ΓΑΛΛΙΑ: Κανένας εκδοτικός οίκος δεν τολμούσε να εκδώσει τα απομνημονεύματα του Jean-Marie Le Pen.

Εκδόθηκαν όμως από έναν μικρό εκδοτικό οίκο και μέσα σε λίγες ώρες έγιναν μπεστ σέλερ

Για χρόνια, ο Jean-Marie Le Pen ήθελε να εκδώσει τα απομνημονεύματά του. Κανένας όμως από τους «μεγάλους» εκδοτικούς οίκους της Γαλλίας δεν φαινόταν πρόθυμος να το κάνει.

Τώρα, όμως, το βιβλίο με τα απομνημονεύματα του 89χρονου ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου, είναι μια πραγματικότητα: "Ο Γιος του Έθνους" (Mémoires : Fils de la nation), κυκλοφόρησε επίσημα την Πέμπτη και έγινε αμέσως μπεστ σέλερ στη Γαλλία, καλύπτοντας ακόμη και τις πωλήσεις στην Amazon για μεγάλο μέρος της ημέρας. Οι αναγνώστες προ-παρήγγειλαν ολόκληρο το έργο των 50.000 αντίτυπων πριν καν αυτά φτάσουν στα ράφια, ανακοίνωσε ο εκδoτικός οίκος των απομνημονευμάτων του Le Pen, Éditions Muller. Μια δεύτερη έκδοση πρόκειται να γίνει άμεσα.

Ο άνθρωπος πίσω από τον εκδοτικό οίκο Muller, είναι ο Guillaume Jourdain de Thieulloy, (τον αγόρασε το 2009), Γάλλος φιλόσοφος, δημοσιογράφος, συγγραφέας, με μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες, ειδικός στην πολιτική θεολογία και μαχητικός Καθολικός. 

Είναι επίσης ο διευθυντής των εκδόσεων GT και διαχειριστής των ιστοσελίδων της “Nouvelles de France”, “Le Salon beige”, που θεωρείται η «ναυαρχίδα» των μαχητικών καθολικών που υπερασπίζονται την παράδοση και τον θεσμό του γάμου («ακροδεξιοί» για το σύστημα) και “L'Observatoire de la christianophobie”, η τελευταία μοναδική στο είδος της, αφού ασχολείται με την καταγραφή περιστατικών χριστιανοφοβίας!

Πώς ο Thieulloy (αριστερά στην φωτογραφία) με τις μικρές του δυνάμεις, άρπαξε το βιβλίο του Jean-Marie Le Pen κάτω από τη μύτη των μεγαλύτερων παριζιάνικων εκδοτών;

"Απλά, πολλοί από αυτούς αρνήθηκαν", εξηγεί ο Guillaumede Thieulloy σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα Riposte Laique.

Και συνεχίζει: Για να πούμε την αλήθεια, σε μια κανονική χώρα, όπου η δημόσια συζήτηση θα ήταν λιγότερο υστερική, τα απομνημονεύματά του Jean-Marie Le Pen θα δημοσιεύονταν από έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο. 

Πριν από 20 χρόνια, όλοι θα πολεμούσαν για το ποιος θα τα έκανε δικά του. Σήμερα, ο σεχταρισμός (δηλ. στενότητα πνεύματος) έχει φτάσει σε τέτοιο ύψος, που ορισμένοι συγγραφείς φαίνεται ότι απαίτησαν από τους εκδότες τους να παραιτηθούν από τη δημοσίευση του βιβλίο του Jean-Marie Le Pen. 

Ένας από τους φίλους μου, ο οποίος παρακολούθησε μία από τις ανεπιτυχείς διαπραγματεύσεις, μου προσέφερε τη δουλειά. Και, είναι λίγο πιο ελεύθερος από τον μέσο παριζιάνο εκδότη. Δέχτηκα - αφού βεβαιώθηκα ότι ένας μεγάλος διανομέας θα μπορούσε να με υποστηρίξει καθώς είναι απαραίτητο για ένα τέτοιο λανσάρισμα. 

