ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΚΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ...!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΛΑΝΗΤΑΡΧΗ...!!!

Στο επιτελείο του νέου πλανητάρχη, Ντόναλντ Τραμπ, υπάρχουν και αρκετοί Έλληνες σε καίριες θέσεις. Πρόσωπα - κλειδιά, που στήριξαν την καμπάνια του Τραμπ και έχουν λόγο, ενώ θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην προώθηση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων.

Τζορτζ Παπαδόπουλος

Το όνομα του Τζορτζ Παπαδόπουλου στη λίστα με τους πέντε συμβούλους του Ντόναλντ Τραμπ για θέματα εξωτερικής πολιτικής ξάφνιασε πολλούς στην Ομογένεια, αλλά και την κεντρική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Και αν κάποιοι Ελληνοαμερικανοί τον γνώριζαν ως γιο του Αντώνη Παπαδόπουλου, του πρώην προέδρου της Παμμακεδονικής Ομοσπονδίας ΗΠΑ, δεν ήταν καθόλου γνωστός στην Ουάσιγκτον.

Σε ηλικία ούτε τριάντα χρόνων -αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο μόλις το 2009- η παρουσία του μεταξύ των συμβούλων του Τραμπ προκάλεσε το ενδιαφέρον της εφημερίδας Washington Post, που σχολίασε σκωπτικά μια αναφορά στο βιογραφικό του: Σύμφωνα με αυτήν, είχε εκπροσωπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στο Model UN, ένα πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για νέους ηγέτες.

Η εφημερίδα αναζήτησε συστάσεις και για την εργασιακή του εμπειρία, αλλά δεν τις βρήκε, καθώς λίγοι στον κλάδο είχαν ακούσει για τον μόλις μερικών μηνών διευθυντή του τμήματος Διεθνούς Ενέργειας, Νόμου και Ασφάλειας Φυσικών Πόρων στο Κέντρο Διεθνούς Δικηγορίας του Λονδίνου.

Πριν από αυτό και για σχεδόν πέντε χρόνια, όμως, ο Παπαδόπουλος συνεργαζόταν με το συντηρητικό ινστιτούτο Hudson ως σύμβουλος για τα θέματα της ενέργειας.

Υπό αυτήν τη θέση διοργάνωσε μία από τις πρώτες ημερίδες για την ενεργειακή συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.

Σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» έχει δηλώσει ότι το θέμα «θα είναι ύψιστης προτεραιότητας για τις ΗΠΑ» αν ο Τραμπ κερδίσει τις εκλογές.

Φαίνεται μάλιστα ότι έχει αναλάβει το ζήτημα της ενεργειακής ασφάλειας, αλλά και ευρύτερα τις σχέσεις με την Ανατολική Μεσόγειο για την εκστρατεία του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου, καθώς φέτος το καλοκαίρι ταξίδεψε αρκετά στο Ισραήλ, στην Κύπρο και στην Ελλάδα, συναντώντας μάλιστα μέχρι και τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Στην ομάδα του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται πάντως ότι βρέθηκε από... σπόντα, καθώς αρχικά είχε ενταχθεί στο επιτελείο του υποψηφίου για την προεδρία Μπεν Κάρσον.

Όταν αυτός αποσύρθηκε υποστηρίζοντας τον Τραμπ, ο Παπαδόπουλος εντάχθηκε στο δυναμικό του.

Στον βαθμό που θα του δοθεί η ευκαιρία, ελπίζει να μυήσει τον Τραμπ και στα υπόλοιπα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος – για τα οποία πάντως μέχρι στιγμής ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών δεν έχει εκφράσει θέση.

Τζορτζ Τζιτζίκος

Καθ’ όλη την προεκλογική καμπάνια, δίπλα στις φωτογραφίες του Ντόναλντ Τραμπ βλέπει κανείς έναν μαυρισμένο, γεροδεμένο άντρα με γυαλιά. Είναι ο Τζορτζ Τζιτζίκος, διευθυντής επιχειρήσεων της εκστρατείας του και ένας από την αρχική πενταμελή ομάδα που βρίσκεται δίπλα του από την πρώτη στιγμή.

Με μότο του το «οπουδήποτε, οποτεδήποτε» ο Ελληνοαμερικανός από τη Φλόριντα έχει αναλάβει να προετοιμάζει το έδαφος για τις συγκεντρώσεις του υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών ανά τη χώρα.

Η εταιρεία του Telion (όπως «Τέλειον»;) έχει ειδίκευση στη στρατηγική επικοινωνία, διαχείριση κρίσεων, επιχειρήσεις πολιτικής και VIP – και φαίνεται ότι κάνει «τέλεια» δουλειά, καθώς ο εργοδότης του πρόσφατα τον συνεχάρη δημοσίως, μέσω του Facebook.

Στους πελάτες της Telion συγκαταλέγονται οι τρεις προηγούμενοι υποψήφιοι πρόεδροι του ρεπουμπλικανικού κόμματος, ο Λευκός Οίκος επί προεδρίας Τζορτζ Μπους και το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών.

Σε εκείνον απευθύνθηκε επίσης η BP μετά το δυστύχημα στην υπεράκτια πλατφόρμα της στον Κόλπο του Μεξικού για να διαχειριστεί την κρίση στην περιοχή.

Χωρίς αμφιβολία, ο Τζορτζ Τζιτζίκος έχει κερδίσει τη φήμη του ανθρώπου των ειδικών αποστολών. Το κάνει εντασσόμενος στην οργάνωση των πελατών του και προσφέροντας υπηρεσίες «πρώτης θέσης», όπως υπερηφανεύεται.

Από τη θέση του στην πρώτη γραμμή, ωστόσο, ο Τζιτζίκος έχει βρεθεί επίσης στο επίκεντρο κάποιων θερμών επεισοδίων, καθώς από τις συγκεντρώσεις του Τραμπ δεν λείπουν τα παρατράγουδα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν διστάζει να αναλάβει ο ίδιος δράση, προσεγγίζοντας τους ταραξίες και ζητώντας τους να φύγουν, είτε με το καλό είτε με τη συνδρομή των ανδρών ασφαλείας.

Στους εργαζομένους που βοηθούν στην προετοιμασία της εκδήλωσης όμως δείχνει το φιλικό του πρόσωπο, δωρίζοντάς τους καπέλα της εκστρατείας του Τραμπ, ενίοτε σχολιάζοντας ότι ταιριάζουν και με τα χρώματα που φοράνε...

Ρινς Πρίμπους

Η δυσκολότερη δουλειά στην Αμερική;

Ο πρόεδρος της Εθνικής Ρεπουμπλικανικής Επιτροπής Ρινς Πρίμπους είδε αυτό που ευχόταν να πραγματοποιείται: «Ελπίζω και προσεύχομαι να κατέβει η Χίλαρι Κλίντον, θα είναι η καλύτερη αντίπαλος διότι θα ενώσει το κόμμα μας», είχε δηλώσει στην «Καθημερινή» σε ανύποπτη στιγμή.

Αυτό που σίγουρα δεν ήλπιζε τότε ήταν ότι το κόμμα του θα είχε έναν τόσο διχαστικό υποψήφιο όσο είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. 

Η πορεία του ρεπουμπλικανικού κόμματος προς τις εκλογές ήταν τόσο προβληματική, που το περιοδικό Bloomberg Businessweek αναρωτήθηκε σε πρωτοσέλιδό του αν η δουλειά του Πρίμπους είναι η πιο δύσκολη στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εκ της θέσεώς του, ο 44χρονος Ρεπουμπλικανός κλήθηκε να ενώσει το κόμμα του υπό τον Τραμπ – κάτι που έστω και την τελευταία στιγμή δείχνει να επιτυγχάνει, αφού ακόμη και ο Τεντ Κρουζ συντάχθηκε μαζί του.

