους. 

Πέρα και πάνω από κόμματα.

Η Ελλάδα το μπορεί! Και της πρέπει…

Α.ΣΑΜΑΡΑΣ

ΕΚΤΟΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΒΛΕΠΕΙ Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΝ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩ!!!!!!

«Εάν η Ευρωζώνη δεν κατορθώσει να επιλύσει τα προβλήματά της, τότε τα εθνικιστικά, ρατσιστικά και ξενόφοβα κινήματα θα γίνουν τόσο δυνατά στην Ευρώπη, που η ΕΕ δεν θα αποτελεί πλέον μία εμπρηστική συζήτηση μέσα στη Βρετανία» προειδοποιεί ο αντιπρόεδρος της βρετανικής κυβέρνησης Νικ Κλεγκ.

Σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Ντερ Σπίγκελ, που κυκλοφορεί σήμερα, ο Κλεγκ δήλωσε, ερωτηθείς, εάν πιστεύει ότι η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δεν πράττει αρκετά ώστε να επιλυθεί η κρίση: «όλοι θα πρέπει να κάνουνε περισσότερα».

«Η οικονομική αβεβαιότητα και η πολιτική παράλυση αποτελούν το ιδεώδες πεδίο για τον εξτρεμισμό και τον ρατσισμό, αυτό είναι το δίδαγμα της Ιστορίας», προσθέτει.

«Ως φιλελεύθερος και παθιασμένος Ευρωπαϊστής, θεωρώ πως αυτό θα ήταν καταστροφικό εάν οι δεξιοί εξτρεμισμοί, όπως κι οι αριστεροί, θα είναι ενισχυμένοι εξαιτίας της μαλθακότητας των ηγετών και της έλλειψης αποφασιστικότητάς τους», τονίζει, προσθέτοντας «αλλά και εμείς οδεύουμε προς αυτήν την κατεύθυνση».

Αναφορικά με την ΕΕ, ο Κλεγκ τόνισε «είμαστε καταδικασμένοι να συνεργαζόμαστε. 

Ο απομονωτισμός δεν αποτελεί λύση».

ΠΑΝΔΗΜΗ ΠΑΡΑΤΑΞΙΑΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ

ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ!

Κεντροδεξιό πάρτυ θα γίνει το Σάββατο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, όπου θα γίνει η Εθνική συνδιάσκεψη της Νέας Δημοκρατίας. 

Εκεί σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Συγγρού θα είναι από τον πρόεδρο του κόμματος μέχρι εκλεγμένους δημοτικούς συμβούλους!

Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΝΔ:

"Η Εκτελεστική Γραμματεία της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισε τη σύγκληση Εθνικής Εκλογικής Συνδιάσκεψης το Σάββατο 26 Μαΐου 2012, στις 10 το πρωί, στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

 

Τη συνδιάσκεψη θα συγκροτήσουν ο Πρόεδρος του Κόμματος, οι Αντιπρόεδροι, ο Γραμματέας Πολιτικής Επιτροπής, τα μέλη της Πολιτικής Επιτροπής, τα μέλη της Νέας Κοινοβουλευτικής Ομάδας, οι επικεφαλής των Γραμματειών, οι Πρόεδροι ΝΟΔΕ, τα μέλη των ΝΟΜΕΚ.Ε., οι Υποψήφιοι Βουλευτές της 6ης Μαΐου, τα μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου και η Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ, η Κεντρική Επιτροπή: α) της ΔΑΚΜΕ Δημοσίου Τομέα, β) της ΔΑΚΕ Ιδιωτικού Τομέα και γ) της ΔΑΚΜΜΕ, Οι Δήμαρχοι, οι Περιφερειάρχες, οι Εκλεγμένοι Περιφερειακοί Σύμβουλοι, οι Εκλεγμένοι Δημοτικοί Σύμβουλοι, οι οποίοι είναι μέλη της Νέας Δημοκρατίας και τα Προεδρεία των ΕΚΟ.

 

Στη συνδιάσκεψη αυτή θα παρουσιάσουμε στον Ελληνικό λαό τις πολιτικές και προγραμματικές θέσεις της Νέας Δημοκρατίας, τη στρατηγική μας στον εκλογικό αγώνα και το πρόγραμμα δράσης των κομματικών οργανώσεων. 

