Αυτόνομος Βόρειος Ήπειρος - Ιστορικά Στοιχεία και VIDEO

Ο Αυτονομιακός Αγών στη Βόρειο Ηπειρο (1914)

 Η δημιουργία του Αλβανικού κράτους το 1912 δεν ήταν αποτέλεσμα αγώνων ενός λαού που ζητούσε την απελευθέρωση του και την ανεξαρτησία του από τον Οθωμανικό ζυγό, αλλά επινόηση της Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας οι οποίες ενεργούσαν η κάθε μία για ίδιο συμφέρον.

Το εθνικό συναίσθημα ήταν άγνωστο στους Αλβανούς μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα . Οι πιστοί στο Ισλάμ Αλβανοί του Βορρά ένιωθαν Τούρκοι, ενώ οι Ορθόδοξοι του Νότου, όπου υπήρχαν συμπαγείς Ελληνικοί πληθυσμοί καθώς επίσης και αρκετοί μουσουλμάνοι, Ελληνες κάτοικοι της Ηπείρου. Ετσι, με την έναρξη του Α' Βαλκανικού πολέμου τον Οκτώβριο του 1912, ενώ όλα τα Βαλκανικά κράτη: Ελλάδα, Μαυροβούνιο, Σερβία, Βουλγαρία συμμάχησαν κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Αλβανοί με απόφαση των αρχηγών των εθνικιστικών τους ομάδων πήραν μέρος στον πόλεμο, στο πλευρό των Τούρκων. Βλέποντας οι Αλβανοί την ατυχή γι' αυτούς έκβαση του πολέμου και διαπιστώνοντας, μετά από επίσκεψη του Ισμαήλ Κεμάλ Βλιώρα στη Βιέννη, ότι πιθανή ίδρυση Αλβανικού κράτους δεν ήταν αντίθετη με την πολιτική θέληση της Αυστροουγγαρίας,  προχώρησαν στην ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αλβανίας. Το γεγονός αυτό έγινε στις 28 Νοεμβρίου 1912 στον Αυλώνα και ήταν απόφαση εθνοσυνέλευσης,  που συγκλήθηκε εκεί από τον Ισμαήλ Κεμάλ Βλιώρα αμέσως μετά την αποβίβαση του από Αυστριακό αντιτορπιλικό,  που τον μετέφερε στον Αυλώνα, από την Τεργέστη της Ιταλίας. 

Στη συνέχεια οι Αλβανοί ζήτησαν από τις Μεγάλες Δυνάμεις και την Τουρκία τη διεθνή αναγνώριση του κράτους τους και η οποία τελικά επετεύχθη στις 7 Δεκεμβρίου 1912 από την Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη του Λονδίνου.

Την ίδια στιγμή ο ελληνικός στρατός με τη νικηφόρα προέλαση του ελευθέρωνε τους Αγ. Σαράντα, την Κορυτσά, τα Ιωάννινα, το Αργυρόκαστρο , την Κλεισούρα, το Τεπελένι. Η Χειμάρρα είχε ελευθερωθεί νωρίτερα   από εθελοντές με αρχηγό τον Χειμαρριώτη μακεδονομάχο Σπύρο Σπυρομήλιο. Ο πληθυσμός των περιοχών αυτών με απερίγραπτο εθνουσιασμό εκδήλωνε τα ακραιφνή Ελληνικά του αισθήματα προς τον ελευθερωτή Ελληνικό στρατό, και συνέτασσε ψηφίσματα και υπομνήματα μετά από πάνδημα συλλαλητήρια πίστης και αφοσίωσης προς τον Διάδοχο.Το περιεχόμενο των ψηφισμάτων και των υπομνημάτων  αυτών αποτελεί αδιάψευστο ιστορικό ντοκουμέντο της Ελληνι­κότητας της Βορείου Ηπείρου ιδιαίτερα περιοχών, που δεν αναγνωρίζονται από τους Αλβανούς ότι κατοικούνται από Βορειοηπειρώτες.

Καταπληκτικό είναι το γεγονός ότι οι Μουσουλμάνοι της περιοχής δεν διαφοροποιούνται στα αισθήματα προς την Ελλάδα από τους Χριστιανούς. Και αυτό, γιατί στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν Ελληνες στην καταγωγή, εξισλαμισθέντες κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Μικρά παιδιά, γυναίκες και άνδρες μέχρι τα κατάλευκα γηρατειά, εκδήλωναν την Ελληνικότητα τους με τρόπο, που δεν αφήνει ασυγκίνητο και τον πιο ψύχραιμο ερευνητή.Πόθος όλων η ένωση με τη μητέρα Ελλάδα και πρόθεση τους ο αγώνας μέχρις εσχάτων για την ελευθερία.

Δυστυχώς, με τη λήξη του Α' Βαλκανικού πολέμου  και με την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης του Λονδίνου στις 17 Μαΐου 1913, συναρτήθηκε η  τύχη της Βορείου Ηπείρου με αυτή των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου - σύμφωνα με το άρθρο 5 της Συνθήκης-. Τα νησιά του Αιγαίου θα δίνονταν στην Ελλάδα μόνο εάν η χώρα μας θα " εδέχετο άνευ αντιρρήσεων, όπως η Βόρειος Ηπειρος περιληφθή εντός των Αλβανικών συνόρων".

Πληροφορούμενοι οι Βορειοηπειρώτες του Αργυροκάστρου, της Πρεμετής, του Τεπελενίου, του Δελβίνου και της Χειμμάρας ότι σχεδιάζεται από τις Μεγάλες Δυνάμεις η προσάρτηση τους στο Αλβανικό κράτος, διοργάνωσαν στις 5 Ιουνίου μεγάλο συλλαλητήριο στο Αργυρόκαστρο και στις 17 Ιουνίου συνέταξαν πληρεξούσιο σε αντιπροσώ­πους τους προκειμένου να τους εκπροσωπήσουν με παράστασή τους ενώπιον της Πρεσβευτικής Συνδιάσκεψης του Λονδίνου. Με το κείμενο τους στους Πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων, οι πληρεξούσιοι των Βορειοη­πειρωτών ζήτησαν την αποστολή "Ειδικής Επιτροπής" στη Βόρειο Ηπειρο για να εξακριβώσει τον εθνολογικό χαρακτήρα του τόπου και τη θέληση των κατοίκων και αυτόχρονα αποκάλυψαν, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, την απόφασή τους να πολεμήσουν για την ελευθε­ρία τους.

Εμενε όμως εκκρεμές το θέμα του καθορισμού των Ελληνο-Αλβανικών συνόρων, που  ανατέθηκε σε Διεθνή Επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων. 

Αμέσως μετά το διορισμό της Διεθνούς Επιτροπής για τον καθορισμό του εθνολογικού χαρακτήρα της Βορείου Ηπείρου, οι Ελληνες της Κορυτσάς, απέστειλαν υπόμνημα προς τη Διεθνή Επιτροπή τονίζοντας την Ελληνικότη­τα της περιοχής και καταλήγοντας: "εν εκ των δύο λοιπόν υπολείπεται ημίν, ή ένωσις μετά της μητρός Ελλάδος, συμφώνως τη καταγωγή, τη ιστορία, ταις παραδόσεσι και τοις εθίμοις ημών, ή μεταβολή των πάντων είς ερείπια και τέφραν". 

Η Διεθνής Επιτροπή "χρησιμοποίησε ως μοναδικό κριτήριο για τον χαρακτηρισμό των κατοίκων ως Ελλήνων, την Ελληνική μονογλωσσία και κατάταξε στους Αλβανούς τους χρήστες του Αλβανικού γλωσσικού ιδιώματος ακόμη και μέσα στην οικογένεια".Μόνο οι αντιπρόσωποι της Γαλλίας και της Αγγλίας δεν αρκούνταν στην εξέταση της γλώσσας ως μοναδικού κριτηρίου, αλλά υποστήριζαν ότι έπρεπε να λάβουν υπόψη τους την εκπαιδευτική και θρησκευτική άποψη των κατοίκων καθώς επίσης και το φρόνημα τους.

Στο μεταξύ η Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη του Λονδίνου της 26ης Αυγούστου 1913 αποφάσισε να δοθεί στην Αλβανία παραλιακή λωρίδα μέχρι Φτελιάς, η νήσος Σάσων καθώς και η επαρχία (πρώην Καζάς) Κορυτσάς. Μάταια η Ελληνική κυβέρνηση στις 13 Οκτωβρίου διαμαρτυρήθηκε τόσο για την παραπάνω εδαφική ρύθμιση όσο και για τη λήψη ως μοναδικού κριτηρίου της εθνικότητας, το γλωσσικό ιδίωμα των κατοίκων στο χώρο της οικογενείας. Οι προτάσεις της Διεθνούς Επιτροπής υιοθετήθηκαν από τις Μεγάλες Δυνάμεις στη Φλωρεντία στις 17 Δεκεμ­βρίου 1913, όπου υπογράφηκε πρωτόκολλο με το οποίο επιδικάστηκε στο νεοσύστατο Αλβανικό κράτος η πε­ριοχή της Βορείου Ηπείρου.

