ΛΑΘΡΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ, ΣΤΟΥΣ ΕΥΡΩΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΠΟΥ ΑΠΕΡΡΙΨΑΝ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!

Το πραγματικό της πρόσωπο έδειξε η Κομισιόν, των εκπροσώπων των διεθνών τοκογλύφων, ως τυφλό όργανο καταδυνάστευσης των ευρωπαϊκών λαών!

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, λοιπόν, απέρριψε το προσχέδιο προϋπολογισμού της ιταλικής κυβέρνησης και σε επιστολή της εκφράζει… σοβαρή ανησυχία για την αύξηση του δημοσίου ελλείμματος.

Την επιστολή υπογράφουν τα ανδρείκελα Ντομπρόβσκις και Μοσκοβισί (παλιός αριστεριστής και νυν και αεί σιωνιστής…), που διαπιστώνουν… «σημαντική απόκλιση από την δημοσιονομική πορεία που υπέδειξε το συμβούλιο της ΕΕ» και ζητούν από τις ιταλικές αρχές, «να βεβαιώσουν ότι ο προϋπολογισμός συνάδει με τους κοινούς φορολογικούς κανόνες»!

Ο δε «Ιταλός» (αλλά όργανο των διεθνών τυράννων…) διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, προειδοποιεί την ιταλική κυβέρνηση να μην υποτιμά την… οργή των αγορών!

Ωστόσο, το παρήγορο και συνάμα άκρως ενθαρρυντικό στην όλη υπόθεση, ήταν η εξ’ Ιταλίας απάντηση (μέσω του Ντι Μάιο) στους θρασύτατους αχυρανθρώπους των διεθνών τοκογλύφων, πως βάζουν πρώτα τους Ιταλούς και τις ανάγκες τους από τα spreads!

Οι πατριώτες που κυβερνούν την Ιταλία, μας δείχνουν το δρόμο της εθνικής αξιοπρέπειας! Θα τον ακολουθήσουμε δια της Χρυσής Αυγής, ή θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε… στα τέσσερα με τους ντόπιους υποτακτικούς (Τσίπρα, Καμμένο, Κούλη, Κουτσούμπα και ΣΙΑ) της διεθνούς τοκογλυφίας;

Η απλή εξήγηση του πρόσφατου 

μίνι κραχ 

των τραπεζικών μετοχών

Τρεις φορές έχει μηδενιστεί η αξία των τραπεζικών μετοχών από την αρχή της επιβαλλόμενης τεχνητής οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα από τους διεθνείς τοκογλύφους στις Βρυξέλλες με απώτερο σκοπό τον πλήρη στραγγαλισμό της εθνικής οικονομίας και την καταλήστευση της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας με την δικαιολογία της διάσωσης των τραπεζών με κάθε κόστος για τον έλληνα φορολογούμενο.

Με την είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι τράπεζες στην Ελλάδα δανείστηκαν τεράστια ποσά από ιδιωτικές γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Ο λόγος αυτής της δανειακής διευκόλυνσης ήταν η δημιουργία μιας πλεονάζουσας ρευστότητας στους Έλληνες έτσι ώστε να μπορούν να αγοράζουν τα ακριβά γερμανικά και γαλλικά προϊόντα.

Με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης από τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2008 δημιουργήθηκε από τις Βρυξέλλες το 2010 η παρατεταμένη τεχνητή οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Με αυτή την δικαιολογία το ιδιωτικό χρέος των ελληνικών τραπεζών προς τις γαλλογερμανικές τράπεζες μετατράπηκε σε ευρωπαϊκό (EFSF-ESM). Είναι η περίφημη διάσωση των ξένων τραπεζών από τα μνημόνια, δηλαδή τα ιδιωτικά δάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών προς τις ελληνικές τράπεζες μετακύλησαν στους Έλληνες φορολογούμενους.

Με το PSI του Βενιζέλου τον Φεβρουάριο του 2012 τα κεφάλαια των τραπεζών μειώθηκαν κατά 28,26 δισ. ευρώ και με την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση τον Νοέμβριο του 2015 οι τράπεζες στην Ελλάδα παραδόθηκαν σε ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια με το κόλπο της μείωσης του αριθμού μετοχών (reverse split) για μόνο ένα "εκλεκτό κοινό επενδυτών". 

Με απλά λόγια όλοι οι υπάρχοντες μέτοχοι έχασαν τα κεφάλαια τους με τις μεγαλύτερες απώλειες να υφίσταται το ελληνικό Δημόσιο που ήταν τότε ο κύριος μέτοχος των τραπεζών. Δηλαδή από μια χρηματιστηριακή αξία 33 δισ. ευρώ το 2014 οι παλαιοί μέτοχοι μετά το κόλπο της τρίτης ανακεφαλαιοποίησης το 2015 έμειναν με μόνο 747 εκατ. ευρώ!

Βέβαια αρκετά από τα δάνεια που δόθηκαν από τις τράπεζες στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν για τον πλουτισμό των κομμάτων της μεταπολίτευσης. Χαρακτηριστικά η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, που μεγάλο του ποσοστό "στελεχών" βρίσκεται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ, χρωστάνε περίπου 400 εκατ. ευρώ με μόνη εξασφάλιση την μελλοντική χρηματοδότηση των κομμάτων!

Επιπροσθέτως, προσπάθειες για την νομιμοφανή εξαέρωση αυτών των θαλασσοδανείων του ίδιου κόμματος που είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν ήδη γίνει όταν η Attica Bank τον Ιούνιο του 2018 προσπάθησε να μεταφέρει 20 εκατ. ευρώ της ΝΔ και 5 εκατ. του ΠΑΣΟΚ σε ξένη "εταιρία διαχείρισης δανείων".

Η εξήγηση της εξαέρωσης των δανείων μέσω μιας εταιρίας ειδικού σκοπού διαχείρισης κόκκινων δανείων είναι απλή. Όταν για παράδειγμα αυτή η εταιρία ελέγχεται από τον δανειζόμενο τότε το κούρεμα αφορά τα χρήματα που έχει ήδη πάρει, είναι ως να του τα έχει χαρίσει η τράπεζα. Από την άλλη πλευρά το fund θα μπορούσε να ζητήσει για αντάλλαγμα κάποια πολιτική εξυπηρέτηση για την παραγραφή αυτών των κόκκινων δανείων των κλεπτοκρατικών κομμάτων της μεταπολίτευσης.

Δυστυχώς οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα που συντηρούν την μεσαία τάξη δεν είχαν την ίδια αντιμετώπιση. Οι όροι για την δανειοδότηση απαιτούσαν εμπράγματες εξασφαλίσεις (κτίρια, εξοπλισμό) και η τεχνητή οικονομική κρίση που έφερε την εσωτερική υποτίμηση κατέστρεψε την χρηματοροή και την κερδοφορία τους. 

Επιπροσθέτως υπενθυμίζουμε ότι οι διεθνείς τοκογλύφοι είχαν αποκτήσει εσωτερική πληροφόρηση για την δανειακή κατάσταση ιδιαίτερα των ελληνικών επιχειρήσεων (διαγωνισμός Τράπεζας της Ελλάδος-Blackrock-τέλη 2015).

Το γενικό αποτέλεσμα όλων των παραπάνω ήταν η εσκεμμένη δημιουργία αρκετών κόκκινων δανείων στις τράπεζες στην Ελλάδα.

Φθάνουμε στο σήμερα και στις 6 Οκτωβρίου 2018 οι μετοχές των ξενοκρατούμενων-συστημικών τραπεζών στην Ελλάδα δέχθηκαν για ακόμη μια φορά τεράστιες απώλειες στην χρηματιστηριακή τους αξία. Χαρακτηριστικά η Τράπεζα Πειραιώς έχασε έως και 29%, η Eurobank υποχώρησε μέχρι και 24%, η Εθνική ως 19,5% και η Alpha Bank έως 11,4%. 

Δυστυχώς είναι η τρίτη φορά που μηδενίζεται η αξία των τραπεζικών μετοχών με τις δύο πρώτες να έχουν συμβεί με το PSI τον Φεβρουάριο του 2012 και με τη δεύτερη φάση της ελληνικής κρίσης τον Νοέμβριο του 2015.

Οι μετοχές έχασαν την αξία τους επειδή οι διεθνείς τοκογλύφοι που διευθύνουν σήμερα τις τράπεζες προσπαθούν να κερδίσουν ακόμη περισσότερα χρήματα εκβιάζοντας είτε κούρεμα καταθέσεων είτε καινούργια ανακεφαλαιοποίηση με χρήματα των Ελλήνων φορολογούμενων. Πάντοτε η κεντρική ιδέα είναι η καταλήστευση της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας με πρόσχημα την διάσωση των τραπεζών με κάθε κόστος για τον έλληνα φορολογούμενο.

Η Εθνική Οικονομία μπορεί να ανακάμψει μόνο με λογική και ανταποδοτική φορολογία, τραπεζικό σύστημα με ελεγχόμενη κεφαλαιακή επάρκεια και προπάντων διαρκώς αναπτυσσόμενη πρωτογενή παραγωγή. Όσο στην κυβέρνηση θα υπάρχει το ίδιο κόμμα των κλεπτοκρατών θα συνεχίζεται η ραγδαία και συστηματική φτωχοποίηση των Ελλήνων.