Ο Πρίμπους είναι ήπιος, γλυκομίλητος και έχει προσπαθήσει να ανοίξει το κόμμα στους νέους, στις γυναίκες και τις μειονότητες – χαρακτηριστικά που έρχονται σε αντίθεση με το στυλ αλλά και κάποιες από τις θέσεις των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία.

Παρά ταύτα, εκτιμά ότι ο Τραμπ θα προσεγγίσει περισσότερους ψηφοφόρους αυτών των κατηγοριών από τον προηγούμενο υποψήφιο πρόεδρο Μιτ Ρόμνεϊ. Και δεν διστάζει να απειλήσει όσους δεν έχουν ακόμη συνταχθεί με την επιλογή του κόμματος, όπως ο Τζεμπ Μπους και ο Τζον Κέισικ, με κυρώσεις.

Ο Πρίμπους είναι υπερήφανος για την ελληνική καταγωγή που έχει από την πλευρά της μητέρας του. Μάλιστα, εμφανίζεται τακτικά με την οικογένειά του στην ελληνική εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην Ουάσιγκτον.

Όταν ήταν παιδί, για χρόνια περνούσε τα καλοκαίρια με τους συγγενείς του στην Αθήνα και γνωρίζει αρκετά καλά την πόλη, ενώ τα Ελληνικά του είναι καλύτερα ακόμη και από ομογενείς που ασχολούνται επαγγελματικά με τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Παρά τον νευραλγικό του ρόλο, ωστόσο, παραμένει σχετικά άγνωστος στην Ελλάδα.

Σε κάθε περίπτωση, η μεγάλη μάχη για την οποία προετοιμαζόταν τόσα χρόνια ο Πρίμπους, με στόχο να δώσει τον Λευκό Οίκο στους Ρεπουμπλικανούς, πλησιάζει. Μάλλον όμως δεν είχε τον Τραμπ στο μυαλό του όταν έλεγε στην «Καθημερινή» ότι «πρέπει να γίνουμε ένα προεδρικό κόμμα που θα νικήσει σε μια μεγάλη, πολιτισμική αναμέτρηση». 

ΠΗΓΗ: imerisia.gr

ΜΕΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΡΑΜΠ ΑΛΛΑΖΕΙ… ΣΤΑΣΗ Η ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΤΣΙΠΡΟΨΕΚΑΣΜΕΝΩΝ. ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΑ… ΤΕΣΣΕΡΑ, ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΑ… ΠΕΝΤΕ!

Αν για την Χίλαρι κι όλον τον εσμό που την υποστήριζε η περιφανής νίκη του πατριώτη Τραμπ ήταν μια φορά ήττα (γιατί την περίμεναν κι ήταν προετοιμασμένοι…), για την αμερικανοκομμουνιστικήσυγκυβέρνηση των Τσιπροβλαμμένων ήταν δέκα φορές, γιατί είχαν «επενδύσει» στην νίκη της τρισκατάρατης – μέσω του κυκλώματος Γιάννας Αγγελοπούλου (της… σοσιαλίστριας), των «Ινστιτούτων» Levy και Brookings και… λοιπών υπερατλαντικών δυνάμεων.

Τώρα, λοιπόν, αλλάζουν τα δεδομένα και οι κατοχικοί συγκυβερνήτες νιώθουν την καρέκλα τους να… τρίζει.

Επειδή δε ο mister Tsipras είναι… σεσημασμένος, έβγαλε μπροστά το… πατριωτάκι τον Καμμένο, να ρίξει γέφυρες με την νέα κατάσταση, στέλνοντας συγχαρητήρια στον Τραμπ μέσω… Twitter:

«Συγχαρητήρια στον νέο πρόεδρο Τραμπ, σημαντική η θέση πλέον του Ελληνοαμερικανού Γιώργου Παπαδόπουλου για την Ελλάδα».

Προφανώς, λοιπόν, αφού βγήκε μπροστά ο Καμμένος, η συγκυβέρνηση θ’ αλλάξει… στάση. 

Ενώ ήταν πεσμένη στα… τέσσερα, τώρα θα πέσει στα… πέντε – αν υπολογίσουμε και την… κοιλάρα του… μουστερή Καμμένου, που σίγουρα θα ακουμπάει στο πάτωμα!

Γράφει (χαιρέκακα…) 

ο Αθανάσιος Βασιλόπουλος

Reuters, Guardian, Time, Skynews και όλα τα διεθνή ΜΜΕ αγωνιούν για την στήριξη της Χρυσής Αυγής σε Τραμπ

Για πρώτη φορά στα χρονικά η ανακοίνωση του Λαϊκού Συνδέσμου αναπαράγεται αυτούσια σε όλα τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης

Έκδηλη είναι η ανησυχία των διεθνών Μέσων για την εκλογή του Τραμπ στην Προεδρεία των ΗΠΑ και την στήριξή του από τις Πατριωτικές δυνάμεις της Ευρώπης.

Προφανώς το παγκόσμιο πολιτικό, οικονομικό και μιντιακό σύστημα βολευόταν από την επιλογή Κλίντον, αλλά υπολόγισαν χωρίς την ετυμηγορία του αμερικανικού λαού.

Εντύπωσε προκάλεσε επίσης και η στήριξη της Χρυσής Αυγής στην επιλογή Τραμπ, καθώς το παγκόσμιο σύστημα είδε στις αμερικανικές εκλογές μια προβολή του μέλλοντος σε Ελλάδα και Ευρώπη, καθώς η ώρα των Ελλήνων Εθνικιστών ολοένα και ζυγώνει.

Να σημειωθεί πως η ανακοίνωση του Λαϊκού Συνδέσμου αναπαράχθηκε αυτούσια από όλα τα διεθνή ΜΜΕ.

Παρατίθενται ενδεικτικά οι ακόλουθοι σύνδεσμοι: reuters.com, time.com, theguardian.com, skynews.com, cnbc.com

Με μαύρο δάκρυ κλαίνε Τσίπρας και Μητσοτάκης - Πόνος στο ΣΚΑΪ για Τραμπ και Χρυσή Αυγή! Ηχητικό

Το έδαφος κάτω από τα πόδια τους έχουν χάσει στα επιτελεία του Τσίπρα και του Μητσοτάκη μετά την νίκη του Τραμπ, καθώς είχαν επενδύσει πολιτικά στην επικράτηση της Χίλαρυ Κλίντον.

Ακόμα και μετά την επίσημη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των αμερικανικών εκλογών τα στρατόπεδα του Σύριζα και της ΝΔ παραμένουν μουδιασμένα, καθώς δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι ο αμερικανικός λαός θα πήγαινε αντίθετα στην βούληση των σιωνιστικών κέντρων του Σόρος και της προπαγάνδας από τα συστημικά ΜΜΕ.

Καθ΄όλη την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου Σύριζα και ΝΔ σε αγαστή συνεργασία με τους εγχώριους ολιγάρχες είχαν επιδοθεί σε εκστρατεία λάσπης εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ και τώρα προσπαθούν να συμμαζέψουν... τα ασυμμάζευτα.

Από το Μαξίμου διαρρέουν ότι είχαν προετοιμαστεί και για τα δύο ενδεχόμενα. Η αλήθεια είναι όμως ότι είχαν προετοιμαστεί μόνο για την νίκη της Κλίντον και τώρα η όλη επίσκεψη Ομπάμα στην Ελλάδα πηγαίνει στον κάλαθο των αχρήστων.