Από τη στιγμή, που η Ελληνική Κυβέρνηση "κατ' ανάγκην" αποδέχθηκε τον εκβιασμό των Μεγάλων Δυνάμεων και δεσμεύθηκε με την υπογραφή της, θα ήταν αντίθετη σε κάθε μορφή αντίστασης ή διεξαγωγής αυτονομιακού αγώνα στα εδάφη, που είχαν επιδικασθεί στην Αλβανία. Στο μεταξύ οι Βορειοηπειρώτες, που πληροφορούνταν τα τεκταινόμενα σε βάρος τους, οργανώνονταν με τη σύσταση Επιτροπών Εθνικής Αμύνης και Επιμελητειών. Κύριος στόχος των ανωτέρω επιτροπών ήταν η στρατολόγηση εθελοντών και η ένταξη τους σε ιερούς λόχους καθώς και η εξεύρεση οικονομικών πόρων για τη διεξαγωγή ένοπλου αγώνα. Ηδη οι Χειμαρριώτες διαμαρτυρήθηκαν και γνωστοποίησαν ταυτόχρονα με την τελευταία πρόταση της επιστολής τους προς τους υπουργούς των εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων στις 24 Νοεμβρίου 1913, την αμετάκλητη απόφασή τους να αγωνισθούν για την ελευθερία, που με τόσους αγώνες είχαν κερδίσει: "θα φονευθώμεν πάντες, αλλ' η Χειμάρρα ενωθείσα μετά της Ελλάδος δεν θα λεχθή ότι υπεδουλώθη εις Αλβανούς". 

Στις αρχές Δεκεμβρίου του 1913 οι Ελληνες φοιτητές έκαμαν έκκληση προς τους συναδέλφους τους της Ευρώπης και της Αμερικής να διακηρύξουν "εν ονόματι της διεθνούς φοιτητικής αδελφότητας τα προς το δίκαιον και την ελευθερίαν των άλλων καθήκοντα των λαών των". Διετράνωσαν δε, στην έκκλησή τους, την απόφασή τους να υπερασπισθούν "βήμα προς βήμα το έδαφος, όπερ δια ποταμού αιμάτων επί έτος όλον μαχόμενοι ανεκτήσαμεν, και νά μη επιτρέψωμεν την βεβήλωσιν αυτού και την αυθαίρετον αρπαγήν του".

Οι απόγονοι των ιερολοχιτών του Δραγατσανίου δεν σταμάτησαν εδώ. Σχημάτισαν φάλαγγα, που πήγε στην Ηπειρο, για να υπερασπισθούν με το αίμα τους το Δίκαιο και την Ελευθερία. Προτού αναχωρήσουν από την Αθήνα εξέδωσαν μνημειώδη προκήρυξη που κατέληγε ως εξής: "Λαός ελευθερω­θείς δια του ξίφους δεν δουλούται δια του καλάμου".

Στις 10 Ιανουαρίου 1914 ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος με την ιδιότητα του προέδρου της Επίτροπής Εθνικής Αμύνης Αργυροκάστρου, Τεπελενίου συγκάλεσε Πανηπειρωτικό Συνέδριο στο Αργυρόκα­στρο, για τις 30 Ιανουαρίου.

Εξέτασε όλες τις δυνατότητες για ειρηνική λύση του προβλήματος. Μη έχοντας όμως δυνατότητα για πολιτική λύση ένεκα του γεγονότος ότι η Ελληνική κυβέρνηση θα ήταν υποχρεωμένη να δεχθεί τις θέσεις των Μεγάλων Δυνάμεων για την τύχη των νησιών του Αιγαίου, αποφάσισε στη Β'συνεδρία της τη σύσταση αρμοδίου οργάνου, που θα αναλάμβανε ένοπλο αγώνα με σκοπό την Ανεξαρτησία.Προς τούτο συγκρότησε "Οργανωτική Επιτροπή", που μέχρι να συμπληρωθεί θα αποτελούνταν από τους μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Βασίλειο, Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδωνα και Κορυτσάς Γερμανό. Στο εξής αποφά­σεις για τον Αγώνα θα έπαιρνε μόνο η "Οργανωτική Επιτροπή". 

Στην Ε" συνεδρία της η Πανηπειρωτική Συνέλευση αποφάσισε να ανακηρύξει την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου.  Η "Οργανωτική Επιτροπή", ως το όργανο λήψεως αποφάσεως για τη διεξαγωγή του Αγώνα, στις 10 Φεβρουαρίου 1914 ανακήρυξε τη Βόρειο Ηπειρο, "Αυτόνομη Πολιτεία".  Ο δε Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος φθάνοντας στο Αργυρόκαστρο στις 15 Φεβρουα­ρίου   σχημάτισε υπό την προεδρία του προσωρινή κυβέρνηση με πρώτα μέλη, τα μέλη της "Οργανωτικής Επιτροπής" . Την ίδια μέρα κυκλοφόρησε προς τον Ηπειρωτικό λαό η πρώτη προκήρυξη  της Προσωρινής Κυβερνήσεως. Στις 17 Φεβρουαρίου ανακηρύχθηκε επίσημα και μάλισα με πανηγυρικό χαρακτήρα για την τόνωση του ηθικού του λαού, η Ανεξαρτησία της Βορείου Ηπείρου.

Η Ελληνική κυβέρνηση είχε δώσει διαταγές προς τις αρχές της Βορείου Ηπείρου, για την παρεμπόδιση των εκδηλώσεων. Παρ'όλα αυτά ο πληθυσμός της πόλεως και της ευρύτερης περιοχής Αργυροκάστρου συγκεντρώθη­κε στις όχθες του Δρίνου ποταμού από τις πρωινές ώρες πάνοπλος. Οι αστυνομικές αρχές βρέθηκαν σε αδυναμία να παρέμβουν καθώς επίσης και ο στρατός για να αποφευχθεί αιματοκύλισμα. Στις 3 μ.μ. άρχισε ο αγιασμός. 

Παρόντες ήταν επτά χιλιάδες ένοπλοι.Ρίγη συγκίνησης διαπέρασαν τους παρευρισκομένους όταν σε στιγμές κατάνυξης υψώθηκε η σημαία της "Αυτο­νόμου" και υποστάλθηκε η Γαλανόλευκη. Ο μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος την άγια εκείνη ώρα προχώρησε λίγα βήματα και ατενίζοντας την Ελληνική σημαία, με παλόμενη από λυγμούς φωνή την αποχαιρέτη­σε εκ μέρους του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. "Χάριν της υπέρτατης Εθνικής ανάγκης κατεβιβάσθης, ω θείον όνειρον, ημών τε και των πατέρων μας γαλανόλευκη μας, εθνική μας Σημαία. Αλλά αντί Σου δεν ανυψώνομεν ξένην αλλά την θυγατέρα σου, Ηπειρωτικήν προωρισμένην να κατησχίση κατά της αλβανικής ημισελήνου!"

Μετά την τελετή το πλήθος κατευθύνθηκε στο Αργυρόκαστρο όπου και ύψωσε στο διοικητήριο τη σημαία της Αυτονόμου Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου.

Η Χειμάρρα στο μεταξύ είχε ανακηρύξει την Αυτονομία από τις 10 Φεβρουαρίου,   ημέρα κατά την οποία ανακηρύχθηκε η Βόρειος Ηπειρος σε "Αυτόνομη Πολιτεία" από την "Οργανωτική Επιτροπή". Η ανακήρυξη της Αυτονομίας στους Αγ. Σαράντα και το Δέλβινο έγινε στις 16 Φεβρουαρίου. Στο Λεσκοβίκι στις 20 και στην Πρεμετή στις 23 Φεβρουαρίου.

Κοινό στοιχείο σε όλες τις περιοχές της Βορείου Ηπείρου ήταν η θέληση και η αποφασιστικότητα των κατοίκων να πολεμήσουν για τη σωτηρία της Βορείου Ηπείρου έστω και μόνοι. Ο τιτάνιος αγώνας των Βορειοηπειρωτών στέφθηκε με επιτυχία στα πεδία των μαχών παρά τα προβλήματα που δημιούργησε η Ελληνική κυβέρνηση.   Οι Μεγάλες Δυνάμεις ζήτησαν την έναρξη διαπραγματεύσεων με τους Βορειοηπειρώτες. Η προσωρινή κυβέρνηση της Αυτονόμου Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου ήρθε σε συνενόηοη με τη Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου, στην οποία είχε ανατεθεί ο έλεγχος της πολιτικής διοικήσεως και των οικονομικών του Αλβανικού κράτους.  "Σκοπός της προσωρινής κυβερνήσεως ήταν να επιτύχη χάριν των Βορειοηπειρωτών προνόμια, ισοδυναμούντα προς αυτονομίαν ".