Riposte Laique : Η αριστερή εφημερίδα "Le Monde", ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες, με μια σπάνια περιφρόνηση, ότι το βιβλίο του Jean-Marie Le Pen θα πωλούσε λίγα αντίτυπα, γιατί οι ψηφοφόροι του διαβάζουν ελάχιστα. Φαίνεται ότι έπεσαν έξω, έτσι;

Guillaume de Thieulloy: Καθώς η "Le Monde" προφανώς δεν μπορεί να δημοσιεύσει "fake news", πρέπει να πιστέψουμε ότι οι ψηφοφόροι του (σοσιαλιστή) Benoît Hamon έσπευσαν να αγοράσουν τα απομνημονεύματα! Για να μιλήσουμε πιο σοβαρά, προφανώς δεν ξέρω ποιος αγοράζει, αλλά το βιβλίο ξεκινάει με εκπληκτική ζήτηση, αφού μια πρώτη εκτύπωση 50.000 αντιτύπων εξαντλήθηκε δύο ημέρες πριν από την κυκλοφορία! Πρέπει να ξανακάνουμε μια νέα έκδοση των 50 000. 

Riposte Laique : Υποψιάζομαι ότι ο Jean-Marie Le Pen, ειδικά ο στρατάρχης Pétain και ο πόλεμος της Αλγερίας, (θέματα που αναφέρονται στο βιβλίο) απέχουν πολύ από τον «πολιτικά ορθό» λόγο. Φοβόσαστε αγωγές μετά την έκδοση αυτού του βιβλίου;

Guillaume de Thieulloy: Ειλικρινά, δεν το νομίζω. Φυσικά δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε πολλές από τις πολιτικές ή αισθητικές κρίσεις του Jean-Marie Le Pen, αλλά δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο εμπίπτει στο νόμο. Αλλά και πάλι, στην καταστροφική κατάσταση που βρίσκεται η ελευθερία της έκφρασης στη δυστυχισμένη μας χώρα (και η Riposte Laique είναι σε θέση να γνωρίζει τι λέω!), δεν θα τολμούσα να υποσχεθώ ότι κάποιο «μαγαζί» γερά επιδοτούμενο δεν θα προσβαλλόταν από αυτά ή από κάποια φράση...

ΠΗΓΗ: εδώ

Η τουρκική επιθετικότητα προς την Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται με συνεχείς υποχωρήσεις

Η πετρελαϊκή παραγωγή της Τουρκίας δεν είναι αρκετή για να προσδώσει ενεργειακή αυτονομία στην οικονομία της και για αυτόν ακριβώς τον λόγο προσπαθεί ο Ερντογάν με όλους τους επιθετικούς τρόπους να συμπληρώσει την ποσότητα υδρογονανθράκων που λείπουν από το τουρκικό ενεργειακό ισοζύγιο. 

Η τουρκική επιθετικότητα βασίζεται στην απόκτηση ενεργειακών πόρων με το ελάχιστο δυνατό κόστος, που φυσικά είναι η υφαρπαγή των υδρογονανθράκων στην Συρία και στην Ελλάδα μέσω ανορθόδοξων επιχειρήσεων (περιοδεία στην Θράκη) αλλά και συμβατικού πολέμου (διαχρονικά περιστατικά στα Ίμια).

Διότι τότε μόνον εξασφαλίζει κανείς την ελευθερία του απέναντι των γειτόνων, όταν είναι ικανός και έτοιμος να αντιμετωπίζει αυτούς.

-Θουκυδίδης, Ιστοριών, Δ' 92.