Μόνο μια κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής θα μπορέσει να να διασφαλίσει την ορθή λειτουργία ενός εθνικού τραπεζικού συστήματος, έτσι ώστε να μπορέσει να αναδημιουργηθεί η μεσαία τάξη στην Ελλάδα.

Θ. Γ. Κωστής

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΩΜΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΣ ΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ

Ο πολιτικός κόσμος του ψευτορωμέϊκου είναι βαθύτατα σάπιος και συνειδητός συνεργάτης του παγκοσμιοποιητή τυράννου. Το ομολογούν τα κόμματα, καρφώνοντας το ένα το άλλο. Και το ζήτημα είναι απλό. Είτε θα σβήσει το κατοχικό καθεστώς είτε η Ελλάς. Είτε θα επικρατήσει ο Σιωνισμός είτε ο Ελληνισμός. Αλλά είναι θέλημα του Θεού να επικρατήσει ο Ελληνισμός.

Η μυστική διπλωματία και οι κρυφές συνομιλίες των «προοδευτικών» και των φιλελεύθερων κομμάτων με τις αρχές των Σκοπίων ήρθαν στο φως της δημοσιότητας να επιβεβαιώσουν την συνολική αποδοχή του ξεπουλήματος του ονόματος της Μακεδονίας από τα κόμματα της αστικής δημοκρατίας. 

Το δε ξεπούλημα της Μακεδονίας ενεργοποιεί το νεοταξικό σχεδιασμό για τον εδαφικό ακρωτηριασμό της Ελλάδος. Και όλα αυτά, όταν μήνυση των μακεδονικών συλλόγων κατά του ενδοτισμού του Κοτζιά έρχεται καθυστερημένα στη Βουλή, όταν από τώρα σχεδιάζεται η παρουσία των βουλευτών και ο αριθμητικός συσχετισμός τους ώστε να προχωρήσουνε το ξεπούλημα εθνικής γης στην ελληνόφωνη βουλή.

Και εκεί πάνω, στην βρωμερή συνωμοσία σε βάρος της Ελλάδος εκ των πολιτικών «της», έρχεται το σενάριο της πολιτικής ανωμαλίας που θα καλύψει την εντολή των Σταυρωτήδων για τον επόμενο μεγάλο κυβερνητικό σχηματισμό. 

Είτε λοιπόν οδηγήσουν τη χώρα σε εκλογές είτε όχι, θα ωθήσουν την πολιτική κατάσταση μπροστά σε αδιέξοδα, κοινωνικά και οικονομικά, ώστε να επικαλεστούν την διακομματική συνεργασία ως λύση στο πρόβλημα που θα δημιουργήσουν. 

Όχι λέει τάχα μου ο Μητσοτάκης σε μεγάλο κυβερνητικό σχηματισμό με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ναι λέει η Γεννηματά στον ίδιο κυβερνητικό σχηματισμό. Όλοι όμως λένε ότι δεν θα αφήσουν τη χώρα ακυβέρνητη. Και έτσι θα ικανοποιηθεί ο νεοταξικός σιωνιστικός παράγοντας.

Την ίδια στιγμή η ψευτοευρωπαϊκή ένωση κινείται σ’ ένα αδιέξοδο που όχι απλά ικανοποιεί τα ελεύθερα έθνη και φυσικά τον Ελληνισμό μας, αλλά πρέπει να το ενισχύσουμε κιόλας. Βατήρας είναι ο οικονομικός προϋπολογισμός της ένωσης που οδηγεί τα έθνη στην ενιαία διακυβέρνηση της παγκοσμιοποίησης. Λογική είναι η αντίδραση της Ιταλίας του Σαλβίνι που δεν δέχεται την πίεση ελαττωματικών και εξαρτημένων υπάρξεων. 

Λογική είναι και η αντίδραση της Βρετανίας της Μέι και του BREXIT που λέει όχι στην ελεύθερη διακίνηση πολιτών, όταν οι ελληνόφωνοι «δεξιοί» συνομιλούν όπως και οι ελληνόφωνοι «προοδευτικοί» με τους λαθρογυρολόγους.

Εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές ονομάζουμε την εκχώρηση εθνικών, ιστορικών και γεωγραφικών δικαιωμάτων ως εσχάτη προδοσία που συνεπάγεται ποινικό κολασμό και καθεστωτική πτώση. Η Μακεδονία μας είναι μια και ελληνική. 

Το κατοχικό καθεστώς δεν είναι ελληνικό μήτε νόμιμο. Το κράτος το ελληνικό είναι εκείνο που υπηρετεί την αλήθεια και την ισχύ του ελληνικού έθνους. Επομένως, το ελληνικό κράτος είναι κράτος Εθνικό και Λαϊκό.

Πατρίς του λαού είναι το Εθνικό Κράτος και καμία ψευτοσυμμαχία. Η πτώση του ελληνόφωνου νεοταξισμού πρέπει να ακολουθηθεί και από την πτώση της ψευτοευρωπαϊκής ένωσης. Συμμαχία σχηματίζεται μονάχα μεταξύ κυρίαρχων εθνών. 

Το έθνος διοικεί το κράτος. Και ο στρατός εκπληρώνει την εθνική πληρότητα. Η παγκοσμιοποίηση και η προδοσία θα συντριφτούν οπωσδήποτε. Νίκη υπέρ της πίστεως, νίκη υπέρ της πατρίδος, νίκη υπέρ του λαού.

Σπυρίδων Καραχάλιος

Αλβανία: Πως ο αμερικανός πρέσβης χρηματοδοτούσε αριστερούς πολιτικούς- συνεργάτες του Σόρος

Η αμερικανική ηλεκτρονική πύλη ‘Δικαστικό Παρατηρητήριο’ δημοσίευσε την Τετάρτη ένα έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σχετικά με τη δραστηριότητα της USAID, η οποία σύμφωνα με την πύλη χρηματοδοτούσε δραστηριότητες Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων -ΜΚΟ στην Αλβανία, γνωστών υποστηρικτών του χρηματοδότη των αριστερών πολιτικών, Τζορτζ Σόρος.

Στις πρώτες σελίδες του εγγράφου αποκαλύπτονται δραστηριότητες του αντιπροσώπου του Σόρος στην Αλβανία, του Αντρί Ντομπρούσι, διευθυντή του ‘Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας’. 

Τα 'ιδρύματα' αυτά που δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες, ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν τα αποκαλεί ‘μισθοφορικές οργανώσεις του Τζορτζ Σόρος’.

Τα έγγραφα δείχνουν ότι οι αμερικανικές επιχορηγήσεις πήγαιναν σε ορισμένες ΜΚΟ, οι οποίες λένε ότι προωθούν την «κοινωνία των πολιτών», ενώ στην πραγματικότητα επιτίθενται σε φιλο-αμερικανικές ομάδες, προσκείμενες στην νυν αμερικανική κυβέρνηση και την αμερικανική πολιτική.

Το «Δικαστικό Παρατηρητήριο» άνοιξε το θέμα στις 26 Μαΐου 2017, στο όνομα της ελευθερίας της πληροφόρησης στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μετά την αποτυχία να απαντήσουν σε αίτημα της 31ης Μαρτίου 2017, για λεπτομέρειες σχετικά με τις δαπάνες των ΗΠΑ στο εξωτερικό.

Τα δεδομένα αποκαλύπτουν ότι ο Αντρί Ντομπρούσι, διαχειριστής του Σόρος, ήταν ο πρώτος στον κατάλογο των προσκεκλημένων του Αμερικανού πρέσβη Ντόναλντ Λου, σε προεκλογική εκστρατεία που πραγματοποιήθηκε στην πρεσβεία των Τιράνων στις 27 Απριλίου 2015. Η τελετή αποσκοπούσε στις «δημοτικές εκλογές του Ιουνίου».

Το «Δικαστικό Παρατηρητήριο» αναφέρει ότι στις 4 Απριλίου 2018, ο πρέσβης Λου ήταν πολύ κοντά στον Σόρος και στην αλβανική σοσιαλιστική κυβέρνηση του Έντι Ράμα και βοήθησε στην άρνηση χορήγησης βίζας σε βουλευτές και πολιτικούς του συντηρητικού κόμματος της Αλβανίας.

Ο Ντόναλντ Λου έχει διορισθεί, ήδη, από την διοίκηση Τραμπ ως πρέσβης στην Κιργιζία.

Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι τα χρήματα των αμερικανών φορολογουμένων πήγαιναν στον Τζόρτζ Σόρος για να υποστηρίξει κινήματα ή κόμμα αριστερού προσανατολισμού σε Βαλκάνια και ανατολική Ευρώπη.

Εκτός από την Αλβανία, το ‘Δικαστικό Παρατηρητήριο’ έχει καταθέσει μήνυση εναντίον του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και εναντίον της USAID για στοιχεία σχετικά με τη χρηματοδότηση πολιτικών δραστηριοτήτων και του Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας του Τζόρτζ Σόρος, στην πΓΔΜ, τη Ρουμανία και την Κολομβία.

Όλο το δημοσίευμα στο “Judicial Watch” .

Νέα δημοσκόπηση στην Γερμανία: Καταρρέει η Μέρκελ, δεύτερη η AfD

Μια ακόμη δημοσκόπηση στην Γερμανία «κλειδώνει» αυτό που είναι φανερό εδώ και πολύ καιρό. Το ότι δηλαδή, τα ποσοστά του κόμματος της Μέρκελ συνεχώς φθίνουν, ενώ αντιθέτως αυτά της «Εναλλακτικής για την Γερμανία» όχι μόνο αυξάνονται, αλλά την φέρνουν και στην δεύτερη θέση.