Οι διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν κατέληξαν στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας στις 17 Μαΐου 1914.

Με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας αναγνωρίσθηκε ο Ελληνικός χαρακτήρας της Βορείου Ηπείρου και εδόθη­σαν στους κατοίκους των επαρχιών Αργυροκάστρου και Κορυτσάς "εκτεταμένα προνόμια διοικητικά, εκκλησιαστικά, σχολικά και γλωσσικά ισοδυναμούντα προς πραγματικήν αυτονομίαν".

Το Πανηπειρωτικό Συνέδριο, που συνήλθε στο Δέλβινο στις 23 Ιουνίου 1914, ενέκρινε το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας καθώς επίσης οι Μεγάλες Δυνάμεις  και η Αλβανία ,  που το δέχθηκε και το προσυπέγραψε άνευ όρων στις 12 Ιουνίου 1914.

Η Ελλάδα είχε κατακτήσει τον πρώτο επίσημο  διεθνή τίτλο επί της Βορείου Ηπείρου.

Η εκατέρωθεν όμως δυσπιστία των αντιμαχομένων, οδήγησε σε νέες συγκρούσεις, οι οποίες αποτελούν τη Β' φάση του Αυτονομιακού Αγώνα. Οι στρατιωτικές δυνάμεις της Αυτόνομης Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου, όχι μόνο απώθησαν τους επιτιθέμενους Αλβανούς αλλά προχώρησαν και πέραν της οροθετικής γραμμής Τεπελενίου  - Κλεισούρας κλπ., μέχρι του Βερατίου. 

Στο μεταξύ στην Αλβανία η πολιτική κατάσταση χειροτέρευε επικίνδυνα. Παντού επικρατούσε αβεβαιότητα και αναρχία.Γι αυτό στις 14 Οκτωβρίου 1914 οι Μεγάλες Δυνάμεις με τη συγκατάθεση της Ιταλίας ζήτησαν από την Ελλάδα να ανακαταλάβει στρατιωτικά τη Βόρειο Ηπειρο, προκειμένου να επιβάλλει την τάξη και την ασφάλεια στο αναρχοκρατούμενο κράτος της Αλβανίας.

Κατά τον Ελευθέριο Βενιζέλο η πρόσκληση αποτελούσε "την επισημοτέραν διεθνή αναγνώρισιν του ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος το οποίον έχει και δικαιούται να έχη η Ελλάς δια τους ομοεθνείς πληθυσμούς της περιφερείας ταύτης". Με την ανακατάληψη της Βορείου Ηπείρου από τον Ελληνικό στρατό έληξε η Α' φάση του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, του Αγώνα της Ανεξαρτησίας της Βορείου Ηπείρου.

Αφού έγινε η παράδοση της Χώρας στον Ελληνικό στρατό μέσα σε γιορταστική ατμόσφαιρα, η κυβέρνηση της Αυτονόμου Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου παραιτήθηκε, εκδίδοντας την τελευταία εμπνευσμένη εγκύκλιό της. 

Ο Βορειοηπειρωτικός Αγώνας είχε δικαιωθεί. Τα εδάφη της Βορείου Ηπείρου αποτελούσαν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού κράτους. Οι Βορειοηπειρώτες εκπροσωπήθηκαν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με δέκα έξι βουλευτές. Ομως ο πολιτικός διχασμός, η μικροκομματική πολιτική, οι σκοπιμότητες και η έλλειψη εθνικής ομοψυχίας στην Ελλάδα, ήρθαν αρωγοί στις αποφάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων, που είχαν χαράξει διαφορετικά τη μοίρα του τόπου.

 Η ιστορική εξέλιξη επιφύλαξε έκτοτε ποικίλα στάδια στο Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα, χωρίς όμως να οδηγήσει ακόμη στη δίκαιη λύση του.Οι νέες πολιτικές ανακατατάξεις στη Βαλκανική πρέπει να οδηγήσουν ανεπιφύλακτα σε ένα νέο καθεστώς και για τη Βόρειο Ηπειρο, σε μια νέα Αυτονομία μέσα στα πλαίσια της γείτονος, ενέργεια την οποία το αλβανικό κράτος όχι μονάχα πρέπει να σεβαστεί και υιοθετήσει – κάτι που δεν έκανε στο παρελθόν – αλλά και να υποστηρίξει. 

Εχει βαρύνουσα σημασία η άποψη του Γεν. Γραμματέα του UNPO (UNREPRESENTED NATIONS AND PEOPLES ORGANIZATION) στις 18/4/94 στη Χάγη ότι, «εάν μια μειονότητα αγωνισθεί αποφασιστικά και δημιουργήσει ακόμα και ταραχές, τότε γίνεται γνωστή και μπορεί να αγωνίζεται για τα δίκαιά της με πιθανότητα επιτυχίας. Εάν μείνει σε μια ειρηνική συμπεριφορά μόνο, τότε θα εξαφανιστεί, με τις μεθοδεύσεις καταπίεσης, εθνικής εκκαθάρισης με αμφίδρομες μεταφορές πληθυσμών και με άλλες μεθόδους του κυρίαρχου κράτους».

Υποστήριξη όμως  που πρέπει να έχει το δίκαιο αίτημα της Αυτονομίας και από την Ελληνική πλευρά, κάτι το οποίο δεν βλέπουμε με σαφήνεια στις δηλώσεις – ούτε λόγος για  πράξεις - των πολιτικών.

Και επειδή το εθνικό αυτό θέμα είναι και πολιτικό,  και του οποίου η λύση  θα πρέπει να δρομολογηθεί μέσα από τα διεθνή fora και με βάσει τις διεθνείς συνθήκες που υπαγορεύουν το μέλλον των εθνικών μειονοτήτων, καλό θα ήταν  τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα  να συμπεριλάβουν στην αντζέντα των εξωτερικών θεμάτων και το Βορειοηπειρωτικό, πριν είναι αργά.

Ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός έχει  “χορτάσει” από παχιά λόγια, από “επιθέσεις φιλίας”, από συνθηματολογία «περί γέφυρας φιλίας»  της μειονότητας, από πολιτικάντικη και ξύλινη γλώσσα που δεν   διστάζει, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας να  εκμεταλλεύεται το πολύπαθο  αυτό κομμάτι του ελληνισμού, χωρίς όμως να δεσμεύεται για το πρακτέον.

του Χρύσανθου Σιχλιμοίρη (πρόεδρου ΣΦΕΒΑ ΕΕ Ιωαννίνων) - έχει δημοσιευτεί και στο www.antibaro.gr

ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ  ΒΟΡΕΙΟΣ  ΗΠΕΙΡΟΣ

(Αξέχαστες Ιστορικές στιγμές)

17 Φεβρουαρίου 1914. Ιστορική μέρα για τον Βορειοηπειρωτικό αγώνα. Για άλλη μια φορά ξαναζωντανεύει ο ηρωϊσμός κι η φιλοπατρία, που πριν 90 τόσα χρόνια οι Ιερολοχίτες στο Δραγατσάνι την υπέγραψαν με το αίμα και τη θυσία τους.

             Έτσι και τώρα. Στις 4 το απόγευμα πάνω από 2000 Ιερολοχίτες, έχοντας επί κεφαλής τον Πρόεδρο και τα μέλη της Κυβερνήσεως, κήρυξαν επίσημα την αυτονομία ολόκληρης της Βορείου Ηπείρου, στο Αργυρόκαστρο.

             Στη μεγάλη τούτη ώρα ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος, γεμάτος συγκίνηση μίλησε στα πλήθη : «Αδελφοί Ηπειρώτες ..., η Ήπειρος... έχοντας την ελπίδα της στο Θεό και στηριγμένη στη δύναμη των παιδιών της και στη βοήθεια όλου του Ελληνισμού, με αρχηγό τον Γεώργιο Ζωγράφο ρίχνεται στον αγώνα κι ανυψώνει, σαν σημαία της αυτονομίας, την παλιά βυζαντινή σημαία...

             Η Ήπειρος είναι αποφασισμένη να την διατηρήσει απρόσβλητη και μόνο αν θα πατήσουν στο πτώμα και του τελευταίου Ηπειρώτη, θα μπορέσουν οι εχθροί ν’ απλώσουν πάνω της βέβηλο χέρι. Ηπειρώτες ! ... Εμπρός για την πίστη και την Πατρίδα ! Ζήτω η ανεξάρτητη Ήπειρος ! ...».

             Την άλλη μέρα, στις 18 Φεβρουαρίου, η Κυβέρνηση της αυτόνομης Ηπείρου κυκλοφορεί μια προκήρυξη, με την οποία προσκαλεί όλους τους Ηπειρώτες να δώσουν το παρών στο μεγάλο αγώνα.

