ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ, ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ: ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!

Με την αριστερά να τάζει λαγούς με πετραχήλια προκειμένου να περιορίσει το εύρος της ήττας της και να συγκρατήσει τα εκλογικά της ποσοστά και την ψευτοδεξιά να υπόσχεται καλύτερες μέρες τόσο στην οικονομία όσο και στα ζητήματα ασφάλειας και τήρησης της έννομης τάξης, βαδίζει η χώρα προς τις εκλογές της 26ης Μαΐου. 

Εν αντιθέσει προς τους υπεύθυνους και διαχειριστές της δυστυχίας του Λαού μας που μονοπωλούν σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς εξαπατώντας τους αφελείς η Χρυσή Αυγή και οι συναγωνιστές μας σε κάθε γωνιά της αγαπημένης μας Πατρίδος μάχονται για να ξαναγίνει η Ελλάδα ελληνική! 

Μπορεί να απέμειναν λίγες μόνο ημέρες μέχρι την ερχόμενη Κυριακή κατά την οποία οι Έλληνες θα κληθούν να επιλέξουν τους εκπροσώπους τους στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και στην τοπική αυτοδιοίκηση ωστόσο η… μεγαλόψυχη «δημοκρατία» αρνείται πεισματικά να καθίσει στο τραπέζι του πολιτικού διαλόγου και της αντιπαράθεσης δια των επιχειρημάτων με το Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών. «Φοβάται η δημοκρατία το διάλογο;», θα ρωτήσει κάποιος. 

Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής η πραγματικότητα είναι πως όχι απλώς τον φοβάται αλλά τον τρέμει! Και έχει κάθε λόγο να τρέμει… 

Δεν αρκούνται όμως οι πολιτικοί μας αντίπαλοι στην επιτακτική άρνηση να αντιπαρατεθούν μαζί μας στο πεδίο των επιχειρημάτων. Χρησιμοποιούν το κόκκινο παρακράτος σε μια απέλπιδα επιχείρηση πολιτικής τρομοκράτησης η οποία ξεκινά από τον αποκλεισμό του Κινήματος στα μέσα ενημέρωσης και καταλήγει σε επιθέσεις σε εκλογικά του περίπτερα ή ακόμη και σε ψηφοδέλτια(!) τα οποία παραδόθηκαν στο Κράτος για να καλυφθούν οι ανάγκες της εκλογικής διαδικασίας. 

Εξίσου αξιοσημείωτο της προεκλογικής περιόδου το γεγονός ότι όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η ΝΔ με το κλεφτοΠΑΣΟΚ, φρόντισαν να εκτοπίσουν από την δημόσια συζήτηση το μείζον ζήτημα της προδοσίας της Μακεδονίας. 

Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάθε λόγο να επιθυμεί να ξεχαστεί το ξεπούλημα, ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τηρεί σιγήν ιχθύος; 

Είναι βεβαίως το γεγονός ότι ο Κούλης Μητσοτάκης και η ΝΔ βοήθησαν με κάθε τρόπο στην μεθόδευση που εν τέλει οδήγησε στην οδυνηρή εθνική προδοσία, υλοποιώντας το δόγμα του κόμματος για απόλυτο σεβασμό στην επαίσχυντη και αντεθνική Συμφωνία των Πρεσπών. 

Για τη ΝΔ βλέπετε δεν είναι καιρός για αντίσταση στον ανθελληνισμό και εθνομηδενισμό αλλά καιρός για… Καιρίδηδες! 

Για τους φιλελεύθερους οπαδούς του διεθνισμού άλλωστε, ισχύει ότι και για τους σοσιαλδημοκράτες και τους μαρξιστές: «μια μαύρη σκιά πλανάται πάνω από την Ευρώπη». Όπου μαύρη σκιά βεβαίως, οι εχθροί των Λαών και των Πατρίδων εννοούν τις εθνικές δυνάμεις που αντιστέκονται στον εξανδραποδισμό και στον αφανισμό της εθνικής ταυτότητας. 

Στην Ελλάδα, οι εθνικές αυτές δυνάμεις που μάχονται για Πατρίδα, Πίστη και Ελευθερία, συνασπίζοντας τον Αγώνα τους με τον αντίστοιχο των υπολοίπων ευρωπαϊκών εθνικών Κινημάτων συμπυκνώνονται σε δυο λέξεις: 

ΧΡΥΣΗ     ΑΥΓΗ. 

Κανένας πατριώτης εντούτοις δεν πρέπει να τρέφει αυταπάτες: η οικοδόμηση της Ευρώπης των Σημαιών και των Πατρίδων, της Ευρώπης της Παράδοσης και του Πολιτισμού περνά υποχρεωτικά από την αφύπνιση των Λαών. 

Το όραμα αυτής της Ευρώπης μπορεί να υλοποιηθεί με την Ελλάδα στην πρωτοπορία της και όχι ουραγό. Για να συμβεί όμως αυτό απαιτείται πρωτίστως η Πατρίδα μας να ξαναγίνει Μεγάλη, η Πατρίδα μας προπαντός να μείνει Ελληνική! 

Τούτος είναι ο δικός μας Αγώνας, τούτο και το εθνικό κάλεσμα που απευθύνει το Κίνημά μας σε όσους αισθάνονται πως ήρθε η ώρα να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα στους νοσηρούς διεθνιστικούς εγκεφάλους των Βρυξελλών και των παράκεντρων παγκόσμιας εξουσίας. 

