ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967

Σαν σήμερα, πριν από 52 χρόνια, εκδηλώθηκε η Επανάσταση της 21ης Απριλίου, η οποία επεβλήθη αμέσως. Ευκαιρίας δοθείσης, θα αναφερθούμε στους μύθους και στις αλήθειες, για την 21η Απριλίου.

Μύθος 1ος: Η 21η Απριλίου κατέλυσε την δημοκρατία.

Αλήθεια: Η 21η Απριλίου κατέλυσε την φαυλοκρατία. Η τότε «δημοκρατία» τους συνήθως άρχιζε με… γρονθοκοπήματα, συνεχιζόταν με… κλωτσοπατινάδες και κατέληγε σε… καρεκλοπολέμους στη βουλή (το πρώτο πράγμα που έκαναν οι φαύλοι όταν επέστρεψαν το 1974, ήταν να… βιδώσουν τις καρέκλες της βουλής) και συνεχή οχλοκρατικά επεισόδια έξω από τη βουλή, στο ευρύτερο κέντρο των Αθηνών.

Μύθος 2ος: Η 21η Απριλίου ήταν… αμερικανοκίνητη.

Αλήθεια: Οι Αμερικανοί ετοίμαζαν «βασιλικό πραξικόπημα» στρατηγών, με σκοπό να παραμείνουν στην εξουσία 1-2 χρόνια για να επιβάλλουν την διασαλευθείσα τάξη και μετά να επαναφέρουν το «δημοκρατικό» πολίτευμα. 

Όμως, αντί των στρατηγών, τους προέκυψαν συνταγματάρχες! Οι Αμερικανοί αιφνιδιάστηκαν, τις πρώτες ώρες έπεσαν στο τραπέζι προτάσεις για επέμβαση του 6ου Στόλου (προς αποκατάσταση της… δημοκρατίας), ωστόσο επικράτησαν ψυχραιμότερες απόψεις και εν συνεχεία ακολούθησαν αναγκαστικά την τακτική του «βλέποντας και κάνοντας».

Μύθος 3ος: Η 21η Απριλίου κατέστρεψε την ελληνική οικονομία.

Αλήθεια: Επί των ημερών της 21ης Απριλίου επετεύχθη οικονομικό θαύμα! Με συνετή διαχείριση και καθαρά χέρια (είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το 1974, οι πρωταίτιοι της Επαναστάσεως κατηγορήθησαν για όσα μπορεί να βάλει ανθρώπου νους. Κανένας όμως δεν ετόλμησε να τους αποκαλέσει «κλέφτες»…)! Και κατά γενικήν ομολογία, την «χρυσή επταετία» εκτός από τους αριθμούς, ευημερούσαν και οι άνθρωποι. Ακόμα και σήμερα θυμάται με νοσταλγία ο ελληνικός λαός, την κοινωνική πολιτική της 21ης Απριλίου, με πιο αξιοσημείωτα το χάρισμα των χρεών των αγροτών και την ολοκληρωτική εκμηδένιση της ανεργίας. Κι όλα αυτά με αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη, χωρίς δανεικά! Η Επανάσταση παρέδωσε μια υγιέστατη οικονομία, με μηδενικό χρέος στους εθνικούς ολετήρες της μεταπολιτεύσεως!

Μύθος 4ος: Η 21η Απριλίου γύρισε την Ελλάδα πίσω. 

Αλήθεια: Η 21η Απριλίου παρέλαβε μια καθυστερημένη χώρα, τα χωριά της οποίας δεν είχαν ούτε ηλεκτρικό ρεύμα! Κατά την διάρκεια της 21ης Απριλίου έγιναν τόσα μεγάλα έργα σ’ ολόκληρη τη χώρα, όσα δεν είχαν γίνει συνολικά από γεννήσεως του ελληνικού κράτους. Τα οποία έργα πραγματοποιούσε η ξακουστή ΜΟΜΑ, κι όχι οι «εθνικοί μας εργολάβοι», που απομυζούν τον ελληνικό λαό.

Μύθος 5ος: Η 21η Απριλίου συνάντησε την καθολική αντίδραση του ελληνικού λαού.

Αλήθεια: Η 21η Απριλίου έγινε δεκτή με αισθήματα χαράς και ανακουφίσεως από την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, εκτός από τους αδιόρθωτους παλαιοκομματικούς και τους κομμουνιστάς. Και μέχρι το τέλος, η λαϊκή αποδοχή της εκινείτο σε πολύ υψηλά επίπεδα. Κι αν ίδρυε και Εθνική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΟΝ), κατά τα πρότυπα του Ι. Μεταξά, πολλές δυσάρεστες καταστάσεις θα είχαν αποφευχθεί…

Μύθος 6ος: Η 21η σάπισε κι έπεσε.

Αλήθεια: Η 21η Απριλίου ανετράπη από τους Αμερικανοσιωνιστάς λόγω του ότι σήκωσε κεφάλι. Η γνωστότερη κίνηση αντιστάσεως του Γ. Παπαδοπούλου στους παγκοσμίους εξουσιαστές, ήταν η άρνησή του να παραχωρήσει την χώρα ως βάση ανεφοδιασμού και εξορμήσεως των Αμερικανών προς ενίσχυση του Ισραήλ, στον πόλεμο που ξέσπασε με τους Άραβες. 

Ωστόσο, υπήρξαν κι άλλες πολλές. Όπως π.χ. η πρωτοβουλία του για εξόρυξη των ελληνικών πετρελαίων, η απόρριψη της δωρεάν στρατιωτικής βοηθείας από τας ΗΠΑ, με σκοπό την απαλλαγή της χώρας από την αμερικανική κηδεμονία, και άλλες. Εις ότι αφορά το τελευταίον, επειδή δεν είναι και πολύ γνωστό, σας παραθέτω την επιστολή του Γ. Παπαδοπούλου προς τον Νίξον, με ημερομηνία 15 Ιανουαρίου 1973:

«Η κυβέρνησις απεφάσισεν όπως δηλώση εις την φίλην και σύμμαχον κυβέρνησιν των ΗΠΑ, ότι παραιτείται του λοιπού, αρχής γενομένης από του τρέχοντος έτους, της παρεχομένης υπό των Ηνωμένων Πολιτειών, δωρεάν στρατιωτικής βοηθείας»

Γ. Παπαδόπουλος

Αντιβασιλεύς – Πρωθυπουργός

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε μετ’ απολύτου βεβαιότητος, ότι η 21η Απριλίου ήταν ευλογία για την Πατρίδα και τον λαό και τα πάντα στην χώρα μας θα ήταν διαφορετικά, εάν δεν ερχόταν η κατηραμένη μεταπολίτευση!

Γ. Δημητρακόπουλος

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967.