Συγκεκριμένα και σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Insu, οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) της Μέρκελ παραμένουν με πρώτοι, αλλά με αισθητή πτώση, ενώ η «Εναλλακτική για την Γερμανία» (AfD­) καταλαμβάνει την δεύτερη θέση με 18,5%, εκτοπίζοντας το Σοσιαλιστικό κόμμα στην τρίτη θέση με 16%. 

Είναι φανερό ότι η Μέρκελ πνέει τα λοίσθια (όσο κι αν αυτό λυπεί τον Ψαρρά και τους ομοίους του, για ευνόητους λόγους) ενώ η νυν σημαντικότερη πολιτική έκφραση των Γερμανών Πατριωτών έχει «καπαρώσει» την δεύτερη θέση, με συνεχείς ανοδικές τάσεις.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ.Tην Ύβρη ακολουθεί η Νέμεσις. Ίων Δραγούμης ,ο «πατέρας» του ελληνικού εθνικισμού.

Ο Εθνικιστής  πιστεύει ότι το Έθνος αποτελεί την πρωταρχική αξία

Ο Εθνικιστήςπιστεύει στην κοσμοθεωρία της δυνάμεως

Ο Εθνικιστής  πιστεύει στην Επιλεκτική σαν μέθοδο σκέψεως και δράσεως των Ελλήνων 

Η ιδεολογία του Εθνικιστή δέχεται τα πορίσματα της επιστήμης ,τα οποία άλλωστε καθημερινά επαληθεύουν ότι ο Εθνικισμός αποτελεί την φυσική κατεύθυνση των λαών

Ο Εθνικιστής  πιστεύει στην εξέλιξη των ειδών και ότι ο κύριος παράγοντας της ανάπτυξης όλων των ηρωικών μορφών είναι η φυσική επιλογή

Ο Εθνικιστής  πιστεύει ότι η ιστορία του κόσμου γράφεται από την πάλη των εθνών

Ο Εθνικιστής  πιστεύει ότι η βασική μονάδα δημιουργίας πολιτισμού είναι η φυλή.

Ο Εθνικιστής  πιστεύει ότι στα πλαίσια του φυλετικού ανθρωπισμού ,η φυλετική αλληλεγγύη είναι ο θεμελιώδης ηθικός κανόνας που πρέπει να μας διέπει

Ο Εθνικιστής  πιστεύει ότι οι Εθνικιστές εμφορούνται από την ηρωική αντίληψη περί ζωής

Ο Εθνικιστής  πιστεύει στην βελτιοδοξία που μας επιβάλλει τον καθημερινό ,επίπονο ,πεισματικό και ανυποχώρητο αγώνα

Ο Εθνικιστής  πιστεύει ότι το Ελληνικό κράτος πρέπει να αποτελεί μέσον για την πραγμάτωση των επιδιώξεων του Ελληνικού Έθνους .

Ο Εθνικιστής πιστεύει ότι οι πολιτικές διαδικασίες πρέπει να καθορίζουν τις οικονομικές και όχι το αντίστροφο που ισχύει σήμερα στον κόσμο της παρακμής που μας περιβάλλει

Ο Εθνικιστής θα αγωνισθεί για την κατάλυση της παρούσης παρακμής

Ο Εθνικιστής  θα αγωνισθεί για την κατάλυση των σημερινών αρνητικών κατεστημένων

Ο Εθνικιστής  αγωνίζεται για την κατάργηση της προσωπολατρίας ,της οικογενειοκρατίας και του αρχηγισμού.

Είμαι εγώ που κλείνω μέσα μου τη δύναμη της φυλής μου. Είμαι εγώ που νοιώθω μέσα μου το νεύρο και τα βιώματα αιώνων. Τη ζωντανή παρουσία γενεών, που πέρασαν χαράσοντας βαθειά αυλάκια, για να βρίσκουν το δρόμο τα άλλα Εθνη.

Είμαι εγώ, που με κεντρίζει αδιάκοπα η Αποστολή μου και είναι έντονη μέσα μου, όπως οι κτύποι της καρδιάς μου.

Είμαι εγώ, που δεν περιμένω καθοδήγηση! Μα φτιάχνω μόνος μου, αυτό που έχω καθορίσει σαν “ζειν”, τον αγώνα μου.

Είμαι εγώ, που θεωρώ τη ζωή μου πολύτιμη, γιατί είμαι ταγμένος σ΄έναν ιερό σκοπό.

Είμαι εγώ, που κρατώ το λάβαρο και οι άλλοι με ακολουθούν. Είμαι ο Ξεσηκωμός!

Είμαι εγώ, που κεντρίζω τους κοιμισμένους, τους επαναπαυμένους, τους βολεμένους. Είμαι ο Επαναστάτης!

Είμαι εγώ, που καλύπτω τους κουρασμένους, τους λαβωμένους μέχρι να ξαποστάσουν. Είμαι ο Συναγωνιστής!

Είμαι εγώ το ξέσπασμα ανθρώπου γεννημένου ελεύθερου, που προσπαθούν να τον κάνουν δούλο. Είμαι η Οργή!

Είμαι εγώ, ο θεματοφύλακας αρχέγονων αξιών και ιδεών. Είμαι ο Συνεχιστής!

Είμαι εγώ, που οραματίζομαι να διαμορφώσω το αύριο. Μια νέα πραγματικότητα, που θα κυβερνούν οι αξίες του Ελληνισμού και θα κυριαρχεί ο Ηρωϊκός Άνθρωπος. Είμαι εγώ ο Εθνικιστής.

Ίων Δραγούμης: 

Αν τρέξουμε να σώσουμε 

την Μακεδονία, 

εμείς θα σωθούμε!

«Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει από την βρώμα όπου κυλιούμαστε, θα μας σώσει από την μετριότητα και από την ψοφιοσύνη, θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο, θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε».

Με αυτά τα λόγια ο «πατέρας» του ελληνικού εθνικισμού, Ίων Δραγούμης, περιγράφει με τον πιο εύστοχο τρόπο έναν ολόκληρο αιώνα πριν στο έργο του «Μαρτύρων και ηρώων αίμα» το Μακεδονικό ζήτημα, το οποίο σήμερα επανέρχεται ξανά στην επικαιρότητα με αφορμή τις ραγδαίες εξελίξεις που δρομολογούνται πάνω στο μείζον αυτό εθνικό θέμα και την επιχειρούμενη ολοκλήρωση μιας ακόμα προδοσίας εις βάρος της ιστορίας μας μέσω της παραχώρησης του ονόματος στο γειτονικό κρατίδιο των Σκοπίων

.

Βέβαια, από το 1907 που γράφτηκαν αυτές οι γραμμές μέχρι το 2018 πολλά άλλαξαν σε ότι αφορά την στάση της πολιτικής ηγεσίας απέναντι στο εν λόγω ζήτημα και είναι πράγματι αδιανόητο να κατανοήσει κανείς τη σημερινή κατάληξη και κατάντια των ελληνικών κυβερνήσεων, όταν αυτές κάνουν λόγο για «εθνική θέση» που ισοδυναμεί σε γεωγραφικό ή επιθετικό προσδιορισμό ενός κράτους κι ενός λαού που η λογική από μόνη της δεν μπορεί να εντάξει τα Σκόπια στην εθνική, φυλετική, πολιτιστική, γλωσσολογική και θρησκευτική διάσταση της «Μακεδονικότητας». Αλλά, επιπλέον, η σύγκριση με το παρελθόν λαμβάνει ακόμα τραγικότερες διαστάσεις και η κατάντια των κυβερνήσεων γίνεται ακόμα μεγαλύτερη εάν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο έγινε γνωστό στο πανελλήνιο το Μακεδονικό ζήτημα, για το οποίο οι σημερινοί κυβερνώντες χωρίς αιδώ και ίχνος εθνικής συνείδησης φλυαρούν και επιθυμούν να κλείσουν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις συνέπειες του ιστορικού εγκλήματος που δείχνουν πρόθυμοι να διαπράξουν.

Ως γνωστόν, ο Μακεδονικός Αγώνας έλαβε σάρκα και οστά εξαιτίας της ιδιορρυθμίας ενός νεαρού στρατιωτικού, που παρά τις ανέσεις της τότε αστικής ζωής και τα πλούτη που κατείχε προτίμησε να τα παρατήσει όλα και να ταξιδέψει μόνος, χωρίς καμία επίσημη βοήθεια, στα βουνά της Μακεδονίας για να οργανώσει αντάρτικα σώματα. Έξι χρόνια μετά την περίφημη ρήση του Δραγούμη για «να σωθεί η Μακεδονία», ο Ήρωας Παύλος Μελάς πέφτει νεκρός στα Στάτιστα και το Μακεδονικό ζήτημα από τοπικής σημασίας ζήτημα μετατρέπεται σε εθνικό θέμα και ξυπνάει από τον λήθαργο την τότε κυβέρνηση, που, έστω, καθυστερημένα αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα του όλου θέματος.

