«Μη φοβάστε την αλήθεια. Τα ψέμματα καταθάλπτουν τους λαούς» Περικλής Γιαννόπουλος ...ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Ο Κυρίαρχος μύθος της περιόδου που ονομάστηκε Μεταπολίτευση ήταν και είναι ακόμα το Πολυτεχνείο. Ο μύθος κάποιων νεαρών ανιδιοτελών ιδεολόγων που εξεγέρθησαν εναντίον της ''φασιστικής'' χούντας. Τα συνθήματα ''ψωμί, παιδεία, ελευθερία» στοίχειωσαν τα εφηβικά χρόνια όλων όσων μεγαλώσαμε την δεκαετία του ‘80.

Στα σχολεία όλης της χώρας γινότανε γιορτή. Στην ουσία επρόκειτο για προπαγάνδα. Αριστερή προπαγάνδα με αντιφασιστικά συνθήματα με τα οποία οι καθηγητές που υποτίθεται προέρχονταν από την γενιά του Πολυτεχνείου εμπότιζαν τα παιδιά από μικρά. 

Τότε την εποχή του Παπανδρεισμού και της αλλαγής, το Πολυτεχνείο ήταν ιερό τοτέμ. Όποιος αμφισβητούσε το Πολυτεχνείο κινδύνευε να χάσει την δουλειά του. Ο Παπανδρεισμός είχε αναλάβει εργολαβικά να εκπληρώσει όλα τα αριστερά.

Ο σοφός λαός έχει μια παροιμία που λέει ''τα στερνά τιμούν τα πρώτα''. Υπό αυτό το πρίσμα ιδωμένη η ιστορία του Πολυτεχνείου αυτοκαταργείται. Αν όντως επρόκειτο για τον ανιδιοτελή αγώνα κάποιων ιδεολόγων τότε οπωσδήποτε η χώρα μας δεν θα’ χε αυτή την εξέλιξη. 42 σχεδόν χρόνια και η γενιά του Πολυτεχνείου ακόμα λυμαίνεται την χώρα. Η γενιά αυτή των ''ανιδιοτελών'' αγωνιστών κατέλαβε εξ εφόδου το κράτος το άλωσε με την αριστερή υποκουλτούρα της και ύστερα το καταλήστευσε αφήνοντας εντέλει μια χώρα χρεοκοπημένη τόσο ηθικά όσο και οικονομικά.

Μάλιστα. Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι ότι χειρότερο έχει παράγει ο τόπος μας εδώ και αιώνες. Είναι η γενιά των λιμασμένων μουσάτων που σε μερικά χρόνια αντάλλαξαν το σήμα της αναρχίας, με το σήμα της ειρήνης και έπειτα με το σήμα της Μερσεντές.

Οι ανοησίες που έχουν ειπωθεί όλα αυτά χρόνια για την περίφημη εξέγερση είναι για να μπουν σε ανθολόγιο! Έχουμε ακούσει για χιλιάδες πτώματα που η χούντα έθαψε μυστικά σε ομαδικούς τάφους, έχουμε ακούσει για τα παιδιά που πλάκωσε το τάνκς για την Ηλένια που χάθηκε και ακόμα την γυρεύει ο καλός της και τόσα άλλα. 

Τίποτα όμως απ’ όλα αυτά δεν ήταν αλήθεια. 

Ήταν παραμύθια της αριστεροφροσύνης που κυβερνούσε όλες αυτές τις δεκαετιες την πατρίδα μας. Όποιος όμως τολμούσε να αντιτάξει λογικά επιχειρήματα σ’ αυτά τα παραμύθια καταδικαζόταν από την άτυπη ιερά εξέταση που κυριαρχούσε σε σχολεία, πανεπιστήμια και χώρους δουλείας.

Κάποτε ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Μπέης έβαλε να σκάψουν την περιοχή του πρώτου νεκροταφείου για να βρει τους περίφημους ομαδικούς τάφους της χούντας. Τίποτα όμως εις μάτην κανένας τάφος δεν βρέθηκε. 

Ούτε βρέθηκε ποτέ η Ηλένια, αντίθετα αποδείχθηκε πως ήταν μια ψεύτικη ιστορία που κάποιος σκάρωσε για να κερδίσει τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που του ανήκαν. 

Ούτε ποτέ βρέθηκαν πτώματα παιδιών που τα πλάκωσε το τανκ πολύ απλά επειδή το τάνκ δεν πλάκωσε κανένα. 

Ο οδηγός του το παραδέχτηκε πρόσφατα σε συνέντευξή του που είδε το φως της δημοσιότητας. Κανέναν δεν πλάκωσε το τανκ και όλοι οι νεκροί οι όποιοι υπήρξαν οι ελάχιστοι τον αριθμό ήταν άνθρωποι που σκοτώθηκαν περιμετρικά του Πολυτεχνείου τις ημέρες εκείνες των γεγονότων...

Αποδεδειγμένα και με την υπ’ αριθμ. 33347 αναφορά της συγκλήτου του ΕΜΠ με ημερομηνία 11-10-1975 προς τον εισαγγελέα Τσεβά επιβεβαιώνει ότι κανένας φοιτητής δεν σκοτώθηκε εντός του χώρου του Πολυτεχνείου. Το ίδιο επιβεβαιώνει και ο πρύτανης του ΕΜΠ Κωνσταντίνος Κονοφάγος στην μαρτυρία του στις 20-1-1975 προς το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών. Τελικά οι χιλιάδες νεκροί του Πολυτεχνείου ήταν όλοι και όλοι δώδεκα άτομα που έχασαν την ζωή τους από αδέσποτες σφαίρες εκείνο το τριήμερο των γεγονότων αλλά μακριά από το Πολυτεχνείο.