Γεννήθηκα σ’ ένα μικρό ορεινό χωριό της Πελοποννήσου, στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Άλλες εποχές τότε. Ηλεκτρικό ρεύμα δεν υπήρχε! Οπότε, ούτε φως μετά τη δύση του ηλίου, τηλεόραση, τηλέφωνο, πλυντήριο, κουζίνα, καλοριφέρ, θερμοσίφωνας κτλ.

Κάποιες φορές που οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ κατεβάζουν τους διακόπτες, ξαναθυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και αναρωτιέμαι πώς ζούσαμε τότε. Κατά τα άλλα, ένας άθλιος χωματόδρομος που μας συνέδεε με την πρωτεύουσα του νομού (λεωφορείο δεν υπήρχε, μόνο ένα φορτηγό, με μια τέντα της συμφοράς που έμπαζε νερό όταν έβρεχε, ανοιχτό από πίσω, το θυμάμαι και ξυλιάζω κ.τ.λ.), μπαλωμένα ρούχα, ξυπόλητα παιδιά το καλοκαίρι, πλαστικό πέδιλο με χοντρή κάλτσα το χειμώνα, ένας σωρός από κουρέλια για μπάλα, πείνα και δυστυχία, κρέας Χριστού και Λαμπρή, για τουαλέτα μια υπαίθρια «τρύπα», κι άλλα ωραία, που όσοι αναγνώστες έχουν γεννηθεί μετά το ’70 και με διαβάζουν θα τα θεωρούν απίστευτα.

Η μεγάλη αλλαγή στη ζωή μας.

Ώσπου, ήρθε η 21η Απριλίου. Και ρεύμα μας φέρανε, καινούργιοι δρόμοι άνοιξαν παντού –ας είναι καλά η ΜΟΜΑ-, ο δικός μας ασφαλτοστρώθηκε, μπήκε και λεωφορείο της γραμμής, η Χωροφυλακή υποχρέωσε όλους να φτιάξουν κανονικές τουαλέτες, οι αγρότες απαλλάχτηκαν από τα χρέη –τα χάρισε η εθνική κυβέρνηση-, εργοστάσια άνοιξαν εκεί κοντά και δούλευε ο κόσμος, αρχίσαμε να τρώμε κρέας συχνότερα (μέχρι και μπανάνες – για την εποχή εκείνη ήταν κάτι αδιανόητο), να αγοράζουμε ρούχα και παπούτσια… Γίναμε άνθρωποι!

Το κολοσσιαίο έργο

Το έργο της 21ης Απριλίου ήταν τεράστιο. Χωρίς υπερβολή, τα έργα που έγιναν στα 7 αυτά χρόνια ήταν περισσότερα απ’ όσα είχαν γίνει από την απελευθέρωση της Ελλάδος μέχρι το 1967 (εξαιρούνται τα 4 χρόνια της 4ης Αυγούστου)! Η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδος και η οικονομική πρόοδος των Ελλήνων, ήταν πρωτοφανής. Η δραχμή κατέστη ένα από τα πιο σταθερά νομίσματα. Η εμπορική μας ναυτιλία πρώτη στον κόσμο! Άρχισε να πλακώνει και ο τουρισμός. Άνεργος ούτε για δείγμα! Δημόσιο χρέος; Τι εάν’ αυτό; Τρώγεται; Δεν υπήρχε δημόσιο χρέος, κυρίες και κύριοι, επί 21ης Απριλίου! Ούτε ελλείμματα βεβαίως. Αυτά είναι… καινούργια φρούτα, της «δημοκρατίας». Αντίθετα, λεφτά υπήρχαν! Και με επιστολή του στον Νίξον, στις 15/01/73, ο Γ. Παπαδόπουλος, του δηλώνει ότι για λόγους Εθνικής υπερηφάνειας και οικονομικής και στρατιωτικής επαρκείας, η Ελλάς δεν θα δεχόταν πλέον την δωρεάν στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ…

Διακυβέρνηση με καθαρά χέρια

Πώς πέτυχαν το οικονομικό θαύμα οι Αξιωματικοί, ενώ οικονομολόγοι δεν ήταν κι ούτε είχαν σπουδάσει στα London school of economics και στα Harvard; Είναι απλό: 

1ον)Έπρατταν με γνώμονα τα συμφέροντα της πατρίδας κι όχι της αρρωστημένης κλίκας των αδηφάγων πλουτοκρατών και 

2ον) Δεν έκλεβαν οι ίδιοι και δεν επέτρεπαν να κλέβει και κανένας άλλος, ούτε στα ψηλά, ούτε στα χαμηλά κλιμάκια. Μπήκαν στη διακυβέρνηση με καθαρά χέρια κι όπως μπήκαν έτσι και βγήκαν. Τους κατηγόρησαν για τα μύρια όσα, εκτός από ένα: κανένας δεν τόλμησε να τους πει κλέφτες και καταχραστές. Ποια σύγκριση μπορεί να γίνει με το σήμερα; Πάρτε τον Στρατηγό Στυλιανό Παττακό. Ήταν αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως. Την ίδια θέση επί «δημοκρατίας» είχε και ο Τσοχατζόπουλος. Να μην πούμε πολλά, ο ένας μένει στα Πατήσια, σ’ ένα σπίτι προπολεμικό, ο άλλος έμενε στη σκιά της Ακροπόλεως, σ’ ένα παλάτι… Αυτά βλέπει σήμερα ο κοσμάκης και το «πού είσαι Παπαδόπουλε» βγαίνει περισσότερο από ποτέ από τα χείλη των απλών Ελλήνων.

Ξέφτισε σιγά-σιγά και ο μύθος του «αμερικανοκίνητου πραξικοπήματος».

Μόνο κάτι τελειωμένοι αριστεροί το πιστεύουν πλέον, αν το πιστεύουν κι αυτοί πραγματικά. Η αλήθεια, που αποκαλύπτεται –έστω και με το σταγονόμετρο- βεβαιώνει ότι το ξημέρωμα της 21/4/67, οι Επαναστάτες έπιασαν στον ύπνο αμερικανούς και λοιπούς. Κι όπως είπε πρόσφατα σε μια συζήτηση ένας απλός άνθρωπος: «θα πέθαινε στη φυλακή ο Παπαδόπουλος αν ήταν άνθρωπος των αμερικανών»;

Τα λάθη της 21ης Απριλίου

Θα μου πείτε: μα όλα ωραία και καλά τα βρίσκεις Αντίοχε στην 21η Απριλίου; Ασφαλώς όχι. Έγιναν και λάθη: 

1ον) Το «είμαστε παρένθεση». 

2ον) Στην αντιμετώπιση των πολιτικάντηδων. Ο λαός ήθελε να τους βάλουν όλους σ’ ένα σαπιοκάραβο και να τους φουντάρουν στ’ ανοιχτά, για να γλιτώσει μία κι έξω από δαύτους. Αλλά εδώ η Επανάσταση δεν εφήρμοσε τη θέληση του λαού. Ούτε καν εκδόθηκε μια «μαύρη βίβλος» των πολιτικών, με κλεψιές, σκάνδαλα κλπ, για να τους σιχαθεί ο λαός και να μην ξανασηκώσουν κεφάλι, παρά το γεγονός ότι τα σχετικά στοιχεία περιήλθαν σε γνώση της Εθνικής κυβερνήσεως και προτάθηκε η δημοσιοποίησή τους. 