Όπως αποδεικνύεται όλα αυτά τίποτα δεν έχουν να πουν στους υπουργούς και διπλωμάτες του θλιβερού ελλαδικού κράτους και οι θυσίες του παρελθόντος μοιάζουν με ψιλά γράμματα μπροστά στις μεγαλόστομες εγγυήσεις τους για επίτευξη «εθνικής νίκης», όπως κομψά βαφτίζουν την προδοσία της Μακεδονίας μας. Όλα αυτά φαντάζουν επικίνδυνα και επιπόλαια για το ψευτορωμαίικο που σαπίζει παρακαλώντας τους προστάτες του για λίγη ασφάλεια, που ξεπουλιέται για τις δόσεις των τοκογλύφων, που κυλιέται στο βούρκο και κοιμάται τον «αισχρό τον ύπνο», ανίκανο να αντιληφθεί το μεγαλείο των μαρτύρων και των ηρώων που με το αίμα τους έδωσαν σφράγισαν την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Η ύβρις απέναντι τους δεν θα μείνει ατιμώρητη και αν δεν αξιωθεί ο λαός να τιμωρήσει τους προδότες, τότε θα τους τιμωρήσει η Ιστορία και η Θεία Δίκη!

Μακεδονία 1946-1987: Γιατί η Ελλάδα αποκοιμήθηκε.

αναρτήθηκε από Ιωάννης Φιλίστωρ Ιουλίου 16, 2018

  γράφει ο Ιωάννης Παπακωνσταντίνου

Δωρεάν διαθέσιμο σε αρχείο pdf στο συγγραφικό site τού συγγραφέα στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ εδώ:

https://www.academia.edu/37036942/Μακεδονία_1946-1987_Γιατί_η_Ελλάδα_αποκοιμήθηκε.

 στην ΑΓΓΛΙΚΗ εδώ: https://www.academia.edu/36862897/Macedonia_1946-1987_Why_Greece_overslept 

Μετά τήν ήττα τής Βουλγαρίας από τόν τριμερή συμμαχικό συνασπισμό τής Ελλάδος, τής Σερβίας και τής Ρουμανίας στον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο (29 Ιουνίου - 10 Αυγούστου 1913), η περιοχή τής επιλεγομένης«γεωγραφικής Μακεδονίας»—όπως αυτή σκιαγραφείται ασαφώς σε χάρτες τής Οθωμανικής εποχής (Έκθ. 1), ήτοι με γεωγραφικά όρια που ποικίλουν από χάρτη σε χάρτη—«διαμελίσθηκε»(1) διά τής Συνθήκης Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (10 Αυγούστου 1913) μεταξύ κυρίως τής Ελλάδος (51%), τής Σερβίας (λιγότερο από 39%) και τής Βουλγαρίας (10%).(2)

1. Ονοματολογική ισορροπία

Μετά δε τόν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σερβία έγινε μέλος τού «Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων», τό οποίο μετονομάστηκε τό 1929 σε «Βασίλειο τής Γιουγκοσλαβίας» και χωρίστηκε σε επαρχίες που ονομάζονται «μπανόβινες» (banovinas). Η «Νότια Σερβία», που περιλαμβάνει τήν σημερινή επικράτεια τής πΓΔΜ, επονομάσθηκε «Μπανόβινα τού Βαρδάρη» (Vardar Banovina), όπως ήταν διεθνώς γνωστή μέχρι τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς δηλαδή να περιλαμβάνει τήν λέξη «Μακεδονία».

Παρομοίως, μετά τήν Συνθήκη Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (1913), τόσο η Βουλγαρία όσο και η Ελλάδα απέφευγαν συστηματικά, επί δεκαετίες, να χρησιμοποιούν τίς λέξεις «Μακεδονία» ή «Μακεδονικό» σε επίσημα διοικητικά έγγραφα που αναφέροντο στις αντίστοιχες περιφέρειές τους: Η γεωγραφική Μακεδονική περιοχή τής νοτιοδυτικής Βουλγαρίας (Μακεδονία τού Πιρίν) ονομάστηκε τότε (και έκτοτε μέχρι σήμερα) σε «επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ» (Blagoevgrad province), ενώ η Ελληνική Μακεδονία αναφέρετο επισήμως ως περιοχή τών αποκαλουμένων «Νέων Χωρών» ή «Βορείου Ελλάδος» από τότε μέχρι τό 1988.

Αυτή η ενδοβαλκανική «ονοματολογική ισορροπία», αφενός ως προς τό (αυθαίρετο) ιδεολόγημα τής «γεωγραφικής Μακεδονίας» και αφετέρου ως προς τήν (πραγματική) λέξη «Μακεδονία», ήταν σύμφωνη με τήν αρχή τών σχέσεων καλής γειτονίας—θεμελιώδη αρχή στο διεθνές δίκαιο—και ευθυγραμμίζετο με τό πνεύμα και τό γράμμα τής ως άνω Συνθήκης Ειρήνης τού Βουκουρεστίου, στο κείμενο τής οποίας ουδαμού ανεφέρετο η λέξη «Μακεδονία».(3) Γενικά, αμέσως μετά τόν ως άνω «διαμελισμό» (τρόπος τού λέγειν) τής «γεωγραφικής Μακεδονίας» δι' εκείνης τής συνθήκης, καμία από τίς συμβαλλόμενες Ελέγχουσες Δυνάμεις (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία) δεν επέτρεπε τήν επίσημη χρήση αυτού τού ονόματος («Μακεδονία») στο τμήμα τής «γεωγραφικής Μακεδονίας» που είχε ενσωματώσει στην επικράτειά της.(4)

2. Μακεδονικός αλυτρωτισμός 1918-1944

Έκθ. 2­­­

Η «Μείζων Βουλγαρία»  («Greater Bulgaria»)

(Rusinow, ibid. p. 5).

Στο μεταξύ όμως, από τό 1918, ήτοι μετά τήν Συνθήκη Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (1913), η ιδέα περί μιας Ενωμένης Μακεδονίας ή Μεγάλης Μακεδονίας ανεδύθη ως τό πρωταρχικό ιδεολόγημα τήςΕσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (IMRO), τών οποίων οι ηγέτες—Τόντορ Αλεξάντροφ, Αλεξάνταρ Πρωτογκέροφ και Ιβάν Μιχαΐλοφ—είχαν ως στόχο τήν ανεξαρτησία ολόκληρης τής «γεωγραφικής Μακεδονίας». Τό 1918 η Βουλγαρική κυβέρνηση τού Αλεξάντερ Μαλινόφ προσφέρθηκε να συνεισφέρει τήν περιοχή τού Μπλαγκόεβγκραντ (Μακεδονία  τού  Πιρίν)  γι'  αυτόν  τόν  σκοπό.  Επιπλέον,  η  Κομιντέρν  (Τρίτη  Διεθνής)  εξέδωσε  ένα ψήφισμα τό 1934, δια τού οποίου για πρώτη φορά διατυπώθησαν πολιτικές κατευθύνσεις ρητώς για τήν αναγνώριση τής ύπαρξης χωριστού «Μακεδονικούέθνους» και διακριτής «Μακεδονικής γλώσσας».

Εντούτοις, μια δεκαετία αργότερα, τόν Μάιο τού 1943, ο Στάλιν διέλυσε τήν Κομιντέρν, προκειμένου να φέρει τήν Σοβιετική Ένωση σε πλήρη γεωπολιτική ευθυγράμμιση με τούς Δυτικούς Συμμάχους εναντίον τού κοινού εχθρού, τήν Ναζιστική Γερμανία, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Οι εξελίξεις τού Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου είχαν καταστήσει τήν Κομιντέρν ένα αναχρονιστικό γεωπολιτικό «βαρίδι», τό οποίο κάθε άλλο παρά συνέβαλε θετικά στις προσπάθειες τού Στάλιν να παρωθήσει τούς Δυτικούς Συμμάχους του (1943) να ανοίξουν ένα δεύτερο κρίσιμο (δυτικό) μέτωπο στην ηπειρωτική Ευρώπη εναντίον τής Γερμανίας.

Κατά συνέπεια, μαζί με τήν Κομιντέρν, τό «Μακεδονικό Ζήτημα» (Μακεδονικός μεγαλοϊδεατισμός) «εξαφανίστηκε» ως δια «μαγείας» από τό διπλωματικό προσκήνιο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ειδικά από τό 1943, τουλάχιστον σε γεωστρατηγικό επίπεδο—παρότι σε τακτικό επίπεδο ένα μέρος τής Ελληνικής Μακεδονίας και τής νότιας Γιουγκοσλαβίας διατελούσαν υπό κοινή Γερμανο-Βουλγαρική κατοχή τό 1941-1944, στο δε Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας καλιεργούντο, όλο και περισσότερο από τό 1943, ιδέες Μακεδονικού αλυτρωτισμού.

3. Τιτοϊκή ονοματολογική ανισορροπία

Μετά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όμως,  η προαναφερθείσα «ονοματολογική ισορροπία» ως προς τήν «γεωγραφική» Μακεδονία, διαταράχθηκε μάλλον ανεπανόρθωτα, λόγω πρωτοβουλιών τού ηγέτη τής Γιουγκοσλαβίας, στρατάρχη Τζόζιπ Μπροζ Τίτο: Στις 11 Οκτωβρίου 1945, λίγο πριν κλιμακωθεί ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος στη β΄ φάση του (1946-1949), ο Τίτο ανεφέρετο στην ελληνική επαρχία τής Μακεδονίας με τόν δικό του όρο «Μακεδονία τού Αιγαίου».