Ευάγγελος Καρακώστας,

βουλευτής Βοιωτίας

ΑΛΗΘΕΙΑ, ΓΙΑΤΙ Ο ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΔΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ; ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΣΠΑΝΕ ΟΙ «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ»;

Ενώ το θέμα των ημερών είναι η εβδόμη κατά σειράν άδεια του αρχιδολοφόνου Κουφοντίνα, της οποίας επελήφθη το ανώτατο αστικό δικαστήριο της Χώρας, με το αιτιολογικό ότι «και οι ισοβίτες παίρνουν άδειες», υπάρχει ένας ισοβίτης που δεν έχει πάρει ποτέ άδεια, χωρίς να… συγκινείται η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και να τα σπάνε τα τσιπρόσκυλα. 

Πρόκειται για τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, τον φερόμενο ως «αρχηγό» της 17 Νοέμβρη, κάτι βέβαια που ο ίδιος εξακολουθεί να αρνείται, κι ούτε έχει αποδειχθεί επαρκώς στο δικαστήριο. 

Ο Γιωτόπουλος έχει καταδικαστεί τελεσίδικα σε 17 φορές ισόβια, για ηθική αυτουργία σε όλες τις επιθέσεις της 17Ν., χωρίς να έχει συμμετάσχει ο ίδιος σε κάποια απ’ αυτές και είναι ο μοναδικός που δεν έχει βγει από τη φυλακή ούτε μια ώρα!

Μέχρι τώρα, ο Γιωτόπουλος –που είναι υπέργηρος, καθώς είναι γεννηθείς το 1944 και δεν έχει κάνει ποτέ δηλώσεις υπέρ του «ένοπλου αγώνα», όπως ο Κουφοντίνας- έχει καταθέσει 7 αιτήσεις για χορήγηση άδειας αλλά όλες απορρίφθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. 

Η τελευταία φορά, η όγδοη κατά σειρά, που κατέθεσε αίτηση για άδεια ήταν το Νοέμβριο του 2018 και δεν έχει λάβει καν απάντηση!

Γιατί άραγε τέτοια συμπεριφορά από την «πρώτη φορά αριστερά»; Και γιατί δεν τα σπάνε και γι’ αυτόν οι λεγόμενοι «αλληλέγγυοι», κάθε φορά που απορρίπτεται αίτημα αδείας του; 

Μήπως γιατί έχει χαρακτηρίσει τον… επαναστάτη Κουφοντίνα «πράκτορα της CIA»;

ΕΜΕΙΣ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΔΕΞΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Αγωνιστές δεκαετιών και νέοι άνθρωποι έρχονται καθημερινά στο πλευρό μας. Και πρέπει να έρθουν για να στηρίξουν πρώτα από όλα τον εαυτό τους, σε αυτόν τον συνεχή αλλά ωραίο αγώνα, για να γίνουμε αυτό που είμαστε: Έλληνες. 

Και λέω πρώτα, γιατί αυτό κανείς μας δεν μπορεί να το κάνει μόνος του. Όπως ο Οδυσσέας, χρειάζεται συντρόφους σε αυτό το ταξίδι. 

Δεύτερον, για να στηρίξει τους δικούς του ανθρώπους απέναντι στον ορυμαγδό των όσων ήρθαν, έρχονται και ετοιμάζονται για το Έθνος μας. Και τρίτον, για να στηρίξουν την μεγάλη Οικογένεια, το Έθνος μας, και να χτίσουμε μαζί το Αύριο της Πατρίδας μας, πάνω σε γερές βάσεις.

Οι εποχές είναι τέτοιες που πρέπει να ακουμπήσουμε στα λόγια, για να τα κάνουμε πράξη.

Ήρθε η ώρα των εξετάσεων για όλους τους Έλληνες που αγαπούν την Ελλάδα.

Συνήθως στις προεκλογικές εκδηλώσεις οι υποψήφιοι τάζουν κάτι, υπόσχονται, για να ζητήσουν πάνω στις υποσχέσεις αυτές τις οποίες σπανίως έως ποτέ τηρούν, την ψήφο σας.

Εμείς οι Εθνικιστές, στελέχη και φίλοι, υποψήφιοι και ψηφοφόροι, σε όλες τις πόλεις, τα χωριά και τις περιφέρειες της χώρας, για την Αυτοδιοίκηση και την Ευρωβουλή, έχουμε έναν σκοπό: να ξανακερδίσουμε την Ελλάδα μας.

Πριν από ένα χρόνο, περίπου, τον Ιούλιο του 2018, ζήσαμε όλοι οι Έλληνες αλλά ιδιαίτερα όσοι ζούμε στην Ανατολική Αττική, την δολοφονία 100 και πλέον Συνελλήνων μας, των κόπων τους και του φυσικού περιβάλλοντος, από μιαν εξουσία, Τοπική και Κεντρική ανεύθυνη, ανίκανη, ανάλγητη.

Πριν από το Μάτι και τον Νέο Βουτζά είχαν καεί ο Κάλαμος, το Καπανδρίτι και βέβαια η Ηλεία. Κάθε χρόνο, ένα κομμάτι της Ελλάδας παραδίδεται στις φλόγες. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση και ιδιαιτέρως η Περιφέρεια που είναι ένα μικρό κράτος μέσα στο κράτος, πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες ώστε ποτέ ξανά να μην ζήσει ο τόπος μας τέτοιες τραγικές, τέτοιες απάνθρωπες στιγμές.