             «Ηπειρώτες, 

... Η απόφαση για την «αυτόνομη πολιτεία της Βορείου Ηπείρου» πάρθηκε, γιατί η πατρίδα μας κινδυνεύει ... Μας αποσπούν απ’ την αγκαλιά της μητέρας μας Ελλάδας. Μας αρνούνται την αυτοδιοίκηση στο αλβανικό κράτος. Μας αρνούνται ακόμα και τις εγγυήσεις, που θα μας περιφρουρούσαν τη ζωή, τη θρησκεία, την περιουσία, την εθνική μας ύπαρξη ...

             Γι’ αυτούς τους λόγους,

             Κ η ρ ύ σ σ ε ι

            Η Βόρειος Ήπειρος την ανεξαρτησία της και προσκαλεί τους πολίτες της, με κάθε θυσία, να υπερασπίσουν την ακεραιότητα του εδάφους και τις ελευθερίες της εναντίον κάθε προσβολής.

Η προσωρινή Κυβέρνηση

Ο Πρόεδρος

Γεώργιος Χρ. Ζωγράφος

Τα μέλη

Ο Δρυϊνουπόλεως, Βασίλειος

Ο Κορυτσάς, Γερμανός

Ο Βελλάς και Κονίτσης, Σπυρίδων».

Λίγες μέρες αργότερα, στις 27 Φεβρουαρίου, βγαίνει το διάταγμα της επιστρατεύσεως που καλεί στα όπλα όλους τους μάχιμους, από 18 μέχρι και 40 χρόνων.

Ημέρα επιστράτευσης ορίστηκε η 1η Μαρτίου. Μέσα σε τρεις μέρες όλοι έπρεπε να παρουσιαστούν, όπου όριζε το διάταγμα.

Η ανταπόκριση που είχε σ’ όλη τη Βόρειο Ήπειρο το απελευθερωτικό κίνημα, φαίνεται κι απ’ την προκήρυξη του προέδρου της αυτόνομης Πολιτείας της Ηπείρου, στις 21 Φεβρουαρίου 1914.

«... Γεμάτος ευγνωμοσύνη βλέπω την αφοσίωση και την εμπιστοσύνη του Ηπειρωτικού λαού προς τους αρχηγούς της αμυνόμενης πατρίδας μας. Γεμάτος από ελπίδα και θάρρος βλέπω τον ενθουσιώδη πατριωτισμό σας πάνω στον οποίο στηρίζεται η τύχη της χώρας. Κανένα μίσος εναντίον της Αλβανίας δεν «οπλίζει το χέρι μας... Άμυνα, μέχρις εσχάτων, είναι το μόνο μέσο σωτηρίας που μας απομένει. Άμυνα, όμως, ενός ευγενικού και πολιτισμένου λαού..., που σέβεται τα δίκαια όλων των πολιτών, Χριστιανών η Μωαμεθανών...»

Φτάνει η μέρα της επιστράτευσης, 1 Μαρτίου 1914. Το Αργυρόκαστρο, όπως κι άλλες πόλεις, γεμίζουν από Ιερολοχίτες, που ολοπρόθυμα είναι αποφασισμένοι να δώσουν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας τους. Μήνες τώρα ζούσαν μ’ αυτό το όνειρο. Και, να, που ’φτασε η ώρα να ριχτούν στη μάχη.

Ανάμεσα στους φλογερούς Ιερολοχίτες, κι οι σπουδαστές του Διδασκαλείου της Ζωσιμαίας Σχολής των Ιωαννίνων.

Την άλλη μέρα, στις 2 Μαρτίου το πρωϊ, στη Μητρόπολη Αργυροκάστρου τελέστηκε κατανυκτική Θεία Λειτουργία. Και μετά, ένας νεαρός Ιερολοχίτης, σπουδαστής του Διδασκαλείου προσφώνησε τον Πρόεδρο Γ. Ζωγράφο :

             «Εξοχώτατε,

             Όταν ακούσαμε την πρόσκλησή Σας, χωρίς κανένα δισταγμό εγκαταλείψαμε τα σχολικά θρανία, με την απόφαση, Ηπειρώτες κι εμείς, να τρέξουμε στη φωνή της σφαγιαζομένης Ηπείρου. Αυτής της πατρίδας, που συνεχίζει τους εθνικούς άθλους των ηρωϊκών Σουλιωτών κι είναι αποφασισμένη να ταφεί κάτω απ’ τα ερείπιά της παρά να παραδοθεί σε δολοφόνους σφαγιαστές. Το δίκιο κι η ιερότητα του αγώνα μας αλλά κι η έμπρακτη αλληλεγγύη των συμπατριωτών μας, όπου κι αν βρίσκονται, θα πρέπει σ’ όλους μας να δυναμώνει την πεποίθηση, ότι ο ευγενέστατος αυτός αγώνας μας, στο τέλος θα ευοδωθεί...».

Χαρακτηριστικός είναι κι ο διάλογος ανάμεσα σ’ ένα Ηπειρώτη Ιερολοχίτη της Δερβιτσάνης που είχε τότε ορισθεί σαν ένα από τα στρατολογικά κέντρα και στον Άγγλο απεσταλμένο, μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου. Το αντιγράψαμε απ’ την Εφημερίδα «Πυρσός Βορείου Ηπείρου», Φεβρουάριος 1980.

             -Πόσα φυσίγγια έχεις ; ρωτάει ο Άγγλος.

             -Αυτά που ’χω στις θήκες μου, του απαντάει ο Ιερολοχίτης.

             -Πόσα είναι ;

             -Εξήντα.

             -Αυτά μόνο έχεις ;

             -Έχω και σαράντα στο κατάλυμά μου.

             -Δηλαδή, εκατό. Άλλα δεν έχεις ;

             -Όχι, αποκρίνεται ο Δερβιτσιώτης.

             -Με εκατό φυσίγγια θα πολεμήσεις ; Γίνεται πόλεμος με εκατό φυσίγγια ; Κι άμα σωθούν αυτά, τι θα κάνεις ;

             -Και την Κυβέρνηση γιατί τη σχηματίσαμε, μυλόρδε, παρά για να φροντίσει, τι θα κάνουμε, όταν σωθούν τα 100 φυσίγγια. Και τα χρήματα που δίνουν οι Ηπειρώτες, γιατί άλλο παρά για φυσίγγια τα δίνουν...

             -Έχετε, λοιπόν, χρήματα ;

             -Στέλνουν οι Ηπειρώτες κάθε μέρα.

             -Έχουν στείλει πολλά ;

             -Ως δύο-τρία εκατομμύρια για πρώτη δόση. Και στέλνουν καθημερινά και δέκα έξι σωστά χρόνια μπορούμε να κρατήσουμε πόλεμο με στρατό 50.000 στο πόδι , μιλόρδε.

             -Αλλά ο Βηδ (ο Αλβανός ηγεμόνας) θα σας δώσει όσα προνόμια κι εγγυήσεις θέλετε. Γιατί είσαστε τόσο αδιάλλαχτοι ;

             -Αν οι Γάλλοι, μιλόρδε, σας έδιναν όλων των ειδών τα προνόμια και σας έπαιρναν την Αγγλία, τι γνώμη θα δίνατε, Άγγλοι σεις ;

             -Αυτό είναι άλλο, είπε νευρικά.

             -Είναι κάτι περισσότερο από όμοιο, μιλόρδε. Στο σπίτι του νοικοκύρη δε δίνει προνόμια ο φιλοξενούμενος αλλ’ ο νοικοκύρης, αν θέλει, δίνει, όσα του αρέσει. Κι εμείς μέσα τώρα στην Αυτόνομη Ήπειρο δεν έχουμε άλλο σκοπό παρά να τους θεωρήσουμε όλους ίσους κι ελεύθερους, να δώσουμε εγγυήσεις, και προνόμια κι ο,τι θέλουν, αλλά να ’μαστε εμείς οι νοικοκυραίοι και να μη μας δώσουν σαν να ’μαστε νοικάτορες. Αυτή είναι η ουσία, μιλόρδε, και τα τουφέκια γι’ αυτή κι όχι για καμιά άλλη δουλειά έχουν το φουσέκι.

Μ’ αυτή τη δύναμη της ψυχής, με τη θερμή πίστη, ότι ο Θεός θα ευλογήσει το δίκαιο αγώνα τους και με τη συνείδηση, ότι εκτελούν χρέος ιερό προς την πατρίδα τους, ρίχνονται στη μάχη.

Ξέρουν, βέβαια, ότι ο εχθρός είναι και σε αριθμό και σε όπλα και σε ξένη βοήθεια, σε πολύ καλύτερη θέση απ’ αυτούς.

Κι όμως, οι Ηπειρώτες δε λιποψυχούν. Γιατί ξέρουν κάτι άλλο, πολύ σημαντικό. Ότι, όταν κανείς αγωνίζεται για τα ιερά και τα όσια της φυλής του, εκείνο που μετράει πάνω από υλικό εξοπλισμό κι αριθμητική δύναμη, είναι της ψυχής η φλόγα κι η αντοχή.