Κατά τό επόμενο μάλιστα έτος (1946), ο Τίτο προσέδωσε ομοσπονδιακή πολιτική υπόσταση στη νότια περιοχή τής Γιουγκοσλαβίας (Vardar Banovina), μετονομάζοντάς την παράλληλα—κατά παράβαση τού πνεύματος και τού γράμματος τής Συνθήκης Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (1913)— σε «Λαϊκή Δημοκρατία τής Μακεδονίας», ως ομόσπονδο κράτος τής Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας τής Γιουγκοσλαβίας. Πολύ αργότερα, στο νέο σύνταγμα τής Γιουγκοσλαβίας τού 1963, η νότια περιοχή τής Γιουγκοσλαβίας μετονομάστηκε ξανά, αυτή τήν φορά σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία τής Μακεδονίας», προκειμένου να ευθυγραμμισθεί τό όνομά της αφενός με εκείνα τών  άλλων («Σοσιαλιστικών») Γιουγκοσλαβικών ομοσπόνδων κρατών και αφετέρου με τό νέο όνομα τής Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας («Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γιουγκοσλαβίας»).

4. Τιτοϊκός μεγαλοϊδεατισμός

Εκείνες οι πρωτοβουλίες (ή γεωπολιτικές αυθαιρεσίες) τού Τίτο από τό 1945, ήσαν εκφάνσεις τής επιθετικής του πολιτικής ατζέντας περί Μακεδονικού αποσχιστικισμού (Macedonian separatism), ήτοι τό ιδεολόγημα τής μελλοντικής ενοποίησης και πολιτικής αυτονόμησης ολόκληρης τής (δήθεν) «γεωγραφικής Μακεδονίας», τό οποίο προωθείτο συστηματικά από τόν Τίτο εν συνδυασμώ μάλιστα με τίς ρητώς εκπεφρασμένες μεγιστοποιητικές (μεγαλοϊδεατικές)  βλέψεις του για τήν δημιουργία μιας μεγάλης Νοτιο-Σλαβικής (Βαλκανικής) συνομοσπονδίας στο απώτερο μέλλον, παρότι οι Νικήτριες Δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης και τής Σοβιετικής Ένωσης, αντιτάχθηκαν εξ αρχής σε εκείνη τήν εξωπραγματική Μεγάλη Ιδέα.

Τά πολιτικά σχέδια τού Τίτο εις προώθηση τού Μακεδονικού αλυτρωτισμού απέβλεπαν παρεμπιπτόντως, αν όχι πρωταρχικώς, να αντισταθμίσουν και τελικά να εξουδετερώσουν τόν Βουλγαρικό αλυτρωτισμό, που εκπήγαζε από τό συλλογικό «Τραύμα τού San Stefano» τών Βουλγάρων, μετά τήν διπλωματική τους αποτυχία να υλοποιήσουν τήν Συνθήκη τού San Stefano (1878), διά τής οποίας η  Ρωσία επέβαλε τότε (1878) στην Τουρκία τήν αποκαλούμενη «Μεγάλη Βουλγαρία» (Έκθ. 2), ήτοι μια Βουλγαρία που περιελάμβανε ολόκληρη τήν «γεωγραφική Μακεδονία» (Rusinow 1968, αποδιαβαθμισμένο έγγραφο τής CIA): (5)

“Παρεπιπτόντως, σε τακτικό επίπεδο, μια αυτόνομη δημοκρατία θα μπορούσε επίσης να αποδειχθεί χρήσιμη για τήν αποδυνάμωση τής θέσης και τής απήχησης εκείνων τών Μακεδόνων, συμπεριλαμβανομένων τών περισσότερων ηγετών τού IMRO και ουκ ολίγων κορυφαίων Κομμουνιστών, οι οποίοι εξακολουθούσαν να προτιμούν είτε ένταξη [τής Νότιας Γιουγκοσλαβίας] στη Βουλγαρία, είτε ένα ανεξάρτητο Μακεδονικό κράτος. [...]

Κατά τά πρώτα χρόνια τού [Β΄ Παγκοσμίου] πολέμου, τά Κομμουνιστικά κόμματα τής Βουλγαρίας και τής Γιουγκοσλαβίας ανταγωνίζοντο, ωσάν καλοί αστοί εθνικιστές, για τόν έλεγχο τού Κομμουνιστικού κινήματος στην περιφέρεια τού Βαρδάρη, και μάλιστα για κάποια  περίοδο οι Βούλγαροι εφαίνοντο να υπερισχύουν σε εκείνον τόν [εθνικιστικό] ανταγωνισμό. [...] Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι κάποιοι  υπέρμαχοι τού Μακεδονικού αποσχισμού [ήτοι υπέρμαχοι τής ανεξαρτησίας τής «γεωγραφικής Μακεδονίας»], Κομμουνιστές ή άλλοι, εξακολουθούσαν να δραστηριοποιούνται στην περιοχή μέχρι τό 1946.

Τουλάχιστον για κάποια περίοδο μετέπειτα, τώρα πλέον ήταν ο Τίτο—και όχι οι Βούλγαροι (ή ακόμα και οι Έλληνες) Κομμουνιστές—που προωθούσε μια λύση [περί τής «γεωγραφικήςΜακεδονίας»] η οποία απέλαυε τής υποστήριξης τού Στάλιν και επιπροσθέτως τού Γεωργίου Δημητρώφ, τού γηράσκοντος Βουλγάρου πρώην αρχηγού τής Κομιντέρν, ο οποίος επέστρεψε μετά τόν πόλεμο για να γίνει πρωθυπουργός τής πατρίδος του.

Επ' αυτής δε τής βάσεως, ο Τίτο προέβαλε ένα ευρύτερο σχέδιο: Ήταν απλώς φυσικό ότι μια αυτόνομη Μακεδονία θα έπρεπε να περιλαμβάνει όλα τά μέλη τού Μακεδονικού έθνους, και ως εκ τούτου ήταν φυσικό ότι οι περιοχές τού Βαρδάρη [στη Γιουγκοσλαβία], τού Πιρίν [στη Βουλγαρία] και τελικά η Μακεδονία τού Αιγαίου [στην Ελλάδα] θα έπρεπε να επανενωθούν, αλλά αυτή τήν φορά μέσα σε μια ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία. Θα ήταν εξίσου φυσικό οι Βούλγαροι, που συνδέονται με τούς Γιουγκοσλάβους εξ αίματος και τώρα και διά πολιτικής ιδεολογίας, θα έπρεπε επίσης να ενταχθούν στην ομοσπονδία, πραγματοποιώντας επιτέλους τήν Επικράτεια όλων τών Νότιων Σλάβων, τήν οποία εξ αρχής είχαν κατά νου οι υποστηρικτές τής Γιουγκο-Σλαβικής ιδέας κατά τόν 19οαιώνα. Τότε ίσως θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί τήν προοπτική για μια ευρύτερη συνομοσπονδία, που θα συμπεριελάμβανε όλες τίς Κομμουνιστικές Δημοκρατίες τών Βαλκανίων. [...]

Η ιστορία αυτού τού μεγαλοφρόνος σχεδίου, και τής αποτυχίας του, είναι τό κεντρικό θέμα τής περιβόητης ιστορίας τής διαμάχης μεταξύ Τίτο και Στάλιν. Για τούς εν προκειμένω σκοπούς, είναι σημαντικό να σημειωθεί απλώς ότι για τέσσερα χρόνια, από τό 1944 έως τό 1948, τό Βουλγαρικό Κομμουνιστικό καθεστώς εξαναγκάστηκε να δεχθεί τό Γιουγκοσλαβικό επιχείρημα ότι οι Μακεδόνες αποτελούν ένα ξεχωριστό έθνος. Επίσης, ενεργά, αν και απρόθυμα, [οι Βούλγαροι] προετοίμασαν τήν Μακεδονία τού Πιρίν για ενοποίηση με τήν Μακεδονία τού Βαρδάρη μέσα στη Γιουγκοσλαβία, αν και επεδίωξαν [επιτυχώς] να αναβάλουν τήν «ημέρα τού κακού» [evil day] επιμένοντες ότι η ενοποίηση θα μπορούσε να επέλθει μόνο μετά από μιά ομοσπονδία μεταξύ Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας. Αυτή ήταν η ουσία μιας συμφωνίας Τίτο-Ντιμιτρώφ που υπεγράφη στο Bled, στη Σλοβενία, ​​τον Αύγουστο τού 1947, και επικυρώθηκε με μια Γιουγκοσλαβο-Βουλγαρική Συνθήκη Φιλίας που υπεγράφη στη Σόφια όταν ο Τίτο ανταπέδωσε τήν επίσκεψη κατά τόν επόμενο Νοέμβριο. Έκτοτε, ωσάκις οι Βούλγαροι επέσειαν τό φάσμα τού San Stefano, οι Γιουγκοσλάβοι απαντούσαν εκταφιάζοντας τήν Συμφωνία Bled.”