3ον) Δεν κρατικοποιήθηκε ο τύπος. 

4ον) Δεν έφτιαξαν οργάνωση νεολαίας, κατά τα πρότυπα της θρυλικής ΕΟΝ του Ιωάννου Μεταξά. 

5ον) Καλή η οικονομική ανάπτυξη, καλός ο εκσυγχρονισμός της χώρας, αλλά ο λαός και ιδιαίτερα η νεολαία θέλουν και ιδεολογική τροφή. Φτάσαμε στο σημείο, κάποιος εξυπνάκιας να ξεστομίσει το «ιδεολογία μας είναι ότι δεν έχουμε ιδεολογία». Ο τομέας αυτός παραμελήθηκε και το κενό έσπευσαν να το καλύψουν οι παλαιοκομματικοί και οι κομμουνιστές, με τα γνωστά αποτελέσματα. 

6ον) Δεν δημιουργήθηκε αξιόπιστη διάδοχος κατάσταση, με συνέπεια, μετά το 1974, ένας ολόκληρος κόσμος να μείνει χωρίς πολιτική έκφραση και να βρεθεί ανάμεσα στη σκύλα του καραμανλισμού και στη χάρυβδη του αριστερισμού.

Ο αποχαιρετισμός ενός μεγάλου Ευρωπαίου

Ο ζωντανός θρύλος των απανταχού της Ευρώπης Εθνικιστών, Γάλλος Ηγέτης Ζαν-Μαρί Λε Πεν (Jean-Marie Le Pen) γεννήθηκε το 1928 και έμεινε ορφανός όταν το σκάφος του πατέρα του ανετινάχθη από θαλάσσια νάρκη το 1942. 

Ανετράφη ως πιστός ρωμαιοκαθολικός και εσπούδασε στο γυμνάσιο των Ιησουιτών «François Xavier» στο Βαν. Κατόπιν εισήλθε στην πανεπιστημιακή σχολή των Παρισίων και άρχισε να πωλεί στο δρόμο την θρυλική εθνικιστική εφημερίδα «Action Francaise». Εξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία ως επικεφαλής της εθνικιστικής φοιτητικής ενώσεως στην Τουλούζη και κατέστη πρόεδρος του φοιτητικού σωματείου «Corporative des étudiants en droit», μιας ενώσεως φοιτητών της νομικής που ησχολείτο εντόνως με την καταπολέμηση των κομμουνιστών.

• 

• 

Αφού έλαβε το δίπλωμά της Νομικής, κατετάγη στην Λεγεώνα των Ξένων, στο 1ο Σύνταγμα των Αλεξιπτωτιστών. Υπηρέτησε στην Ινδοκίνα, μετά την ηρωική και καταστροφική  μάχη του Ντιέν Μπιέν Φου το 1954, που τερμάτισε τον πόλεμο της Ινδοκίνας στην Διάσκεψη της Γενεύης. Κατόπιν υπηρέτησε επίσης, στο Σουέζ και στην Αλγερία.

Η μαχητική Εθνικιστική πολιτική του δεν έπαυσε να εστιάζει σε ποικίλα ουσιώδη θέματα σχετικά με την μετανάστευση στην Γαλλία και στην Ευρώπη, τον ζητούμενο νέο ρόλο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, τον παραδοσιακό πολιτισμό και τις αξίες του, τον απαραίτητο δρόμο ισχυράς εφαρμογής «νόμου και τάξεως» και την υψηλή ανεργία στην πατρίδα του. Είναι αμετακίνητα υπέρμαχος των εκτενών περιορισμών της μεταναστεύσεως, υπέρ της θανατικής ποινής, καθώς και απολογητής των οικονομικοκοινωνικών κινήτρων υπέρ των νοικοκυριών, όπως και κήρυκας ενός δραστικού «εκλεκτικού ευρωσκεπτικισμού». Με την πολιτική του κατόρθωσε να αναδείξει το «Εθνικό Μέτωπο» σε κόμμα με διψήφια ποσοστά.

Υπήρξε πέντε φορές υποψήφιος για Πρόεδρος της Γαλλίας και επέτυχε να εισέλθει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στις 21 Απριλίου του 2002 προκαλώντας πραγματικό τρόμο στο Καθεστώς για την «άνοδο της ακροδεξιάς». Οι διαπρύσιες ομιλίες του και η ευφυέστατη ενσωμάτωσή του στην πολιτική ζωή τον κατέστησαν μια πολωτική μορφή της γαλλικής (και όχι μόνον) κοινής γνώμης, ενώ λόγω της ανθηράς μακροβιότητός του, έγινε μια μείζων μεταπολεμική πολιτική μορφή της Γαλλίας. «Απεβλήθη» από το Εθνικό Μέτωπο… από την κόρη του Μαρίν Λε Πεν στις 20 Αυγούστου 2015, μετά από κάποιες «μη πολιτικά ορθές» αμφιλεγόμενες δηλώσεις του.

Στις 16 Απριλίου 2019, ο ακατάβλητος Ζαν Μαρί, ο θρυλικός «Μενίρ», όπως τον αποκαλούν με αγάπη οι οπαδοί του αλλά και με δέος οι εχθροί του, έδωσε στο βήμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, την τελευταία βουλευτική ομιλία του, μετά από 35 έτη δραστήριας παρουσίας του εκεί (όταν πρωτοεξελέγη τον Ιούνιο του 1984). Οι Ευρωβουλευτές του «Εθνικού  Μετώπου», του  κόμματος που αυτός ίδρυσε τo 1972 και διοίκησε επί 40 χρόνια, τον καταχειροκρότησαν ξέφρενα όρθιοι. Εκείνος ήταν όπως πάντα χειμαρρώδης και δεν απογοήτευσε το ακροατήριό του, ούτε τώρα, περίπου στα 91 του χρόνια, ενώ τελεί υπό το καθεστώς μιας νέας διώξεως για … παράνομη οπλοκατοχή (μετά από νέα άρση της βουλευτικής ασυλίας του), και υπό χρηματική «ποινή» – επιβάρυνση των 320.000 ευρώ από το Κοινοβούλιο.

O μεγάλος Γάλλος Εθνικιστής ηγέτης απαξίωσε τους συναδέλφους του ευρωβουλευτές λέγοντας πως είναι «κωφοί και βωβοί» («sourds et muets»)  εμπρός στην εξελισσομένη «μεταναστευτική εισβολή», οπότε και κατεδίκασε τον θεσμό του σιωπηλού και απαθούς αυτού Κοινοβουλίου, ως εν τέλει «άσκοπο», καθώς ουδείς αντιδρά στο φρικτό δρώμενο.