Στην ίδια ακριβώς γραμμή ήταν η ΝΔ του Μητσοτάκη και η δήλωση του Κουμουτσάκου: 

«It's the end of the world as we know it. Σκέψη. Περισυλλογή. Δράση. Καλημέρα σε όλες και όλους» φανερώνει την μαύρη πλερέζα που φόρεσαν στα γραφεία της ψευτοδεξιάς.

Το μόνο κόμμα που στήριξε από την πρώτη στιγμή και ξεκάθαρα την πατριωτική επιλογή Τραμπ ήταν η Χρυσή Αυγή και αυτό είναι κάτι που πόνεσε το σύστημα, όπως παραδέχτηκαν στην πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή τους ο Άρης Πορτοσάλτε και ο Μπάμπης Παπαδημητρίου.

Ο Παπαδημητρίου μάλιστα δεν μπόρεσε να παραδεχτεί πως , η Χρυσή Αυγή και ψέλλισε κάτι μπούρδες για... ΚΚΕ!

Διαβάστε επίσης:

Ο ανθελληνισμός της Χίλαρι Κλίντον στηρίζεται από όλο το μνημονιακό κατεστημένο

Τσίπρας - Μητσοτάκης: Οι άνθρωποι της Κλίντον και του αμερικανοσιωνισμού

Ο ΤΡΑΜΠ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΚΙ ΑΣ ΤΟ ΚΑΘΥΣΤΕΡΟΥΝ...!!!

ΚΙ ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ.,.. ΤΙΣ ΜΠΛΕ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΤΙΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ Η ΚΛΙΝΤΟΝ ΤΙΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ Ο ΤΡΑΜΠ... ΟΙ ΑΧΡΩΜΑΤΙΣΤΕΣ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΦΙΡΡΟΠΕΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ.... ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ Ο ΤΡΑΜΠ ΕΧΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ 232 ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ ΚΑΙ Η ΧΙΛΑΡΥ 209...

ΕΚΤΟΣ ΧΑΡΤΗ -ΑΧΡΩΦΜΑΤΙΣΤΕΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ... Η ARIZONA ME 11 ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙ Ο ΤΡΑΜΠ, Η ΓΙΟΥΤΑ ΜΕ 6 ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ ΠΟΥ Ο ΤΡΑΜΠ ΣΑΡΩΝΕΙ, Η ΑΙΟΒΑ ΜΕ 6 ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΑΝΕΤΑ Ο ΤΡΑΜΠ, ΤΟ ΜΙΣΙΓΚΑΝ ΜΕ 16 ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΤΡΑΜΠ, ΤΟ ΓΟΥΙΝΣΚΟΣΙΝ ΜΕ 10 ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΤΡΑΜΠ, ΚΑΙ ΤΟ ΝΙΟΥ ΧΑΜΣΑΙΡ ΜΕ 4 ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΤΡΑΜΠ...

ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΟΙΤΕΙΕΣ ΜΕ ΕΝΣΩΜΑΤΟΜΕΝΟ ΤΟ 70 ΚΑΙ ΤΟ 80% ΔΕΝ ΒΑΖΟΥΝ ΧΡΩΜΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΤΡΑΜΠ... ΣΤΙΣ ΔΥΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΜΕ ΑΝΣΩΜΑΤΩΣΗ 15 ΚΑΙ 20% ΒΑΖΟΥΝ ΧΡΩΜΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΚΛΙΝΤΟΝ... ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΜΟΓΙΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ...

Ο ΤΡΑΜΠ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ 38 ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΓΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ 270 ΑΛΛΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΣΕ ΑΚΟΜΗ 6 ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ -ΠΟΥ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΜΑΕ- ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΑΛΛΟΥΣ 53 ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ... ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΠΛΩΣ ΤΟ ΚΑΘΥΣΤΕΡΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΓΙΑ ΥΠΝΟ... 

Ο ΤΡΑΜΠ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ! 

ΤΕΛΟΣ

ΚΚΕ ΣΤΟΝ… ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΠΡΕΣΒΗ

Με τον Αμερικανό πρέσβη Τζέφρει Πιατ συναντήθηκε ο –αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως, παρακαλώ- Γ. Δραγασάκης.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξεδόθη, τα θέματα που συζήτησαν οι δύο άνδρες ήταν η δεύτερη αξιολόγηση του Μνημονίου, το ελληνικό χρέος και τα της επικειμένης επισκέψεως του… μπάρμπα από την Αμέρικα (Ομπάμα).

Σας υπενθυμίζουμε, ότι ο σύντροφος Δραγασάκης ήταν εξέχων στέλεχος του ΚΚΕ («φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» και τέτοια…). Τόσο εξέχων, που παρά λίγο να γίνει και… αρχηγός του.

Το 1991 διεκδίκησε την γενική γραμματεία της ΚΕ μετά την παραίτηση του Φλωράκη, αλλά την έχασε για μόλις τέσσερις ψήφους (57 έναντι 53). 

Αν την κέρδιζε, σήμερα θα ήταν στη θέση του Κουτσούμπα και θα κατήγγειλε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Δε βαριέστε, όλα σχετικά είναι στη ζωή και στην πολιτική, κι αφήστε τα κορόιδα να νομίζουν άλλα…

- Λέτε μετά από μερικά χρόνια ο σύντροφος Μπογιόπουλος (για παράδειγμα…) να γίνει αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως και να συναντιέται με τον Αμερικανό πρέσβη; 

Ε ρε μεγαλεία

Αθανάσιος Βασιλόπουλος

Γεωπολιτική Ανάλυση: Σύγκριση Τραμπ-Κλίντον. Προς μία νέα τάξη πραγμάτων την επαύριο των αμερικανικών εκλογών

Οι προσεχείς εκλογές για την ανάδειξη του 45ου προέδρου των ΗΠΑ παρουσιάζουν ιδιαιτερότητες, που καθιστούν την παρακολούθηση τους άκρως ενδιαφέρουσα. Κατ΄ αρχάς, ο προεκλογικός αγώνας διεξάγεται σε συνθήκες πρωτοφανούς πόλωσης για τα αμερικανικά δεδομένα που δεν έχει προηγούμενο στη νεότερη ιστορία της χώρας.

Η υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος, Χίλαρι Κλίντον, διαθέτει μακρά πολιτική εμπειρία. Γνώρισε τον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο 1993, όταν ανέλαβε προεδρικά καθήκοντα ο σύζυγός της, Μπιλ Κλίντον, ενώ η ίδια είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να προωθήσει ένα καινούργιο σύστημα υγείας όταν βρισκόταν στην Γερουσία (2001-2009).

Γνωστή για τη θητεία της στο State Department την περίοδο 2009-2013, θεωρείται πολιτικός καριέρας που είναι απόλυτα ταυτισμένη με την καθεστηκυία τάξη, γνωρίζοντας καλά τα γρανάζια της εξουσίας. Έλαβε επίσημα το χρίσμα στο συνέδριο των Δημοκρατικών (Φιλαδέλφεια, 26 Ιουλίου 2016), με κλονισμένο γόητρο υπό το βάρος των αποκαλύψεων για το ''email gate'' και τις ανάρμοστες μεθοδεύσεις σε βάρος του εσωκομματικού της αντιπάλου, Μπέρνι Σάντερς.

Ο δισεκατομυριούχος επιχειρηματίας Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ενάντια σε όλα τα προγνωστικά που υπήρχαν όταν ξεκίνησε η εσωκομματική διαδικασία, χρίστηκε επίσημα υποψήφιος στο αντίστοιχο συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (Κλίβελαντ, 20 Ιουλίου 2016), δεν διαθέτει καθόλου πολιτική εμπειρία. Αποτελεί κατεξοχήν εκπρόσωπο του ''αμερικανικού ονείρου'' ο οποίος δεν ταυτίζεται με την κλασσική ορθόδοξη ρεπουμπλικανική προσέγγιση και ο αντισυστημικός του λόγος αντίκειται στην πολιτική ορθότητα.