Στην Παπανδρεϊκή Ελλάδα της δεκαετίας του ‘80 οι μουσάτοι αγωνιστές του πολυτεχνείου είχαν ήδη γίνει καθεστώς. Φρόντισαν λοιπόν να τιμηθεί ο αγώνας τους, μόνο που στην ασώματη κεφαλή που τοποθετήθηκε στο Πολυτεχνείο η επιγραφή από πάνω αναφέρει ονόματα φοιτητών που χάθηκαν στην εθνική αντίσταση των ετών 41-42. ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!

Και τι ήταν τελικά η χούντα; Ήταν φασίστας ο Παπαδόπουλος; Για την Αριστερά η χούντα ήταν ένα πεδίο εύκολων και αβασάνιστων αναλύσεων και μια ευκαιρία για ιδεολογική προπαγάνδα. Αυτές οι απόψεις το μόνο που δείχνουν είναι μπέρδεμα και ασχετοσύνη. 

Η χούντα δεν ήταν φασιστική και βεβαίως ο Παπαδόπουλος δεν ήταν φασίστας. Η χούντα ήταν ένα καθεστώς αστικής εθνικοφροσύνης και στείρου αντικομουνισμού. 

Η ιδεολογία της ήταν το κλασσικό ελληνικό αξιακό τρίπτυχο πατρίς θρησκεία οικογένεια. Ο φασισμός υπήρξε ένα κίνημα του μεσοπολέμου με σοσιαλιστικές καταβολές και επαναστατική θεωρία και πράξη. 

Τα φασιστικά κινήματα όπου κατέλαβαν την εξουσία το έκαναν μέσα από εκλογές ή λαϊκές εξεγέρσεις. Όπου τα φασιστικά κινήματα κατέλαβαν τη εξουσία άσκησαν επαναστατική σοσιαλιστική πολιτική στο ζήτημα της ιδιοκτησίας της γης και των μέσων παραγωγής. Η χούντα όμως δεν πείραξε κανέναν εργοστασιάρχη ούτε κανέναν γαιοκτήμονα αντίθετα άσκησε μια φιλελεύθερη πολιτική στην οικονομία.

Παρόλα αυτά η χούντα έκανε έργο. Έργο υπέρ των φτωχών. Το έργο αυτό έκανε το καθεστώς των συνταγματαρχών ιδιαίτερα συμπαθές στον απλό λαό. Ο λαός απολάμβανε μια ευημερία που σήμερα φαντάζει μακρινή. Το ησυχία τάξη και ασφάλεια είχε εμπεδωθεί παντού και πραγματικά στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας υπήρξε δουλεία για τον απλό κόσμο χωρίς απεργίες και αναταραχές και τα δημόσια ταμεία της χώρας ήταν γεμάτα. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι πέφτοντας το στρατιωτικό καθεστώς άφησε στην δημοκρατία ένα πολύ μικρό δημόσιο χρέος αυτοεξυπηρετούμενο σε μεγάλο βαθμό; 

Υπάρχει καμιά σύγκριση με το καθεστώς της κλεπτοκρατίας που οικοδόμησαν οι πολιτικοί; Υπάρχει καμιά σύγκριση με την ''δημοκρατία΄΄ που πούλησε τον τόπο στους ξένους μετατρέποντας την Ελλάς σε προτεκτοράτο;

Φυσικά η χούντα δεν ήταν αλάνθαστη. Έκανε λάθη με πρώτο και κυριότερο την απόσυρση της μεραρχίας από την Κύπρο. Όμως τα χειρότερα λάθη δεν είναι αυτά που έκανε η χούντα αλλά αυτά που δεν έκανε αφήνοντας τους πολιτικούς να αλωνίζουν ανενόχλητοι ύστερα από μερικά χρόνια.

Έχουν ειπωθεί πολλά για διώξεις και για ξερονήσια. 

Πράγματι διώξεις έγιναν Αλλά η χούντα δεν έδιωξε μόνο στ’ αριστερά της αλλά και στα δεξιά της. Η χούντα κυνήγησε εκτός από τους γνωστούς κομμουνιστές και τους εθνικιστές. Πόσοι ξέρουν ας πούμε την περίπτωση των ελλήνων εθνικιστών φοιτητών της Ιταλίας οι οποίοι είχαν ιδρύσει τον Ε.Σ.Ε.Σ.Ι. (Εθνικιστικός σύνδεσμος ελλήνων φοιτητών Ιταλίας).

Η αριστερά δεν άφησε κανέναν άλλον να διεκδικήσει τον τίτλο του αγωνιστή, μόνο οι αριστεροί διεκδίκησαν δάφνες ως αντιστασιακοί και έκαναν σημαία την οποία αληθινή ή φανταστική δράση τους εναντίον του καθεστώτος. Όμως οι διάφοροι αντιστασιακοί που ξεφυτρώνουν κάθε τρεις και λίγο λέγοντας ότι έκαναν αντίσταση στην χούντα ήταν κάτι λαμόγια που όσο ήταν η χούντα στην εξουσία έτρωγαν από την χούντα και ''έγλειφαν ''τους στρατιωτικούς.

Είναι ασύγκριτη η ηθική ανωτερότητα των στρατιωτικών που χωρίς να ζητήσουν ποτέ χάρη υπέμειναν στωικά την φυλακή στην οποία τους καταδίκασε η δημοκρατία. Αλήθεια πόσο δικαιωμένος θα πρέπει να αισθανόταν σήμερα, αν ζούσε, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος βλέποντας την ηθική και οικονομική κατρακύλα της δημοκρατίας και συγκρίνοντας την κατάσταση αυτή με την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης; 

Πόσο ηθικά δικαιωμένος θα αισθανόταν αυτός ο άνδρας αν ζούσε σήμερα στην Ελλάδα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας στην οποία οι δημοκράτες κατάντησαν τους Έλληνες ξένους στον τόπο τους.