Στην πράξη, ο Μακεδονικός αλυτρωτισμός, όπως επινοήθηκε από τόν Τίτο, είχε ως (αμυντικό) στόχο να αποσταθεροποιήσει τό ιδεοληπτικό έδαφος δύο ανταγωνιστικών αλυτρωτισμών, ενός εσωτερικού(Σερβικού) και ενός άλλου εξωτερικού (Βουλγαρικού), οι οποίοι εν συνδυασμώ συνιστούσαν μια μακροπρόθεσμη απειλή για τήν ακεραιότητα τής Γιουγκοσλαβίας ως ομοσπονδίας: Σύμφωνα με τήν εκδοχή τού Τίτο περί Μακεδονικού αλυτρωτισμού, οι Μακεδόνες δεν είναι ούτε Σέρβοι ούτε Βούλγαροι, αλλά μέλη ενός ξεχωριστού ιστορικού έθνους, που φέρεται ότι δεν έχει ακόμη απελευθερωθεί, τουλάχιστον στο σύνολό του. Σε απάντηση στις επιδιώξεις τού Τίτο, η επίσημη θέση τής Βουλγαρίας ως προς τήν εθνοτική καταγωγή τών Μακεδόνων ήταν μάλλον ανακόλουθη, κυμαινόμενη σε αξιοσημείωτο βαθμό κάθε λίγα χρόνια, κατ' εκάστοτε περιστασιακή ευθυγράμμισή της με τίς  διπλωματικές ταλαντώσεις στις Σοβιετο-Γιουγκοσλαβικές σχέσεις (Kofos, 1964): (6)   

  “Σε λιγότερο από είκοσι χρόνια από τήν απελευθέρωση, οι Βούλγαροι Κομμουνιστές υιοθέτησαν, πέντε φορές, απόψεις που ήσαν εντελώς αντιφατικές για τό Μακεδονικό ζήτημα. Έτσι, τό 1944-1948 όχι μόνο παραιτήθηκαν από τίς εδαφικές τους διεκδικήσεις σχετικά με τήν Μακεδονία, προς χάριν τών Γιουγκοσλάβων, αλλά επιπροσθέτως αποδέχτηκαν και τήν Γιουγκοσλαβική θεωρία ότι οι Σλάβοι κάτοικοι τής Μακεδονίας εν όλω ήσαν «Μακεδόνες», ήτοι μια νέα εθνοτική ομάδα.

Μετά τήν ρήξη στις σχέσεις Τίτο-Cominform—και ειδικά από τό 1948 έως τό 1954—οι Βούλγαροι πέρασαν στην επίθεση υποστηρίζοντας τήν δημιουργία, υπό τήν αιγίδα τής Βουλγαρίας, ενόςΜακεδονικού ομόσπονδου κράτους μέσα σε μια Βαλκανική Κομμουνιστική συνομοσπονδία. Με εκείνη τήν επίσημη πρόταση, οι «Μακεδόνες» έγιναν και πάλι Βούλγαροι.

Μόνο όταν η νέα Σοβιετική ηγεσία θεώρησε σκόπιμο να προσπαθήσει να επαναφέρει τόν Τίτο πίσω στο Κομμουνιστικό παραπέτασμα τό 1955, η Βουλγαρία εγκατέλειψε τότε τούς προσχηματικούςισχυρισμούς της σχετικά με τήν Μακεδονία και συναίνεσε με τήν αναγνώριση τής ύπαρξης εθνοτικών «Μακεδόνων» ακόμη και εντός τής Βουλγαρίας.

Αλλά αυτό ήταν μόνο μια βραχύβια υποχώρηση, η οποία διήρκεσε μόνο κατά τήν διάρκεια τής νέας Σοβιετο-Γιουγκοσλαβικής επαναπροσέγγισης. Τό 1958, εν μέσω έντονης κριτικής από ολόκληρο τό Σοβιετικό μπλοκ κατά τών  Γιουγκοσλάβων «ρεβιζιονιστών», οι Βούλγαροι δεν έχασαν χρόνο για να διακηρύξουν [και πάλι] τήν ανεξαρτησία τους σχετικά με τό Μακεδονικό ζήτημα, να καλωσορίσουν τόν επανακαθορισμό τών «Μακεδόνων» ως «Βουλγάρων» και να καταργήσουν τήν θεωρία τής «Μακεδονικής εθνικότητας» [«Macedonian nationality»].

Μετέπειτα όμως, οι νέοι διεθνείς προσανατολισμοί τής Μόσχας επέφεραν μια νέα επανασυμφιλίωση τής Σόφιας με τό Βελιγράδι. Κατά συνέπεια, η Σόφια αναγκάσθηκε να εγκαταλείψη ξανά τήν πολεμική της σχετικά με τό Μακεδονικό ζήτημα. Υπήρχαν ενδείξεις ότι μετά τήν συνάντηση Τίτο-Ζίβκωφ στο Βελιγράδι τόν Ιανουάριο τού 1962, οι Βούλγαροι ίσως να σκλήραιναν τότε τήν θέση τους έναντι τών Γιουγκοσλαβικών απαιτήσεων [ως προς τό Μακεδονικό]. Ωστόσο, οι Σοβιετο-Γιουγκοσλαβικές σχέσεις προφανώς δεν είχαν φθάσει σε τέτοιο βαθμό τελειότητας που να εξαναγκάσουν τούς Βούλγαρους να κατασταλάξουν σε μιά οριστική απόφαση περί τού εάν  «Μακεδόνες» πράγματι υφίστανται εκτός τής [Γιουγκοσλαβικής] «Λαϊκής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας».”

Εντούτοις, σε κάθε περίπτωση στην Μεταπολεμική εποχή, η Βουλγαρία δεν ακολούθησε τό (Γιουγκοσλαβικό) υπόδειγμα τής (αυθαίρετης) θεσμικής χρήσης τού ονόματος «Μακεδονία» στην περιοχή τής «γεωγραφικής Μακεδονίας» εντός τής Βουλγαρικής επικρατείας: Η Βουλγαρική επαρχία Blagoevgrand διετήρησε τό όνομά της erga omnes για έναν αιώνα τώρα. Ωστόσο, η Ελλάδα άρχισε να χρησιμοποιεί αυτό τό όνομα («Μακεδονία») επίσημα μετά από πολλά χρόνια, τό 1988, μετονομάζοντας τό «Υπουργείο Βορείου Ελλάδος» σε «Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης», ως μια καθυστερημένη απάντηση τής ΕλληνικήςΚυβέρνησης (42 χρόνια μετά τό 1946) στο τότε Συνταγματικό όνομα τής νότιας περιοχής τής Γιουγκοσλαβίας («Σοσιαλιστική Δημοκρατία τής Μακεδονίας»).

5. Διαβαλκανική άτυπη συμπαιγνία 1944-1987

Έκθ. 3­­­

Ο Ανδρέας Παπανδρέου στη Βουλή 24-1-1994

(το video clip εδώ)

Μια σημαντική πτυχή τού ονοματολογικού ζητήματος τής πΓΔΜ από τήν δεκαετία τού 1990 μέχρι σήμερα, είναι ότι για 45 συνεχόμενα χρόνια (1946-1991) η Βουλγαρία και η Ελλάδα δεν είχαν εγείρει επίσημαοποιοδήποτε θέμα (στα Ηνωμένα Έθνη κλπ.) όσον αφορά στη θεσμική ένταξη τής λέξης «Μακεδονία» στο Συνταγματικό όνομα τής νότιας περιοχής τής Γιουγκοσλαβίας—κάθε χώρα για δικούς της διαφορετικούςλόγους, ήτοι:

   

•  Βουλγαρία. Η εν γένει (άν και κυμαινομένη) σιωπηρά συναίνεση τής Βουλγαρίας με τήν πολιτική τού Τίτο σχετικά με τήν ένταξη τής λέξης «Μακεδονία» στο Συνταγματικό όνομα τής νότιας Γιουγκοσλαβίας μετά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί να αποδοθεί εν μέρει στην Κομμουνιστική αλληλεγγύη και εν μέρει (αν όχι κυρίως) στη συμμαχία τής Βουλγαρίας με τόν Άξονα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Η συντριπτική ήττα τής Γιουγκοσλαβίας από τήν Γερμανία τό 1941, οφείλετο κυρίως στο γεγονός ότι η Wehrmacht είχε τήν δυνατότητα να εισβάλει στη Γιουγκοσλαβία από όλα τά μέτωπά της, συμπεριλαμβανομένων και τών γιουγκοσλαβικών συνόρων με τήν Ρουμανία και τήν Βουλγαρία, λόγω τής τότε συμμαχίας αυτών τών δύο χωρών με τόν Άξονα. Κατά συνέπεια, στη Μεταπολεμική περίοδο, η Βουλγαρία δεν είχε ούτε τό ηθικό ανάστημα ούτε τήν γεωπολιτική βαρύτητα για να αντιμετωπίσει τόν στρατάρχη Τίτο—διαπρεπή στρατιωτικό ηγέτη τών Συμμάχων και εθνικό ηγέτη με παγκόσμια απήχηση—ειδικά μάλιστα όσον αφορά σε (εσωτερικά) θέματα εμπίπτοντα στην ομοσπονδιακή δικαιοδοσία και στην εθνική κυριαρχία τής Γιουγκοσλαβίας. 