Με αυτά τα δεδομένα, η εκλογική αναμέτρηση μεταξύ των δύο υποψηφίων παραπέμπει -με όρους συμβατούς- σε αγώνα μεταξύ του παλαιού και του νέου. Η διαφορετική ατζέντα για την εξωτερική πολιτική είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία που προσδιορίζουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα των εκλογών της 8ης Νοεμβρίου 2016.

Ο Μπαράκ Όμπαμα ανέλαβε την προεδρία της χώρας τον Ιανουάριο 2009, ύστερα από την 8χρονη διακυβέρνηση του Τζορτζ Μπους του νεότερου, ο οποίος ακολούθησε μια νέο-συντηρητική και άκρως παρεμβατική πολιτική με το πρόσχημα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Έτσι, υιοθέτησε το δόγμα της προληπτικής δράσης, το οποίο προοριζόταν να αντικαταστήσει το δόγμα της αποτροπής και της ανάσχεσης, τα οποία όριζαν τη σύγχρονη διεθνή τάξη από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και έπειτα. Οι ΗΠΑ χρησιμοποιώντας την ασυναγώνιστη στρατιωτική τους ισχύ, ανέλαβαν ένα μονοπολικό και προληπτικό ρόλο στην αντιμετώπιση των τρομοκρατών και των αντίπαλων κρατών που επιδίωκαν να αποκτήσουν όπλα μαζικής καταστροφής σύμφωνα με την τότε στρατηγική. Υπό αυτήν τη λογική έγιναν οι επεμβάσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν που αποτέλεσαν την απαρχή για την αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής. Η εξωτερική πολιτική του Τζορτζ Μπους ήταν ένα μείγμα στρατιωτικής επιθετικότητας, ιμπεριαλισμού και θρησκευτικού φανατισμού.

Ο απερχόμενος πρόεδρος είχε δεσμευτεί να αποσύρει τα στρατεύματα από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, πράγμα το οποίο έκανε. Από τους 180.000 στρατιώτες στις δύο χώρες σήμερα υπάρχουν λιγότεροι από 15.000, ενώ στην διακήρυξη της στρατηγικής ασφάλειας τον Μάιο 2010 έθεσε τις προτεραιότητες της πολιτικής των ΗΠΑ και για την εξωτερική πολιτική. Σε ένα κείμενο 60 σελίδων εξήγγειλε, μεταξύ άλλων, την πολιτική της επανεκκίνησης των σχέσεων με την Ρωσία, με στενότερη συνεργασία τόσο στον ενεργειακό όσο και στον οικονομικό τομέα και την επικράτηση ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Τον Φεβρουάριο 2015 δημοσιοποιήθηκε μια νέα μελέτη του Λευκού Οίκου για την εθνική στρατηγική, όπου αναφερόταν για πρώτη φορά η επιθετικότητα της Ρωσίας, η οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσω της ανάσχεσης της επιρροής της Μόσχας, η ανακοπή της οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης της Ευρώπης και η μεταφορά του ενδιαφέροντος στη ΒΑ Ασία ως μέγιστη προτεραιότητα.

Η Χίλαρι Κλίντον υπήρξε υπουργός Εξωτερικών στην πρώτη περίοδο διακυβέρνησης Μπαράκ Ομπάμα (21 Ιανουαρίου 2009 – 1 Φεβρουαρίου 2013). Η θητεία της συνδέθηκε με την ''Αραβική Άνοιξη'', η οποία οργανώθηκε από κοινού με το ΝΑΤΟ και τη CIA. Η τότε υπουργός παρουσίασε στον αμερικανό πρόεδρο το σχέδιο για την αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με αυτό, συγκεκριμένα απολυταρχικά καθεστώτα τα οποία επί δεκαετίες βρίσκονταν στην εξουσία θα αντικαθίσταντο από κυβερνήσεις απολύτως φιλικά προσκείμενες στα αμερικανικά συμφέροντα, οι οποίες θα βασίζονταν στα πρότυπα του δυτικού μοντέλου διακυβέρνησης που προάγει τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και την οικονομική ανάπτυξη. Επικαλουμένη η τότε Secretary of State τις εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών, το εγχείρημα αυτό θα ήταν ελεγχόμενο ως προς τα αποτελέσματά του και δεν εγκυμονούσε κινδύνους για την ασφάλεια και σταθερότητα στην περιοχή.

Ο πρώην ηγέτης των Ρεπουμπλικάνων Τζον Μακέιν ανέλαβε να συντονίσει την οργάνωση των επιχειρήσεων σε Αίγυπτο, Λιβύη και Συρία, έχοντας ξεχωριστές επαφές με τις αντικαθεστωτικές ομάδες της κάθε χώρας. Αυτό υπήρξε στρατηγικό λάθος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που δημιούργησε χάος στην περιοχή και άνοιξε το Κουτί της Πανδώρας με την ανάδειξη των πιο ριζοσπαστικών ισλαμιστικών οργανώσεων. Οι πόλεμοι σε Λιβύη και Συρία καθώς και η πολιτική αστάθεια στην Αίγυπτο δημιούργησαν μια τέτοια κατάσταση που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Οι ΗΠΑ αφού υποστήριξαν τη νατοϊκή επέμβαση στη Λιβύη, πλήρωσαν βαρύ αντίτιμο στις 11 Σεπτεμβρίου 2012 με την επίθεση στο προξενείο τους στη Βεγγάζη, όπου ο αμερικανός πρέσβης και τρεις υπάλληλοι σκοτώθηκαν από τρομοκρατική επίθεση. 

Στην Συρία οι ΗΠΑ υποστήριξαν τόσο στρατιωτικά όσο και οικονομικά τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA), το μέτωπο Αλ-Νούσρα (Al Qaeda) και το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και Λεβάντε (ISIS). Μάλιστα το τελευταίο υπήρξε δημιούργημα των ΗΠΑ στην προσπάθεια για την ανατροπή του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, το οποίο τελικά μερικώς αυτονομήθηκε και ήρθε σε αντίθεση με τα αμερικανικές επιδιώξεις.

Στην Αίγυπτο ο εκλεκτός των ΗΠΑ Μοχάμεντ Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο οποίος ήταν φυλακισμένος από την προηγούμενη κυβέρνηση, έγινε πρόεδρος για βραχεία χρονική περίοδο. Η στρατιωτική επέμβαση έδωσε τέλος στην προσπάθεια μετάβασης της χώρας σε θεοκρατικό καθεστώς. Επίσης, η γνωστοποίηση του ακριβούς χρονοδιαγράμματος για την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ υπήρξε σφάλμα τακτικής, αφού έδωσε τη δυνότητα στο Ισλαμικό Κράτος να καταλάβει χωρίς αντίσταση μεγάλες περιοχές της χώρας.

Η Ευρώπη επωμίζεται μονομερώς τις βαρύτατες επιπτώσεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής της περιόδου εκείνης με τις μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές να έχουν προκαλέσει τη μεγαλύτερη κρίση στις σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ από την ίδρυσή της.

Η επιλογή της Χίλαρι Κλίντον να υποστηρίξει ένοπλες αντικαθεστωτικές ομάδες και τρομοκρατικές οργανώσεις όχι μόνο απέτυχε, αλλά στράφηκε και εναντίον της αμερικανικής πολιτικής, αφού έδωσε την ευκαιρία στη Ρωσία να αναλάβει πρωτοβουλίες που την ανέδειξαν ως κυρίαρχη δύναμη στην κρίση της Συρίας και αναβάθμισαν την παρουσία της στην περιοχή εν γένει.