Η Εθνική Εκλογική Συνδιάσκεψη της Νέας Δημοκρατίας θα σηματοδοτήσει την έναρξη της Εκλογικής Εκστρατείας του Κόμματος και την αφετηρία της πάνδημης παραταξιακής συσπείρωσης"

ΠΕΜΠΤΟΦΑΛΑΓΓΙΤΕΣ ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ!...

ΙΔΟΥ ...OI ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ  ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ

 ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΠΕΜΠΤΟΦΑΛΑΓΓΙΤΕΣ 

ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ!...

Εν τάξει τα περισσότερα πράγματα τα του κόσμου τα έχω ξεκαθαρίσει γι αυτό και διάγω εν γαλήνη. 

΄Ένα μόνο δεν μπορούσα όλα αυτά τα χρόνια να εξηγήσω κι είναι: 

Γιατι το πόπολο,κυρίως οι ανάρχες και οι κουκουλοφόροι αποκαλούν τους δημοσιογράφους «αλήτες και ρουφιάνους»; 

Παλαιά οι δημοσιογράφοι –προ της μεταπολίτευσης, έχαιραν μεγάλου σεβασμού και τιμής από την κοινωνία.

Τι συνέβη ώστε ξαφνικά να μεταλλαχτεί το κλίμα σήμερα και η ευγενής αυτή τάξη να λοιδωρείται και να ταυτίζεται με αλήτες και ρουφιάνους; 

Η απάντηση ήρθε σήμερα όταν είδα μάλλον στο blog του ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ-ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ μια αποκαλυπτική λίστα με όλα τα μπουμπούκια της αριστεράς , που εισέβαλαν στον Τύπο μετά την πτώση κυρίως της χούντας , παραμορφώνοντας με τις χαζοιδέες τους την πάλαι ποτε παραδοσιακή αξιοποιστία της δημοσιογραφίας. 

Και το κύρος του δημοσιογράφου. 

Το έχω τονίσει κι άλλοτε: Δημοσιογράφος που σέρνεται και υπηρετεί συγκεκριμένες κομματικές ιδεοληψίες , αυτός όχι μόνον είναι επικίνδυνος ,αλλά διαπράττει ειδεχθές έγκλημα σε βάρος του λαού. 

Δεν του λέει ποτέ την αλήθεια. Και με χίλια κολπάκια του περνάει έμεσα κι άμεσα κάποτε τις ιδεοληψίες του με αποτέλεσμα να τον δηλητιαριάζει σταθερά... 

Κι ιδίως όταν είναι εντεταλμένο και μίσθαρνο όργανο κομματικών μαγαζιών..Είναι πεμπτοφαλαγγίτες! 

Η πιο κάτω λίστα είναι αποκαλυπτική. Θα μπορούσα να μιλήσω για έναν έκαστον χωριστά , αλλά ας σταθούμε στην ουσία.. 

Ενώ η Γιάλτα καθόρισε τα ποσοστά των κομμουνιστών στην Ελλάδα (όχι πάνω από 10%) , παρατηρεί κανείς στα Μ.Μ.Ε. να έχουν καταληφθεί, μεταχουντικά, από ένα τσούρμο ΚΝΙΤΕΣ με τον μανδύα του δημοσιογράφου. 

Η κατάληψη είναι μαζική και θα χρειαστεί μεγάλη έρευνα για να εντοπίσουμε στις πραγματικές του διαστάσεις το κακό που έκαναν στην ελληνική κοινωνία.. 

Από μια ματιά κανείς σχεδόν από τη λίστα δεν μπήκε στον Τύπο από έρωτα και δημοσιογραφική αξιοσύνη.. Κυρίως οι περισσότεροι μπήκαν από το παράθυρο ή με άλλα γνωστά κολπάκια ...κομματικών στηρίξεων κ.λπ. 

Καταννοώ ασφαλώς την ένταξη των περισσοτέρων στην ΚΝΕ. Θα τη χαρακτήριζα νεανική επιπολαιότητα και ίσως πολλοί εκ των παρακάτω να μην είναι τώρα συνειδητοί οπαδοί του αξιομακάριστου κομμουνισμού, αλλά δεν παύει να κουβαλάνε μέσα τους τη ρομαντική και ουτοπιστική ιδεολογία τους , που την αμολάνε ωστόσο σε κάθε ευκαιρία για να μην ξεχνάνε και τον ρόλο του προσηλιτιστή ... 

Το έγκλημά τους είναι βαρύ και θα χρειαστεί χρόνος για το απλώσω . 