Γι’ αυτό και προχωρούν αποφασιστικά, γενναία. Όπως ταιριάζει στους Έλληνες κάθε εποχής , όταν η πατρίδα τους καλεί να υπερασπιστούν την τιμή και τη λευτεριά της.

Ο  ΥΜΝΟΣ  ΤΗΣ  ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ  ΗΠΕΙΡΟΥ

Πεντακόσια χρόνια σκλάβοι,

κάτω απ’ άγριο ζυγό,

ζούσαμε με μιαν ελπίδα,

η Ήπειρός μας πως θα γίνει

μιαν ημέρα Ελληνική.

Και μιαν αυγινή του Μάρτη,

σπάνε ξάφνου τα δεσμά

και με περισσή λαχτάρα

χαιρετάμε δακρυσμένα

την πανώρια Ελευθεριά.

******

Τη χαρήκαμε ένα χρόνο

μ’ όλη της την ομορφιά...

Τώρα φεύγουν, μας αφήνουν

σε μιαν άκρη απελπισιά...

Μ’ από κάτω απ’ τη σκιά της

όποιος έμαθε να ζει

ξέρει πως και να πεθάνει

πριν την αποχωρισθεί.

- Στάσου αντρίκεια Ηπειρώτη

και δεν είσαι μοναχός.

Τον ιερό σου τον αγώνα

παραστέκει ο Ελληνισμός !

 (Από το βιβλίο «Αξέχαστες Ελληνικές Πατρίδες» Τεύχος Β :Βόρεια Ήπειρος Εκδόσεων «Ζωής του Παιδιού» )

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ! ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΑ ΤΣΟΓΛΑΝΙΑ ΤΩΝ ΤΣΙΠΡΟΚΑΜΜΕΝΩΝ ΠΕΤΡΟΒΟΛΗΣΑΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ 11ΧΡΟΝΟΥ ΑΦΓΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΔΑΦΝΗ

Μετά τον θόρυβο που δημιούργησαν τα εγχώρια όργανα των Σόρος και CIA, με τον 11χονο από το Αφγανιστάν που τελικά δεν κράτησε την σημαία αλλά την πινακίδα στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, ήρθε και η προβοκάτσια.

Παρακρατικά τσογλάνια των Τσιπροκαμμένων επιτέθηκαν με πέτρες τα ξημερώματα στο σπίτι όπου διαμένει ο 11χρονος με τους γονείς του, στην Δάφνη, προκαλώντας ζημιές σε πόρτες και παράθυρα. Τα υπόλοιπα, περί δήθεν «ρατσιστικής επίθεσης», τα ανέλαβαν ήδη τα μιλημένα ΜΜΕ και η «Αντιρατσιστική» Υπηρεσία της Αστυνομίας. Όπως καταλαβαίνετε, αναμένεται συνέχιση της χρυσαυγιάδας, με σκοπό να καλυφθεί το ρεζιλίκι από τις καταθέσεις των «προστατευόμενων μαρτύρων» στην δίκη της Χρυσής Αυγής!

- Οι εθνικιστές δεν είναι ΗΛΙΘΙΟΙ. Ασφαλώς και δεν φταίει σε τίποτα το 11χρονο παιδάκι και η οικογένειά του, που χειραγωγήθηκαν από το κομμουνισταριό! 

-Βάζετε ένα στοίχημα ότι οι «άγνωστοι ρατσιστές» δεν πρόκειται να εντοπισθούν και να συλληφθούν ποτέ;

Κάποιοι βγάζουν λεφτά 

από την «Δίκη της Χρυσής Αυγής»

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος: Το αντεθνικό σύστημα βλέποντας ότι δεν μπορεί να μας εξουδετερώσει, διαδίδει πως δεν… υπάρχουμε!

Απάντηση στην βρώμικη προπαγάνδα και στους ψευτοπατριώτες που παριστάνουν τους εθνικιστές

Ο πόλεμος κατά της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ τους τελευταίους μήνες έχει πάρει χαρακτήρα ολοκληρωτικό και αυτό δείχνει και την απελπισία του σάπιου πολιτικού κατεστημένου από το ένα άκρο μέχρι το άλλο να σταματήσει την Χρυσή Αυγή. Γιατί δεν είναι μόνον οι εμπαθείς κομμουνιστές, ούτε και οι ανθέλληνες φιλελεύθεροι, οι οποίοι θυσιάζουν τα πάντα για το κέρδος και τους αριθμούς της οικονομίας, είναι και κάτι μαϊμούδες “πατριώτες”, οι οποίοι δήθεν ανησυχούν για το μέλλον της Ελλάδος!

Η απόλυτη συνωμοσία σιωπής

Σε παλαιότερους χρόνους μας συκοφαντούσαν συστηματικά, αλλά με τον τρόπο αυτό, χωρίς να το θέλουν, μας προβάλλανε. Τώρα κατά κανόνα έχουν επιλέξει έναν άλλον δρόμο, την απόλυτη συνωμοσία σιωπής, για τις πολιτικές μας θέσεις, τις δραστηριότητές μας, την δράση μας σε ολόκληρη την χώρα.

Έχουν και έναν άλλο λόγο οι “νταβατζήδες” να θέλουν να θάψουν την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να αναδείξουν σε κρίσιμο και ρυθμιστικό πολιτικό παράγοντα το ΠΑΣΟΚ, για το οποίο είχα πει στην συνέντευξη τύπου στα πλαίσια της ΔΕΘ στην Θεσσαλονίκη, τον στίχο του λαϊκού τραγουδιού “δεν ζωντανεύουν οι νεκροί, όσο κι αν κλαις δεν ωφελεί”. 

Αυτοί, όμως μέσα στην απελπισία τους επιμένουν μη έχοντας άλλη λύση, αφού και κάποιοι ακροδεξιοί γιαλαντζί που προβάλλουν έχουν πατώσει απελπιστικά! Για τον σκοπό αυτό και η συνεχής προβολή της Φώφης και από κάποιες εφημερίδες, οι οποίες παριστάνουν τις δεξιές και ανυποχώρητες και ταυτόχρονα υποστηρίζουν τον Κοτζιά και τον Καμμένο και οι ψεύτικες δημοσκοπήσεις.

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν… υπάρχει!

Τώρα τελευταία, λοιπόν, για να κτυπήσουν την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ανακάλυψαν ένα νέο σχέδιο και μέσα από διαδίκτυο, πουλημένες φυλλάδες και εξωνημένα τηλεπαράθυρα διαδίδουν ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ διαλύεται, ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν υπάρχει! Και χρησιμοποιούν σαν επιχείρημα την αποχώρηση κάποιων ανύπαρκτων πολιτικά προσώπων, που οι ίδιοι δεν τους ήξεραν μέχρι να αποχωρήσουν από την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και έγιναν πολιτικά… διάσημοι διά της… αποχωρήσεως!

Δεν τους φτάνει όμως μόνον αυτό… Ισχυρίζονται ότι από μόνη της η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν θέλει να ανέβει και ότι δεν δραστηριοποιείται! Και ποιοι το λένε αυτό; Μα οι ίδιοι, που θάβουν επιμελώς και συστηματικά κάθε δραστηριότητά της. Έφτασαν στο σημείο να γράφουν ότι εγώ προσωπικά έχω περιορίσει την πολιτική μου δράση!

Ας κάνουμε μια μικρή παράθεση των δημόσιων πολιτικών παρεμβάσεών μου του τελευταίου σχεδόν μηνός για να καταλάβετε πόσο στημένοι ψεύτες είναι. Στις 13 Σεπτεμβρίου 2017 έδωσα συνέντευξη τύπου στην ΔΕΘ, η οποία παράνομα δεν μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση και στην οποία ήταν απόντες οι εκπρόσωποι όλων των εφημερίδων και ύστερα μας κατηγορούν ότι δεν μιλάμε, την στιγμή που όταν μιλάμε ούτε μας ακούνε, ούτε γράφουν λέξη γι’ αυτό!

Συνεχείς παρεμβάσεις, ομιλίες και εκδηλώσεις, συνεντεύξεις στους τηλεοπτικούς σταθμούς της Βορείου Ελλάδος “Εγνατία” και Center TV, εκδήλωση για τις πολύτεκνες οικογένειες και προσφορά σχολικών ειδών. Δήλωση προσωπική δική μου για την οικολογική καταστροφή στον Σαρωνικό, για το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών, για το μέγα εθνικό θέμα της Θράκης, για την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ, ομιλία στα κεντρικά γραφεία μας στο Μέτωπο Νεολαίας, ομιλία επίσης στον Πειραιά στα κεντρικά μας γραφεία, έχοντας απέναντί μας αντισυγκέντρωση από όλο τον μαρξιστικό υπόκοσμο.