Οι σχέσεις με τη Ρωσία, παρά την αρχική καλοπροαίρετη πρόθεση του Μπαράκ Ομπάμα επιδεινώθηκαν λόγω της χρόνιας αμοιβαίας έλλειψης εμπιστοσύνης και τον πόλεμο της Γεωργίας το 2008, ιδιαίτερα μετά την επάνοδο του Βλαντιμίρ Πούτιν στην προεδρία της χώρας του. Η Χίλαρι Κλίντον είναι γνωστή για τους πύρινους λόγους της κατά της Ρωσίας και του προέδρου Βλαντιμίρ Πόυτιν προσωπικά, τόσο κατά την θητεία της στο State Department όσο και κατά την προεκλογική περίοδο ως υποψηφίας για την προεδρία. Υπέρμαχος των αμερικανικών επεμβάσεων στις χώρες της Μέσης Ανατολής, έχει κατηγορήσει τη Μόσχα ότι προκαλεί μεγαλύτερο χάος στην περιοχή υποστηρίζοντας τον σύριο προέδρο. Έχει απειλήσει ευθέως με ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον της Ρωσίας λόγω των κυβερνοεπιθέσεων που, όπως ισχυρίζεται, διεξάγει η τελευταία.

Η ουκρανική κρίση και η προσάρτηση της Κριμαίας τον Φεβρουάριο 2014 στη Ρωσία θα ταλανίζει τις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις επί μακρόν. Οι οικονομικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τις ΗΠΑ και την ΕΕ έχουν ως σημαντικό χαμένο τις χώρες της Ευρώπης που διατηρούν διαφορετικό επίπεδο διμερών σχέσεων και συνεργασίας με τη Μόσχα. Η δραστική μείωση ή ακόμη και η ολοκληρωτική διακοπή των εξαγωγικών δραστηριοτήτων προς τη Ρωσία έχει προκαλέσει τεράστια απώλεια εσόδων, επιδεινώνοντας το ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών των κρατών μελών και ταυτόχρονα αποδυναμώνει τη Γερμανία, η οποία επιδιώκει μια ηγεμονική οικονομική συμπεριφορά στην Ευρώπη.

Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ εξώθησαν τη Ρωσία σε αυτές τις ενέργειες όταν προσπάθησαν να διευρύνουν το ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη προς το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας που αποτελεί την πρώτη γραμμή άμυνας της. Η Ρωσία βλέπει την επέκταση του ΝΑΤΟ ως συρρίκνωση της σφαίρας επιρροής της που δύναται να καταλήξει σε περικύκλωσή της. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την εξαγγελία του Μπαράκ Όμπαμα στη στρατηγική εθνικής ασφαλείας όπου μιλούσε για συνεργασία σε οικονομικό επίπεδο με τη Ρωσία, ώστε η τελευταία να μπορέσει να ευημερήσει. Η Ουάσιγκτον χωρίς να χρησιμοποιήσει τις δικές της δυνάμεις (ή αν το κάνει αυτές είναι συγκαλυμμένες) εφάρμοσε τις αρχές για μια ηγεμονική σταθεροποίηση στον κόσμο που αναδύεται. Η Ρωσία αναγνωρίζοντας το σχέδιο των ΗΠΑ αντέδρασε, με αποτέλεσμα η αντιπαράθεση των δύο χωρών να έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά νέου Ψυχρού Πολέμου. Οι διμερείς σχέσεις των δύο χωρών έχουν περιέλθει στα πια χαμηλά επίπεδα από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου με τη Χίλαρι Κλίντον να έχει συμβάλλει τα μέγιστα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Οι θέσεις του Ντόναλντ Τραμπ για την εξωτερική πολιτική παρουσιάστηκαν επίσημα στην ομιλία του στο Centre for the National Interest στην Ουάσιγκτον στις 27 Απριλίου 2016. Εκεί ανέφερε ότι η αμερικανική εξωτερική πολιτική μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έχει έλλειψη σαφούς προσανατολισμού και οράματος, επισημαίνοντας πέντε τρωτά σημεία:

1. Την υπερεπέκταση των εθνικών πόρων

2. Τη δυσανάλογη συμμετοχή των συμμάχων σε οικονομικό επίπεδο στους διαφόρους οργανισμούς και πρωτίστως στο ΝΑΤΟ, όπου οι ΗΠΑ επωμίζονται το βαρύτερο φορτίο

3. Τα συμμαχικά κράτη αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να εξαρτώνται από τις ΗΠΑ

4. Οι αντίπαλες χώρες δεν σέβονται πια τις ΗΠΑ

5. Οι στόχοι της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής είναι μη κατανοητοί.

Αφού αποδοκίμασε τα βαρύτατα σφάλματα τόσο της κυβέρνησης Μπαράκα Ομπάμα όσο και της διακυβέρνησης Τζορτζ Μπους στη Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή, που προκάλεσαν χάος και αστάθεια, υποσχέθηκε ότι εφόσον εκλεγεί πρόεδρος θα διορθώσει τα κακώς κείμενα του παρελθόντος. Επαγγέλλεται μια διαφορετική εξωτερική πολιτική που πρωταρχικούς στόχους έχει την ανάσχεση του εξτρεμιστικού Ισλάμ, την ανοικοδόμηση της οικονομίας, τον εξορθολογισμό των στρατιωτικών δαπανών και τέλος τη χάραξη των στόχων της εξωτερικής πολιτικής με αποκλειστικό γνώμονα τα αμερικανικά συμφέροντα.

Στο πλαίσιο αυτό είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με τη Ρωσία για την καταπολέμηση του ISIS. Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων προσβλέπει στην ειρηνική συνύπαρξη των δύο μεγάλων δυνάμεων που μαζί με την Κίνα θα πρέπει να μοιραστούν το φορτίο της παγκόσμιας ειρήνης και ασφάλειας. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε στην πρώτη τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ των δυο υποψηφίων (Νέα Υόρκη, 27 Σεπτεμβρίου 2016) , οι ΗΠΑ δεν μπορούν να είναι ο παγκόσμιος χωροφύλακας. Η ειρηνική συνύπαρξη με Κίνα και Ρωσία αποτελεί προϋπόθεση για την διαχείριση των συλλογικών προβλημάτων στη βάση ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος. Συγκεκριμένα, επιθυμεί να βελτιώσει τις διμερείς σχέσεις με τη Ρωσία που σήμερα έχουν φτάσει στο ναδίρ και η επιδίωξη του είναι να έρθει σε συνεννόηση με την Κίνα, αφού οι ΗΠΑ έχουν ένα τεράστιο εμπορικό έλλειμμα (1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων), το οποίο θα πρέπει να μειωθεί δραστικά.

Αναφορικά με τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και τις σχέσεις με τους συμμάχους, αποκαλεί τον οργανισμό αναχρονιστικό και ζητά την αύξηση των αμυντικών δαπανών των άλλων κρατών προκειμένου οι ΗΠΑ να απελευθερώσουν πόρους για την εγχώρια οικονομία. Στο πλαίσιο αυτό θεωρεί ότι το Ισραήλ δεν θα πρέπει να συνεχίζει να λαμβάνει δωρεάν στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ, αφού το Τελ Αβίβ έχει τη δυνατότητα να αναλάβει μονομερώς τα αμυντικά βάρη. 