• Ελλάδα. Αντιθέτως, η Ελλάδα, έχοντας πολεμήσει σκληρά παρά τώ πλευρώ τών Συμμάχων, είχε και τό ηθικό ανάστημα και τό γεωπολιτικό βάρος τότε, μετά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, για να εγείρειεπίσημα θέμα όσον αφορά στο όνομα τού νοτίου ομοσπόνδου κράτους τής Γιουγκοσλαβίας. Εντούτοις, η Ελλάδα επέλεξε τότε (και έκτοτε μέχρι τό 1987) να συμμετάσχει και αυτή στη «διαβαλκανική»σιωπηρά συναίνεση με τόν Τίτο επ' αυτού τού (ονοματολογικού) θέματος, λόγω στρατηγικών υστεροβουλιών: Κατά τήν διάρκεια τού Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου (1944-1949), αυτό που για τό τότε αντικομμουνιστικό καθεστώς τής Ελλάδας είχε κρίσιμη στρατιωτική σημασία—και κατά συνέπεια αποτελούσε ζήτημα διπλωματικής εστίασης—ήταν η άσκηση διπλωματικής πίεσης στον Τίτο για να κλείσει τά Ελληνο-Γιουγκοσλαβικά σύνορα σε βάρος τών αριστερών ελληνικών αντάρτικων δυνάμεων. Στη συνέχεια, σε γεωστρατηγικό πλαίσιο πειθαρχίας τού Ψυχρού Πολέμου, η Ελλάδα (ως μέλος τού ΝΑΤΟ) δεν έθιξε κανένα σημαντικό θέμα κατά τής αδέσμευτης Γιουγκοσλαβίας, επειδή η επικράτειά της εθεωρείτο από τό ΝΑΤΟ ως μεσολαβούσα περιοχή (μη-Σοβιετική μη-Νατοϊκή «buffer country») κατά τού Σοβιετικού επεκτατισμού. Επιπλέον, σε όλη τήν διάρκεια τού Ψυχρού Πολέμου, εθνικοί λόγοι παρώθησαν τήν Ελλάδα να συνεναίσει ατύπως με τήν Γιουγκοσλαβία ως προς τό όνομα τού νοτίου ομοσπόνδου κράτους τής τελευταίας, τουλάχιστον στον βαθμό που αυτό τό όνομα είχε ως στόχο να αντισταθμίσει τόν Βουλγαρικό αλυτρωτισμό, ο οποίος εθεωρείτο παραδοσιακά από τίς Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ως πρωταρχικό ζήτημα Εθνικής Ασφαλείας. Μεταφορικά, υπό τό Ελληνικό πρίσμα, τό θέμα τής ονομασίας τής «... Δημοκρατίας τής Μακεδονίας» ήταν κατά κάποιο τρόπο ένα χρήσιμο «τζίνι», τό οποίο ο Τίτο τό κρατούσε με ασφάλεια μέσα στο μπουκάλι (στη Γιουγκοσλαβική ομοσπονδία).

Ενδεικτικά, στο διπλωματικό προσκήνιο τό 2010 προεβλήθη αλυσιτελώς η ιδέα να επανατεθεί αυτό τό τζίνι («... Δημοκρατία τής Μακεδονίας») μέσα σε ένα παρόμοιο (αν και αρκετά μικρότερο) μπουκάλι: Ειδικότερα, αυτή ιδέα υποτίθεται ότι θα μπορούσε ίσως να υλοποιηθεί δια μιας συνταγματικής αναδιάρθρωσης τής πΓΔΜ προς πολιτειακή μετάλλαξή της σε μια ομοσπονδιακή δημοκρατία με 3-4 ημιαυτόνομες περιφέρειες, μία από τίς οποίες θα ονομάζεται «... Δημοκρατία τής Μακεδονίας». Προφανώς επομένως, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, αυτή η μάλλον αναχρονιστική ιδέα προτείνει ουσιαστικά επιστροφή στο status quo ante (1946-1991), κατά τό οποίο η ονομασία «... η Δημοκρατία τής Μακεδονίας» αποδόθηκε σε μια αυτόνομη ομόσπονδη επικράτεια και όχι σε ένα ανεξάρτητο κράτος.

Εν πάση περιπτώσει, τό ιστορικό γεγονός είναι ότι ο λαός αυτής τής περιοχής (πΓΔΜ) αυτοπροσδιορίζετο επί πολλές δεκαετίες, επί σχεδόν μισό αιώνα, ως πολίτες τής «Λαϊκής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας» (1946-1963) και στη συνέχεια τής «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας» (1963-1991). Εν ολίγοις, αυτοπροσδιορίζοντο ούτως, ως πολίτες μιας ομοσπόνδου επικρατείας τής Γιουγκοσλαβίας, επί μισό αιώνα νομίμως (σύμφωνα με τό διεθνές δίκαιο) και αδιαμφισβητήτως (λόγω τής ατύπου συναινέσεως τόσο τής Βουλγαρίας όσο και τής Ελλάδας με τίς Συνταγματικές διατάξεις τού Τίτο επί αυτού τού θέματος), ενώ η Ελλάδα καθηύδε τον εν πολλοίς «αφάσιο» ύπνο τού διπλωματικώς (ψυχροπολεμικώς) «παράλυτου» επί τού θέματος, λόγω τής εξαναγκαστικής πειθαρχίας τού Ψυχρού Πολέμου αλλά και λόγω στρατηγικών αντιλήψεων τού ελληνικού πολιτικού και στρατιωτικού της κατεστημένου ως προς τόν υποτιθέμενο Βουλγαρικό αλυτρωτισμό—ήτοι έμμονες (βουλγαροφοβικές) αντιλήψεις(7) που ήσαν αντίθετες με τό αντικειμενικά γεγονότα που κατεδείκνυαν ότι ο Τίτο, και όχι οι Βούλγαροι, ήταν ο «ζογκλέρ» τού Μακεδονικού αλυτρωτισμού στον Ψυχρό Πόλεμο.

6. Τό Λάθος τής Ελλάδος

Οι Έλληνες δεν συνειδητοποίησαν ότι οι Βούλγαροι ήσαν οι φυσικοί τους σύμμαχοι στο Μακεδονικό ζήτημα: Η γλωσσική κληρονομιά τής Βουλγαρίας και η ιστορική κληρονομιά τής Ελλάδος ήσαν τά δύο θεμελιώδη δομικά στοιχεία που ο Τίτο πάσχιζε τότε να υφαρπάσει πολιτικώς—ήτοι μονομερώς διά Συνταγματικών διατάξεων τής Γιουγκοσλαβίας, και όχι πολυμερώς διά διεθνών συνθηκών—και να τά οικειοποιηθεί πολιτισμικώς. Ειδικότερα ο Τίτο επεδίωκε να στοιχειοθετήσει εντέχνως και να καθιερώσει διεθνώς τήν ύπαρξη Μακεδονικής γλώσσας (Macedonian language) και Μακεδονικής εθνικότητος(Macedonian nationality),(8) τήν πρώτη σε βάρος τής Βουλγαρίας και τήν δεύτερη σε βάρος τόσον τής Ελλάδος όσον και τής Βουλγαρίας, στο πλαίσιο τής αλυτρωτικής πολιτικής τής Γιουγκοσλαβίας σχετικά με τό υπ' αυτού επιτηδείως αναμοχλευόμενο Μακεδονικό ζήτημα. Απεναντίας μάλιστα, παρά τίς κατάφωρες μηχανεύσεις τού Τίτο, η Ελλάδα τό μόνο που έβλεπε κατά τήν διάρκεια τού Ψυχρού Πολέμου ήταν η (υποτίθεται) ανάγκη να καλλιεργεί άριστες σχέσεις, κατά τό δυνατόν, με τήν Γιουγκοσλαβία. Παράλληλα η Ελλάδα, αντί να βλέπει τό προφανές (την φυσική της συμμαχία με τήν Βουλγαρία όσον αφορά στις Τιτοϊκές μηχανεύσεις), υπέβλεπε τήν Βουλγαρία με δομική ή και εμμονική καχυποψία: Η Βουλγαρία ευρίσκετο στην άλλη πλευρά τού Σιδηρού Παραπετάσματος. Κι έτσι οι Έλληνες συνέχιζαν να κοιμούνται.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1) Ο όρος «γεωγραφική Μακεδονία» ήταν ανύπαρκτος μέχρι τήν Συνθήκη τού Βουκουρεστίου (1913), ή και μετέπειτα μέχρι τό τέλος τού Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επομένως δεν μπορεί να λεχθεί ευλόγως ότι «διαμελίσθηκε» (ή «διαμοιράσθηκε») κάτι τό οποίο δεν υφίστατο τότε (1913), ούτε καν ως έννοια, τουλάχιστον σε επίπεδο διεθνούς δικαίου, ήτοι ρητώς σε κείμενα Διεθνών Συνθηκών, και δη Συνθηκών Ειρήνης.

Συγκεκριμένα, στη Συνθήκη Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (10 Αυγούστου 1913) δεν υπάρχει πουθενά ούτε ο όρος «γεωγραφική Μακεδονία» ούτε κάν η λέξη (σχέτη) «Μακεδονία» ή παράγωγά της. Σε εκείνη τήν Συνθήκη, τά νέα Σερβο-Βουλγαρικά και Ελληνο-Βουλγαρικά σύνορα ορίζονται βάσει γεωγραφικών τοπονυμίων (ορέων, κοιλάδων κ.ο.κ.) και μόνον, επί λέξει ως εξής (άρθρα ΙΙΙ και V τής Συνθήκης):

   «ARTICLE III. Between the Kingdom of Bulgaria and the Kingdom of Serbia, the frontier will follow conformably with the procès-verbal drawn up by the respective military delegates and annexed to the Protocol No. 9 of the 25th of July (August 7th), 1913, of the Conference of Bucharest, the following line : The frontier line will start from the old frontier from the summit of Patarica, will follow the old Turco-Bulgarian frontier and the line of the watershed between the Vardar and the Strouma, with the exception of the upper valley of the Stroumitza, which will remain on Serbian territory ; it will terminate at the Belasica Mountain, where it will bend back to the Graeco-Bulgarian frontier. A detailed description of this frontier and its indication on the map 1/200.000 of the Austrian General Staff are annexed to the present article.