Σφοδρή αντιπαράθεση στη Βουλή τόσο εμού προσωπικά όσο και των βουλευτών της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ για το νομοσχέδιο για την “αλλαγή φύλου”. Χαρακτηριστικό είναι ότι από τους 57 βουλευτές που γράφτηκαν για να μιλήσουν στην συζήτηση του νομοσχεδίου αυτού οι 11 ήταν της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και ύστερα κάποια πληρωμένα σκουπίδια που παίζουν βρώμικα παιχνίδια συμφερόντων λένε ότι δεν λέμε λέξη, ότι ρίχνουμε τους τόνους!

Ας διαβάσουν την ομιλία μου στα πρακτικά της Βουλής που προκάλεσε την αντίδρασή τόσο του Βούτση όσο και του Κοντονή! Την επόμενη μάλιστα ημέρα υπήρχε και σφοδρή αντιπαράθεση δική μου με τον Κοντονή όπου τον είπα κατά πρόσωπο μπολσεβίκο και ότι καλύπτει εγκληματίες και δολοφόνους.

"Αmber alert”: Χάθηκε… κόμμα!

Αυτά όμως δεν τα βλέπουν, δεν τα γράφουν άρα δεν υπάρχουμε… Το μόνον που δεν έκαναν ήταν να βάλουν amber alert και να πουν ότι χάθηκε … κόμμα! Βεβαίως και χάθηκε από τις βρώμικες φυλλάδες τους που πληρώνουν οι “νταβατζήδες” και από τα ρυπαρά κανάλια που πληρώνει ο Ελληνικός Λαός. Και δεν είναι τυχαίο ότι λένε τα ίδια από την άκρα αριστερά μέχρι την λεγόμενη ακροδεξιά και αναφέρομαι σε κάποιους επαγγελματίες πατριώτες, για τους οποίους απόλυτα ισχύει η ρήση ότι ο πατριωτισμός είναι το έσχατο καταφύγιο των απατεώνων.

Θα πρέπει όμως να καταλάβουν όλοι όσοι διαβάζουν την εφημερίδα αυτή και προπαντός όσοι έχουν την τιμή να πιστεύουν στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ότι οι χειρότεροι εχθροί μας είναι οι πεμπτοφαλλαγγίτες ψευτοπατριώτες, οι οποίοι παριστάνουν τους φίλους των Ιδεών μας και με ύπουλο τρόπο κτυπούν με όλες τους τις δυνάμεις την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!

Μάταιος ο κόπος τους, προσπαθούν τόσα χρόνια να μας λυγίσουν και δεν κατάφεραν το ελάχιστον και μη ανησυχούν η ώρα της ανόδου της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ έρχεται και σίγουρα δεν θα έλθει από αυτούς οι οποίοι θάβουν με επιμονή την δράση του Κινήματός μας.

Γυρίστε τις πλάτες Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες, φτύστε κατάμουτρα τους “εθνικόφρονες της πεντάρας”, που κατηγορούν την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και μη τους πιστεύετε όταν λένε ότι δήθεν μας ψηφίσανε και ότι είναι μαζί μας. Λένε ψέματα! Στα χέρια τα δικά σας είναι η Σημαία του Αγώνα. Σπάστε την συνωμοσία της σιωπής των πληρωμένων κονδυλοφόρων και δώστε μαζί μας τον Αγώνα για μια Νέα Ελλάδα χωρίς προδότες και προσκυνημένους.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος

Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή

Ελληνικός Εθνικισμός (Ε.Ε) και διαφορές του με Φασισμό και Ναζισμό

Οι ιδεολογικές διαφορές του Ελληνικού Εθνικισμού με διάφορες μορφές καθεστώτων εθνικού ολοκληρωτισμού, οι οποίες αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη, κατά την περίοδο του μεσοπολέμου είναι οι ακόλουθες:

Διαφορά 1η

Ο Ελληνικός Εθνικισμός έχει ως αντικείμενο και ως θεμέλιο τη φυλή υπό στενή έννοια, δηλαδή το έθνος – φυλή και όχι τη φυλή-ανθρωπολογικό κλάδο, δηλαδή την ομοφυλία.

Διαφορά 2η

Ο Ε.Ε. πιστεύει στο αυτόχθον και παλαίχθον του Ελληνικού Έθνους, το οποίο θεωρεί βιολογικό και ιστορικό κατάλοιπο της Αιγαίας φυλής, η οποία δημιουργήθηκε και εξελίχθηκε στο χώρο της Αιγαιίδος Γης, ο οποίος ήταν χώρος ανθρωπογένεσης (βλ. πορίσματα Άρη Πουλιανού).

Διαφορά 3η

Ο Ε.Ε. είναι βαθύτατα ανθρωπιστικός, δηλαδή είναι αμυντικού χαρακτήρα και στόχο έχει την προστασία του εθνικού κράτους, την απελευθέρωση των αλύτρωτων ομοεθνών, την ταύτιση των κρατικών συνόρων με τα εθνικά ιστορικά όρια και κυρίως τη διαφύλαξη της φυλετικής καθαρότητας του Έθους ως προϋπόθεση για να διατηρήσει το Έθνος τις αρετές του ή να επιτελέσει τον εκπολιτιστικό του ρόλο. 

Ο Ε.Ε. δεν είναι πολεμοκάπηλος και δεν έχει ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα, δηλαδή δεν εκτρέπεται σε σωβινισμό, μολονότι καλλιεργεί ως πρότυπα τον ηρωικό άνθρωπο, το ηρωικό ήθος, την πολεμική αρετή, την ανδρεία και την αγωνιστική κοσμοθέαση του ιστορικού γίγνεσθαι. Απορρίπτει τις θεωρίες περί ζωτικού χώρου, οι οποίες αποτέλεσαν βασική ιδεολογική παράμετρο καθεστώτων εθνικού ολοκληρωτισμού του μεσοπολέμου, καθ’ ότι θεωρεί ότι κάθε έθνος πρέπει να δρα εντός των εθνικών του ιστορικών ορίων, χωρίς να επιδιώκει ιμπεριαλιστικές επεκτάσεις σε εδάφη που δεν του ανήκουν ιστορικά, προκειμένου να αποκτηθεί ζωτικός χώρος.

Διαφορά 4η

Ο Ε.Ε., μολονότι δέχεται ότι τα πάντα στη φύση υπόκεινται σε ιεράρχηση και καμία έμβια οντότητα (άτομα, φυλή, είδος – γένος) δεν είναι ίση μεταξύ της, ωστόσο δεν μηδενίζει τη χρησιμότητα των άλλων ειδών ακόμη και των πλέον πρωτόγονων και οπωσδήποτε δεν θέλει την εξάλειψή τους ή τη μετατραπή τους σε δούλους ή είλωτες.

 Αναγνωρίζει ότι κάθε τι που υπάρχει στη φύση υπάγεται και υπόκειται στο μέγιστο οικολογικό νόμο της βιοποικιλότητας, ο οποίος αποτελεί την πλέον σαφή εκδήλωση της Θείας Βούλησης στο θαύμα της δημιουργίας. Απάδει, λοιπόν, και απαξιώνει τις θεωρίες που ανέπτυξαν τα κινήματα του εθνικού ολοκληρωτισμού του μεσοπολέμου στην κεντρική Ευρώπη περί εθνοτήτων, φύσει γεννημένων δούλων, ή περί οντοτήτων των οποίων η ύπαρξη στον πλανήτη είναι περιττή και ως εκ τούτου απλώς ανεκτή. 

Κατά συνέπεια ο Ε.Ε., μολονότι έχει ως βασική ιδεολογική αρχή τον υγιή φυλετισμό, αντιτάσσεται στην παρεκτροπή του εν λόγω φυλετισμού σε ρατσισμό, μισανθρωπία, εκδήλωση αισθημάτων περιφρόνησης και εχθρότητας, άνευ λόγου, σε διαφορετικές φυλές μόνο λόγω της βιολογικής τους διαφοράς. Τα ως άνω βέβαια δεν αναιρούν τη βασική ιδεολογική αρχή του Ε.Ε. περί πάταξης της λαθρομετανάστευσης, αποτροπής και παρεμπόδισης της ανάμιξης των πληθυσμών και την παντί σθένει αντίθεση στην υβριδοποίηση, νόθευση και μιγαδοποίηση των πληθυσμών.

Διαφορά 5η

Ο Ε.Ε. πιστεύει στον Χριστό και στην Ορθοδοξία. Σέβεται βεβαίως τη μεταφυσική κοσμοθέαση και το θρησκευτικό βίωμα των αρχαίων προγόνων. Ωστόσο δεν απορρίπτει την ορθοδοξία, προκειμένου να αναβιώσει το δωδεκάθεο ή οποιαδήποτε άλλη πολυθεϊστική θρησκεία.

Διαφορά 6η

Ο Ε.Ε. έχει ως ιδεολογικό άξονα το Έθνος και θεωρεί ότι το Κράτος είναι απλά το μέσο για την επίτευξη των σκοπών του Έθνους. Σ’ αυτό ευρίσκεται σε μέγιστη αντίθεση με τον Ιταλικό φασισμό, ο οποίος θεοποιεί, ιεροποιεί και απολυτοποιεί το κράτος, θεωρώντας το Έθνος ως δημιούργημα του Κράτους.