Στο πεδίο των διεθνών οικονομικών σχέσεων έχει κατακρίνει την εμπορική συμφωνία NAFTA, που υποστήριξε θερμά το δίδυμο Μπαράκ Ομπάμα-Χίλαρι Κλίντον, ως ετεροβαρής για την αμερικανική οικονομία και στοχεύει στην επαναδιαπραγμάτευση της. Η ατζέντα του Ρεπουμπλικάνου υποψηφίου αντανακλά πτυχές μίας απομονωτικής πολιτικής προκειμένου να επιτευχθούν λύσεις για τα σημαντικά εσωτερικά προβλήματα. 

Οι διαφορές των δύο αντιπάλων διαφαίνονται δομικές στη γεωπολιτική και γεωοικονομική θεώρησή τους.

Βασική θέση της Χίλαρι Κλίντον είναι η σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των χωρών που εγκολπώνονται τις αρχές της παγκοσμιοποίησης και η δημιουργία μεταξύ αυτών ισχυρών δικτύων διασύνδεσης που αφορούν την άμυνα, την ασφάλεια, τις εμπορικές συμφωνίες, τις χρηματοοικονομικές συναλλαγές και τις ροές πολυμέσων. Αυτές οι φιλικές δυνάμεις προς τη Νέα Παγκόσμια Τάξη θα δημιουργήσουν τον λειτουργικό πυρήνα της παγκοσμιοποίησης, βάσει της οποίας η ισορροπία και ασφάλεια στον πλανήτη μπορεί να επιτευχθεί. Η ευόδωση του στόχου αυτού θα γίνει μέσω ενός μονοπολικού διεθνούς συστήματος υπό την κηδεμονία των ΗΠΑ. Στο πλαίσιο αυτό, όλες οι χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας και οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες πρέπει να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ στο πλαίσιο του open door policy. 

Δεν διαφαίνεται καμία προοπτική για τη βελτίωση των διμερών σχέσεων με τη Ρωσία, αφού η Χίλαρι Κλίντον έχει άκαμπτη στάση έναντι της Μόσχας. Με την περικύκλωση ως πιθανό σενάριο εφαρμογής, αν διαδεχθεί τον Μπαράκ Ομπάμα, θα ανοίξει ένα νέο έντονο πεδίο αντιπαράθεσης μετά την Ουκρανία και Συρία, μεταξύ των δύο χωρών, κατ’ αρχάς στη Βαλτική, όπου Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία επιδεικνύουν αισθήματα ρωσοφοβίας.

Στην περιοχή του Ειρηνικού-ΝΑ Ασίας οι ΗΠΑ οφείλουν να κάνουν πολύ αισθητή την παρουσία τους και να περιορίσουν ακόμη και με πόλεμο την τάση της Κίνας να εξελιχθεί σε περιφερειακή υπερδύναμη. Η εξουδετέρωση της Κίνας αποτελεί πρωταρχικό σκοπό της πρώην υπουργού Εξωτερικών. Αναφορικά με το Ισλάμ, θεωρεί ότι εφόσον εξυπηρετεί τα αμερικάνικα συμφέροντα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων.

Τέλος, ως υπέρμαχος των στρατιωτικών επεμβάσεων ανά τον κόσμο συμπλέει με το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα που συμβάλλει ουσιαστικά στην διαμόρφωση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και έχει τη συγκεκαλυμένη υποστήριξη του αμερικανικού εβραϊκού λόμπι που αποτελεί μια σημαντική ομάδα συμφερόντων.

Ο Ντόναλντ Τραμπ πρεσβεύει μια νέα εξωτερική πολιτική. Πρόθεσή του είναι να τερματίσει τις ακραίες ρωσο-αμερικανικές εντάσεις και να οικοδομήσει γερές σχέσεις με τη Μόσχα. Αντιλαμβάνεται ότι η ισορροπία δυνάμεων στο διεθνές σύστημα έχει αλλάξει και ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν πια να δρουν μονομερώς για όλα τα ζητήματα χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τους τις δύο άλλες μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη, Ρωσία και Κίνα. Με την Κίνα θα επιδιώξει να έρθει σε συνεννόηση στο οικονομικό και εμπορικό επίπεδο. Η ανάπτυξη ειρηνικών και φιλικών σχέσεων με τις δύο αυτές χώρες αποτελεί προϋπόθεση για την κοινή διαχείριση των μεγάλων παγκοσμίων προβλημάτων ασφάλειας στο πλαίσιο ενός πολυπολικού μοντέλου, το οποίο και οραματίζεται.

Η ουσιαστική καταπολέμηση του ISIS και του ριζοσπαστικού Ισλάμ αποτελεί επίσης προτεραιότητα στην πολιτική του ατζέντα. Τέλος, το μεγάλο ''στοίχημα'' στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις είναι να επαναφέρει τις αμερικανικές επιχειρήσεις οι οποίες έχουν εγκατασταθεί στις ζώνες ελεύθερου εμπορίου στο Μεξικό, θεωρώντας ότι η NAFTA υπήρξε επιζήμια για τα αμερικάνικα συμφέροντα, αφού χιλιάδες θέσεις εργασίας έφυγαν έκτος ΗΠΑ.

Το κατά πόσον ο Ντόναλντ Τραμπ θα μπορέσει να εφαρμόσει στην πράξη το πρόγραμμά του για την εξωτερική πολιτική αν γίνει ο 45ος πρόεδρος, είναι κάτι που δεν μπορεί να απαντηθεί. Θα χρειαστεί μια ουσιώδη ανατροπή των συσχετισμών στο βάθος του αμερικανικού συστήματος και να συγκροτήσει ένα δικό του επιτελείο για την εξωτερική πολιτική. Υπάρχει η άποψη ότι δεν θα καταφέρει να κάνει ουσιαστικές αλλαγές, ειδικά στις σχέσεις με τη Μόσχα, αφού θα περιστοιχίζεται από μια γραφειοκρατία με καθεστηκυίες απόψεις και προκαταλήψεις σε βάρος της Ρωσίας. Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ έχει μια σταθερή συνέχεια, ανεξάρτητα με το αν στην προεδρία είναι οι Δημοκρατικοί ή οι Ρεπουμπλικάνοι. Σε καμία περίπτωση δεν είναι προσωποπαγής, αλλά διαμορφώνεται από πολλούς συντελεστές στο εσωτερικό. Είναι γνωστές οι μετακινήσεις στην διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής από το Κογκρέσο στην πολιτική.

Το πρόγραμμα των δύο υποψηφίων επαναφέρει το διαχρονικό δίλημμα απομονωτισμός ή παρεμβατισμός αναφορικά με τα δύο ρεύματα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Ο Ντόναλντ Τραμπ φανερά κλίνει προς την πλευρά ενός ιδιότυπου απομονωτισμού. Έχοντας ασπαστεί την άποψη της συντηρητικής σχολής του απομονωτισμού θεωρεί ότι η οικονομική ευημερία θα εξασφαλίσει την αυτάρκεια των ΗΠΑ. Για αυτό οι αμυντικές δαπάνες θα πρέπει να μειωθούν και ο περιορισμός των αμερικανικών δυνάμεων από την Ευρώπη και την Ασία θα εξοικονομήσει σημαντικούς πόρους. Από την άλλη, η Χίλαρι Κλίντον έχει ως τώρα λειτουργήσει ως υπέρμαχος της σχολής του παρεμβατισμού. Ο σύγχρονος αμερικανικός παρεμβατισμός αποβλέπει αποκλειστικά στον έλεγχο των μεγάλων πηγών ενέργειας και έτσι έμμεσα ελέγχει και πολιτικά την Ευρώπη, καθώς και τις οικονομίες της Ασίας που βασίζονται ενεργειακά σε αυτές τις πηγές.