Σήμερα 42 χρόνια μετά η ''δημοκρατία'' εξακολουθεί να συκοφαντεί το στρατιωτικό καθεστώς. Οι πολιτικοί κάνουν ό,τι μπορούν για να συκοφαντήσουν και να διαβρώσουν τον μόνο θεσμό που’ χει μείνει όρθιος σ’ αυτή την χώρα. 

Ο Ελληνικός στρατός είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί να κρατήσει όρθια την χώρα μαζί με την εκκλησία 

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΡΕΜΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ.

Έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να αλώσουν το στράτευμα με δικούς τους, τους στρατιωτικούς και έχουν επιχειρήσει ακόμα και να εισάγουν αλλοδαπούς αλλόφυλους και αλλόθρησκους αξιωματικούς στον Στρατό. Έχουν ακόμα πετσοκόψει τον μισθό των αξιωματικών και έχουν φτάσει τον αρχηγό Γ.Ε.ΕΘ.Α. να παίρνει λιγότερα από δυο χιλιάδες ευρώ καθαρά την ώρα που οι βουλευτές ''χτυπούν''' οχτώ χιλιάρικα μισθό μαζί με επιδόματα και πολλά - πολλά άλλα προνόμια.

Το Πολυτεχνείο υπήρξε το εφαλτήριο για την κατάληψη της εξουσίας από την Αριστερά. Η αριστερά υπήρξε η άτυπη ιδεολογική κυβέρνηση της χώρας για σαράντα έτη. Ο χώρος της Αριστεράς παρήγε την κουλτούρα και τα ιδεολογήματα που κατέστρεψαν το ήθος του Έλληνα και διέστρεψαν τις αξίες του λαού μας.

Όσο για την δημοκρατία που ανέλαβε να εκπληρώσει το σύνθημα ''ψωμί παιδεία ελευθερία ''... Το ψωμί το έκανε σπάνιο αγαθό και σε λίγο θα μοιράζουν και κουπόνια στους Έλληνες την παιδεία την έκανε Άνδρο αναρχίας και τα κάποτε αξιοσέβαστα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα τα κατάντησε τελευταία στον κόσμο και την ελευθερία την ετοιμάζεται και αυτή να την παραδώσει για το καλό της ''Ευρωπαϊκής ενοποίησης''.

Ο μύθος του Πολυτεχνείου τελειώνει μαζί με την Μεταπολίτευση. Οι πολιτικοί έστησαν το κράτος της παρέας, της μίζας και της αναρχίας. Οι πολιτικοί αποδείχτηκαν το κυλώνειο άγος του της σύγχρονης Ελλάδος και επειδή δεν έχουμε το μαντείο των Δελφών να μας δώσει χρησμό ας ανατρέξουμε στον σοφό γέροντα Παΐσιο και την σχετική γνωστή ρήση του για τους Έλληνες πολιτικούς....

Γιώργος Σταφυλάς

«Πολυτεχνείο 1973: Η μεγαλύτερη πολιτική απάτη του εικοστού αιώνα» (ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟ με 7 ΒΙΝΤΕΟ ΦΩΤΙΑ)

ΕΔΩ: http://elldiktyo.blogspot.com/2013/11/1973.html

WILKILEAKS : Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΣΧΕΔΙΑΖΕ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΛΛΑ ΠΡΟΛΑΒΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΣΤΗΣΑΝ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ...!!!

Μία ημέρα πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, καθώς στήνονταν οδοφράγματα στους δρόμους, ο Αμερικανός πρεσβευτής Τάσκα ενημέρωνε την Ουάσινγκτον για το τηλεφώνημα του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νικόλαο Εφέσιο.

ΤΡΟΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ WILKILEAKS...!!! 

META ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ 

ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΟΛΟΙ 

Η ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΒΟΛΕΥΕ...

Συνεχίζονται οι αποκαλύψεις των Wikileaks, με την νέα εφαρμογή αναζήτησης να φέρνει στο φως έγγραφα κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, τα οποία αποκαλύπτουν ότι το καθεστώς της Χούντας και η ΔΕΗ βρίσκονταν σε πολύμηνες διαπραγματεύσεις με αμερικανική εταιρεία για την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στη χώρα μας.

Ο Αμερικανός πρεσβευτής Τάσκα όπως αναφέρουν τα Wikileaks, μία ημέρα πριν την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ενημέρωσε την Ουάσιγκτον ότι είχε πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία με τον υπουργό Άμυνας Νίκο Εφέσιο. Οπως αποκαλύπτουν τα «ΝΕΑ», οι δύο άνδρες συζήτησαν για αρκετή ώρα θέματα που αφορούσαν την πυρηνική ενέργεια. Σύμφωνα με τα Wikileaks δεν ήταν η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ και η Αθήνα βρίσκονταν σε προχωρημένες συζητήσεις για την δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου, οι οποίες ωστόσο δεν προχώρησαν.

Τον Ιούλιο του 1973, από στοιχεία που διασώθηκαν από τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας, προκύπτει πως η εταιρεία Bechtel η οποία ανέλαβε την διαχείριση κατασκευής του Μετρό δύο δεκαετίες αργότερα, είχε επιλεγεί ως σύμβουλος για την δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου στην Ελλάδα. Ενδεικτικός είναι ο τίτλος τηλεγραφήματος που στάλθηκε έναν μήνα αργότερα: «Οι διαπραγματεύσεις με την Bechtel προχωρούν ικανοποιητικά».