Διαφορά 7η

Ο Ε.Ε., σε αντίθεση με τον Γερμανικό Εθνικοσιαλισμό, δεν θεωρεί ότι το έθνος συμπυκνούται και προσδιορίζεται στο πρόσωπο ενός εκλεκτού πανίσχυρου ηγέτη, Φύρερ, αλλά θεωρεί ότι το Έθνος καθ’ εκάστη ιστορική περίοδο ενσαρκούται, δια του ομοιογενούς φυλετικά λαού, ο οποίος φέρει τις ιδιότητες του Έθνους και ανήκει σ’ αυτό, ο οποίος λαός, βεβαίως, δεν αποτελεί κυβερνητικό υποκείμενο της ιστορίας αλλά αποτελεί τη δεξαμενή από την οποία ξεπηδά η φυσική ηγέτιδα τάξη του, η πνευματική αριστοκρατία, η οποία θα πρέπει να ηγείται αυτού.

Διαφορά 8η

Ο Ε.Ε. θεωρεί ότι θεμέλιο του πολιτεύματος είναι μεν μία οργανική κοινωνία, της οποίας όμως τα δομικά της στοιχεία αποτελούν οι κοινότητες και όχι οι συντεχνίες και οι επαγγελματικές ενώσεις όπως στο φασισμό, ούτε οι κομματικές συνιστάμενες (νεολαία, τάγματα εφόδου, στρατιωτική ηγεσία, πολιτικό γραφείο), όπως στο Γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμό.

Διαφορά 9η

Ο Ε.Ε. είναι ιδεολογία αντιπλουτοκρατική ιδεολογία, η οποία εκφράζει τον εργαζόμενο λαό και στον όρο αυτό εντάσσει τον κάθε ένα ο οποίος εργάζεται, παραγωγικώ όχι μεταπρατικώ τω τρόπω, για την ενδυνάμωση της εθνικής οικονομίας. Συνεπώς στην ως άνω κατηγορία εντάσσει τον εργάτη, τον υπάλληλο, τον αγρότη, τον επιστήμονα, τον μικροαστό, τον βιοτέχνη και τον υγιή κεφαλαιούχο επιχειρηματία.

Ο Ε.Ε. δέχεται την ιδιωτική πρωτοβουλία, αντιτάσσεται ωστόσο στην ελεύθερη οικονομία της αγοράς η οποία δεν είναι τίποτα αλλά παρά η άκρατη ασυδοσία του λιμπεραλισμού. Η οικονομία θα πρέπει να είναι σχεδιαζόμενη από το κράτος και η όποια ιδιωτική πρωτοβουλία θα πρέπει να εντάσσεται στον εν λόγω κρατικό σχεδιασμό και να εναρμονίζεται με τους σκοπούς του. Αλλιώτικα είναι ασύμφορη, αντιπαραγωγική και εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα του ιδιώτη και μετατρέπει τον κεφαλαιούχο σε κεφαλαιοκράτη.

Βασική αρχή είναι ότι η πολιτική καθορίζει την οικονομία και όχι η οικονομία την πολιτική. Ο κοινωνισμός του Ε.Ε. συνάδει τις μαρξιστικές θεωρίες περί ταξικής πόλης και περί ηγεμονίας του βιομηχανικού εργάτη, δηλαδή του προλεταριάτου. Σημείο αναφοράς του είναι το σύνολο του εργαζόμενου λαού και όχι μόνο το προλεταριάτο, το οποίο βέβαια χαίρει ίσης προστασίας με το σύνολο του εργαζόμενου λαού.

Για τον Ε.Ε. ο σοσιαλισμός είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι νομοτέλειας ταξικής επικράτησης και πρωτίστως είναι ζήτημα παρεμπόδισης εκφυλισμού του πολιτεύματος, το οποίο πρεσβεύει, από αριστοκρατικό τιμοκρατικό.

Διαφορά 10η

Ο Ε.Ε. ως πολίτευμα προβάλλει την λαϊκή κοινοτική εθνοκρατική αριστοκρατία, αντιτάσσεται σε κάθε μορφή δικτατορίας (στρατιωτική, μονοκομματική, κορπορατική), ανατάσσεται επίσης και πρωτίστως σε κάθε έννοια αντιπροσωπευτικού καθεστώτος και ιδίως στο φαυλοκρατικό κοινοβουλευτισμό. Θεωρεί το λαό άμεσο υποκείμενο διακυβέρνησης στον τομέα όπου ο λαός κατέχει τις απαραίτητες γενικές γνώσεις για τον καθορισμό αντίληψης και σχηματισμό γνώμης επί των φλεγόντων θεμάτων.

Ο λαός ασκεί αυτή την εξουσία, άμεσα με λαϊκές συνελεύσεις και δημοψηφίσματα παντός είδους (γειτονιάς, συνοικιακά, επαγγέλματικά, πανεθνικά). Για τα ζητήματα υψηλής διακυβέρνησης, ωστόσο, τα οποία απαιτούν εξειδικευμένες γνώσεις κυβερνητικής και των συναφών επιστημών, αρμόδια για την άσκηση εξουσίας και διακυβέρνησης είναι η ηγέτιδα αριστοκρατία του έθνους, η οποία καθορίζεται, μέσα από αξιοκρατικούς τρόπους επιλογής, οι οποίοι θα αναπτυχθούν εν καιρώ και η οποία θα είναι ισόβια. 

Μια καλή ένδειξη συνδυασμού λαϊκής και συνάμα αριστοκρατικής διακυβέρνησης, αποτελεί το πολίτευμα της αρχαίας Σπάρτης, προσαρμοσμένο στα δεδομένα της εποχής.

ΑΚΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ

Η ζωή των ανθρώπων και τού Έθνους είναι μια κλίμακα με διαρκείς στάσεις και ακόμη περισσότερα σκαμπανεβάσματα. Υπάρχει η τελείωση και η αποτελείωση, η τελειοποίηση και η κατασυντριβή, η ακμή και η παρακμή. Με άλλα λόγια, υπάρχει η ωραιότητα τής ψυχής και η δημιουργικότητα των έργων ή η ανηθικότητα και τα χαλάσματα τής κοινωνίας. Η πορεία που θα ακολουθήσει το Έθνος χαρακτηρίζει την αξία ή την αναξιότητα έκαστης γενιάς.

Κάθε Έλληνας και κάθε Ελληνίδα φέρουν ακέραιη την ευθύνη για την πορεία τής Φυλής μας. Όταν μια αυλή δροσίζεται, η δροσιά αυτή θα απλωθεί και στις υπόλοιπες αυλές. Όταν μια αυλή πάρει φωτιά, αν δεν σπεύσει η γειτονιά να την σβήσει, τότε η φωτιά θα απλωθεί και θα ισοπεδώσει την γειτονιά. Κι αν πάλι ένας εχθρός θελήσει να αλώσει την γειτονιά και βρει κάθε ένοικο σαν μια βέργα μοναχή, η γειτονιά θα εκλείψει. Αν όμως όλοι οι ένοικοι γενούν πολλές βέργες ενωμένες και μαχητικές, τότε η γειτονιά θα ζήσει και θα μακροημερεύσει.

Μια γεωπολιτική αυλή που πρέπει να την ευπρεπίσουμε και να την καλλιεργήσουμε είναι η Ελλάδα μας. Ένας οίκος που χρειάζεται πολλές και νεανικές ψυχές για να την δροσίσουν με την πνοή τους. Ένας ζωντανός οργανισμός που έχει ανάγκη όλα του τα κύτταρα και όλες του τις αισθήσεις, στην κεφαλή και το σώμα, στην ηγεσία και την κοινωνία, συγκοινωνούντα δοχεία. Τα κτίσματα, οι τέχνες, οι επιστήμες, η φύση όλη, ένας πολιτισμός που προάγει τον ελληνισμό. Και ο ελληνισμός ακροπόλεις και στρατός που απλώνεται και χαλάει ασχήμιες και βαρβάρους.

Η παρακμή πάλι είναι κι αυτή στοιχείο τής ζωής, άλλοτε αναπόφευκτο και στιγμιαίο, άλλοτε όμως απαράδεκτο και χρονίζον. Αν είναι στιγμιαία η παρακμή, τούτο έχει να κάμει με την κόπωση τού Έθνους, με έναν ανάποδο καιρό, με τις μάχες τις ατελείωτες που χρήζουν αέρα ανανέωσης.

Αν όμως έχουμε να κάνουμε με παρακμή χρονίζουσα, τούτο έχει να κάμει με τον κακό τον καιρό που φουσκώνει τα μυαλά τής ρωμιοσύνης και την στέλνει σε ήθη ξένα, σε διχασμούς, σε κυνήγι ύλης χάριν τής οποίας σκλαβώνεται στους δυνατούς βαρβάρους, γενόμενη από αυτοκρατορική ρωμιοσύνη σκέτη εταίρα ψωφιοσύνη. Αυτό δηλαδή που ζούμε με λίγα διαλείμματα από τής αλώσεως τής Πόλης έως τις μέρες μας.