Μολονότι η κατανόηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής δεν είναι εύκολη υπόθεση, συνοψίζοντας τις θέσεις των δύο υποψηφίων, οι εκλογές την προσεχή Τρίτη ίσως κρίνουν εν πολλοίς, αν η διπλωματία της Ουάσιγκτον θα εφαρμοστεί στη λογική ενός μονοπολικού διεθνούς συστήματος όπου οι ΗΠΑ, ως ηγέτιδα δύναμη, θα παρεμβαίνουν έστω και επιλεκτικά στις διεθνείς υποθέσεις, για να διατηρήσουν την κυριαρχία τους παγκόσμια ή αντίθετα στο πλαίσιο ενός πολυπολικού συστήματος ασφαλείας, θα κάνουν στροφή απομονωτισμού, προκειμένου να δοθεί προτεραιότητα στα του οίκου τους.

Η Χρυσή Αυγή, αναλύοντας σωστά τα δεδομένα, έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της υποψηφιότητας του Ντόναλντ Τραμπ. Οι πατριωτικές πολιτικές του θέσεις και η θεώρηση του για το διεθνές γίγνεσθαι αποτελούν αδιαμφισβήτητα μια αισιόδοξη προοπτική για την ευόδωση των σκοπών του κινήματος μας.

Πέτρος Τασιός

Πέρνα στην «Αντεπίθεση»-Έλα στη Χρυσή Αυγή!

Σίγουρα έχεις παρατηρήσει γύρω σου, όσο και αν προσπαθούν να σε πείσουν για το αντίθετο, την βαθιά οικονομική, πολιτική, ηθική και κοινωνική παρακμή στην οποία έχει περιπέσει η χώρα μας. Μέσα σου αισθάνεσαι ότι σε έχουν δέσει με μία βαριά αλυσίδα, κρατώντας σε σκλαβωμένο σε ένα αβέβαιο μέλλον. Μη γελιέσαι όμως.  Η αλυσίδα αυτή δεν φτιάχτηκε σε μία μέρα, αλλά ούτε και τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης. Σφυρηλατήθηκε και δέθηκε πάνω σου, κρίκο-κρίκο δεκαετίες τώρα.

Από τις πρώτες μέρες της γέννησης της νέας δικτατορίας της «δημοκρατίας» φρόντισαν να ξεκινήσουν με τις ενοχές για την καταπίεση μιας δήθεν ηρωικής αριστεράς, δημιουργώντας ένα παραμύθι με φανταστικούς ήρωες και κακούς εθνικόφρονες, που έπρεπε να το διδαχτείς από τα χρόνια του σχολείου ακόμα.

Έπειτα ήρθε η ώρα της εισόδου στην Ενωμένη Ευρώπη και το χρήμα άρχισε να ρέει άφθονο, σχηματίζοντας μια εικονική πραγματικότητα ευτυχίας και ευδαιμονισμού, με καινούργια πια πρότυπα που δημιουργήθηκαν σε ένα σύγχρονο life style, όπως ονομάστηκε,  που το ανώμαλο έγινε ομαλό, η παραβατικότητα εξυπνάδα και το ανορθόδοξο ο δρόμος της επιτυχίας.

Όλα φαίνονταν τέλεια αλλά χωρίς να το καταλάβεις αποκόπηκες από τα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα σου, τις ηθικές αξίες που σε δίδαξαν οι γονείς σου και η ιστορία χιλιάδων ετών ενός έθνους κάτι πολύ μακρινό για να ασχοληθείς μαζί του.

Παράτησες την πρωτογενή παραγωγή και την τίμια εργασία της γης για ένα πλούτο που μοιραζόταν απλόχερα ώστε να γίνεις σκλάβος των δανεικών. Απέκτησες γλώσσα και συνήθειες ξένες προς την φυλή σου για να προσαρμοστείς σε αυτή την πολύχρωμη και πολύβουη μάζα, που δεν είχε ελεύθερη σκέψη αλλά κινούνταν χοροπηδώντας σε ακατανόητους ρυθμούς προς τον βιολογικό της θάνατο.

Και τώρα που σου τα πήραν όλα, γιατί τίποτα τελικά στη ζωή δεν είναι δωρεάν, στέκεις βουβός και ακίνητος.  Και αναρωτιέσαι: «Και τώρα τι γίνεται»;

Σπάσε τις αλυσίδες που σε κρατάνε δέσμιο και πύκνωσε τις γραμμές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΉΣ, του Κινήματος που αντιστέκεται στον αφελληνισμό της πατρίδας.

Διέδωσε το μήνυμα μιας ιδέας που έλειψε αλλά δεν ξεχάστηκε, το μεγαλείο του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΎ.

Αυτό είναι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και για αυτό την πολεμάνε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο.

Έλα μαζί μας στην τελευταία γραμμή άμυνας ώστε να ανατέλλει επιτέλους σε αυτή την χώρα Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

ΠΗΓΗ:http://www.xamak.gr

Γιατί το αμερικανοσιωνιστικό λόμπυ, το ΔΝΤ και οι γερμανοί τραπεζίτες φοβούνται τον Ντόναλντ Τράμπ;

Η πρόσφατη σημαντική ανάκαμψη στις δημοσκοπήσεις για την Προεδρία των ΗΠΑ του Ντόναλντ Τράμπ τρόμαξε το διεθνές οικονομικό κατεστημένο. Όχι όμως μόνο τώρα. Εδώ και πολλούς μήνες αρκετά δημοσιεύματα οικονομικών δημοσιογραφικών πηγών προσπαθούν να συνδέσουν μια ενίσχυση της παγκόσμιας οικονομικής αβεβαιότητας με την πιθανότητα να εκλεγεί ο Τράμπ ως Πρόεδρος των ΗΠΑ στις εκλογές της 8ης Νοεμβρίου 2016. 

Ας δούμε για ποιο λόγο.

Η συνήθης εξήγηση για κάθε αισθητή διαταραχή στο χρηματιστήριο είναι κάποιο γεγονός που εισάγει αβεβαιότητα στην οικονομία. Αυτή η αβεβαιότητα μεταβάλλει την εμπιστοσύνη των επενδυτών στην αξία του χαρτοφυλακίου τους με αποτέλεσμα την μεταφορά κεφαλαίων από μια επένδυση σε μια άλλη. Συμπληρωματικά η καινούργια αυτή επένδυση κρίνεται στατιστικά πιο σίγουρη ότι θα διακρατήσει την αξία της και ιδανικά θα μπορέσει να δημιουργήσει και κέρδος. 

Και είναι γεγονός ότι αυτές τις μέρες υπάρχει μια μεγάλη ανησυχία στο διεθνές οικονομικό και πιστωτικό σύστημα. Ειδικότερα τα κυριότερα χρηματιστήρια στην Ευρώπη αλλά και ο πανευρωπαϊκός δείκτης Stoxx 600 είχαν σε μέσο όρο απώλειες άνω του 1%. Βέβαια η αναταραχή αυτή ενισχύθηκε και από την αβεβαιότητα για την τιμή του πετρελαίου και όχι μόνο από την αύξηση των πιθανοτήτων του Τράμπ για εκλογή του στην Προεδρία των ΗΠΑ.

Βέβαια στην προκείμενη περίπτωση το κύριο γεγονός που προκάλεσε αναστάτωση στους επενδυτές είναι το οικονομικό πρόγραμμα του Τράμπ σε περίπτωση εκλογής του. Στους επενδυτές που υποστηρίζουν την Κλίντον και που έχουν σοβαρά ανησυχήσει λόγω της ενίσχυσης της πιθανότητας να εκλεγεί πια ο Τράμπ στην Αμερική. Παράδειγμα τέτοιων πηγών είναι πρώην στελέχη του ΔΝΤ, καθώς και Γερμανοί και Κινέζοι τραπεζίτες. Το κύριο επιχείρημα τους είναι ότι οι αγορές προτιμούν τη σταθερότητα της Κλίντον.