Το «πράσινο φως» για την δημιουργία του πυρηνικού εργοστασίου, δόθηκε στις 20 Οκτωβρίου του 1973 από τον υπουργό Ενέργειας Απόστολο Παπαγεωργίου, για τον οποίο οι ΗΠΑ είχαν την άποψη ότι προτιμούσε «αργές κινήσεις» στα ζητήματα πυρηνικής ενέργειας, όμως η εξέγερση του Πολυτεχνείου και το πραξικόπημα του Δημήτρη Ιωαννίδη, πρόλαβαν τις εξελίξεις με αποτέλεσμα το ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας να «παγώσει» για τουλάχιστον δύο μήνες.

Το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον, αναθερμάνθηκε τον Φεβρουάριο του 1974 όταν ο πρεσβευτής Τάσκα επανέφερε το θέμα στον διοικητή της ΔΕΗ Γιάννη Οικονομόπουλο τηλεφωνικώς. Τρεις ημέρες αργότερα η αμερικανική αποστολή στη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας ενημερώνεται από ανεπίσημη πηγή ότι η Ελλάδα ζητεί να αποκτήσει εμπλουτισμένο ουράνιο από τις ΗΠΑ για τον πρώτο της αντιδραστήρα, ο οποίος θα παραδίδονταν το 1980.

Τον Μάρτιο όμως ο γενικός διευθυντής της ΔΕΗ Γιώργος Βαφειάδης ενημερώνει την αμερικανική πρεσβεία ότι η συμφωνία με την Bechtel έχει «κολλήσει», ενώ αποφασίστηκε τον Ιούνιο να μεταβεί αντιπροσωπεία της ΔΕΗ στο Σαν Φρανσίσκο για νέες διαπραγματεύσεις με τα στελέχη της εταιρείας Bechtel. Δύο εβδομάδες πριν το ταξίδι, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έστειλε τηλεγράφημα στην πρεσβεία στην Αθήνα με τίτλο «Πυρηνική ενέργεια, ΔΕΗ», το οποίο είναι το μοναδικό έγγραφο εκείνης της εποχής για την ενέργεια που παραμένει απόρρητο. Όπως φαίνεται από νέο τηλεγράφημα, το ταξίδι της ΔΕΗ στις ΗΠΑ είχε θετικές εξελίξεις, με την Ουάσιγκτον να αναφέρει ότι υπογράφηκε συμφωνία με την Αμερικανική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας για την προμήθεια εμπλουτισμένου ουρανίου, ενώ δόθηκε και προκαταβολή χωρίς να γίνει ποτέ γνωστό το ποσό.

Πρόσωπο-κλειδί στις διαπραγματεύσεις εκείνη την περίοδο φαίνεται ότι είναι ο Δημήτριος Συμεών, ο οποίος ανέλαβε τον Μάρτιο του 1974 τη θέση του διευθυντή στο γραφείο πυρηνικής ενέργειας της ΔΕΗ. Ο Συμεών δήλωνε, σύμφωνα με τους Αμερικανούς, ότι η πρώτη πυρηνική μονάδα θα λειτουργούσε στην Ελλάδα το 1983, ενώ σε εκτιμήσεις του ανέφερε ότι έως το τέλος του 1989 η Ελλάδα θα είχε επτά πυρηνικά εργοστάσια των 600 μεγαβάτ. 

parapolitka.gr

ΠΩ ΠΩ ΠΩ ΞΕΦΤΙΛΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ... Ο ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΙΕΓΡΑΨΕ ΤΑ ΠΕΡΙ "ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ"...!!! ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ... ΑΝ ΗΤΑΝ Ή ΟΧΙ "ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ Η 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ... ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ. ΠΑΜΕ ΟΜΩΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΞΕΦΤΙΛΑ ΤΩΝ ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ:

Αίσθηση προκαλεί η μεγάλη γκάφα του γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Στο μήνυμά του για την επερχόμενη επέτειο, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε αναφορά σε «αμερικανοκίνητη» Χούντα, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Η εξέγερση του 1973 ενάντια στην αμερικανοκίνητη Χούντα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αγωνιστικής συλλογικής δράσης».

Το «φάουλ» της Κουμουνδούρου προφανώς έγινε αντιληπτό και από τους ίδιους τους ανθρώπους της και, σαν συνέπεια, από το γραφείο Τύπου του κόμματος εκδόθηκε και δεύτερη ανακοίνωση, με ορθή επανάληψη, από την οποία «απαλείφθηκε» το επίμαχο σημείο και τροποποιήθηκε ως εξής: «41 χρόνια μετά, το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ».

Δείτε την πρώτη ανακοίνωση (εστάλη στις 13:25)



Η εξέγερση του 1973 ενάντια στην αμερικανοκίνητη Χούντα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αγωνιστικής συλλογικής δράσης.

41 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο είναι εδώ για να μας υπενθυμίζει το νόημά του και να εμπνέει τους αγώνες του σήμερα: Για την οριστική απελευθέρωση της χώρας από την θηλιά των μνημονίων. Για την υπεράσπιση της κοινωνικής συνοχής, την αλληλεγγύη και την προστασία των αδύναμων. Για τα δικαιώματα της νεολαίας.

Το Πολυτεχνείο είναι εδώ, συνεχίζει να δείχνει το δρόμο για το πως ο λαός όταν πιστεύει στις δυνάμεις του, μπορεί να αμφισβητήσει τη λογική των μονόδρομων και να οργανώσει τις αντιστάσεις ενάντια στην καταπίεση και τον αυταρχισμό.

Το Πολυτεχνείο ζει στους αγώνες του σήμερα για Δημοκρατία, Ισότητα, Κοινωνική Απελευθέρωση.

Σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση του μνημονίου πραγματοποιεί μια ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα της πλειοψηφίας της κοινωνίας, με τη δημοκρατία να συρρικνώνεται και τον αυταρχισμό και την καταστολή να αποτελούν καθημερινότητα, η μόνη διέξοδος, για τους εργαζομένους και τη νεολαία, είναι η οργανωμένη και συλλογική δράση, η ρήξη και η συλλογική αντίσταση απέναντι στην πολιτική της εξαθλίωσης.

Απέναντι στη λήθη και σε αυτούς που καταριούνται την Μεταπολίτευση ως συμφορά για τον τόπο, απέναντι στην προσπάθεια που επιχειρείται από λογής-λογής ακροδεξιούς, με αιχμή το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, να αθωωθεί η στρατιωτική δικτατορία, να σπιλωθεί η μνήμη των αγωνιστών του Πολυτεχνείου και να ξαναγραφτεί η ιστορία, σβήνοντας τους αγώνες του λαού μας για Ανεξαρτησία, κοινωνική Δικαιοσύνη και Ελευθερία, εμείς απαντάμε με την μνήμη, απαντάμε με την καλύτερη απόδοση τιμής, που είναι η συνέχιση της πάλης για μια καλύτερη ζωή.

Τώρα ήρθε η ώρα να πάρουμε πραγματικά τις ζωές μας στα χέρια μας. Να διώξουμε την κυβέρνηση του μνημονίου και να αγωνιστούμε για μια κυβέρνηση που θα υπηρετεί την κοινωνία και τις ανάγκες της.

Καλούμε τους εργαζόμενους και τη νεολαία να συμμετέχουν μαζικά, αγωνιστικά και ειρηνικά τη Δευτέρα 17/11 στα συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα.

Δείτε τη δεύτερη ανακοίνωση (εστάλη στις 16:11)



41 χρόνια μετά, το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Την ίδια στιγμή που η μνημονιακή κυβέρνηση προσπαθεί να καταργήσει κάθε έννοια συλλογικού δικαιώματος, που καταδικάζει τη νεολαία και τους εργαζομένους στη φτώχεια και την εξαθλίωση, το Πολυτεχνείο είναι εδώ. Στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, ανεξαρτησία, ισότητα και κοινωνική απελευθέρωση. Στην υπεράσπιση της δημοκρατίας και των ελευθεριών, απέναντι στον κυβερνητικό αυταρχισμό και στο μονόδρομο των μνημονίων και της λιτότητας.

Απέναντι σε αυτούς που προσπαθούν να σπιλώσουν τη μνήμη των αγωνιστών του Πολυτεχνείου, απέναντι στις προσπάθειες η λήθη να νικήσει τη μνήμη, απέναντι σε αυτούς που προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία, ο λαός μας απαντά με την ενότητα, τη συλλογική δράση και την αντίσταση.

Να συμμετάσχουμε μαζικά και ειρηνικά τη Δευτέρα 17/11 στα συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα.
Μετά θυμώνουν γιατί τους λέμε  ΠΑΣΟΚ. Αν τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ που είναι αξιωματική αντιπολίτευση κάνει γαργάρα την αμερικανοκίνητη χούντα και το ΝΑΤΟ αύριο ως κυβέρνηση τι θα κάνει θα καταργήσει και την πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία; 

ΑΠΟΜΕΝΟΥΝ  ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ: 

ΟΛΑ ΤΑ PRADA, ΤΑ ΖΑΡΑ ΚΑΙ ΤΑ I-PHONE 6 ΘΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΝ ΜΑΖΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΗ 17Ν ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ! 

ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΝΟΥΜΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ ΚΑΘΕ ΕΠΙΔΟΞΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΟΥ ΤΑΓΑΡΙ.

Πρόσφατα έγιναν της μόδας πάλι οι διαδηλώσεις… τα μάθατε; Βέβαια για να βγείτε πρώτη μούρη σελέμπριτι να απολαύσετε τα 5 λεπτά δημοσιότητας στα ελληνικά ΜΜΕ, πρέπει να διαδηλώνετε κυριλέ… στις Βρυξέλλες ας πούμε! Στην μικρή, καταπονημένη και καταθλιπτικιά από την κρίση Αθήνα, ούτε που να τις χέσουν τις διαδηλώσεις μας.

Νόμος είναι το δίκαιο μόνο του Ευρωπαίου εργάτη. Ο Έλληνας έχει δικαίωμα μόνο στο όνειρό… του και αυτό παίζει να είναι δανεικό από άλλες εποχές.

Ωστόσο, εφόσον είμαι ευσυνείδητη, έχω ενσυναίσθηση και ότι άλλο βάζει ο νους σας από εν, νιώθω χρέος μου να σας εξοπλίσω, ώστε να βγείτε πανέτοιμοι στην επανάσταση!

Κυριλέ επαναστάτες όμως, όχι τυχάρπαστοι περαστικοί που είπαν να ρίξουν και ένα πετραδάκι και γύρισαν ελαφρά τη καρδία στη βελούδινη επιφάνεια του καναπέος τους.

Το ομολογώ… από μικρή το έχω το ψώνιο… όχι δεν εννοώ τα παπούτσια, αν θυμάμαι καλά, αυτό μου προέκυψε σε πιο μεγάλη ηλικία.

Μιλάω για το ψώνιο της επανάστασης.

Ο μπαμπάς μου, μωρό όταν τραγούδαγα με στόμφο «σώπα όπου να ‘ναι θα σημάνουν οι καμπάνες» έφτυνε τον κόρφο του λέγοντας ότι το μέλλον μου θα ήταν λαμπρό: η καλύτερη πωλήτρια Ριζοσπάστη στην Ομόνοια.