Για εμάς τους Εθνικιστές του Λαϊκού Συνδέσμου, η προστασία των Ελλήνων, της ζωής και της περιουσίας τους, είναι πρώτη προτεραιότητα σε όλα τα επίπεδα.

Εμείς οι Εθνικιστές είμαστε οι αληθινοί οικολόγοι. Είμαστε εμείς οι οποίοι αγαπάμε το σπίτι μας, την Ελλάδα, σε κάθε υλική της αποτύπωση.

Εμείς θέλουμε οι Έλληνες να ζουν και να δραστηριοποιούνται με ασφάλεια. Αυτή είναι η προϋπόθεση για να μπορέσουν να δημιουργήσουν, ιδιαίτερα μέσα σε αντίξοες οικονομικές συνθήκες όπως αυτές που διανύουμε.

Εμείς, που δεν προερχόμαστε από κομματικούς σωλήνες, ξέρουμε την άμεση συνάφεια εργασίας και αποτελέσματος. Κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνα, όλοι μας και ιδιαίτερα εμείς οι γυναίκες, μητέρες, αδελφές, κόρες, σύζυγοι, παράγουμε έργο, βρίσκουμε χρόνο εκεί που δεν υπάρχει, και προσπαθούμε να τον διαχειριζόμαστε σωστά, ώστε να προλαβαίνουμε όλα όσα πρέπει και κάποια από αυτά που θέλουμε να κάνουμε. 

Κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε χρόνο, παράγουμε έργο για την οικογένεια, την εργασία, την πατρίδα μας.

Αυτό πρέπει να κάνουμε και στους δήμους, στις Περιφέρειες, στην Ευρωβουλή. Αυτό πρέπει να κάνουμε για την Ελλάδα!

Ζούμε σε μια χώρα ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς και εξαιρετικού άυλου και υλικού πλούτου.

Για τον τόπο αυτό θέλουμε να εργαστούμε ώστε να προσφέρουμε στους συμπολίτες μας αυτό που λέμε «ποιότητα ζωής».

Θέλουμε τα παιδιά μας να κυκλοφορούν άφοβα στον δρόμο, και να γυρίζουν με ασφάλεια στο σπίτι.

Θέλουμε να αναβαθμιστούν οι γειτονιές μας.

Θέλουμε να εξασφαλίσουμε για τις πόλεις μας την ίδια φροντίδα με αυτήν που δίνουμε στους κήπους και τις αυλές των σπιτιών μας.

Θέλω να προσφέρουμε στα παιδιά μας ωραίες αναμνήσεις, με βάση τις οποίες θα θελήσουν και αυτά να διασφαλίσουν ό,τι καλύτερο για τον τόπο τους.

Αυτό που δεν θέλουμε είναι τούτος εδώ ο παράδεισος να γίνει σκουπιδότοπος.

Εμείς, θέλουμε ανάπτυξη και όχι καταστροφή.

Εμείς ενδιαφερόμαστε πρώτα για τα συμφέροντα των Ελλήνων.

Η Ελλάδα έχει τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης, ήπιου και υψηλού επιπέδου τουρισμού, γεωργικής παραγωγής, εκπαιδεύσεως και πολιτισμού.

Ειδικά για την γεωργική παραγωγή μας, θα πρέπει να κρατήσουμε την γη και το νερό μας καθαρά. Έχουμε κάθε δυνατότητα να παράγουμε υψηλής ποιότητας γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, για την εσωτερική αγορά και για εξαγωγές, με σεβασμό στην Φύση και τις αρχές της αειφόρου αναπτύξεως.

Τα κονδύλια της Ε.Ε. τα οποία έχουμε πολλαπλά πληρωμένα θα μπορούσαν και μπορούν να γίνουν έργα αντί να τα φάνε οι επιτήδειοι ή να τα ζητά η Ε.Ε. να τα επιστρέψουμε γιατί δεν απορροφήθηκαν ορθά.

Εμείς και έργο είμαστε αποφασισμένοι να παράξουμε, και τα χρήματα του Ελληνικού λαού να σεβαστούμε, γιατί τα δικά μας χέρια μας είναι καθαρά!

Η αυτονομία και η αυτάρκεια που θέλουμε για την Πατρίδα μας, ξεκινά από το τώρα, από το εδώ, από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, περνά από το κέντρο λήψεως αποφάσεων των Βρυξελλών, και αύριο θα την επιδιώξουμε στις βουλευτικές εκλογές, αν και όταν γίνουν. Ας ξεκινήσουμε από εμάς. Ας ξεκινήσουμε από αυτά που γνωρίζουμε και μπορούμε, από την αυλή του σπιτιού μας. Από τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Πολλά μπορούμε να καταφέρουμε, πολλά μπορούν να γίνουν, όταν υπάρχει θέληση και οργάνωση.

Η κάλπικη Δεξιά της ΝΔ είναι ταυτισμένη με την άλωση της Πατρίδας και του Πατριωτισμού, με τους λιγδιάρηδες και με τις πρακτικές εκμετάλλευσης. Η Αριστερά εξ ιδεολογίας σκοτώνει χωρίς ίχνος τύψεων.

Από την Αριστερά, τον τρόπο σκέψεως και τις πρακτικές της, δεν έχουμε τίποτε καλό να περιμένουμε.

Εμείς η πραγματική Λαϊκή και Εθνική Δεξιά είμαστε το μέλλον της Ελλάδος.