Ανοίγοντας το βιβλίο τής ζωής μου, μπορώ εκεί μέσα να δω την πάσα αλήθεια. Από τα δεκαεπτά μου χρόνια που έχασα τον αγαπημένο μου πατέρα Κωνσταντίνο σε εργατικό δυστύχημα στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, λαμβάνοντας την θέση του, έλαβα στα χέρια ευθύνες και πήρα σκληρά μαθήματα. Εκεί, στον Σκαραμαγκά, εργαζόμενος στο γραφείο προσωπικού, είδα τούς πασοκοδίαιτους να νοιάζονται να μάθουν τι κόμμα ήμουν. Να χάνω επαναλαμβανόμενες προαγωγές λόγω μη ημετερότητας.

Μια ολόκληρη κοινωνία να ασχολείται με το ποιος πολιτικάντης ταΐζει καλύτερα το πόπολο, ποιος κλέβει περισσότερο, ποιος είναι πιο «πατριώτης», ποιος είναι πιο ανθρωπιστής στρατιώτης τής ανοικτής κοινωνίας. Ποιο κόμμα είναι περισσότερο ή λιγότερο «ελληνικό».

Είδα στην πορεία τής αρθογραφίας μου για Χριστό και Ελλάδα όλα τα στημένα θεριά τού ντόπιου σιωνιστικού νεοταξισμού να βγαίνουν εμπρός μου ξάφνου και από το πουθενά. Δεν έπρεπε για τον ψευτοπεριούσιο παγκοσμιοποιητή εβραίο και τα ντόπια ενεργούμενά του να σηκώσω κεφάλι. Να το σκύψω πριν καν φανεί καθαρά.

Είδα το διαδίκτυο των αναρχοπρακτόρων, το Παρατηρητήριο τού ψευτοανθρωπισμού και τούς δημοσιογραφικούς ιούς να με λένε φασίστα. Να τούς απαντώ πως δεν είμαι Ιταλός, είμαι Έλληνας και επομένως οπωσδήποτε Εθνικοκοινωνιστής.

Να με λένε ναζιστή γιατί μιλώ για Αίμα, Γη και Τιμή. Κι εγώ να ομιλώ και να γράφω πάντα για το ίδιο Ελληνικό Αίμα, για την ίδια Ελληνική Γη, για την ίδια Τιμή των Ελλήνων στο αίμα και τις αξίες. Για Ήθος, για Αρετή, για Ορθή Πίστη, για Ελληνική Οικογένεια, για Μεγάλη Ελλάδα. Το Παρατηρητήριο να με μηνύει τρεις φορές για αντισημιτισμό επειδή έγραφα και γράφω, επειδή ήμουν, είμαι και θα είμαι εσαεί εναντίον τού τυραννικού και αντίχριστου σιωνισμού. Για να δικαιωθώ άλλες τόσες φορές με εισαγγελικά βουλεύματα.

Η Ελλάδα όμως δίδει μοναχή της η δόλια τις αναντίρρητα πρέπουσες απαντήσεις. Με την φτώχια που τραβάει μέσα σε μια ολόφωτη και πλούσια γη. Με τον ελληνικό λαό σε δημογραφικό μαρασμό, να αφήνει έρημο το σπίτι το πατρογονικό και να στριμώχνεται στις μουντές μεγαλουπόλεις. Με το χωράφι να δίδει την θέση του στις επιδοτήσεις και το δάνειο. Με την αθεΐα, την ανωμαλία και τον αριβισμό να καταπλακώνουν την οικογένεια και να υβρίζουν το πρόσωπο τού Θεού και τού ίδιου τού Ανθρώπου. Με την τουρκοκρατία, την λαθρομετανάστευση και τον εβραιοσιωνισμό όλων τούτων να συρρικνώνουν εργασία, πληθυσμό και ελληνική πατρίδα.

Κάποτε ο μαρτυρικός αυτόχειρας διανοητής τού ελληνισμού Περικλής Γιαννόπουλος είχε χαρακτηρίσει τούς Έλληνες τής εποχής του ως τούς χειρότερους όλης τής ιστορίας μας. Λίγα χρόνια αργότερα, και λίγο πριν οι δημοκράτες τού Βενιζέλου εκτελέσουν τον έτερο μέγα διανοητή και Εθνικιστή Ίωνα Δραγούμη, ήρθε μια από τις εκλάμψεις τής Φυλής μας, οι βαλκανικοί πόλεμοι που έσπειραν θυσιαστικά ο Μελάς και ο Μεταξάς ως επιτελάρχης.

Στις μέρες τής μεταπολίτευσης φάνηκαν οι αληθινά χειρότεροι Έλληνες. Φτάσαμε στον απόλυτο πάτο. Τέλος. Έγερση και ξεσηκωμός. Ξυπνητήρι και κάλεσμα των μαχητών Χριστού και Ελλάδος στις επάλξεις. Παραφράζοντας τούς κομμουνιστές, εμείς οι Έλληνες Εθνικοκοινωνιστές λέμε: στα άρματα, στα άρματα, εμπρός στον Αυλώνα, εμπρός στον Εθνικιστικό Αγώνα τής Ελληνικής Φυλής.

Να πάρουμε πίσω την Πατρίδα μας. Να κάνουμε την Ελλάδα Κατοικητήριο Χριστού και Ελλήνων αποκλειστικά. Να φέρουμε περισσότερους Έλληνες σε μια αυτάρκη Ελλάδα. Να λευτερώσουμε πάσα γη ελληνική. Βυζάντιο ξανά.

Σ.Κ

ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΜΙΑ ΣΚΛΗΡΗ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ, ΜΕ ΣΥΝΕΝΟΧΟΥΣ ΟΛΑ ΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

Προ ολίγων μόλις ημερών, τρεις ένστολοι Ευέλπιδες δέχθηκαν άνανδρη επίθεση από κοπάδι λυσσασμένων κόκκινων σκυλιών, που έψαχναν για «φασίστες» στο Μοναστηράκι και κατέληξαν στο νοσοκομείο!

Ομοίως κι ένας εξοδούχος στρατιώτης, με πολιτική περιβολή, που τους φάνηκε για «φασίστας», γιατί ήταν κοντοκουρεμένος.

Προχθές, στην Θεσσαλονίκη, ένας ανύποπτος νέος δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από άλλο κοπάδι δίποδων κομμουνιστών, γιατί φορούσε μπλούζα με το «Μολών Λαβέ».

Αναφέραμε μόνο τα περιστατικά που έγιναν τις τελευταίες ημέρες και δεν πήγαμε πιο πίσω, αναφέροντας σωρεία παρομοίων περιστατικών, με τους ίδιους ασύδοτους παρακρατικούς πρωταγωνιστές, γιατί θα χρειαζόταν να γράφουμε ώρες ολόκληρες…

Θυμάστε εσείς τουλάχιστον σ’ αυτές τις τελευταίες περιπτώσεις, να υπήρξαν δηλώσεις του αρμοδίου υπουργού ΠΡΟ-ΠΟ περί ανάγκης άμεσης συλλήψεως των δραστών και παραδειγματικής τους τιμωρίας (αν και όλα αυτά συνέβησαν σε περιοχές με ΧΙΛΙΑΔΕΣ κάμερες και η αναγνώριση των δραστών θα ήταν «παιχνιδάκι»για τις αρχές…) και κατεβατά με ανακοινώσεις ΟΛΩΝ των κομμάτων του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου», με καταδίκες και απαιτήσεις συλλήψεως των δραστών; Όχι ασφαλώς! Ούτε είδαν, ούτε άκουσαν ΟΛΑ τα κόμματα του συστήματος!

Αίφνης, εχθές, σ’ ένα περιστατικό που έγινε υπό συνθήκες αδιευκρίνιστες (για μια γροθιά ή ένα χαστούκι, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, σε μια δικηγόρο της πολιτικής αγωγής στην δίκη της Χρυσής Αυγής…), ΟΛΑ, μα ΟΛΑ τα κόμματα και αποκόμματα του «τόξου», έβγαλαν πύρινες ανακοινώσεις «κατά της βίας», ζητώντας την κεφαλή επί πινάκι του δράστη.

Αυτή είναι η υποκρισία τους! 

Αυτή είναι 

και η «δημοκρατία» τους!

Ζούμε υπό συνθήκες σκληρής μαρξιστικής – αμερικανόδουλης χούντας, εις βάρος των Ελλήνων εθνικιστών. Μιας χούντας με συνενόχους ΟΛΑ τα αστικά κόμματα.

Αλλά, ότι και να κάνουν, 

θα γυρίσει ο τροχός!

Αντίοχος