Η πάγια επεκτατική πολιτική του εγκληματικού οθωμανικού ασκεριού των τούρκων αλλά και του σημερινού νεοοθωμανικού τουρκικού κράτους που έχει κληρονομήσει την ίδια βαρβαρική νοοτροπία βασίζεται στην επίθεση και την αλλοτρίωση. Συγκεκριμένα το πρώτο μέρος αυτής της πολιτικής περιλαμβάνει την τουρκική εδαφική επέκταση μέσω επιθετικών πολεμικών ενεργειών.

Με αυτόν τον τρόπο κλάπηκε η πατρογονική γη του προϋπάρχοντος ελληνισμού στον Πόντο, στην Αρμενία, στην Ιωνία, στην Βόρειο Ήπειρο, στην Ανατολική Ρωμυλία, στην Ανατολική Θράκη και στο κατεχόμενο κομμάτι της Κύπρου ενώ η υπόλοιπη Ελλάδα στέναξε κάτω από τον οθωμανικό ζυγό για 400 χρόνια.

Την αρχική επέκταση ακολουθεί το δεύτερο μέρος αυτού του σχεδίου που απαιτεί την πλήρη αλλοτρίωση του κυριευμένου πληθυσμού, σκοπίμως σε εγκληματικό βαθμό γενοκτονίας, με κύριο σκοπό την απόλυτη διάλυση οποιασδήποτε μελλοντικής εξέγερσης του εναντίον του τούρκου κατακτητή.

Στην σύγχρονη ιστορία, δηλαδή στα τέλη του 20ου με αρχές του 21ου αιώνα, η ενέργεια από υδρογονάνθρακες κατέστη επιτακτική ανάγκη για την οικονομική ανάπτυξη. Η χρησιμοποίηση των υδρογονανθράκων σε κάθε μορφή, για παράδειγμα ντίζελ ή βενζίνη, όριζε το τελικό κόστος των σημαντικών αναγκών μιας οικονομίας, όπως τις τιμές παραγωγής προϊόντων, των συγκοινωνιών, των μεταφορών και της θέρμανσης. Προφανώς το τελικό κόστος θα πρέπει πάντα να είναι όσο πιο χαμηλό γίνεται, αλλιώς η εκάστοτε οικονομία θα εκτροχιαστεί.

1	Μαύρη Θάλασσα	σύγχρονη τουρκική επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια Γενοκτονία Ποντίων και Αρμενίων που ζούσαν στα παράλια	10δις βαρέλια κατά εκτίμηση της τουρκικής TPAO (Turkish Petroleum Company) αλλά κατανεμημένα ανόμοια μακριά από τις τουρκικές ακτές και πιο πολύ προς την Ρωσία
2	Συρία	πόλεμος εξ αντιπροσωπείας (proxy war) με χρησιμοποίηση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) για την ύπουλη υφαρπαγή του Συριακού πετρελαίου σε όλη την επικράτεια	2,5δις βαρέλια κατά εκτίμηση της BP (Ιούνιος 2015)
3	Κουρδικό Ζήτημα σε βορειοανατολική Συρία και Βόρειο Ιράκ	έωλη δικαιολογία για πόλεμο της Τουρκίας κατά της "τρομοκρατίας" των Κούρδων, στην ουσία φανερή προσπάθεια για υφαρπαγή των κοιτασμάτων σε βορειοανατολική Συρία και Βόρειο Ιράκ	τμήμα κοιτασμάτων σε Συρία και Ιράκ
4	Κύπρος (ανακηρυγμένη ΑΟΖ)	εισβολή στην Κύπρο, γενοκτονία Κυπρίων προσπάθεια για υφαρπαγή των υδρογονανθράκων της Κυπριακής ΑΟΖ	μέση τιμή φυσικού αερίου 116 Tcf (τρις κυβικά πόδια) - 1 τρις δολάρια κατά εκτίμηση των εταιριών PGS και Spectrum (Λονδίνο 2017)
5	Αιγαίο Πέλαγος (ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα)	8/6/1995 casus belli για επέκταση Ελλάδας στα 12nmi 25/12/95 αρχικό περιστατικό με εξακολουθητικές προσπάθειες δημιουργίας κρίσης στα Ελληνικά Ίμια έως σήμερα σύγχρονη γενοκτονία του Ελληνισμού στην Ιωνία και την Κωνσταντινούπολη (Καταστροφή Σμύρνης - Κωνσταντινούπολη 6-7 Σεπτεμβρίου 1955) 2015 80η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης απίστευτη δήλωση Τσίπρα ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα. «Ποια σύνορα; Έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε»;	3δις βαρέλια (13 τρις ευρώ)
6	Θράκη (Λεκάνη Πρίνου-Καβάλας)	ήδη η Ανατολική Θράκη είναι κατεχόμενη από την Τουρκία προέλαση υβριδικού πολέμου στην Ελληνική πλευρά που λανθασμένα επέτρεψε το κομμουνιστικό κράτος των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με καμία αντίδραση από την "αντιπολίτευση" της Νέας Δημοκρατίας	40 εκ βαρέλια (πετρέλαιο και σχιστολιθικό αέριο), αλλά και μεγάλη γεωπολιτική αξία της περιοχής
7	Λεκάνη Ηροδότου - περιοχή νότια της Κρήτης (ελληνική λόγω Καστελόριζου)	τουρκικά σχέδια κατάκτησης Καστελόριζου	17 τρισεκατομμύρια βαρέλια