Θλίβομαι βαθειά για την κατάντια όλων εκείνων που δημοσιογραφούν επιτρέποντας στον εαυτό τους να μεταβάλλονται σε πλασιέ ιδεοληψιών και μάλιστα αιμοσταγών. 

Θα το επαναλάβω. Ο αληθινός δημοσιογράφος ανήκει στον λαό του, αυτόν και μόνον υπηρετεί. Δεν είναι λακές κανενός κόμματος. 

Τα κόμματα για να επιζήσουν χρειάζονται ιδεογραφήματα και οπαδούς να τα δώσουν ζωή κι έννοια. Και μεγαλύτερη κομπίνα, απάτη απ΄αυτή δεν υπάρχει για τον ελεύθερα σκεπτόμενο άτομο. 

Και σήμερα ξανακούω στις στράτες τα ίδια συνθήματα που άκουγα στα 1951..

ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ... 

Ο ίδιος ο χαβάς από τους σημερινούς Κίντες, λες και δεν υπάρχουν άλλα.. Τόσο στέρεψε μαζί με την ιδεολογία τους και η φαντασία να εφεύρουν κάτι νέο... πιο συγκινησιακό κι αληθινό! 

Συνεχίζουν ακάθεκτοι να τσουλάνε με τον αραμπά... 

Χάθηκε μισός και πλέον αιώνας και ακόμη είμαστε στα ίδια... Δεν πρέπει να θλίβομαι...; 

ΟΙ ΚΟΜΣΟΜΟΛΟΙ 

ΠΟΥ ΈΓΙΝΑΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ ΤΩΝ ΜΜΕ! 

Γιώργος Μπόμπολας: Ο ΕΠΟΝίτης που έγινε βαρόνος. Δε χρειάζονται πολλές συστάσεις. Καναλάρχης, μεγαλοεκδότης, κατασκευαστικές εταιρείες, τα πάντα όλα. Έχει ακόμα μεγάλη αδυναμία στο ΚΚΕ. 

Σταύρος Ψυχάρης:Κληρονόμος-Πρόεδρος του ΔΟΛ (Λαμπράκη), Πρόεδρος του Δ.Σ. του mega κ.τ.λ. Από κομμουνιστική οικογένεια, έκανε τα πρώτα του βήματα στο ΚΚΕ.

Μάνια Τεγοπούλου:Εκδότρια Ελευθεροτυπίας, MEGA κ.τ.λ. Κόρη του καπετάνιου του ΕΛΑΣ, Κίτσου Τεγόπουλου, θεωρείται ακροαριστερή. 

Κώστας Γιαννίκος:Γνωστός κομμουνιστής, προερχόμενος από την πρώην ΕΣΣΔ. 

Για ένα φεγγάρι είχε αγοράσει την διεθνούς φήμης κομματική εφημερίδα «Πράβντα».

Είναι βασικός μέτοχος (και διευθύνων σύμβουλος) του καναλιού Alter, ιδιοκτήτης των ραδιοφωνικών σταθμών John Greek, Oasis, Captain Jack, ιδιοκτήτης της εκδοτικής εταιρείας Modern Times, των τηλεοπτικών περιοδικών Tivo και Avanti, των δισκογραφικών εταιρειών Legend, MBI, Eros, Κίνησις, ΛΥΡΑ κ.λπ.

Αναστασιάδης Θέμος: ΑΝΤ 1, ΚΝΕ. 

Στρατής Λιαρέλης:Διευθυντής ειδήσεων του ΑΝΤ 1. ΚΝΕ. 

Νίκος Ευαγγελάτος (ή Εισαγγελάτος): ΚΝΕ. 

Όλγα Τρέμη: MEGA, ΚΝΕ. 

Παύλος Τσίμας:MEGA, πρώην δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη, ΚΚΕ. 

Μανώλης Αναγνωστάκης: MEGA Σαββατοκύριακο, ΚΝΕ.

Οι του Ιού της Ελευθεροτυπίας: ΚΚΕ εσωτερικού και εν συνεχεία Β' Πανελλαδική (ακροαριστερή διάσπαση της νεολαίας του ΚΚΕ εσωτ., το 1978, εξέδωσαν το περιοδικό «Σχολιαστής»).

Στην Β' Πανελλαδική συμμετείχαν επίσης και οι Χρύσανθος Λαζαρίδης, (της λεγόμενης «γενιάς του πολυτεχνείου»), σήμερα πολιτικός σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά. 