Συνέκρινε το συγκρότημα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο με έναν «ανεμόμυλο» στον οποίον οι ευρωβουλευτές φέρνουν «μόνο σάκους με άμμο αντί για σάκους σιταριού, δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση». Έτσι, εμφατικά και  ξεκάθαρα προειδοποίησε, για μιαν ακόμη φορά, σχετικά  με το  «γιγαντιαίο μεταναστευτικό φαινόμενο» που λόγω της ραγδαίας αυξήσεως του εισελαύνοντος εξωευρωπαϊκού πληθυσμού πράγματι «απειλεί να συντρίψει την βορινή ήπειρο, της οποίας η Ευρώπη είναι μέρος και η οποία ευρίσκεται σε δημογραφικό έλλειμμα» («menace de submerger le continent boréal dont fait partie l’Europe, qui est elle en déficit démographique»)

Κατά την παραχωρηθείσα συνέντευξη Τύπου προ της τοποθετήσεώς του από βήματος, είπε ότι στην τρομερή φωτιά της Νοτρ Νταμ που ξέσπασε την ίδια μέρα, είδε «ένα σημείο των απειλών που επιβαρύνουν την Γαλλία». Επίσης εχαιρέτησε τον πανέμορφο κατεστραμμένο εμβληματικό ναό ως «έναν προγονικό τόπο λατρείας, ο οποίος συμμετέχει πολύ άμεσα στην γαλλική ταυτότητα».

Εδήλωσε: «Το Έθνος είναι το νομικό, ηθικό και πολιτικό πλαίσιο όλων των χωρών του κόσμου, το φυσικότερο και το αποτελεσματικότερο πλαίσιο που μπορούμε  να υπερασπιστούμε». Επίσης ετόνισε ότι το εθνικό συναίσθημα είναι «η αγάπη της γης σου, της Ιστορίας σου, η αγάπη της Πατρίδας σου. Είναι αυτή που υπερβαίνει και επιμηκύνει τα πεπρωμένα των ανθρώπων ως μονάδων, είναι δε ο φύλακας του μέλλοντος των γενεών».

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Μεγάλη Νίκη της Ελληνικής Αυγής: Άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αθήνα !

Πρώτη η Χρυσή Αυγή 

είχε κινήσει τις διαδικασίες!

Στην θέση που του αρμόζει βρίσκεται από σήμερα ο έφιπποε ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον οποίο έχει φιλοτεχνήσει ο γλύπτης Γιάννης Παππάς και είχε αποκτηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού του 1993, ενώ στη συνέχεια δωρίστηκε στο Δήμο Αθηναίων και παραχώθηκε σε μια αποθήκη

Ύστερα από συνεχείς πιέσεις της Χρυσής Αυγής, οι οποίες ξεκίνησαν από τον Αρχηγό της Χρυσής Αυγής και την ομιλία του στο Δημοτικό Συμβούλιο Αθηνών τον Ιούνιο του 2011, το άγαλμα αυτό τοποθετήθηκε επιτέλους, στην συμβολή των οδών Βασιλίσσης Όλγας και Αμαλίας.

Πρόκειται για ένα ακόμα παράδειγμα για τις ευεργετικές ιδιότητες της συνεχής ανόδου της Χρυσής Αυγής και των πιέσεων που αυτή η άνοδος ασκεί στους πολιτικάντηδες. 

Γι’ αυτό και άλλα πολλά οι Έλληνες οφείλουν να δυναμώσουν και άλλο την Χρυσή Αυγή.

Επιτέλους στήθηκε το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αθήνα

Οι συνεχείς πιέσεις και η ραγδαία άνοδος της "Ελληνικής Αυγής για την Αθήνα" ανάγκασαν τους εθνομηδενιστές του Καμίνη να κάνουν πράξη την διαχρονική απαίτησή μας: ο ύψους τριών μέτρων χάλκινος ανδριάντας του έφιππου Μεγάλου Αλέξανδρου, έργο του μεγάλου μας γλύπτη Γιάννη Παππά, τοποθετείται επιτέλους στην συμβολή των Λεωφόρων Βασιλίσσης Αμαλίας και Βασιλίσσης Όλγας στην Αθήνα.

Ο Δήμος Αθηναίων έχει λάβει ως δωρεά από το 1993 το άγαλμα του Μακεδόνα Στρατηλάτη, αλλά όλοι οι "νεοδημοκράτες" δήμαρχοι (Κακλαμάνης, Αβραμόπουλος, Ντόρα Μπακογιάννη) αρνήθηκαν να το τοποθετήσουν σε οποιονδήποτε χώρο της πρωτεύουσας.

Ο Καμίνης και οι συνοδοιπόροι του, τρομοκρατημένοι από την ραγδαία άνοδο της "Ελληνικής Αυγής για την Αθήνα" τρέχουν εσπευσμένα να τοποθετήσουν το άγαλμα στην πρωτεύουσα, μία ανάσα πριν τις δημοτικές εκλογές.

Υπενθυμίζουμε ότι η παράταξή μας άσκησε μέχρι σήμερα κάθε δυνατή πίεση στον Δήμο Αθηναίων και τελικά πέτυχε το αυτονόητο: να υπάρχει ένα άγαλμα του Μεγάλου Στρατηλάτη στην πρωτεύουσα της Ελλάδος. 

Για την ιστορία δημοσιεύουμε μία από τις πολλές σχετικές ομιλίες του Νικόλαου Μιχαλολιάκου στο Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων (20 Ιουνίου 2011):

Ο Τσίπρας «αντικρίζει» το πολιτικό του τέλος – Διεθνής τύπος: «Οι Ευρωεκλογές θα σημάνουν την οριστική πτώση του μορφώματος ΣΥΡΙΖΑ»

Μεγάλο χτύπημα από το διεθνή τύπο δέχεται εκ νέου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και προσωπικά ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Η διεθνής κοινότητα έχει αντιληφθεί το μέγεθος της ζημιάς που προκάλεσε η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική κοινωνία και οικονομία, καθώς και την αντίληψη των Ελλήνων σχετικά με την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών.

Με τις ευρωεκλογές να πλησιάζουν και τις εθνικές εκλογές να περιβάλονται από πλήθος σεναρίων για την ημερομηνία διεξαγωγή τους, αυτό που γίνεται όλο και πιο βέβαιο είναι η κατάρρευση και πολιτικός εξαφανισμός της κυβέρνησης.

Μετά το Bloomberg, η εφημερίδα la vanguardia ασκεί σήμερα σε βασικό της άρθρο σκληρή κριτική για την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηρίζοντάς τον “εθνολαϊκιστικό” μόρφωμα.