Άρα το μόνο που απομένει στην Τουρκία είναι να συνεχίσει να διεξάγει πολέμους με τα όμορα κράτη, ειδικότερα την Ρωσία, την Συρία, το Ιράκ και τους Έλληνες (Ελλάδα-Κύπρος) για την κατάκτηση αυτών των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. 

Συνεπώς η απάντηση στην ερώτηση εάν η Τουρκία μια μέρα θα επιτεθεί στην Ελλάδα είναι ότι βάση της παραπάνω ανάλυσης του ενεργειακού θέματος οι πιθανότητες είναι εξαιρετικά μεγάλες. Επειδή εάν δεν επιτεθεί ή εάν δεν φοβίσει τα όμορα κράτη να παραδώσουν τους υδρογονάνθρακες τους τότε η τουρκική οικονομία και ως συνέπεια το τουρκικό κράτος θα καταρρεύσουν.

Όμως επειδή οι πόλεμοι κερδίζονται πριν καν πολεμηθούν, όπως έλεγε και ο κινέζος στρατηγός Sun Tzu στο βιβλίο του "Η Τέχνη του Πολέμου", η Τουρκία δημιουργεί καθημερινά εδώ και χρόνια μέσω υβριδικού πολέμου αυτές τις κατάλληλες συνθήκες που θα δικαιολογήσουν την επιθετικότητα της στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. 

Το έωλο πρόσχημα της ελληνοτουρκικής φιλίας και το δόγμα Νταβούτογλου για απάλειψη προβλημάτων με τα γειτονικά κράτη ήταν μόνο μια εξοικονόμηση χρόνου από την Τουρκία για την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας της και της εκπαίδευσης του στρατού της. 

Τα βιβλία τουρκικής προπαγάνδας της Ρεπούση με τον "συνωστισμό στην Σμύρνη", τα τουρκικά σήριαλ με καλούς τούρκους και κακούς έλληνες αξιωματικούς στην Ιωνία, τα τουρκικά σήριαλ στα τηλεοπτικά κανάλια στην Ελλάδα και τα σημερινά βιβλία αποχριστιανοποίησης, εξισλαμισμού και ισοπέδωσης της ελληνικής κοινωνίας ανήκουν ακριβώς σε αυτό το σχέδιο.

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός ότι οι τούρκοι καταλαβαίνουν μόνο από την λογική της ισχύος, δηλαδή την πολιτική των κανονιοφόρων όπως εύστοχα δήλωσε πρόσφατα ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής Νικόλαος Μιχαλολιάκος.