Ήρθε η ώρα να σηκώσουμε τα μανίκια. Να βοηθήσουμε όλοι, με όλες μας τις δυνάμεις, και αυτήν, την τελευταία εβδομάδα πριν τις σημαντικές αυτές εκλογές, τις τελευταίες πριν την δραματική αλλοίωση του εκλογικού σώματος που έχει δρομολογηθεί και ήδη πραγματοποιείται, να βάλουμε τα δυνατά μας, για να μπορούμε αύριο να πούμε με ενάργεια ότι πράξαμε το καλύτερο δυνατόν για την Πατρίδα μας.

Ως Ελληνίδα και Εθνικίστρια, καλώ όλους σας, αναγνώστριες και αναγνώστες, να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας! Να στείλουμε στις Βρυξέλλες τους καλύτερους. Να εκλέξουμε τους καλύτερους και περισσότερους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και στις εθνικές εκλογές, να πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω!

Γιατί θέλουμε! Γιατί μπορούμε! Γιατί μας αξίζει!

Τιμήστε τους υποψηφίους με την Χρυσή Αυγή και την Ελληνική Αυγή με την ψήφο σας, και όλοι εμείς που εμπλεκόμαστε στο εκλογικό δρώμενο από κάθε προμαχώνα του Εθνικισμού, σας υποσχόμαστε να τιμήσουμε κάθε μία και κάθε έναν από εσάς!

Ειρήνη Δημοπούλου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, ΣΤΙΣ 17 ΜΑΪΟΥ 1914 ΥΠΟΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΗΚΕ Η ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Σαν σήμερα, στις 17 Μαΐου 1914 υπογράφτηκε το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας μεταξύ της αλβανικής κυβέρνησης, επικεφαλής της οποίας ήταν ο πρίγκιπας Βηντ και του προέδρου της «Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου» Γεωργίου Χρηστάκη-Ζωγράφου.

Με την υπογραφή του, τερματίστηκαν οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αλβανικής χωροφυλακής-ατάκτων και Βορειοηπειρωτών (Ιερών Λόχων) και αναγνωρίστηκε η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, ο ελληνικός της χαρακτήρας και κατοχυρώνεται πλήρως η θρησκευτική, γλωσσική και εκπαιδευτική ελευθερία του πληθυσμού της.

Οι όροι

Η περιοχή αποκτούσε επίσημα την αυτονομία της, υπό την αιγίδα του πρίγκηπα Βηντ της Αλβανίας, ο οποίος όμως δεν είχε ουσιαστικές αρμοδιότητες. Η αλβανική κυβέρνηση θα είχε το δικαίωμα να διορίζει και να απολύει τους κυβερνήτες και τους ανώτερους υπαλλήλους. Άλλοι όροι της συμφωνίας προέβλεπαν την στρατολόγηση αυτοχθόνων στην χωροφυλακή, την απαγόρευση παραμονής στρατιωτικών μονάδων αποτελούμενων από μη εντόπιους στην περιοχή, παρά μόνο σε περίπτωση πολέμου ή επανάστασης. Προβλέπονταν επίσης, η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία, αν και στις τρεις πρώτες τάξεις η αλβανική θα διδάσκονταν παράλληλα με την ελληνική. Η θρησκευτική διδασκαλία, όμως, θα γίνονταν μόνο στα ελληνικά. Οι Μεγάλες Δυνάμεις θα εγγυόνταν για την διατήρηση και την εκτέλεση των παραπάνω μέτρων.

Η θέση της ελληνικής κυβέρνησης

Στις 17 Μαϊου και ενώ ξέσπασε στην κεντρική Αλβανία επανάσταση, η ελληνική κυβέρνηση, που ως τότε δεν είχε αναμειχθεί στις διαπραγματεύσεις, ανέλαβε ουσιαστικό ρόλο . Ο Ελευθέριος Βενιζέλος παρακίνησε τον Ζωγράφο να επικυρώσει όσο το δυνατόν ταχύτερα τους όρους του Πρωτοκόλλου χωρίς να προβάλλει επιπλέον αξιώσεις. Η κυβέρνηση της Β. Ηπείρου αξίωνε να εγκριθούν και να εγγυηθούν για το πρωτόκολλο οι Μεγάλες Δυνάμεις. Τελικά στις 1 Ιουνίου το επικύρωσαν και λίγες μέρες αργότερα η αλβανική κυβέρνηση αποδέχτηκε τελικά την συμφωνία και απέδωσε το επίσημο έγγραφο του πρωτοκόλλου στις 23 Ιουνίου 1914 στην αυτόνομη κυβέρνηση.

Τελική επικύρωση του Πρωτοκόλλου

Η επιμονή του Ε. Βενιζέλου έπεισε τους Βορειοηπειρώτες εκπροσώπους να υποχωρήσουν και να επικυρώσουν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, κατά την Πανηπειρωτική Συνδιάσκεψη στο Δέλβινο. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι εκπρόσωποι της Χειμάρρας, που επέμεναν υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα (Ένωσις ή θάνατος).