Η εφημερίδα κάνοντας μια αναδρομή στην πορεία του κόμματος, τη διάρρηξη των σχέσεων με τον Βαρουφάκη, καταλήγει στη σημερινή περίοδο και την πτώση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν διστάζει να σημειώσει ότι στην χώρα του ο Αλέξης Τσίπρας κατατάσσεται πλέον στην πλευρά των “προδοτών” εξαιτίας της συμφωνίας των Πρεσπών.

Το άρθρο γνώμης υπογράφεται από τον Ramon Aymerich και τιτλοφορείται «Διάττων αστήρ» και ξεκινά με το πέρασμα του Γιάννη Βαρουφάκη από την θέση του Υπουργού Οικονομικών:

“Το δίδυμο που σχημάτιζαν με τον π/θ Τσίπρα τον Φεβρουάριο του 2015 ήταν στο ζενίθ της δημοτικότητας τους.

Ο Τσίπρας δεν ήταν ετερόδοξος και ταξιδιάρης όσο ο Βαρουφάκης αλλά ένα πολιτικός που ήταν ικανός να ενθουσιάσει το ελληνικό κοινό που ήταν υπό τον φόβο της ευρωπαϊκής λιτότητας.

Και οι δύο ήταν ενεργά μέλη του συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ , κόμμα με το οποίον ανήλθαν στην εξουσία μετά από 6 χρόνια αυστηρής ευρωπαϊκής λιτότητας με τα δύο μνημόνια”.

“…Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ακριβώς ένα κόμμα της αριστεράς.

Ήταν ένας σχηματισμός εθνικο-λαϊκιστικός αριστερής προέλευσης.

Το εκλογικό του δόλωμα ήταν η εθνική κυριαρχία.

Μόνον οι Έλληνες θα έπρεπε να αποφασίσουν για το μέλλον τους .

Ούτε η ΕΕ, ούτε οι τράπεζες που είχαν οδηγήσει την χώρα στην καταστροφή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πράγματι, έπεσε μέσα στην διάγνωση του. Υπήρξε η πρώτη ευρωπαϊκή πολιτική δύναμη που κεφαλαιοποιήσε την δυσφορία και την αποστροφή προς τις πολιτικές της λιτότητας.

Ο πρώτος επιτυχημένος λαϊκιστικός σχηματισμός Ένας λαϊκισμός της αριστεράς που επαναλήφθηκε από τους Podemos στην Ισπανία και τον J. L. Melenchon στην Γαλλία στην συνέχεια.

Διαισθητικά, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κατανοήσει την θεωρία του Dani Rodrik περί τριών επιλογών .

Μόνον δύο είναι συμβατές .

Και οι τρεις μαζί είναι ασύμβατες.

Στην πορεία του προς την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ικανός να κατασκευάσει την φαντασίωση μεταξύ δύο πόλων , μεταξύ αυτών που βρίσκονται από κάτω και αυτών που λαμβάνουν τις αποφάσεις, μεταξύ αυτών στους οποίους εφαρμόζονται οι νόμοι και αυτών που τους υπαγορεύουν.

Η σχέση Βαρουφάκη – Τσίπρα διεκόπη 5 μήνες μετά. Πίστεψαν ότι η Ευρώπη δεν θα άφηνε την Ελλάδα εκτός.

Η Ευρώπη όμως δεν υποχώρησε και η αβεβαιότητα προκάλεσε πανικό στις τράπεζες.

Στις 5 Ιουλίου, σύμφωνα με τον συμβιβασμό που κατέληξαν , ο ΣΥΡΙΖΑ υπέβαλε το σχέδιο λιτότητας σε δημοψήφισμα, το οποίο και απέρριψε το 61% των Ελλήνων.

Εκείνο το ίδιο βράδυ ο Βαρουφάκης εγκατέλειψε την κυβέρνηση για να μην τορπιλιστούν οι σχέσεις με την Ευρώπη.

Ο Τσίπρας αντιθέτως παρέμεινε για να διαπραγματευτεί το σχέδιο, αντίθετα με όσα είχε υπερασπιστεί μέχρι τότε.

Ο Βαρουφάκης πέρασε στην ιστορία ως ένας αλαζόνας ιδεαλιστής.

Ο Τσίπρας ως πραγματιστής που τον είχαν ξεπεράσει τα γεγονότα.

Εφάρμοσε το σχέδιο παρά το γεγονός ότι γνώριζε θα έφερνε περισσότερη ύφεση και περισσότερο πόνο.

Η απογοήτευση ήρθε το φθινόπωρο όταν ο Τσίπρας επέβαλε περικοπές συντάξεων, απολύσεις στον δημόσιο τομέα και περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διατήρησε την εθνικολαϊκιστική ρητορική, αλλά στην πράξη έκλεινε ελαφρά προς την φιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία , την οποίαν αρχικά είχε πολεμήσει.

Αποδέχθηκε τις πολιτικές της λιτότητας και τις συμπλήρωσε με καταπλάσματα για τους πόνους.

Όμως κάποτε η τύχη τελειώνει. Και οι ευρωεκλογές του Μαΐου αναμένεται να είναι η οριστική πτώση αυτού του μορφώματος, με την λαμπρή διαδρομή, που υπήρξε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Όλα δείχνουν πως ο προαιώνιος αντίπαλος, η ΝΔ θα κερδίσει τις εκλογές, κάτι που θα της ανοίξει την πόρτα το φθινόπωρο για την κυβέρνηση.

Ο Τσίπρας, ικανός για κοινοβουλευτικές συμμαχίες, αυτήν την φορά θα έχει μικρό περιθώριο ελιγμών.

Στο τέλος αυτός είναι συνυπεύθυνος για τις βαθιές πληγές που άφησε η ύφεση.

Όταν διέκοψε τις σχέσεις του με τον Βαρουφάκη, θα μπορούσε να είχε μετριάσει το σχέδιο λιτότητας, όπως έκανε η Πορτογαλία.

Η Ευρώπη δεν θέλησε.

Θα μπορούσε να είχε παίξει το χαρτί του εκσυγχρονισμού της ελληνικής οικονομίας.

Το ίδιο που έκανε το PSOE στην Ισπανία το 1982.

Όμως την δεκαετία του 80 υπήρχαν διαθέσιμα κεφάλαια και κυρίως νομισματική κυριαρχία.

Κάθε φορά που η οικονομία βυθιζόταν , o F.Gonzalez υποτιμούσε το εθνικό νόμισμα.

Ο Τσίπρας ποτέ δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει αυτά τα όπλα. Δεν είχε ποτέ διαθέσιμα κεφάλαια.

Κι όταν μπόρεσε να κάνει επενδύσεις ήταν λόγω των low cost υποδομών της Κίνας.

Το ευρώ υπήρξε για την Ελλάδα η προστασία της , αλλά επίσης και η φυλακή της. Όπως όταν ο ΣΥΡΙΖΑ σχεδίαζε θεωρίες πριν μετατραπεί σε ρεαλιστής.