Ο Λαϊκός Σύνδεσμος έχει ως προτεραιότητα την άμεση ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων με ετοιμοπόλεμα οπλικά συστήματα με κύριους άξονες την καταλυτική δύναμη των αυτοκινούμενων πυροβόλων, την ναυτική ισχύ των υποβρυχίων και της αεροπορική υπεροχής της Πολεμικής Αεροπορίας μας.

Επιπροσθέτως το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα πρέπει να ισχύσει πάλι όσο το συντομότερο δυνατόν με αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας να σταθμεύουν στις βάσεις της Κύπρου έτοιμα προς δράση κατά του μαλακού υπογαστρίου της Τουρκίας.

Τελικώς είναι ενθαρρυντικό ότι οι Κύπριοι πολίτες αρχίζουν να συνειδητοποιούν την εμπράγματη τουρκική απειλή και στήριξαν την υποψηφιότητα του ΕΛΑΜ στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές με ποσοστό 5,65%.

Συμπερασματικά ο μόνος τρόπος άμυνας στα τουρκικά επεκτατικά σχέδια είναι η αυξανόμενη πίστη της ελληνικής κοινωνίας σε μια Εθνική Κυβέρνηση του Λαϊκού Σύνδεσμου Χρυσή Αυγή, της μόνης πολιτικής δύναμης που μπορεί να θωρακίσει την Ελλάδα απέναντι στην καθημερινά διογκούμενη τουρκική επιθετικότητα.

Θεόδωρος Γ. Κωστής
Δρ. Αμυντικών Τεχνολογιών

Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ ΧΤΥΠΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ.

Μεγάλη ανησυχία έχει ξεσπάσει στο κονκλάβιο της Παγκοσμιοποίησης στις Βρυξέλλες ύστερα από την έκδοση των πρώτων πρώιμων αποτελεσμάτων για τις ιταλικές εκλογές.

Πρώτο κόμμα αναδεικνύεται η συμμαχία της Δεξιάς του Μπερλουσκόνι με τους Εθνικιστές, συγκεντρώνοντας το 37% των ψήφων, ενώ στο εσωτερικό της συμμαχίας η ισχυρότερη δύναμη είναι οι Εθνικιστές, αφού η Λέγκα του Βορρά συγκέντρωσε το 18,86% των ψήφων, έναντι 13,39% του κόμματος Forza Italia. Στον συνασπισμό αυτό μετέχει και το εθνικιστικό «Fratelli d'Italia», που έλαβε το 4,5% των ψήφων.

Αμέσως μετά στην κατάταξη έρχεται το Κίνημα των 5 Αστέρων του Πέπε Γκρίλλο, ενώ η συμμαχία της κεντροαριστερας έμεινε μόλις στο 24,4% παρότι αποτελούταν από την σύμπραξη 5 κομμάτων.

«Πρώτα οι Ιταλοί» και «Στοπ στην Εισβολή» ήταν τα κύρια συνθήματα που οδήγησαν στον θρίαμβο της Λέγκας του Βορρά, δείχνοντας έτσι ότι άλλη μία χώρα, η Ιταλία, αντιτίθεται στην άκρατη λαθρομετανάστευση, σείεται από Εθνικιστική έξαρση, δημιουργώντας άλλο ένα πρόβλημα στους ταγούς της παγκοσμιοποίησης.

Επίσης σημαντικό είναι το γεγονός πως το συγκεκριμένο αποτέλεσμα ήρθε ύστερα από έναν τιτάνιο αγώνα των Εθνικιστών ενάντια στο παρακράτος, το οποίο με την σύμπραξη της κεντροαριστεράς και των «αρχών» προσπαθούσε να ακυρώσει όλες τις εκδηλώσεις του.