Λίγες μέρες αργότερα η αποδοχή της συμφωνίας ανακοινώθηκε στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου. Όμως, προτού τεθεί το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας σε εφαρμογή, κηρύχθηκε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Παρόλο που το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας δεν αναιρέθηκε ποτέ από κάποια μεταγενέστερη συνθήκη, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΝ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ 

(17 ΜΑΙΟΥ 1914)

Η Διεθνής Επιτροπή του Ελέγχου δια ν’ αποσοβήση την επανάληψιν των εχθροπραξιών, εθεώρησε καθήκον της να συνδιαλάξη, εφ’ όσον της ήτο δυνατόν, την έποψιν των Ηπειρωτικών πληθυσμών, τας αφορώσας τας ειδικάς διατάξεις τάς οποίας εζήτουν, πρός τάς βλέψεις της Αλβανικής Κυβερνήσεως. Υπό το κράτος των ιδεών αυτών συνήνεσε να υποβάλει εις τας Δυνάμεις, τάς οποίας αντιπροσωπεύει, ως επίσης εις Αλβανικήν Κυβέρνησιν, το έγκλειστον κείμενον πόρισμα των γενομένων συζητήσεων μεταξύ των μελών της Επιτροπής αυτής και των αντιπροσώπων της Ηπείρου». Κέρκυρα 17 Μαϊου 1914

Η Διεθνής Επιτροπή Ελέγχου

Λάμπ (Άγγλος Πληρεξούσιος), Βίγκελ (Γενικός Πρόξενος Γερμανίας), Κράλ(Γεν. Πρόξενος Αυστρίας), Κραζέφσκι(Γεν. Πρόξενος Γαλλίας), Σαχτάϊν (Υποπρόξενος Αυστρίας), Πετρώφ (Γεν. Πρόξενος Ρωσίας), Λάουρο (Γεν.Πρόξενος Ιταλίας), Μεχδή (ειδικός αντιπρόσωπος Αλβανίας).

Με τας ιδίας επιφυλάξεις όσον αφορά την έγκρισιν των εκλογέων μας

Γεώργιος Χρ. Ζωγράφος, Αλεξ. Καραπάνος

ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

1. Οργάνωσις.Η εκτέλεσις και η διατήρησις των ληφθεισών διατάξεων διά την οργάνωσιν των δυο μεσημβρινών Νομών επί του παρόντος ανατίθενται εις την Διεθνή Επιτροπήν του Ελέγχου,ήτις θα οργανώση την Διοίκησιν, την Δικαιοσύνην και τα Οικονομικά.

2. Η Αλβανική Κυβέρνησις από κοινού μετά της Δ.Ε.Ε. θα διορίζη και θα παύη τους Διοικητάς και τους ανωτέρους υπαλλήλους, λαμβάνουσα ύπ’ ‘οψιν, κατά το δυνατόν, την αριθμητικήν σπουδαιότητα των οπαδών εκάστου θρησκεύματος.

3. Τοπικά Συμβούλια. Ο αριθμός των εκλεκτών μελών είς τα Διοικητικά Συμβούλια θα είναι τριπλάσιος του αριθμού των δικαιωματικών μελών.

4. Καθορισμός και διοικητικοί υποδιαιρέσεις. Η Δ.Ε.Ε. θα επιστατήση επίσης είς τον καθορισμόν και την διοικητικήν υποδιαίρεσιν των δυο Νομών τούτων δι’ άπαξ γνωμόνων, ουδεμία θα επέρχεται μεταβολή χωρίς την συμφωνίαν των Δυνάμεων.

5. Αι Χώραι. Όλαι αι εν λόγω διατάξεις εφαρμόζονται εις τους πληθυσμούς των προηγουμένως ύπό της Ελλάδος καταληφθεισών χωρών και προσαρτηθεισών εις την Αλβανίαν.

6. Χωροφυλακή. Πρός φύλαξιν της τάξεως εις τας νοτίους επαρχίας θα σχηματισθή από αξιωματικούςκαι χωροφύλακας τοπική χωροφυλακή αποτελούμενη από στοιχεία των διαφόρων θρησκευμάτων, αναλόγως του αριθμού των πιστών των κατοικούντων τους Νομούς αυτούς.Η Χωροφυλακή αύτη δεν θα δύναται να υπηρετή εκτός των Νομών αυτών ειμή δι’ ωρισμένην περίοδον και τούτο λόγω υπεράτης ανάγκης αναγνωριζομένης υπό της Δ.Ε.Ε. Ο αυτός περιορισμός θέλει εφαρμοσθή εις την χρήσιν διά τους νοτίους αυτούς Νομούς Σωμάτων Χωροφυλακής, αποτελουμένων εκ των Νομών αυτών.

7. Συνιστάται ει τους αξιωματικούς της Χωροφυλακής να μη μεταχειρίζωνται εις τα διάφορα μέρη, ειμή μόνον αποσπάσματα αποτελούμενα από άνδρας του αυτού θρησκεύματος πρός το θρήσκευμα των κατοίκων των μερών.

8. Εις περίπτωσιν ανεπαρκείας των τοπικών στοιχείων διά τον κατ’ αναλογίαν σχηματισμόν της Χωροφυλακής θα γίνεται προσφυγή εις τους εξ άλλων Νομών της Αλβανίας καταγομένους.

9. Συμφώνως πρός τας διατυπωθείσας αυτάς αρχάς,οι Ολλανδοί αξιωματικοί θέλουσι προβή αμέσως εις τας στρατολογικάς ενεργείας.

10. Εννοείται καλώς ότι αι προηγούμεναι διατάξεις ουδόλως θίγουν την ενότητα της Αλβανικής Χωροφυλακής, ως αύτη διετυπώθη υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου.

11. Ένοπλος δύναμις. Εκτός περιπτώσεων πολέμου ή επαναστάσεως, εις τους Νοτίους Νομούς ουδέποτε θα είναι δυνατή η μεταφορά ή η χρήσις εις τους Νομούς αυτούς στρατιωτικών μονάδων μή αυτοχθόνων.