Παναγιώτης Παναγιώτου, (ή Παν. Παν.): στέλεχος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού του Μπόμπολα (Έθνος κ.α.) 

Αλέξης Παπαχελάς:Καθημερινή, ΣΚΑΪ κ.λπ., ο οποίος μάλιστα ήταν Γραμματέας της Β' Πανελλαδικής στο. Κολέγιο Αθηνών. 

Σταύρος Λυγερός:Καθημερινή, της «γενιάς του πολυτεχνείου», ήταν και στην «συντονιστική επιτροπή» του πολυτεχνείου, ΟΣΕ («Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση»). 

Τάσος Τέλλογλου:ΣΚΑΪ, ΚΝΕ. 

Βασίλης Λυριτζής: (ο επονομαζόμενος «Τρότσκι», λόγω καταπληκτικής ομοιότητος): στην πρωινή «Πρώτη Γραμμή» του ΣΚΑΪ, ΚΚΕ εσωτ. 

Δήμος Βερύκκιος:Alpha, ΚΝΕ. 

Λάκης Λαζόπουλος:Alpha, Κνίτης, ....το πουλάκι μας. 

Γιώργος Κύρτσος: Ο. «φιλελεύθερος» εκδότης και τηλεσχολιαστής, κι αυτός στην ΚΝΕ ήτανε. 

Μάκης Τριανταφυλλόπουλος (κοινώς. «Ταρζάν», «Ζούγκλας», ή «Κατακίτρινος»): 

Αριστεριστής γενικώς, φίλος των Ξηρών και μόνιμος απολογητής της κόκκινης τρομοκρατίας, «αδέσποτος» σήμερα, άγνωστο αν ήταν κάπου οργανωμένος παλαιότερα. 

Γιώργος Βαρεμένος: τηλεσχολιαστής, ΚΚΕ, σπουδές Μόσχα. 

Αλέξης Οικονόμου: Ο σημερινός. «αριστερός πατριώτης» του Καρατζαφέρη, προηγουμένως δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη και στέλεχος του ΚΚΕ. 

Παντελής Καψής: γιός του υπουργού του ΠΑΣΟΚ, αδερφός του Μανώλη, του φανατικού. εκσυγχρονιστή του MEGA, Διευθυντής στα ΝΕΑ, ΚΚΕ εσωτ. 

Χρήστος Μαχαίρας:Διευθυντής στο Έθνος του Μπόμπολα, ΚΚΕ εσωτ. 

Θανάσης Τσεκούρας:ΝΕΤ, ΚΚΕ εσωτ. 

Νίκος Μεγγρέλης:έχει περάσει από πολλά κανάλια (MEGA, ΑΝΤ1), τώρα είναι Διευθυντής Διεθνών Τηλεοπτικών Εκπομπών της ΕΡΤ Α.Ε., ΚΚΕ εσωτ. 

Μπάμπης Παπαπαναγιώτου:ΝΕΤ τώρα ΣΚΑΪ, ΚΚΕ εσωτ. 

Σεμίνα Διγενή: Έχει χαθεί τελευταία, ΚΝΕ και αυτή. 

Γιάννης Λάτσιος: Oκύριος, life style του ΑΝT1, ΚΚΕ εσωτ. 

Σταμάτης Μαλέλης:Γενικός Δερβέναγας του. κουτσομπολίστικου καναλιού STAR και αναμφισβήτητος. άρχοντας του life style. Ακροαριστερός (τροτσκιστής) στα νιάτα του. 

Γιάννης Βλαστάρης:Διευθυντής σύνταξης της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, ΚΝΕ. 

Δημήτρης Τσιόδρας:Πρώην διευθυντής του Flash (Κόκκαλης) και νυν υπεύθυνος πολιτικού της Ελευθεροτυπίας, ΚΝΕ. 

Ηλίας Θεοφύλακτος:Διευθυντής στην εφημερίδα Ισοτιμία, ΚΝΕ. 

Στέλιος Κούλογλου:«Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» στην ΝΕΤ (συμμετέχει και στο Δ.Σ. της κρατικής αυτής εταιρείας), TVXS κ.τ.λ. Στο υπερεπαναστατικό ΕΚΚΕ ήταν ο κύριος (σύντροφος). 

Μπήλιω Τσουκαλά:ΝΕΤ, στο ΕΚΚΕ κι αυτή. 

Σπύρος Παπαδόπουλος: Ο ακριβοπληρωμένος της ΝΕΤ «στην υγεία μας βρε παιδιά» ή «στην υγεία σας κορόϊδα»), ΕΚΚΕ. 