Τελικά της Ομονοίας δεν κατέληξα – σε αυτό μάλλον έπαιξε ρόλο η μόδα. Γιατί ούτε άπλυτη, ούτε αξύριστη, ούτε με τη χτενισιά του ανακούρδουδου ύπνου κυκλοφόρησα ποτέ. Με λίγα λόγια, με έσωσε το outfit.

Αλλά η φωτιά σιγοκαίει πάντα στην ψυχή και αυτήν την περίοδο που όλοι αισθάνονται ένα φήλινκγ εξέγερσης να βράζει σε όλο τους το είναι και φαντασιώνονται τον εαυτό τους μπρατσαράδες Τσε με τη μολότοφ στην τσέπη, έχω πάρει τα μέτρα μου. 

Έχω σκεφτεί τα πάντα για τη μεγάλη ώρα, που μάλλον είναι τώρα, η ώρα εκείνη που όλα τα Prada θα ενωθούν με τα Zara, να διαδηλώσουν αρμονικά.

Λοιπόν, καταρχήν πρέπει όλοι να οργανωθούμε. Θυμάστε που την περίοδο των σεισμών μας έλεγαν να φτιάξουμε την τσάντα του σεισμόπληκτου; Με καμιά σφυρίχτρα, μια αλλαξιά και παγούρι με νερό.

Ανάλογα, αυτήν την περίοδο οργανώστε όλοι οι επίδοξοι επαναστάτες, το ταγάρι της διαδήλωσης.

Πρέπει να περιέχει ένα φαρδουλό τζάκετ, μια μάσκα οξυγόνου, ένα μανταλάκι, ένα μπουκαλάκι νερό και μια σκούπα.

Και εξηγούμαι. Το έξτρα τζάκετ δεν το χρειάζεστε για το κρύο. Στη διαδήλωση μάλλον θα σκάτε. Όμως θα είναι απαραίτητο για τη βοήθεια των συναγωνιστών. Πχ την ώρα που θα κουβαλάτε τη νέα 42΄΄ LCD με τεχνολογία LED και 3D για το σαλόνι σας ή το καθιστικό του γείτονα από το μαγαζί που σπάσατε, ρίχτε το τζάκετ επάνω για ξεκάρφωμα και πείτε πως είναι το πτώμα του αγώνα.

Επίσης, θα μπορέσετε να καλύψετε όλες τις γιαγιάδες που θα μαζεύουν τα φάρμακά τους από τα αποκαΐδια των γύρω φαρμακείων.

Η μάσκα οξυγόνου είναι για αυτό που φαντάζεστε, δε σας λέω κάτι καινούργιο, όμως στην περίπτωση που δεν χρησιμοποιηθούν χημικά, για να μη χαλάσετε τη μάσκα τζάμπα, φράξτε τη μύτη με το μανταλάκι να μην πέσετε ξεροί από τον ιδρώτα των παραδίπλα διαδηλωτών.

Η ένταση είναι μοιραία και τα εξεγερμένα κορμιά, πιο επιρρεπή στην παραγωγή υγρών.

Για το νερό επίσης δεν έχω να σας πω πολλά μη λουστείτε, πιείτε, να γλυτώσετε από την αφυδάτωση της επαναστατικάλ φάσης, αλλά για τη σκούπα θέλω την προσοχή σας. Πείτε ας πούμε ότι θέλετε να λαμπαδιάσετε ένα αυτοκίνητο πολυτελείας που σας τη δίνει, εφόσον δε θα γίνει ποτέ δικό σας. Στη μέση της χαιρέκακης πράξης σκάει μύτη ο ιδιοκτήτης με ξυρισμένο κεφάλι και τατουάζ όλο το χάρτη Αθήνα -Γιάννενα με δυο παπούτσια πάνινα… χειρότερα και από το γκόμενο του Prison Break, δηλαδίς.

Εκεί το παίζετε Κινέζοι, βγάζετε τη σκούπα και κάνετε ότι σκουπίζετε αμέριμνοι την ακαταστασία της επανάστασης. Μην αγχώνεστε στο κέντρο, κοντά στο Κολωνάκι, υπάρχουν κι άλλα προκλητικά αυτοκίνητα να κάψετε.

Αυτά σύντροφοι για το ταγάρι και πριν σας αφήσω να σας δώσω μια συνοδευτική συμβουλή.

Μην πετάξετε εσείς το πρώτο τούβλο, την πρώτη Μολότοφ, το πρώτο μπινελίκι. Όσο ταπηροκρανιομένοι και αν είστε, ίσως μια μέρα η διάθεση του όχλου να είναι πιο «ωχ, αδερφέ, ας μην ξεσκιστούμε σήμερα».

Το θέμα είναι να περάσετε καλά, να χώσετε καμιά μπουνιά, να ξεσκάσετε και όχι να γυρίσετε καταντροπιασμένοι, που έπαιξε η μούρη σας σε όλα τα ΜΜΕ ως ο αναρχικός που κατέστρεψε μια κατά τα άλλα φιλειρηνική διαδήλωση.

Ο όχλος αποτελεί ιστορικό στοιχείο, ενώ η διαφοροποίηση ενίοτε χαρακτηρίζεται και αποκλίνουσα συμπεριφορά.

Σε στιγμές επαναστατικού πάθους οι ισορροπίες είναι λεπτές, μη ρισκάρετε την υστεροφημία σας και από Τσε καταλήξετε σε κάποιο Δαφνί ή στη φυλακή, ως μια μικρή αδιάφορη τσε-τσε!