Αυτό δείχνει πως όχι μόνο οι Ευρωπαίοι σταδιακά στρέφονται στον Εθνικισμό, αλλά και ότι δεν χαμπαριάζουν από τα ουρλιαχτά των σκυλιών του καθεστώτος. Όλα τα παραπάνω δημιουργούν ένα εξαιρετικά ρευστό πολιτικό σκηνικό στην Ιταλία, το οποίο ανησυχεί τις Βρυξέλλες, αλλά στρώνουν το έδαφος για την περαιτέρω ενδυνάμωση των πατριωτικών δυνάμεων.

Εθνικιστικός άνεμος σαρώνει και την Ιταλία

Νέα Υόρκη: Η ΑΧΕΠΑ καλεί σε συλλαλητήριο για τη Μακεδονία στις 18 Μαρτίου.

Η ΑHEPA (American - Hellenic Educational Progressiνe Association), μετά την καταιγίδα που ξέσπασε με τις αντιδράσεις για όσα ακούστηκαν στην Γενική Συνέλευση της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων ΝΥ, για τις πιέσεις που ασκήθηκαν από την Ελληνική Κυβέρνηση για μη συμμετοχή της Οργάνωσης στο Συλλαλητήριο, με νέα ανακοίνωση ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΙ την θέση της, στέλνοντας ένα δυνατό μήνυμα.

Προηγήθηκε το πρωί της Πέμπτης, η ανακοίνωση του District 25 με έδρα το Μανχάταν, όπου τονιζόταν πως τα μέλη θα συμμετέχουν στο Συλλαλητήριο. Στην ανακοίνωση επίσης χαρακτηρίζεται ως λανθασμένη και μη αληθής η εικόνα που δημιουργήθηκε για υποτίθεται μη συμμετοχή της Οργάνωσης.

To ρεπορτάζ της εφημερίδας Greek News με τα όσα έλαβαν χώρα το βράδυ της Τρίτης, αποτέλεσε την αφορμή για τις ραγδαίες εξελίξεις.

Ετσι μετά από σειρά επαφών της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων και του Προεδρου Πετρου γαλάτουλα αλλα και της Παμμακεδονικής ΗΠΑ, βγήκε η ανακοίνωση.

Η ανακοίνωση από τα ΚΕΝΤΡΙΚΑ της ΑHEPA, μεταξύ άλλων κάνει ΚΑΛΕΣΜΑ προς τα πολυάριθμα μέλη για ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ στο Συλλαλητηριο καθώς όπως υπογραμμίζεται, "τα μέλη θα είναι μέρος της Ιστορίας που θα γραφτεί έξω από τα Ηνωμένα Εθνη. 

Η Μακεδονία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας εδώ και χιλιάδες χρόνια» αναφέρεται στην σχετική ανακοίνωση ενώ γίνεται αναφορά στην πορεία της Οργάνωσης, τις κινήσεις και επαφές με Κυβερνητικά στελέχη για μία σωστή λύση, ενώ τέλος τονίζεται ότι η ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΗΠΑ είναι η μόνη οργάνωση της οποίας διακήρυξη φιλοξενείται στο σάιτ της ΑHEPΑ, κάτι που αποτελεί απόδειξη της σωστης συνεργασίας των δύο πλευρών. 

"Η ΑHEPA στηρίζει τα αδέλφια μας στην Μακεδονία και θα είμαστε όλοι μαζί στις 18 Μαρτίου στα Ηνωμένα Εθνη" καταλήγει η σχετική ανακοίνωση με ημερομηνία 1 Μαρτίου 2018!

Ακολουθεί όλο το κείμενο της ανακοίνωσης στα Αγγλικά

From the Order of AHEPA

AHEPA Headquarters, Washington, DC – March 1, 2018

For almost a century, AHEPA has been at the forefront of championing and helping Greece here in the United States and in Greece. Since our very first official meeting with President Calvin Coolidge in 1923 when the subject of re-settlement efforts was discussed to assist Greek refugees who fled Asia Minor— to the most recent humanitarian drives that raised more than $500,000 to feed Greece’s needy and helped to deliver $12 million in public health assistance/medical aid to Greece—AHEPA is there.