Ανδρέας Μικρούτσικος: Ο big brother. Έχει χαθεί τελευταία, αλλά δεν αποκλείεται να επανεμφανιστεί. Επαναστάταρος του ΕΚΚΕ κι αυτός. 

Δημήτρης Ψυχογιός: Βήμα, οργανωτής της αριστερίστικης «20ης του Οκτώβρη». 

Επειδή και οι δημοσκόποι έχουν άμεση σχέση με τα ΜΜΕ, ας μπούμε για λίγο στον θαυμαστό κόσμο τους: 

Ηλίας Νικολακόπουλος: Ο. πατέρας όλων των δημοσκόπων. Παλιό δραστήριο μέλος αριστερίστικων οργανώσεων σε Ελλάδα και Γαλλία (29η Μάη, Curiel Apparat). Παλιά έγγραφα της ΚΥΠ τον ενέπλεκαν και με την τρομοκρατία. Ωστόσο, δεν αποδείχθηκε τίποτα. 

Γιάννης Μαυρής:Γενικός Διευθυντής της Public Issue, ΚΚΕ εσωτ. 

Χριστόφορος Βερναρδάκης: Γενικός Διευθυντής της VPRC, ΚΚΕ εσωτ. 

Στράτος Φανάρας:Γενικός της Metron Analysis, ΚΚΕ εσωτ. 

Τάκης Ρουτζούνης:Γενικός της Κάπα Research, τ. Γραμματέας Οργάνωσης Σπουδάζουσας της ΚΝΕ. 

Τάκης Θεοδωρικάκος:Γενικός της GPO, τ. Γενικός Γραμματέας της ΚΝΕ. 

Να πως διαμορφώνονται οι συνειδήσεις στην Ελλάδα. 

Αυτά τα ολίγα. 

Ευρωκομμουνισμός: Μια τελειωμένη ιστορία.

Το πολιτικό εγχείρημα του ευρωκομμουνισμού εμφανίστηκε στη Δυτική Ευρώπη, κατά τη δεκαετία του 1970. 

Οι κυριότεροι φορείς του ρεύματος αυτού ήταν τα κομμουνιστικά κόμματα της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας, αν και επηρέασε ευρύτερα την πολιτική της ευρωπαϊκής, αλλά και της διεθνούς αριστεράς. 

Ο βασικός πολιτικός και ιδεολογικός άξονας του μπορεί να διαβαστεί ως μια απόπειρα ανάπτυξης διαφορετικών πολιτικών πρακτικών και χάραξης ενός άλλου στρατηγικού ορίζοντα, πέρα από αυτόν που κυριαρχούσε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα (μαρξισμός-λενινισμός σοβιετικού τύπου), αλλά και πέρα από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Στο σημείο αυτό αξίζει να υπενθυμίσουμε τα παρακάτω ιστορικά δεδομένα: η Κομμουνιστική Τρίτη Διεθνής, γνωστή και ως Κομιντέρν, διαλύθηκε το 1943, ενώ η Σοσιαλιστική Διεθνής (της οποίας πρόεδρος την τρέχουσα περίοδο είναι ο Γιώργος Παπανδρέου), ιδρύθηκε το 1951. 

Το πρώτο δεδομένο σήμαινε, μεταξύ άλλων, ότι τα κομμουνιστικά κόμματα που ήταν μέλη της Κομιντέρν μετατράπηκαν σε εθνικά κόμματα, αν και δεν έπαψαν ποτέ να καθοδηγούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το κόμμα της «μητέρας του σοσιαλισμού», δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης. 

Το δεύτερο, η ίδρυση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, σήμαινε πως η οικογένεια των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας αποκτούσε κοινή στέγη και μια σειρά από θεμελιώδεις πολιτικές αρχές, όπως η πίστη στις αρχές της δυτικής αστικής δημοκρατίας και σε μια συγκεκριμένη μορφή οικονομικής πολιτικής, γνωστής και ως κεϋνσιανισμός.