Το επόμενο βήμα είναι επιτέλους να ξεστραβωθούμε, να σοβαρευτούμε και να διεκδικήσουμε ό,τι μας έχει στερήσει την αξιοπρέπεια τα τελευταία χρόνια… κι αυτό δε γίνεται με πέρλα και βλεφαρίδα κάγκελο Γιαννούλα στα σαλόνια! Αυτό να το θυμόμαστε τώρα που πλησιάζει και η 17η Νοέμβρη…της Αγίας Δαμανάκη ανήμερα… μας γονάτισε αυτό το άτιμο το σαλόνι!

tampouloukia

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ - ΚΥΠΡΟΣ- ΜΕΤΑΠΟΛΥΤΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ -ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ- ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ.

            Οι ρίζες της σημερινής μας 

οικονομικής χρεοκοπίας βρίσκονται 

στο μαύρο καλοκαίρι 

της Κυπριακής Τραγωδίας του 1974

Kίμωνος, του Αθηναίου

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης.

Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας. Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά. 

Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. 

Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.

Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. 

Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη. Τριάντα πέντε (και κάτι) χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.


Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. 

Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη. Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων.

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. 

Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι, οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;


Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του. 

Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; 

Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής; 

Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη γενική καταισχύνη; 

Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; 

Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»; 


Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “It’s the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps, τι είναι αυτά που μας λές; Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. 

Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες. 

Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. 

Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ....


Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε καταστάσεις περίεργες. Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. 

Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη. 

Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η 33η Μοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τον Ταγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. 

Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε .... 

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. 

Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών. O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα. 


Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων, μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής. 

Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς. 


Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής.

Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε» με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και αγνόησε την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας. Τριάντα επτά χρόνια μετά, και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. 

Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού). 


Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά. Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας «Κανένας δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας. Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. 

Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.

Η ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

http://wwwaimos.blogspot.gr/2013/11/blog-post_1016.html

Τα προεόρτια του χαβαλέ της 17ης Νοεμβρίου και ο κύκλος ζωής της "αριστεράς" (του κώλου)

Οι "Αριστεροί" έλεγαν το 1973: 

"ψωμί, παιδεία, ελευθερία", όμως δεν το εννοούσαν και τόσο... 

Οι "Αριστεροί" λένε το 2014: 

"τζαμί, αργία, καφετερία", μάλλον όμως το εννοούν!

Θα προσπαθήσω να αναλύσω τον κύκλο ζωής της "Αριστεράς"* (του κώλου) στην ελληνική κοινωνία εν έτει 2014:

Οι σύγχρονοι "Αριστεροί" είναι κατά κανόνα άτομα που χαρακτηρίζονται από οκνηρία, δειλία και σύμπλεγμα κατωτερότητας. Μέσα στο μυαλό τους η Αριστερά καλλιέργησε τον φθόνο και το μίσος για τους ευπορότερους συμπολίτες τους. Οι υποστηρικτές των Αριστερών κομμάτων και σχηματισμών διαμαρτύρονται με πάγιο αντικείμενο τις οικονομικές διεκδικήσεις τους. Οι περισσότεροι ανήκουν στον δημόσιο τομέα ως εκ τούτου η διαμαρτυρία τους θυμίζει τον θαμώνα του πρακτορείου ΠΡΟΠΟ που ποντάρει ένα μικρό ποσό ελπίζοντας να γίνει πλούσιος εύκολα και χωρίς κινδύνους. Οι Αριστεροί δημόσιοι υπάλληλοι είναι κοινώς μάγκες εκ του ασφαλούς αφού το εργασιακό καθεστώς τους προφυλάσσει από απολύσεις ή άλλες επιπτώσεις. Άλλη κατηγορία υποστηρικτών της Αριστεράς είναι οι εύποροι που εκδηλώνουν τον ανθρωπισμό με το Αριστερό προσωπείο, εξιλεώνοντας έτσι τις τύψεις τους για την δυστυχία που επικρατεί γύρω τους.

Οι σύγχρονοι "Αριστεροί" προβαίνουν σε παράνομη αφισοκόλληση, ανάρτηση πανώ και αναγραφή συνθημάτων, πάντοτε με την ανοχή και την ατιμωρησία του φιλελεύθερου καθεστώτος και της αστυνομίας. Το κράτος κλείνει τα μάτια στην παρανομία της Αριστεράς, ακόμη και όταν αυτή αγγίζει την εγκληματική δράση με προπηλακισμούς, ακόμα και δολοφονίες "αντιφρονούντων φασιστών" όπως έγινε στο Ν.Ηράκλειο πριν ένα χρόνο. Την παραγωγή των υλικών προπαγάνδας και όλων των ειδών των αφισών την αναλαμβάνουν αποκλειστικά τα ιδιόκτητα τυπογραφεία και οι επιχειρήσεις της Αριστεράς. Η Αριστερή προπαγάνδα καλεί τους συντρόφους σε συλλαλητήρια ανά τακτά χρονικά διαστήματα, με αποκλειστικό αντικείμενο τις οικονομικές διεκδικήσεις που προαναφέρθηκαν. Έτσι επιτυγχάνεται η εκτόνωση της επαναστατικότητάς τους και η συσπείρωσή τους. Ένας άγραφος κανόνας είναι πως οι Αριστεροί δεν αντιπαρατίθενται σχεδόν ποτέ σε δημοκρατικό διάλογο κατά μόνας με υποστηρικτή αντίθετων απόψεων. Καλύπτονται μέσα στην μάζα και πάντοτε λειτουργούν οχλαγωγικά, συστηματικά φωνασκούν για να εκμηδενίσουν τον πολιτικό τους αντίπαλο με την δημιουργία εντυπώσεων.