The American Hellenic Educational Progressive Association is the largest and most active fraternal organization of its kind, worldwide. Our spokesman is our Supreme President, and he alone can speak for our organization.

On the important name-recognition issue for the former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM), it is unfortunate to see misperception in the Greek American community about AHEPA’s level of involvement.

First, let’s be clear: “Macedonia” has been an integral part of Greece and Greek history for thousands of years.

Further, let AHEPA be even more clear to dispel misinformation: AHEPA respects and encourages freedom of speech and people’s rights to gather and demonstrate peacefully. AHEPA will be at the March 18 demonstration in New York. Our members will be part of this history.

As an organization, AHEPA has discussed this issue with government officials in Greece— where this matter is being currently handled. Most recently, in January, the issue arose in meetings with Prime Minister Alexis Tsipras, President Prokopis Pavlopoulos, Defense Minister Panos Kammenos. And AHEPA remains engaged. AHEPA will meet with Ambassador of Greece Haris Lalacos at the Greek Embassy in Washington DC to discuss the matter next Friday.

At AHEPA’s Capitol Hill Day, the organization includes on its public policy agenda the need for congressional oversight of foreign aid to FYROM—that the aid must not be utilized to promulgate hate propaganda toward Greece or contribute to further provocations against Greece. AHEPA backed legislative language to this effect that passed the House Committee on Foreign Affairs in the 112th Congress. Also, in their meetings with congressional staff, AHEPA members present testimonials from NATO and U.S. administration officials on when it will be acceptable for FYROM to join NATO.

Moreover, AHEPA has cooperated with Greek American organizations on this matter. Do you know that the only outside organization to receive approval to have its policy resolution posted on the AHEPA website is the Pan-Macedonian Association? It can be found on AHEPA’s public policy webpage, where, by the way, there’s also access to information about statements made by FYROM government officials about that country’s ethnicity. In addition, AHEPA has endorsed the policy statements of the American Hellenic Institute on the name-recognition issue.

AHEPA is very engaged on this issue. Ultimately, it will be up for the people of Greece to decide via referendum. Recent reports cite a discussion in which AHEPA was accused of not promoting or supporting Hellenic issues, THIS IS FALSE! AHEPA and members of AHEPA will be attending the rally March 18. AHEPA will be there and our voice will be heard. AHEPA supports our Macedonia brothers and we support Greece.

Irrespective of the name-recognition issue, for individuals to state AHEPA is "non-Hellenic" or "not involved" is absurd, nonsense, and outright false. AHEPA’s commitment to our founding principles which project Hellenic ideals, as well as fighting discrimination, bigotry, and hatred, are steadfast and true, today just as they were in 1922. For almost one hundred years AHEPA has not stopped supporting, defending and promoting Greece, Cyprus and our Hellenic ideals and principles. Our long and dynamic history and track record speaks for itself.

ρεπορτάζ: Δημήτρης Φιλιππίδης    dfilippides@gmail.co

Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. 

Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας. 

Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά. Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. 

Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.

Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. 

Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη.

Σαράντα ένα χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. 

Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. 

O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη. Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων. 

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. 

Οι νεκροί, οι τραυματίες, 

οι αγνοούμενοι, 

οι πρόσφυγες, 

τα ορφανά, 

οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. 

Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; 

Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;

Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του.

Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; 

Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής;

Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη γενική καταισχύνη; 

Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή

«…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; 

Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»;

Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “It’s the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps, τι είναι αυτά που μας λές; 

Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες. 

Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. 

Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ....

Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε καταστάσεις περίεργες. Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. 

Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. 

Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη.

Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. 

Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η 33η Μοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τονΤαγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. 

Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. 

Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε ....

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. 

Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών. 

O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων, μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής.

Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς.

Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. 

Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε» με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και αγνόησε την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας.

Σαράντα ένα χρόνια μετά, και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. 

Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού). 

Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά. Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας 

«Κανένας δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας. 

Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. 

Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.

Kίμωνος, του Αθηναίου