Την χαριστική βολή στον ΣΥΡΙΖΑ την έφερε το μακεδονικό ζήτημα.

Για χρόνια η Ελλάδα ήταν μοιρασμένη μεταξύ των οπαδών και αντιπάλων του ευρωπαικού σχεδίου.

Τώρα είναι μοιρασμένη μεταξύ υπέρ και κατά της αναγνώρισης της νέας ονομασίας για την FYROM.

Πρόκειται για μια πληγή που αφορμίζει τον πιο συντηρητικό ελληνικό εθνικισμό εδώ και 30 χρόνια.

Αυτήν την φορά ο εθνικισμός λειτουργεί αρνητικά για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και οι απόπειρες να ανακτήσει την διαλεκτική μεταξύ της προοδευτικής αριστεράς και της εθνικιστικής δεξιάς λίγο του χρησιμεύουν.

Η αντιπαράθεση είναι σήμερα πολύ πιο σκληρή. Μεταξύ πατριωτών και προδοτών.

Και ο Τσίπρας , που πρωτοστατεί στην αλλαγή της ονομασίας της Μακεδονίας, έχει πέσει στην πλευρά των προδοτών…”

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΛΕΒΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ!

Κατά καιρούς έχουμε επισημάνει με τεκμήρια και ντοκουμέντα πως το μεταπολιτευτικό Κράτος είναι ραμμένο και κομμένο σύμφωνα με τα θέλω και τα πρέπει της αριστεράς. Κάποιοι βεβαίως, καλοπροαίρετα ίσως, θεώρησαν αυτή την θέση υπερβολική φρονώντας πως διατυπώνεται για λόγους ιδεολογικής ή κομματικής έστω σκοπιμότητας, οπότε και τους τονίσαμε με έμφαση πως θα το διαπιστώσουν στην πράξη ευθύς μόλις η αριστερά -στην πιο αντιπροσωπευτική της μορφή, αυτή δηλαδή που περικλείεται στον ΣΥΡΙΖΑ- ανέλθει στην εξουσία.

Στην πραγματικότητα, παρότι ήμασταν σίγουροι πως τα προσωπεία της «ηθικής της κοινωνικά ευαίσθητης και της αλληλέγγυας» στον φτωχό Έλληνα αριστεράς θα πέσουν, ούτε εμείς μπορούσαμε τότε να φανταστούμε το εύρος της σαπίλας που έχει καλλιεργηθεί στο εσωτερικό της. Σήμερα λοιπόν, η αριστερά και οι πράξεις της, όχι μόνο μας δικαίωσε αλλά κυριολεκτικά ξεπέρασε τις προσδοκίες μας!

Αφορμή για να εξαχθούν τα ανωτέρω συμπεράσματα και διαπιστώσεις δόθηκε από νομοσχέδιο που κατέθεσε προς ψήφιση η κυβέρνηση, νομοσχέδιο το οποίο αποτελεί την επιτομή της επίδειξης ωμής κρατικής ισχύος εις βάρος των πολιτών.

Συγκεκριμένα, σε νομοσχέδιο που ρυθμίζει θέματα του αιγιαλού κυρίως (διότι περιέχει και ένα σωρό άσχετες μεταξύ τους διατάξεις), η αριστερά προβαίνει σε μια κίνηση που θα ζήλευαν ακόμη και τα πιο στυγνά δικτατορικά καθεστώτα: κουρεύει με το έτσι θέλω, τις οφειλές του Κράτους προς ιδιώτες! Το άρθρο 45 ειδικότερα, του νομοσχεδίου υπό τον πομπώδη και άκρως αποπροσανατολιστικό τίτλο «I .Κύρωση της Συμφωνίας για την Ασιατική Τράπεζα Υποδομών και Επενδύσεων, II. Εναρμόνιση του Κώδικα Φ.Π.Α. με την Οδηγία (ΕΕ) 2016/1065, III. Ενσωμάτωση των σημείων 1, 2, 4 και 5 του άρθρου 2 και των άρθρων 4,6,7 και 8 της Οδηγίας 1164/2016, IV. Τροποποίηση του ν. 2971/2001 και άλλες διατάξεις» προβλέπει την μεταβολή εις βάρος των ιδιωτών οι οποίοι υπέχουν απαιτήσεις έναντι του Δημοσίου , του τρόπου υπολογισμού του οφειλόμενου τόκου, νόμιμου και υπερημερίας, του Δημοσίου για οφειλές του προς ιδιώτες.

Σύμφωνα με την διάταξη που θα ψηφιστεί από την αριστερά των… λαϊκών αγώνων, μειώνεται το ύψος του τόκου που οφείλει το Κράτος να καταβάλλει προς τους πολίτες στους οποίους χρωστά, τόκος που από το 6% που ίσχυε επί πενταετία πέφτει τώρα στο 3%. Αντιθέτως, οι ιδιώτες με ληξιπρόθεσμες προς το δημόσιο οφειλές βαρύνονται με τόκο από την πρώτη μέρα καθυστέρησης, το ύψος του οποίου ανέρχεται στο διόλου ευκαταφρόνητο 8,76%!

Ο αρχιληστής Κράτος δηλαδή, δεν αρκείται στην καταλήστευση των πολιτών από το 2010 κυρίως και εντεύθεν, αλλά προβαίνει και σε κινήσεις που καταδεικνύουν πως δρα ως κατεξοχήν τοκογλύφος που ρουφά το αίμα των δύστυχων θυμάτων του. Με θράσος απύθμενο μάλιστα, επιχειρεί να πείσει τους αφελείς πως η εν λόγω πράξη καθίσταται επιτακτική και αναγκαία καθώς όπως σημειώνεται στην αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου «κρίνεται ιδιαίτερα υψηλό για τις σημερινές δημοσιονομικές συνθήκες, δεν προσαρμόζεται στο εκάστοτε δημοσιονομικό περιβάλλον με αποτέλεσμα τη σοβαρή επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού»!

Με απλά λόγια, ευτυχώς που ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και γνώρισε ο Ελληνικός Λαός τι θα πει εν τοις πράγμασι η απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης από μια αριστερή κυβέρνηση! 

Παρεμπιπτόντως, στο ίδιο νομοσχέδιο και στο άρθρο 66, η κυβέρνηση της αριστεράς αποφασίζει και διατάσσει (ψηφίζει ήθελα να γράψω…) την επιχορήγηση από το Κράτος 8 εκατομμυρίων ευρώ για την δημιουργία μουσείου ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη. Βλέπετε αυτή η δαπάνη σύμφωνα με το Κράτος της αριστεράς, δεν κρίνεται ιδιαίτερα υψηλή για τις σημερινές δημοσιονομικές συνθήκες και δεν συνιστά σοβαρή επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού!

Ευάγγελος Καρακώστας, 

βουλευτής Βοιωτίας

ΓΙΑΤΙ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ !

Λιγότεροι από δύο μήνες απομένουν μέχρι τις εκλογές τόσο για Δήμους και Περιφέρειες, όσο και για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. 

Ολόκληρο το σύστημα, το αμαρτωλό και ένοχο σύστημα, ενάντια στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Και μέσα στο σύστημα αυτό βεβαίως και οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, οι οποίες μοιάζουν με τα παλαιά “τζουκ μποξ”, στα οποία έριχνες ένα κέρμα και επέλεγες το τραγούδι της αρεσκείας σου. Έτσι βλέπουμε, σε εφημερίδες και τηλεοπτικούς σταθμούς, που ελέγχονται από την Νέα Δημοκρατία, να δίνουν αποτελέσματα οι δημοσκοπήσεις που παρουσιάζουν αρεστές στην Νέα Δημοκρατία και το ακριβώς αντίθετο να συμβαίνει στα ΜΜΕ που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει όμως και ένα σημείο που συμφωνούν απόλυτα και το σημείο αυτό είναι να προσπαθούν να κτυπήσουν με κάθε τρόπο την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Τελευταίο παράδειγμα η δημοσκόπηση της εφημερίδας το “ΒΗΜΑ” για τον Δήμο Αθηναίων, στην οποία ενώ όλοι οι αρθρογράφοι και όλοι οι “αντιφασίστες” υποψήφιοι τονίζουν ότι πρέπει να δοθεί αγώνας για να μη βγει δεύτερος και διεκδικήσει τον Δήμο στο δεύτερο γύρο ο Συναγωνιστής Κασιδιάρης, αυτοί των βγάζουν … τέταρτο!

Από τα ποιοτικά στοιχεία της δημοσκοπήσεως αυτής, όμως, προκύπτει και ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο. Στους ψηφοφόρους που δηλώνουν Δεξιοί ως προς την πολιτική τοποθέτηση, ο υποψήφιος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ έρχεται πρώτος με το συντριπτικό ποσοστό του 39% και αυτό επιβεβαιώνει αυτό το οποίο έχω γράψει και επαναλαμβάνω ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι σήμερα η Λαϊκή Δεξιά, με την οποία δεν έχει την οποιαδήποτε σχέση η Νέα Δημοκρατία, που στρατολογεί υποψηφίους από την αριστερά, το ΠΑΣΟΚ και το “Ποτάμι”.

Τα ίδια και με τις δημοσκοπήσεις για τις Ευρωεκλογές, στις οποίες βλέπουμε να ανασταίνεται το πεθαμένο ΠΑΣΟΚ και δεν υπολογίζουν αυτοί, οι αναίσχυντοι απατεώνες, ότι σε λίγες εβδομάδες θα διαψευστούν πανηγυρικά! Και γιατί να το υπολογίσουν; Μήπως είναι η πρώτη φορά που θα αποδειχθούν αναξιόπιστοι; Μήπως υπάρχει ένας Εισαγγελέας να παρέμβει σε όλες αυτές τις δημοσκοπήσεις-τέρατα, που παρεμβαίνουν βάναυσα στην δημόσια ζωή;

Πέρα όμως από δημοσκοπήσεις υπάρχουν και οι λόγοι οι πραγματικοί και ουσιώδεις για τους οποίους ένας Έλληνας πατριώτης και εθνικιστής επιβάλλεται να ψηφίσει την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: 

Α) Γιατί η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ έχει αποδείξει τα τελευταία σκληρά χρόνια, χρόνια με φυλακίσεις, διώξεις, δολοφονίες και τρομοκρατικές επιθέσεις ότι παραμένει ασυμβίβαστη και δεν σκύβει το κεφάλι.

Β) Γιατί η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι το μόνο κόμμα που πολέμησε σκληρά την συμφωνία των Πρεσπών, που ξεπουλάει την Ελληνική Ιστορία και δεν πρόκειται να την αποδεχθεί ποτέ.

Γ) Γιατί η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν στήριξε ποτέ κανένα μνημόνιο ούτε της Ν.Δ., ούτε του ΠΑΣΟΚ, ούτε του ΣΥΡΙΖΑ σε αντίθεση με κάποιους πολιτικά ανύπαρκτους που προβάλλει το σύστημα και που είναι ορφανά των κομμάτων του μνημονίου και οι οποίοι υπάρχουν μόνον και μόνον για να υβρίζουν και να κόβουν ψήφους από την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. 

Η ψήφος σε όλους αυτούς τους επαγγελματίες “εθνικόφρονες” είναι κυριολεκτικά χαμένη, αφού δεν πρόκειται κανένας απ’ αυτούς να πλησιάσει καν το εκλογικό όριο του 3%!

Δ) Γιατί η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ έχει πρόταση πολιτική για την Ευρώπη και ο λόγος της είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένος με τον επαναστατικό λόγο των εθνικιστών που πολεμούν το τέρας της Ευρώπης των τοκογλύφων και αγωνίζεται για μια νέα Ευρώπη των Πατρίδων.

Ε) Γιατί η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι μια πρόταση Τιμής και Αγώνα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, γιατί ενάντια στον εθνομηδενισμό μαρξιστών και φιλελεύθερων τοποθετεί το υπέρτατο Ιδανικό του Έθνους και αγωνίζεται για Σημαία και Ιδανικά! 

Γιατί ο καθένας από εσάς και η κάθε μία από εσάς που θα σταθούν στο πλευρό της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ θα έχουν να λένε ότι σε αυτούς τους δύστυχους και προσκυνημένους καιρούς παρέμεινα όρθιος και αγωνιστής.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Όσο κι αν το σύστημα επιθυμεί τον καλλωπισμό της, η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) αποτελεί ξεκάθαρα μια πολύ ισχυρή έκφραση του αντεθνικού ολοκληρωτισμού της παγκοσμιοποίησης. Ενός ολετήρα-οδοστρωτήρα, που ισοπεδώνει την Εθνική Κυριαρχία, την Λαϊκή Ευημερία, την Κοινωνική Συνοχή.

Όσο περνάει ο καιρός, ολοένα και περισσότεροι αντιλαμβάνονται την θλιβερή πραγματικότητα, δηλαδή ότι η ΕΕ είναι μια Ευρώπη όχι των Εθνών και των Λαών της, αλλά μια ένωση στενών και στυγνών οικονομικών συμφερόντων των απάτριδων κεφαλαιοκρατών. Παρά την πολυετή προπαγάνδα που επιχειρείται, η ΕΕ δεν μπορεί να είναι πια ένα «όραμα» ικανό να συγκινήσει και να παρασύρει πλατιά λαϊκά στρώματα. Αιμορραγεί και ψυχορραγεί κάτω από το βάρος της δομικής πολύπλευρης κρίσης που την διαπερνά, των αλλεπάλληλων αντιφάσεων και των αναρίθμητων αδιεξόδων της. Έτσι, λοιπόν, τροφοδοτείται η διαρκής πολιτική της αστάθεια και αποκαλύπτεται σε όλη την άσχημη γύμνια της η αυτοκτονική γεωπολιτική και οικονομική εξάρτησή της από τα υπερατλαντικά κέντρα και τους αδίστακτους διεθνείς τοκογλύφους. Η Ε.Ε. υπάρχει και κινείται ακριβώς επειδή πρέπει να δρα ως επικίνδυνο και θανατηφόρο όπλο στα χέρια μιας ασυναίσθητης κλίκας αυτοδιορισμένων και ανεξέλεγκτων εκπροσώπων των «ελίτ».