Μια σειρά από πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις, που έλαβαν χώρα κυρίως κατά τη δεκαετία του 1960 (χωρίς βεβαίως να ξεχνούμε τα όσα διαδραματίστηκαν στην Κούβα τη δεκαετία του ’50), όπως ο πόλεμος στην Αλγερία, το Βιετνάμ, η άνοιξη της Πράγας και η παγκόσμια διάσταση της φοιτητικής εξέγερσης με επίκεντρο τη Γαλλία τον Μάη του ’68, έδειξαν αφενός τα αδιέξοδα του υπαρκτού σοσιαλισμού, και αφετέρου, τη δυνατότητα νικηφόρων επαναστατικών αγώνων που ξεπερνούσαν τον ορίζοντα της αστικής δημοκρατίας. 

Οι εξελίξεις αυτές καθόρισαν εν πολλοίς το τοπίο της ευρωπαϊκής αριστεράς, και όχι μόνο αυτής. Με βάση τα παραπάνω, και με δεδομένη τη σημαντική εκλογική άνοδο των δυτικών κομμουνιστικών κομμάτων στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο ευρωκομμουνισμός υιοθέτησε μια σειρά βασικών θέσεων, οι οποίες είχαν σκοπό την κατασκευή ενός πολιτικού πλαισίου απαλλαγμένου τόσο από τον αυταρχισμό και τον συγκεντρωτισμό που χαρακτήριζε τα καθεστώτα του «υπαρκτού», όσο και από τις, ουσιαστικά ενταγμένες στην κυρίαρχη καπιταλιστική λογική, θέσεις της σοσιαλδημοκρατίας. 

Επίσης, το πολιτικό πρόγραμμα του ευρωκομμουνισμού καθορίστηκε εμμέσως και από το ότι στην Ιταλία κυρίως, αλλά και στη Γαλλία και στη Γερμανία του ’70, η δράση ένοπλων ομάδων με διακηρυγμένους στόχους την ανατροπή της καπιταλιστικής κυριαρχίας, ήταν βασικό στοιχείο της πολιτικής συγκυρίας.

Οι βασικές θέσεις

Προτού παρουσιάσουμε τις βασικές θέσεις του εν λόγω ρεύματος οφείλουμε να προβούμε σε κάποιες μάλλον εύλογες και προφανείς παρατηρήσεις: 

Κατά πρώτο, ο ευρωκομμουνισμός δεν ήταν ενιαίο ρεύμα από πολιτική και από θεωρητική σκοπιά. Όσοι και όσες αναφέρονταν και αναφέρονται σ’ αυτό έκαναν και κάνουν λόγο για το δεξιό και για τον αριστερό ευρωκομμουνισμό. 

Κατά δεύτερο, υπήρχαν σημαντικές διαφοροποιήσεις στην πολιτική που ακολουθούσαν οι κυριότεροι κομματικοί φορείς του. 

Τέλος, η ύπαρξη κυριότερων υποδηλώνει ότι υπήρχαν και δευτερεύοντες φορείς του ευρωκομμουνισμού. 

Ένας απ’ αυτούς ήταν και το ΚΚΕ Εσωτερικού, μέλος του οποίου ήταν ο Νίκος Πουλαντζάς, βασικός εκφραστής, από ένα σημείο και μετά, της ευρωκομμουνιστικής αντίληψης. Με βάση τις παρατηρήσεις αυτές, θα προχωρήσουμε στην παρουσίαση των βασικών θέσεων του ευρωκομμουνισμού, οι οποίες ήταν οι παρακάτω:

1. Δυνατότητα βελτίωσης της αστικής δημοκρατίας. Με βάση την παραδοχή αυτή, και με βασική προϋπόθεση τη δραστηριοποίηση των λαϊκών μαζών, η μετάβαση στο σοσιαλισμό ήταν εφικτή εντός του πλαισίου και των θεσμών της αστικής δημοκρατίας. Η διάφορα του δεξιού από τον αριστερό ευρωκομμουνισμό στο σημείο αυτό είχε να κάνει με το αν και σε ποιο βαθμό ήταν αναγκαία η συνολική αναμόρφωση του κρατικού μηχανισμού, αν δηλαδή το μαζικό κίνημα θα προχωρούσε ή όχι σε ένα συνολικό θεσμικό επαναπροσδιορισμό όλων των κρατικών μηχανισμών με σκοπό τον κοινωνικό έλεγχο. Επί της ουσίας, στο σημείο αυτό αναπαραγόταν μια εν πολλοίς κλασική διαφωνία στο πλαίσιο της μαρξιστικής προβληματικής, σε σχέση με το αν και μέχρι ποιο βαθμό ο κρατικός μηχανισμός είναι ουδέτερος ή όχι.

2. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την πλήρη αντικατάσταση του θεσμικού πλαισίου της αστικής δημοκρατίας. Με άλλα λόγια, ενώ προβλέπονταν θεσμοί άμεσης δημοκρατίας όπως εργατικά συμβούλια και ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης, εντούτοις, οι θεσμοί της άμεσης δημοκρατίας είτε δε μπορούσαν να υποκαταστήσουν είτε θα συνυπήρχαν με θεσμούς αντιπροσωπευτικής ή κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (οι πολιτικές αποχρώσεις προφανώς συγκροτούσαν και στο σημείο αυτό το δίπολο αριστερά-δεξιά).

3. Η διαδικασία μετάβασης στο σοσιαλισμό προβλεπόταν ως μακρόχρονη και σταδιακή. Η συγκεκριμένη θέση είχε να κάνει με την παραδοχή από τη μεριά του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, ότι το στάδιο ανάπτυξης του πολιτικού συστήματος στη δύση έκανε σχεδόν αδύνατη την εμφάνιση κρίσεων μεγάλης κλίμακας. Στο σημείο αυτό, η δεξιά τάση πρότεινε την τακτική των μεταρρυθμίσεων ενώ η αριστερή αυτή των ρήξεων και των ποιοτικών αλμάτων: με άλλα λόγια, η δεξιά τάση πίστευε στην ειρηνική, νόμιμη και σταδιακή επανάσταση, ενώ η αριστερή πίστευε στις βαθμιαίες ποιοτικές ρήξεις και στο ριζικό μετασχηματισμό όλων των κρατικών μηχανισμών, τόσο των κατασταλτικών όσο και των ιδεολογικών.

4. Επεξεργασίες που οδηγούσαν στην αλλαγή του τρόπου λειτουργίας των κομμουνιστικών κομμάτων. Στόχος ήταν η επίτευξη πιο δημοκρατικών διαδικασιών και η «οριζόντια» επικοινωνία των μελών παράλληλα με τις «κάθετες» δομές. Για το λόγο αυτό τέθηκαν στο προσκήνιο θεσμοί όπως οι θεματικές επιτροπές και ιδέες που αμφισβητούσαν την κομματική πειθαρχία.

Συνεπώς, η ευρωκομμουνιστική προοπτική είχε διαφορετικό σχέδιο σε σχέση με τη λενινιστική (αν και η συζήτηση για τον Λένιν την περίοδο εκείνη αναγκαστικά επικαθοριζόταν από αυτό που είχε καθιερωθεί ως «μαρξισμός-λενινισμός»), τόσο ως προς τη διαδικασία μετάβασης, όσο και ως προς την κρατική εξουσία, αλλά και ως προς τη διαδικασία εμπέδωσης του σοσιαλισμού μετά την πολιτική επικράτηση της όποιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Σε αντίθεση με το πολιτικό πρόγραμμα της Τρίτης Διεθνούς, το οποίο συμπυκνωνόταν στη μετωπική σύγκρουση με το κράτος και την οριστική κατάλυση του (αν και η ιστορία των χωρών του υπαρκτού έδειξε ότι οι κρατικοί μηχανισμοί όχι μόνο διατηρήθηκαν αλλά μετατράπηκαν σε μηχανισμούς άσκησης αυταρχικών εξουσιαστικών μορφών), η ευρωκομμουνιστική προοπτική δεν υποστήριζε τη βίαιη σύγκρουση με το κράτος: αντιθέτως, έκανε λόγο για διατήρηση των θεσμών αντιπροσωπευτικής-κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ταυτόχρονα και παράλληλα με την πρόνοια για ύπαρξη αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών στη λεγόμενη κοινωνική βάση.

Οι θέσεις αυτές σχετίζονταν με τη θεωρητική σκοπιά μέσω της οποίας το εν λόγω ρεύμα διάβασε τόσο την ιστορία και τη θεωρία του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και την ευρωπαϊκή ιστορία εν γένει. 

Μια πολύ βασική παραδοχή του ευρωκομμουνισμού ήταν ότι το στάδιο ανάπτυξης (οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής) των δυτικών κοινωνιών ήταν τέτοιο που επέτρεπε την επίτευξη προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών χωρίς την προσφυγή σε βίαιες μορφές δράσης. Θεωρούσαν λοιπόν ότι η ανάπτυξη της δυτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ήταν τόσο υψηλή, ώστε απαιτούνταν κάποιες μικρές μετατοπίσεις και κινήσεις τακτικής από τη μεριά της αριστεράς για να επιτευχθούν οι στόχοι της. 