Τι ακριβώς όμως φοβάται από τον Τράμπ το οικονομικό κατεστημένο και ειδικότερα το αμερικανοσιωνιστικό λόμπυ που υποστηρίζει την Κλίντον; Με μια λέξη να χάσει όλα τα προνόμια που έχει σταδιακά δημιουργήσει για τον ασύδοτο πλουτισμό του εις βάρος όλων των λαών του κόσμου.

Η εξήγηση είναι η έξης. Ο εκάστοτε Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει άμεσο έλεγχο σε θέματα εξωτερικής αλλά και νομισματικής πολιτικής. Για παράδειγμα ο Τράμπ έχει εγείρει αρκετές αμφιβολίες για την ωφέλεια που θα έχουν στην αμερικανική οικονομία οι συμφωνίες ΤΤΙΡ (ΗΠΑ-Ευρωπαικής Ένωσης) και TPP (ΗΠΑ-Ασία). 

Επίσης το οικονομικό πρόγραμμα του Τράμπ επιθυμεί να επιβάλει βαρείς δασμούς στην Κίνα και το Μεξικό, που μπορεί να αγγίζουν και το 35%, έτσι ώστε να ενισχυθεί αλλά και να διασφαλιστεί η εγχώρια αμερικανική αγορά εργασίας εις βάρος των πολυεθνικών. Άρα πως θα ισχύσουν οι TTIP και ΤPP με τέτοιους δασμούς;

Επίσης ο Τράμπ είναι υπέρμαχος της αύξησης της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος της Αμερικής, άρα δεν επιθυμεί την δημιουργία προϊόντων από εργάτες χαμηλού κόστους όπως συμβαίνει στο Μεξικό και την Κίνα. Αλλά από αμερικανούς πολίτες με αξιοπρεπείς μισθούς και ανάλογη ικανοποιητική ιατροφαρμακευτική και ασφαλιστική κάλυψη. 

Επιπροσθέτως μια εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής του Τράμπ ενδέχεται να αποδυναμώσει αρκετά το δολάριο, αφού θα πρέπει να γίνει πιο ανταγωνιστική στο εξωτερικό η αμερικανική οικονομία. Όπως έγινε και με την απότομη πτώση της στερλίνας μετά το Brexit. 

Άρα το δολάριο δεν θα είναι πια ένας ασφαλής λιμένας για την διατήρηση της πλασματικής περιουσίας του αμερικανοσιωνιστικού λόμπυ, του ΔΝΤ και του γερμανικού τραπεζικού κατεστημένου. Και άμα αυτό συμβεί τότε θα ατονήσει πολύ και η επιρροή των παραπάνω στην Προεδρία ενός από τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα κράτη στον κόσμο, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Βέβαια αυτή την περίοδο λίγο πριν το άνοιγμα της κάλπης οι πιθανότητες του Τράμπ να βρεθεί στο τιμόνι των ΗΠΑ είναι καλύτερες από ποτέ. Η σοβαρή υπόθεση των ιδιωτικών e-mails της Χίλαρυ Κλίντον όταν ήταν υπεύθυνη του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών έχει κλονίσει δυνατά την πίστη του μέσου αμερικανού πολίτη στο πρόσωπο της. 

Πόσο μάλλον ως μια προσωπικότητα που να έχει το θάρρος, την ακεραιότητα και την αξία να επιτελέσει ως ο επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Αφού η Χίλαρυ Κλίντον απέδειξε σε όλο τον κόσμο ότι προέχει γι΄ αυτήν ο προσωπικός της πλουτισμός αλλά και των παρακείμενων της αμερικανοσιωνιστικών λόμπυ παρά η ευημερία του αμερικανικού λαού.

Και αυτό είναι που έχει φοβίσει τόσο πολύ και την Χίλαρυ και του διεθνείς τραπεζίτες φίλους της!

Έρχεται η ώρα των Ελλήνων Εθνικιστών:

Το Capital.gr ομολογεί πως γίνεται μάχη για την δεύτερη θέση μεταξύ Σύριζα και Χρυσής Αυγής

Μια πολύ ενδιαφέρουσα πολιτική ανάλυση δημοσιεύεται στο Capital.gr, η οποία με το περιεχόμενό της βάζει κυριολεκτικά φωτιά στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό!

Γιατί; Επειδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, η ανάλυση παρουσιάζει να γίνεται μια μάχη για την δεύτερη θέση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Κάτω από τον χαρακτηριστικό τίτλο “Μάχη για τη δεύτερη θέση ΣΥΡΙΖΑ με Χρυσή Αυγή;”, γράφονται, συν τοις άλλοις, τα εξής:

“Αν στο άξονα Global Local (Παγκοσμιοποίηση- Προστατευτισμός ή μια εκδοχή του Ευρώ –δραχμή) η ΝΔ του Μητσοτάκη εκφράζει το Global ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκφράζει την άλλη πλευρά. 

Πολύ περισσότερο εκφράζει τον προστατευτισμό η Χρυσή Αυγή, το ΚΚΕ, η Πλεύση Ελευθερίας κλπ. Αν συνυπολογίσουμε την παράμετρο του προσφυγικού- μεταναστευτικού, πολύ πιο εύκολα θα μπορούσε να εκφράσει αυτόν τον πόλο η ΧΑ ή κάποιο άλλο νέο ακροδεξιό σχήμα.

Αν η Χρυσή Αυγή είναι τρίτη πολιτική δύναμη και ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται προς το 10% δεν είναι απίθανο να δούμε σύντομα το πολιτικό δίπολο με τη ΝΔ από τη μια πλευρά και με κάτι δεξιό σαν δεύτερο κόμμα”.

Ο αρθρογράφος του Capital.gr ουσιαστικά ομολογεί ότι η ραγδαία κοινωνική επιδείνωση, με την οικονομική ανέχεια να μεγαλώνει και την λαθρομετανάστευση να εξαπλώνεται ακόμη περισσότερο, θα οδηγήσει την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ (γιατί άλλος λαοφιλής και σοβαρός “ακροδεξιός” πολιτικός σχηματισμός δεν υφίσταται) να ξεπερνά τον ΣΥΡΙΖΑ εκλογικά, κατακτώντας ακόμα και την δεύτερη θέση στο πολιτικό στερέωμα.

Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, μια πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc, η οποία έδειχνε ότι οι διαρροές του ΣΥΡΙΖΑ προς την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ήταν μεγαλύτερες απ' ό,τι στο ΚΚΕ ή στο κόμμα της Κωνσταντοπούλου, δείγμα της ευρείας απήχησης του αυθεντικά λαϊκού και αντιμνημονιακού αγώνα του Κινήματος των Ελλήνων Εθνικιστών.

Επίσης, η γιγάντωση της ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης και η ολοκληρωτική συνταύτιση της ΝΔ με την κυβερνητική πολιτική στο ζήτημα αυτό (με τελευταίο κρούσμα την απαράδεκτη τοποθέτηση Κουμουτσάκου για την κατάληψη Ελλήνων στον Βοτανικό) οδηγεί κι αυτή με την σειρά της στην περαιτέρω εξάπλωση της κοινωνικής και εκλογικής επιρροής της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την ραγδαία αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της Χώρας, καθώς το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα θα είναι αναμφισβήτητα ο πρωταγωνιστής και ο διαμορφωτής των εξελίξεων.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