Οι αφισοκολλητές είναι αμοιβόμενοι σύντροφοι, αφού οι ιδεολόγοι Αριστεροί ελαττώθηκαν δραματικά μετά από την νομιμοποίηση του ΚΚΕ το 1974. Άλλοι συνήθως μεγάλης ηλικίας υπηρετούν την Αριστερά ανελλιπώς ως εκλογικοί αντιπρόσωποι. Οι δύο αυτές κατηγορίες συντρόφων αφισοκολλητές και εκλογικοί αντιπρόσωποι, αποτελούν την εξασφαλισμένη εκλογική πελατεία για την κοινοβουλευτική Αριστερά, όντας ψηφοφόροι που αναλώνονται πιστοί έως το τέλος της ζωής τους. Με τον τρόπο αυτό διαιωνίζεται η κοινοβουλευτική παρουσία της Αριστεράς με το επωφελές επακόλουθό της, την γενναία κομματική επιχορήγηση. Με αυτήν επιβιώνουν οι τοπικές οργανώσεις των Αριστερών κομμάτων και ενισχύεται η πανίσχυρη, ομολογουμένως συνδικαλιστική παρουσία τους. Με αυτήν την επιχορήγηση "αιμοδοτούνται" και οι επιχειρήσεις εκδόσεων και τυπογραφείων, που λειτουργούν επίσης και ως ακραιφνώς καπιταλιστικές εταιρείες που "χτυπούν" δουλειές με εκδόσεις εφημερίδων, ακόμα και περιοδικών lifestyle!

Όμως ο κύκλος ζωής της Αριστεράς που περιγράψαμε έως εδώ, μοιραία θα ανάλωνε τους παλαίμαχους συντρόφους και νομοτελειακά θα διακόπτετο δίχως την μετάγγιση με "νέο αίμα". Η στρατολόγηση νέων υποστηρικτών είναι το κρίσιμο κομμάτι και δεν μπορεί να γίνει αλλού εκτός από τα παιδαγωγικά φυτώρια, τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα. Με εκπληκτικό και τρόπο η Αριστερά δεν αντλεί συντρόφους μόνο από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά φροντίζει με συγκαλυμμένες οργανώσεις της, να νουθετεί τη νεολαία σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης ακόμα και στα δημοτικά σχολεία! Οι "σοφοί λαϊκοί επίτροποι" έχουν φροντίσει να τρυπώσουν σαν κατσαρίδες σε συλλόγους γονέων, καθητητών, "λαϊκά φροντιστήρια" και επιτροπές κατοίκων. Η επικουρία της Αριστεράς από το μεταπολιτευτικό φιλελεύθερο καθεστώς είναι έως και σήμερα σκανδαλώδης στον χώρο της εκπαίδευσης. Οι υποκινούμενες Αριστερές καταλήψεις στα σχολεία, καθώς και οι φοιτητικές εκλογές στα πανεπιστήμια έχουν κοινό παρονομαστή την επιβολή της Αριστερής άποψης με την βία και την τρομοκρατία. Η ατιμωρησία των προστατευόμενων ανήλικων επαναστατών στα σχολεία σε συνδυασμό με τους "παντοδύναμους" Αριστερούς εκπαιδευτικούς τροφοδοτεί εύκολα με νέο αίμα την Αριστερά. Ανάλογα η ασυλία των Αριστερών ενηλίκων φοιτητών στα πανεπιστήμια ματαιώνει οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης της εκπαίδευσης. Στο τέλος η πεινασμένη Αριστερά κατασπαράζει τα απροστάτευτα Ελληνόπουλα των προβληματικών οικογενειών, όπως όταν η αλεπού παρεισφρύσει στο ξέφραγο κοτέτσι.

Δεν πρέπει να απογοητευόμαστε όμως. Μπορεί το καθεστώς να είναι άδικο και ναρκωτικό για την πατρίδα, όμως όλο και περισσότεροι Έλληνες αποκωδικοποιούν την αποκρουστική δομή του και αποφασίζουν να αντισταθούν. Ο μόνος τρόπος τρόπος να νικήσεις το ψέμα είναι η αλήθεια. Η Αριστερή ιδεολογία υπήρξε δεκανίκι του καθεστώτος επί 40 χρόνια, από αφέλεια ή από σκοπιμότητα. Το αδύνατο σημείο της ιδεολογίας αυτής είναι πως βασίζεται στο ψεύδος και στην διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Γι' αυτόν τον λόγο η Αριστερή ιδεολογία είναι καταδικασμένη να ηττηθεί από την Πατριωτική Αλήθεια.

Νίκος Β.

ΚΙ ΑΚΟΜΗ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ 

250000 ΜΑΙΜΟΥΔΕΝΙΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ «ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΩΝ»

Κι αυτό για το αρχείο σας. Κι ἀκόμη πληρώνουμε 250.000 μαϊμουδένιες συντάξεις …«ντιστασιακῶν»!!!

250.000 συντάξεις πληρώνουμε ακόμα και σήμερα σε μαϊμού αντιστασιακούς …70 χρόνια ΜΕΤΑ την λήξη του Β’ΠΠ.

250.000 ενενηντάρηδες υπεραιωνόβιοι «αντιστασιακοί», που οι κακουχίες του πολέμου τους αύξησαν το προσδόκιμο ζωής, αντί να τους το μειώσουν, και μαζί με τις διώξεις, τις φυλακίσεις και τις ἐξορίες κατήντησαν να έχουν προσδόκιμο ζωής τα… 200 χρόνια!!!

Τέτοια θαύματα μόνο στην Ελλάδα του Ανδρέα μπορούσαν να συμβούν, ταυτόχρονα με τα τριώροφα χωράφια που επιδοτούσε η Ευρωπαϊκή Ένωση στα χρυσά χρόνια της «πράσινης» αναπτύξεως με δάνεια από τους τοκογλύφους.

Σίγμα

Πηγή: Φιλονόη