12. Ορθόδοξοι Κοινότητες. Αι Ορθόδοξοι Χριστιανικαί Κοινότητες αναγνωρίζονται Νομικά Πρόσωπα, επίσης ως και αι άλλαι.

13. Διατηρούσι την περιουσίαν των και θα διαθέτουν αυτήν ελευθέρως. Αι μετά των πνευματικών αρχηγών των σχέσεις των Ορθοδόξων Κοινοτήτων, θα είναι αι αυταί, ως κατά το παρελθόν.Ουδόλως ως θέλουν θιχθή τα πατροπαράδοτα δίκαια και η ιεραρχική οργάνωσις των περί ων ο λόγος Κοινοτήτων, εκτός εάν επέλθη συμφωνία μεταξύ της Αλβανικής Κυβερνήσεως και του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως.

14. Σχολεία Η εκπαίδευσις είναι ελεθέρα. Εις τα σχολεία των ορθοδόξων Κοινοτήτων η εκπαίδευσις γίνεται ελληνιστί. Εις τας τρείς τάξεις του Δημοτικού μετά της Ελληνικής θα διδάσκεται και η Αλβανική. Αλλ’ η θρησκευτική διδασκαλία θα γίνεται αποκλειστικώς ελληνιστί.

15. Ελευθερία γλώσης. Δυνάμει της τεθείσης διά της πρός την Ελλάδα Διακοινώσεως των Δυνάμεων υπό ημερομηνίαν 11 / 24 Απριλίου 1914 η χρήσις της Αλβανικής και της Ελληνικής γλώσσης θέλει εξασφαλισθή εις τους Νοτίους ενώπιον όλων των αρχών, συμπεριλαμβανομένων των Δικαστηρίων, ως και των αιρετών Συμβουλίων.

16. Κατοχή. Η Δ.Ε.Ε. εν ονόματι της Αλβανικής Κυβερνήσεως θα καταλάβη τα εν λόγω εδάφη, μεταβαίνουσα επί τόπου.

17. Οι αξιωματικοί της Ολλανδικής αποστολής θέλουν προβή αμέσως εις τον σχηματισμόν της τοπικής Χωροφυλακής.Προσωρινώς και μέχρι του σχηματισμού της τοπικής Χωροφυλακής οι Ολλανδοί αξιωματικοί με την συνδρομήν των εγχωρίων στοιχείων θα επιφορτισθούν με την φύλαξιν της δημοσίας ασφαλείας.

18. Η Δ.Ε.Ε. θα προβή επίσης εις την συγκρότησιν μικτών επιτροπών,αποτελουμένων υπό Χριστιανών και Μουσουλμάνων κατ’ αναλογίαν της αριθμητικής σπουδαιότητας εκάστου των θρησκευμάτων.Προσωρινώς και μέχρις οργανώσεως των τοπικών αρχών αι Επιτροπαί αυταί θα ασκούν διοικητικά καθήκοντα υπό την τελεσουργόν εποπτείαν της Δ.Ε.Ε. , ήτις θέλει προσδιορίσει την εκτασιν αυτών.Πρό της αφίξεως των Ολλανδών αξιωματικών. Θέλουσι ληφθή τα αναγκαία μέτρα υπό της Προσωρινής Κυβερνήσεως του Αργυροκάστρου πρός απομάκρυνσιν εκ του τόπου πάντων των ξένων ενόπλων στοιχείων.

19. Αι διατάξεις αυταί θέλουν εφαρμοσθή και εις τον Νομόν Κορυτσάς, κατεχόμενον επί του παρόντος στρατιωτικώς υπό της Αλβανικής Κυβερνήσεως ως και εις τας άλλας Νοτίους ζώνας.

20. Βοήθεια. Η Αλβανική Κυβέρνησις από κοινού μετά της Δ.Ε.Ε. θέλει λάβει τα αναγκαία μέτρα διά να έλθη εις βοήθειαν των υπό των Σωμάτων των τελευταίων ετών δοκιμασθέντων πληθυσμών.

21. Αμνηστεία. Απονέμεται εις τους Ηπειρώτας πλήρης αμνηστεία διά πάσας τας πράξεις τας προγενεστέρας της καταλήψεως των Νομών αυτών υπό των αντιπροώπων της Αλβανικής Κυβερνήσεως.Πάντες οι μη εξ Ηπείρου καταγόμενοι μόνον δι’ εγκλήματα κοινού δικαίου θα καταδιώκονται, καθόσον αφορά την ρηθείσαν χρονικήνπερίοδον.

22. Εγγυήσεις. Αι Δυνάμεις αι διά της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου εγγυηθείσαο την συγκρότησιν της Αλβανίας και εγκαταστήσασαι την Δ.Ε.Ε. εγγυώνται διά την εκτέλεσιν και την διατήρησιν των ανωτέρω διατάξεων.

23. Διατάξεις αφορώσαι την Χειμάρραν. Ακούσασα τον αρχηγόν της Χειμάρρας από κοινού μετά των αντιπροσώπων της Ηπείρου και λαβούσα υπό σημείωσιν τα αιτήματα αυτών τα αφορώντα την διατήρησιν των αρχαίων προνομίων, ως και τας νέας προτάσεις τας γενομένας πρός το συμφέρον αυτής της Χειμάρρας και της γενικής συνδιαλλαγής αιτήματα, των οποίων το κείμενον έπεται, η Δ.Ε.Ε. θα υποβάλη αυτά ως και τας υπολοίπους διατάξεις τας αφορώσας την Ηπειρον, εις τον έλεγχον και την έγκρισιν των Μεγάλων Δυνάμεων, ως και της Αλβανικής Κυβερνήσεως.