Σε γενικές γραμμές, η Ευρώπη ήταν για τον ευρωκομμουνισμό η κοιτίδα του Διαφωτισμού, της προόδου, της κουλτούρας και των γραμμάτων. Συνεπώς, και σε αντίθεση με αυτά που διαδραματίζονταν στις χώρες του ανατολικού μπλοκ και στην Κίνα, υπήρχε η πεποίθηση ότι μια διαφορετική (ευρωκομμουνιστική) Ευρώπη ήταν εφικτή χωρίς ρήξεις μεγάλης κλίμακας. 

Η «προηγμένη» Ευρώπη δεν είχε καμία σχέση με την «καθυστερημένη» Ανατολή: στην Ανατολή λόγω της πολλαπλής καθυστέρησης, ήταν αναγκαία η προσφυγή στην ένοπλη βία αλλά ήταν και περίπου αναμενόμενος ο δεσποτισμός των καθεστώτων αυτών, ενώ στη δύση η αστική δημοκρατία δεν απείχε και τόσο από τη σοσιαλιστική της μετεξέλιξη.

Στο δια ταύτα

Επιχειρώντας ένα σχόλιο σε αδρές γραμμές του πυρήνα των θέσεων του ευρωκομμουνισμού, θα θέλαμε να ξεκινήσουμε από την εκτίμηση του για το επίπεδο του πολιτικού ανταγωνισμού στο πλαίσιο της δεκαετίας του ’70. 

Θα λέγαμε λοιπόν ότι τα ευρωκομμουνιστικά κόμματα μάλλον υπερτίμησαν τις δυνάμεις τους, δηλαδή την εκλογική άνοδο της αριστεράς την περίοδο εκείνη.

Επίσης, μάλλον υποτίμησαν τον αντίπαλο. Θεώρησαν πως η αστική δημοκρατία και το αστικό κράτος μπορεί να κατακτηθεί και να μεταρρυθμιστεί χωρίς μεγάλες θυσίες. 

Βέβαια, η αντίληψη αυτή στηριζόταν, εκτός των άλλων και στο ότι οι αγώνες των λαϊκών δυνάμεων ήταν που είχαν οδηγήσει στον εκδημοκρατισμό των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Όμως, στην προσπάθεια τους αυτή έκαναν κάποιες κινήσεις τακτικής οι οποίες οδήγησαν στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που προσδοκούσαν.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα: ο ιστορικός συμβιβασμός του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος αλλά και η συναίνεση του στο πρόγραμμα λιτότητας, ούτως ώστε να εξέλθει η χώρα από την οικονομική και πολιτική (δράση ένοπλων ομάδων) «κρίση». 

Το γαλλικό κομμουνιστικό κόμμα και το περίφημο Κοινό Πρόγραμμα με τους Σοσιαλιστές το οποίο οδηγήθηκε στην εκλογική ήττα του 1978, παρά τις εκ διαμέτρου αντίθετες τότε εκτιμήσεις, αλλά και η συμμετοχή του ΚΚΓ στην κυβέρνηση Μιτεράν, η οποία τελικά ενσωμάτωσε πλήρως το κόμμα αυτό την κυρίαρχη λογική της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία ανεξαρτήτως προθέσεων, αναπαρήγαγε και διεύρυνε την καπιταλιστική κυριαρχία με την πολιτική που άσκησε. 

Η εμμονή, τέλος, στην εστίαση της κριτικής στον κρατικομονοπωλιακό χαρακτήρα του επιπέδου ανάπτυξης του καπιταλισμού την περίοδο εκείνη, μάλλον έθεσε σε δεύτερη μοίρα τη συνολική κριτική του καπιταλισμού, αν και, ειδικά στο σημείο αυτό, υπήρχαν αρκετές διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του ρεύματος.

Είδαμε ότι τα ερωτήματα που απασχόλησαν το ρεύμα αυτό, διατρέχουν την πολιτική συζήτηση στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κινήματος διαχρονικά: τι να κάνουμε, πώς να το κάνουμε, με ποιους να συμμαχήσουμε και άλλα συναφή. 

Όλες οι τάσεις και τα ρεύματα του μαρξισμού καλούνται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να απαντήσουν σ’ αυτά τα ζητήματα, γι’ αυτό και αξίζει να μελετηθούν χωρίς προκαταλήψεις. Με νηφαλιότητα.