    [...]

 ARTICLE V. Between the Kingdom of Greece and the Kingdom of Bulgaria the frontier will follow conformably with the procès-verbal drawn up by the respective military Delegates and annexed to the Protocol No. 9 of the 25th of July (August 7th), 1913, of the Conference of Bucharest, the following line : The frontier line shall start from the new Serbo-Bulgarian frontier on the summit ofBelagica planina, to terminate at the mouth of the Mesta on the Aegean Sea. Between these two extreme points, the frontier line will follow the tracing indicated on the map 1/200.000 of the Austrian General Staff and according to the description annexed to the present article.»

Δηλαδή δια τής Συνθήκης Ειρήνης τού Βουκουρεστίου, οι Βαλκάνιοι Σύμμαχοι (Βουλγαρία, Ελλάδα, Σερβία) διεμοίρασαν μεταξύ τους τά συγκεκριμένα και ρητώς προσδιοριζόμενα εδάφη που απελευθέρωσαναπό τον Οθωμανικό ζυγό (και όχι κάποια ανύπαρκτη ή ασαφώς σκιαγραφουμένη «γεωγραφική Μακεδονία

(2) Η συνολική έκταση τής κατά τά ως άνω (Υποσ. 1) «γεωγραφικής Μακεδονίας ανέρχεται συνολικά σε 66.857 km2, επί μέρους ως εξής: 34.556 km2 (51,39%) εντός τής Ελληνικής Επικρατείας, 6.788 km2 (10,15%) εντός τής Βουλγαρικής Επικρατείας, και 25.713 km2 (38,46%) που συναποτελούν τήν εδαφική έκταση τής fYROM.

(3) Πέραν τών αναφερθέντων παραπάνω (Υποσ. 1) όσον αφορά στην Συνθήκη Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (1913), η λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της δεν αναφέρονται πουθενά, ούτε μία φορά, σε όλες τίς άλλες προηγηθείσες συναφείς διεθνείς Συνθήκες, όπως εκείνες τούς Λονδίνου τήν 13/3/1871, τού Σαν Στέφανο τήν 3/3/1878, τού Βερολίνου τήν 13/7/1878 και τού Λονδίνου τήν 17/5/1913. 

(4) Shea, John, 1997. Macedonia and Greece: The Struggle to Define a New Balkan Nation (McFarland & Co.: NC, USA ), σ. 13.

(5) Rusinow, Dennison I., 1968. “The «Macedonian Question» Never Dies: The San Stefano Trauma Again—or When is a Macedonian Bulgarian?”, American Universities Field Stuff, Inc (AUFS), (Southeast Europe Series) τ. 15.3 (Yugoslavia), σ. 9. (CIA document, declassified and approved for release 9/11/2012).

(6) Kofos, Evangelos, 1964. Nationalism and Communism in Macedonia (Institute of Balkan Studies: Thessaloniki, Greece), κεφ. II.

(7) Ελληνικές αντιλήψεις ως προς τόν (υποτιθέμενο) Βουλγαρικό αλυτρωτισμό κατά τήν διάρκεια τού Ψυχρού Πολέμου, παρέλυσαν όχι μόνο τήν εξωτερική πολιτική τής Ελλάδος ως προς τόν (πραγματικό) Μακεδονικό αλυτρωτισμό τού Τίτοκαθ' όλη τήν διάρκεια τής Ψυχροπολεμικής περιόδου (1946-1991), αλλά και τήν εθνική άμυνα τής Ελλάδος κατά τήν διάρκεια τού (πραγματικού) Έλληνο-Τουρκικού πολέμου στην Κύπρο τό 1974: Οι Έλληνες δεν απετόλμησαν να κλιμακώσουν τίς στρατιωτικές τους αντιδράσεις έναντι τής Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο (20 Ιουλίου - 17 Αυγούστου 1974), διότι τότε  η ηγεσία τους κατεβλήθη (διανοητικά και ψυχολογικά) από αυτό που θεωρούσε ως επικείμενη ή πολύ πιθανή Βουλγαρική εισβολή στην Ελληνική Μακεδονία ή και τήν Θράκη σε περίπτωση Ελληνο-Τουρκικού πολέμου. Μπορούμε όμως να υποστηρίξουμε, ευλόγως σήμερα, ότι όλες εκείνες οι βουλγαροφοβικές αντιλήψεις στην Ελλάδα ήσαν μάλλον εμμονικές, αφού μεταξύ άλλων δεν εδράζοντο επί τεκμηριωμένων ενδείξεων (π.χ. μαζική συγκέντρωση Βουλγαρικών στρατευμάτων στα σύνορα), ήτοι επί πραγματικών αποδεικτικών στοιχείων κατά τήν διάρκεια τού Ψυχρού Πολέμου και έκτοτε.

(8) Υπό τό πρίσμα τής Συνθήκης τού Βουκουρεστίου (1913), που ως Συνθήκη Ειρήνης έχει εξεχόντως βαρύνουσα σημασία, αφού αποτελεί τελική έκβαση πολέμου, και μάλιστα μείζονος (διαβαλκανικού) πολέμου, οι μεθοδεύσεις τού Τίτο για τήν διεθνή αναγνώριση τής «Μακεδονικής γλώσσης» (Macedonian language) και τής «Μακεδονικής εθνικότητος» (Macedonian nationality), ή ακόμη και τής «γεωγραφικής Μακεδονίας» (Υποσ. 1), δεν επρόκειτο να έχουν θετική τελική έκβαση—και δεν είχαν—εάν δεν προσδιορίζοντο ρητώς σε όρους μιας νέας διεθνούς Συνθήκης, η οποία θα τροποποιούσε τήν Συνθήκη Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (1913).

Μια τέτοια νέα Συνθήκη όμως θα ήταν έγκυρη μόνον εάν συνυπεγράφετο, όχι μόνον από τίς οι δύο χώρες (Ελλάδα και Βουλγαρία) που σχετίζονται άμεσα με τό (Τιτοϊκό) «Μακεδονικό Ζήτημα», αλλά και από όλες τίς άλλες (5) χώρες που συνυπέγραψαν τήν Συνθήκη Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (Βουλγαρία, Ελλάδα, Μαυροβούνιο, Ρουμανία, Σερβία,). Tέτοια δε νέα Συνθήκη ουδέποτε συνετάχθη και ουδέποτε συνυπεγράφη, τουλάχιστον μέχρι τό 2018.

Δηλαδή, σε πλαίσιο διεθνούς δικαίου, ο Τίτο απέτυχε πλήρως στις επιδιώξεις του: Απεβίωσε χωρίς να έχει υπογραφεί μια τέτοια νέα Συνθήκη, μετά δε τόν θάνατό του η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε (δια εσωτερικών πολέμων), επίσης χωρίς να έχει υπογραφεί τέτοια νέα Συνθήκη. Επί πλέον, δεκαετίες μετέπειτα, τό νότιο υπόλειμμα τής πρώην Γιουγοσλαβίας συνεχίζει να παραπαίει, ή και να απειλείται με διάλυση, όσον αφορά στις δύο θεμελιώδεις συνιστώσες τής εθνικής ταυτότητας (national identity), ήτοι γλώσσα (language) και εθνικότητα (nationality), αφού μέχρι σήμερα δεν έχει υπογραφεί τέτοια νέα Συνθήκη. 

Σε αυτό τό πλαίσιο, καθίσταται αμέσως κατανοητή η νομική, πολιτική και οικονομική βάση τής βαρύνουσας διακήρυξης, στις 24 Ιανουαρίου 1994, τού τότε Πρωθυπουργού τής Ελλάδος Ανδρέα Παπανδρέου, από τού βήματος τής Βουλής τών Ελλήνων (Έκθ. 3), περί τής  σημασίας  που  έχει  για  τά  «Σκόπια»  η  αναγνώρισή  τους  από  τήν  Ελλάδα,  και  περί  τής  ματαιότητας τών προσπαθειών τους να υπερκεράσουν τήν Ελλάδα, συλλέγοντας (ως υποκατάστατο τής μη-αναγνώρισής τους από τήν Ελλάδα) πλείστες όσες αναγνωρίσεις από τρίτες χώρες:

“ Όποιος γνωρίζει τήν γεωγραφία και τήν ιστορία τής περιοχής αντιλαμβάνεται τήν μοναδική σημασία που έχει για τά Σκόπια η σχέση τους με τήν Ελλάδα, και άρα η αναγνώρισή τους από αυτήν. Τά Σκόπια δεν μπορούν να επιζήσουν οικονομικά χωρίς τήν Ελλάδα, εάν δεν τό θέλει η Ελλάδα, όσες αναγνωρίσεις και άν υπάρξουν.”

Πράγματι δηλαδή, αυτός που τελικά δικαιώθηκε ήταν μάλλον ο Ανδρέας Παπανδρέου παρά ο Τίτο, αφού 23 χρόνια μετά από εκείνη τήν δήλωση, κατά τό 2017, η fYROM αποτελούσε ένα πολιτειακό μόρφωμα στα πρόθυρα τής διαλύσεώς του, παρά τίς 140 «διεθνείς αναγνωρίσεις»  που οι πολιτικοί ταγοί της επαίροντο (ματαίως) ότι έχουν επιτύχει. Τό τί επισυνέβη βέβαια κατά τό επόμενο έτος (2018) είναι ένα άλλο θέμα επέκεινα τής παρούσης μονογραφίας.