Διοικητικώς η περιφέρεια της Χειμάρρας θα προσκολληθή εις την επαρχίαν Αργυροκάστρου.

Ζητείται ομοίως όπως η Χειμάρρα είναι έδρα δικαστηρίου και όπως οι ειρηνοδίκαι, οι οποίοι πρέπει να εκλέγονται μεταξύ Ορθοδόξων Χριστιανών Ηπειρωτών, έχουν αρμοδιότητα επεκτεινομένην ιδίως εις ότι αφορά την ποινικήν δικαστικήν εξουσίαν, ίνα δι’αυστηράς εφαρμογής του νόμου, γινομένης τρόπον τινά επιτοπίως, δύνανται να κατανικούν λυπηράς τινας συνηθείας και ν’ αποφεύγουν επίσης την μεταφοράν του πληθυσμού τούτου, του τόσον υπερηφάνου διά το ένδοξον παρελθόν του εις απομεμακρυσμένα μέρη (δύσκολον άλλωστε εις ήν κατάστασιν ευρίσκεται η συγκοινωνία) εν περιπτώσει κατηγορίας επί κακουργήματα ή πλημμελήματι.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ 

ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ

Οι Ηπειρώται αντιπρόσωποι δηλούν οτι θα επιμένουν:

1. Όπως η εγχώριος Χωροφυλακή μή δύναται εν ουδεμιά περιπτώσει ακόμη και εν περιπτώσει ανωτέρας βίας, να υπηρετή εκτός των ορίων των δύο νοτίων επαρχιών.

2. Οτι επί μίαν δεκαετίαν οι διοικηταί θα είναι ξένοι υπήκοοι ουδετέρου Κράτους καταγόμενοι εξ αυτού ή τουλάχιστον ορθόδοξοι χριστιανοί.

Γεώργιος Χρ. Ζωγράφος,

Αλ. Καραπάνος

Η Χρυσή Αυγή δεν υποχωρεί από τις πάγιες Εθνικές θέσεις: 

Λευτεριά στην Βόρειο Ήπειρο!

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019: ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΠΟΤ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Ευρωεκλογές 2019: 

Για μια μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη!

Ψηφίζουμε ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ για να μείνει η Ελλάδα Ελληνική!

Ενάντια στο σύστημα

Παρατηρώντας το μέγεθος της «αντιπαράθεσης» μεταξύ των κομμάτων του «Συνταγματικού τόξου», θα διαπιστώσουμε ότι οι τόνοι για τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής είναι πολύ ήπιοι και τα λεγόμενα του «his master voice» αμερικανού πρέσβη Πάιατ θεωρούνται ως η αυταπόδεικτη επιβεβαίωση της Ελλάδας σε «πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή» και σε χώρα «πρώτης γραμμής» για τους αμερικανικούς σχεδιασμούς.

Από το 2010, που η Χώρα εισήλθε στον εφιαλτικό κόσμο των μνημονιακών σκλαβοπάζαρων, μέχρι σήμερα, που οι αμερικανομπολσεβίκοι του ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζουν για «έξοδο από τα Μνημόνια» και διαφημίζουν «μια ισχυρή Ελλάδα», η οποία θα έχει «ηγεμονικό ρόλο στα Βαλκάνια», συνέβησαν πολλά. Οι μνημονιακές συνταγές «θεραπείας» και «ανάκαμψης» της κοινωνίας και της οικονομίας όχι μόνο δεν διέσωσαν τίποτα, αλλά στην πραγματικότητα κατέστρεψαν ολοκληρωτικά τις δυνατότητες και τα εργαλεία ανάπτυξης. Επί της ουσίας, ο σχεδιασμός των διεθνών τοκογλύφων και των ελληνόφωνων συνεργατών τους δεν ήταν «η εξυγίανση της οικονομίας», αλλά το ακριβώς αντίθετο. Η αποδιάρθρωση, η μετατροπή της Χώρας σε σύγχρονη αποικία, η καταλήστευση πόρων για 99 χρόνια, το «γκριζάρισμα» ζωνών και περιοχών.

9 χρόνια μετά, το «χρέος» έχει αυξηθεί, η κοινωνία έχει αποσυντεθεί, η οικονομία έχει αφελληνιστεί, οι τράπεζες είναι υπό ξένο έλεγχο, ο Λαός κατεστραμμένος και η φτωχοποίησή του στο έπακρο. Οι πολιτικάντηδες, που αρέσκονται να παρουσιάζουν «την ευρωατλαντική ασπίδα» για την Χώρα «απέναντι σε απειλές και κινδύνους», ψεύδονται συνειδητά. ΕΕ και ΝΑΤΟ δεν δίνουν δεκάρα για το τι θα απογίνει ένας απόλυτα υπάκουος υπηρέτης τους, νοιαζόμενοι μόνο για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Το 2019 η Ελλάδα περιβάλλεται από χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, ενώ όταν το 1952 εισερχόταν σ’ αυτό η κατάσταση ήταν διαφορετική στα σύνορά της. Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι η Ελλάδα απειλείται ξανά από τις νυν «σύμμαχες» χώρες.