Μια ΕΕ που, πότε άμεσα και πότε έμμεσα, συμπαρατάσσεται με τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις των ΗΠΑ, συμμετέχοντας έτσι ενεργά στην ανάφλεξη και την ανατίναξη ολόκληρων περιοχών του πλανήτη, και βεβαίως και των Βαλκανίων, με την Ελλάδα να νιώθει στο πετσί της το επικίνδυνο κατασκεύασμα της «Βόρειας Μακεδονίας». Με αυτή την στάση της, όμως, και την ανάλογη πολιτική που ακολουθεί, η ΕΕ δυναμιτίζει την ύπαρξη των Ευρωπαϊκών Εθνών και προκαλεί εκρηκτικά προβλήματα (όπως της λαθρομετανάστευσης), που τελικά ανατινάσσονται πάνω της με τραγικά αποτελέσματα. Έτσι, η ΕΕ καταλήγει να είναι ένα γεωπολιτικό μέγεθος μικρομεσαίο, ασταθές, υποτελές. Μια Ευρώπη κατεχόμενη πολιτικά και οικονομικά, που υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πατρώνων της. 

Παρά, όμως, τις… φιλότιμες προσπάθειες του πολιτικού προσωπικού της ΕΕ, το αποτέλεσμα που παράγει δεν μπορεί να πείσει τους Λαούς των Εθνών που την απαρτίζουν. Αντιθέτως, αυτό το αποτέλεσμα την απονομιμοποιεί ηθικά, πολιτικά, κοινωνικά, εκλογικά. Και καταλήγει, προκειμένου να διασωθεί, να πετά την «δημοκρατική» μάσκα της, καταφεύγοντας ακόμη και σε άγρια και βίαιη καταστολή, κάνοντας θρύψαλα την βιτρίνα των (ψεύτικων) κανόνων της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Εννοείται ότι αυτή η επιχείρηση συνοδεύεται από μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα κατά του «εθνικολαϊκισμού», μια προπαγάνδα, η οποία βρίσκει απήχηση τόσο στο φιλελεύθερο όσο και το μαρξιστικό στρατόπεδο. Ακόμη και η συστράτευση κάποιων «φελλών» της «προοδευτικής διανόησης» σε αυτή την επιχείρηση αδυνατεί να συγκαλύψει την πραγματικότητα και να ντύσει, έστω και πρόχειρα, την άσχημη γύμνια της. Ο τρόπος αντιμετώπισης και αμφισβήτησης των αντιδράσεων των Εθνικολαϊκών Δυνάμεων από τις κατεστημένες «ελίτ» και το πολιτικό-δημοσιογραφικό υπηρετικό επιτελείο της, δείχνει ότι το σύστημα και τα φερέφωνά του καταλαβαίνουν πολύ καλά τον κίνδυνο που εγκυμονούν τέτοιου είδους αντιδράσεις για την ανήθική και απονομιμοποιημένη εξουσία τους. 

Οι ακόλουθοι της ευρωκρατίας επιδίδονται εδώ και αρκετές εβδομάδες σε μια εκτεταμένη πολιτική διαφημιστική εκστρατεία ενόψει των ευρωεκλογών της 26ης Μαΐου, επιχειρώντας να τις παρουσιάσουν ως μια κρίσιμη μάχη που θα «κρίνει το μέλλον της Ευρώπης και των ζωών μας». Κινητήρια δύναμή της είναι ο φόβος και το τρόμος της περαιτέρω απονομιμοποίησής της, μέσω της πλήρους εκλογικής καταβαράθρωσης των πυλώνων του «δημοκρατικού τόξου», τόσο στην κεντροαριστερά όσο και την κεντροδεξιά εκδοχή του.

Όσο, όμως, κι αν επιχειρούν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο να καλύψουν την πραγματικότητα με το πέπλο της επικοινωνιακής προπαγάνδας τους, η ΕΕ δεν έχει καμία πραγματική ισχύ ή επιρροή επί των Λαών των Ευρωπαϊκών Εθνών. Επί της ουσίας, δεν υφίσταται κανένα «δημοκρατικό» ή «συνταγματικό» τόξο, αλλά μια τεχνητή αντεθνική και αντιλαϊκή πύρινη αιχμή της παγκοσμιοποίησης εντός Ευρωπαϊκής Γης. Πίσω από «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», πίσω από την φανφαρώδη λεξιμαγεία που χρησιμοποιεί, η ΕΕ είναι για τα Έθνη και τους Λαούς της Ευρώπης ο σφετεριστής της Εθνικής Κυριαρχίας, ο ληστής της Λαϊκής Ευημερίας, ο ταραξίας της Κοινωνικής Συνοχής, ο ορκισμένος εχθρός του Ανεξάρτητου Έθνους-Κράτους. Αποτελεί τον μακάβριο εμπνευστή της «Ευρώπης των Περιφερειών» και άλλων παρεμφερών λεκτικών πονηρών σχεδιασμών, που αποσκοπούν στον αποτελεσματικότερο έλεγχο των φέουδων-φιλέτων από τις απανταχού δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, των «πολυπολιτισμικών κοινωνιών» και των «ανοιχτών συνόρων».

Επομένως, στο… δίλημμα, που με μεγάλη αγωνία θέτουν οι κάθε λογής ευρωλιγούρηδες και αντιτιθέμενοι απέναντι «στον κίνδυνο του εθνολαϊκισμού», «διαλέξτε: ή με εμάς ή με την ακροδεξιά απειλή», είναι φανερή πλέον ποια πρέπει να είναι η επιλογή. Ιδίως για τον πολύπαθο Ελληνικό Λαό, που βλέπει να εξελίσσεται σε καθημερινή βάση το σχέδιο μετατροπής του από Ομοιογενές Σύνολο σε ετερογενή πληθυσμό αλλοδαπών και της Χώρας σε χώρο, η εκλογική και –κυρίως αυτό- η κινηματική ταύτιση με τις Γνήσιες Εθνικολαϊκές Δυνάμεις της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση και μονόδρομο για ένα Απελευθερωτικό Σχέδιο, μια Εθνική Αναγέννηση, μια Ευοίωνη Προοπτική επαναφοράς όλων όσων μας έχουν κλέψει.

 ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