Η Ελλάδα είναι τόσο δεδομένη για όλους, «το παιδί για τα θελήματα», που ανά πάσα στιγμή μπορεί «να πληρώσει το μάρμαρο» όπου και όταν χρειαστεί. Λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηρόδρομοι, επικοινωνίες, ενέργεια, βάσεις και στρατιωτικές διευκολύνσεις, «γκριζάρισμα» περιοχών, πέρασμα αρμοδιοτήτων σε νατοϊκή διαδικασία, όλα αυτά, αποτελούν μορφές ενός ευρωατλαντικού «ταμπουρώματος» στον Τόπο μας που δεν διασφαλίζει τίποτα το ουσιαστικό από την υπόσταση της Χώρας. Επανερχόμενοι στα γενικά συμπεράσματα για την Χώρα μας, έχει κατεστραμμένη την παραγωγική της βάση, διαλυμένο τραπεζικό σύστημα, υποχώρηση του ΑΕΠ σε επίπεδα που θυμίζουν πολύ παλιές εποχές, καθημαγμένη την κοινωνία της, με εκποίηση του δημόσιου πλούτου της και την στυγνή φορολογική αφαίμαξη.

Μια τέτοια Χώρα δεν μπορεί να έχει ευοίωνη προοπτική, καθώς οι «σύμμαχοί» της, ακόμη και σήμερα συνεχίζουν να επιβάλλουν την ίδια εξοντωτική τακτική με χρονική ισχύ για πολλές δεκαετίες ακόμη, που καθιστούν εντελώς αδύνατη την οποιαδήποτε σκέψη οικονομικής ανάκαμψης. Και όμως, σύσσωμος ο εγχώριος πολιτικός κόσμος σιωπά τόσο χαρακτηριστικά και επιδεικτικά, μη ζητώντας καμιά αναθεώρηση των ήδη συμφωνηθέντων, που δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν το ύφος και ύψος της εθελοδουλείας του. Υπάρχει, άραγε, άλλο διεθνές παράδειγμα, όπου η εκάστοτε πολιτειακή και πολιτική ηγεσία μιας Χώρας να εμπιστεύεται αδιαμαρτύρητα να διεξάγεται ένα διεθνές παζάρι σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της;

Τι άλλο χρειάζεται για να αντιληφθούμε ότι η παθογένεια του «Συνταγματικού τόξου» αποτελεί μια μόνιμη και μη αναστρέψιμη κατάσταση; Ότι όχι απλώς το ίδιο νοσεί από ανεπανόρθωτη βλάβη, αλλά προξενεί σοβαρές ζημιές τόσο στην Πατρίδα και τον Λαό; Το εγχώριο πολιτικό σύστημα και οι κάθε λογής παραφυάδες του κάνουν κάτι πολύ χειρότερο από το να αδιαφορούν για την Χώρα και τις επιτακτικές ανάγκες της. Υπηρετούν συνειδητά μια διαχειριστική υποτέλεια προς τους εντολείς τους. Σαν καρκινικό παράσιτο το σύστημα διογκώνεται απεριόριστα σε βάρος της Πατρίδας και του Λαού.

Έχει το θράσος να μιλά για επιστροφή στην «κανονικότητα», θεωρώντας ότι με προπαγανδιστικές ναρκωτικές δόσεις επιφανειακής ηρεμίας θα γελάσει ξανά τους Έλληνες, ενόψει μάλιστα, και των προσεχών εκλογών της 26ης Μαΐου. Νομίζει ότι με υποσχέσεις θα επαναφέρει την σχέση εξάρτησης του παρελθόντος ανάμεσα σ’ αυτό και τους μέχρι πρότινος ψηφοφόρους του. Όσο, όμως, κι αν προσπαθεί το σύστημα, σ’ όλες τις κομματικές εκφράσεις και εκφάνσεις του, να πείσει ότι «έβαλε μυαλό», δεν πρόκειται να πείσει στον ελάχιστο βαθμό ότι μεταλλάχθηκε σε κάποιο διαφορετικό εγχείρημα με ελπιδοφόρο μέλλον. Στην πρόστυχη αυτή προσπάθεια αναπαραγωγής της μικροπολιτικής των καθεστωτικών δυνάμεων, η Άρνηση, η Αντίσταση και η Αντεπίθεση των πιο Συνειδητοποιημένων Δυνάμεων του Ελληνικού Λαού βρίσκουν έμπρακτη έκφραση στο Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, και στον έντιμο και νόμιμο πολιτικό αγώνα της για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

Οι ρίζες της σημερινής μας οικονομικής χρεοκοπίας βρίσκονται στο μαύρο καλοκαίρι της Κυπριακής Τραγωδίας του 1974

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας. 

Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά.  Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν  προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για  την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.

Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. 

Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη. Τριάντα πέντε (και κάτι) χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη. 

Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων.

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι,  οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;

Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του.  

Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; 

Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής; Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη γενική καταισχύνη; Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε  έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»;

Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “It’s the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps,  τι είναι αυτά που μας λές;  Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες. 

Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ....

Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε  καταστάσεις περίεργες. Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. 

Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως  την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη.

Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. 

Η 33ηΜοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τον Ταγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. 

Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε ....

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών.  O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων,  μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής. Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς.

Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε»  με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και  αγνόησε  την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος  για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας. 

45 χρόνια μετά, και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού).

Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά.  Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας «Κανένας  δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας.  

Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.

Kίμωνος, του Αθηναίου (γραμμένο αποκλειστικά για το http://www.istorikathemata.com/)