ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Πασχαλινές Συμβουλές ψησίματος

Ας δούμε λοιπόν μαζί μερικές προτάσεις για το πώς θα προετοιμάσετε καλύτερα το αρνάκι ή το κατσικάκι, αλλά και το το κοκορέτσι. Εμπρός για μυρωδάτα σουβλίσματα!

Η πιο γρήγορη μέθοδος ψησίματος του οβελία είναι το ψήσιμο σε κληματόβεργες. Οι κληματόβεργες που κλαδεύονται νωρίτερα από το Πάσχα, κάνουν την καλύτερη, την ιδανικότερη πυκνή φωτιά- καρβουνιά για το ψήσιμο του οβελία.

Χρειάζεται όμως να ανοίξουμε σε απάνεμο μέρος ένα λάκκο 15-20 εκατοστών, να στερεώσουμε δεξιά και αριστερά λαμαρίνες όρθιες, φτιάχνοντας έτσι ένα ασφαλές και θερμόκλειστο μέρος για εξοικονόμηση ενέργειας και γρήγορο ψήσιμο. 

Αλλιώς ο αέρας θα μας παίρνει τη δύναμη της φωτιάς, θα αργεί το ψήσιμο και θα χωνέψει η φωτιά, χωρίς να έχει ψηθεί καλά….

Μέσα στο μέρος αυτό ανάβουμε τις κληματσίδες, κληματόβεργες, αφού πρώτα έχουμε ετοιμάσει το αρνί! Εάν δεν το ετοιμάσουμε, δεν βάζουμε φωτιά.

Πώς ετοιμάζουμε το αρνί;

Καταρχήν προτιμούμε αρνάκι γάλακτος με ελληνική πρασινογάλαζη σφραγίδα, μέχρι ενός έτους, 8 έως 12 κιλά το πολύ.

Ετοιμάζουμε, σαπουνίζουμε και καθαρίζουμε καλά καλά τη σούβλα. Περνούμε τη σούβλα στο αρνί, φροντίζοντας να βγει από το κρανίο ανάμεσα στα μάτια και στερεώνουμε τα πόδια στη διχάλα, δένοντάς τα και με καθαρό άσπρο σύρμα που δεν σκουριάζει. 

Χρειάζονται δύο άτομα για καλή δουλειά.

Επίσης με σύρμα δένουμε τη σπονδυλική στήλη επάνω στη σούβλα σε πολλά σημεία, σφιχτά, ώστε η σπονδυλική στήλη να εφάπτεται στο σίδερο. Το δέσιμο αυτό να γίνει σχολαστικά, ώστε να μη καμπουριάσει το αρνί αργότερα στη θράκα και να μη γυρίζει η σούβλα χωρίς να γυρίζει το αρνί ή να γυρίζει σε διαφορετική ταχύτητα και όταν φτάνει στο επάνω νεκρό σημείο, να πέφτει με δύναμη κάτω, χαλώντας το ομαλό γύρισμα και το ομοιόμορφο ψήσιμο. 

Δένουμε επίσης και το κεφάλι και το λαιμό γερά.

Έπειτα, αλατοπιπερώνουμε το αρνί μέσα στην κοιλιά και δένουμε την κοιλιά ή με σπάγγο και βελόνα σακοράφα ή με ψιλό άσπρο σύρμα. Μπορούμε πριν να αλείψουμε με λεμόνι και πολύ λίγο ελαιόλαδο ή καλύτερα αγνό βούτυρο την κοιλιά και μετά να την αλατοπιπερώσουμε.

Το ίδιο κάνουμε και απ΄ έξω, αλείφοντας το αρνί με λεμόνι ή με μείγμα λεμονιού, ελάχιστου λαδιού και ανακατεμένου μέσα αλατοπίπερου.

Βάζουμε φωτιά στις στοίβα με τις κληματσίδες (λίγες λίγες και προσοχή στον αέρα – κίνδυνος πυρκαγιάς, ενώ μπορούμε να προσθέσουμε χοντρά ξυλοκάρβουνα – αυτά που πουλιούνται στα σούπερ μάρκετ είναι τρίμματα ακατάλληλα για αρνί) και αμέσως μόλις πέσει η φλόγα, βάζουμε το αρνί με τη σούβλα επάνω από τη φωτιά στο ψηλότερο σημείο και αρχίσουμε το γύρισμα.

(Εάν βάλουμε μηχανάκι, φροντίζουμε το μηχανάκι να μην είναι κοντά στη φωτιά, γιατί θα λιώσουν τα καλώδια από τη θερμότητα. Καλύτερο είναι το ψήσιμο με το χέρι, που δεν θα μας «εγκαταλείψει» ποτέ…)

Εάν δεν έχουμε πολλές κληματόβεργες ώστε να γεμίσει ο λάκκος μας από το ιδανικό καρβουνάκι τους, τότε θα χρειαστούμε και χοντρά ξυλοκάρβουνα ή καλύτερα παραδίπλα μπορούμε να ανάψουμε μακρόστενα ξύλα από χοντρούτσικα κλαδιά για να έχουμε εφεδρική φωτιά να προσθέτουμε ξυλοκάρβουνο.

Σταδιακά κατεβάζουμε το ύψος τους αρνιού από τη φωτιά στα ποδαρικά, ενώ κατά διαστήματα αλείφουμε με το μίγμα και αλατοπιπερώνουμε με ειδικό μακρύ πινέλο σούβλας για να μην καιγόμαστε!

Εάν όλα τα κάναμε σωστά και αφού κάναμε πρώτα πρώτα το σταυρό μας, σε δύο ώρες το αρνί θα έχει γίνει ροδοκόκκινο, θα έχουν ανοίξει οι αρθρώσεις και θα έχει σπάσει η σπονδυλική στήλη, πράγμα που σημαίνει ότι ψήθηκε έως μέσα. 

Μια δοκιμή θα μας πείσει με το πηρούνι πίσω από τα πόδια. Εάν δε διαλύσει όμως η σπονδυλική στήλη δεν έγινε…

Φορούμε καθαρά γάντια εργασίας και με το μπαλτά το κόβουμε σε μερίδες και σερβίρουμε αμέσως σε στο καθαρό, στρωμένο, ελληνικό μας τραπέζι, όπου όλοι μαζί λέγοντας το Χριστός Ανέστη, κάνουμε το σταυρό μας και καλή όρεξη!

Πώς ετοιμάζουμε το κοκορέτσι;

Ξεκινάμε με τα υλικά, που είναι 3 αντεριές (αρνί ή κατσίκι), 2 συκωταριές, πνευμόνια, γλυκάδια, 2 κρεμμύδια, δυόσμος φρέσκος, 4 λεμόνια, αλάτι και πιπέρι, ρίγανη, κύμινο (προαιρετικά).

Καθαρίζουμε καλά τις αντεριές. 

Με ένα μολύβι, ή χοντρό βελονάκι γυρίζουμε τα έντερα έτσι ώστε το εσωτερικό να βγει έξω. 

Αυτό το επιτυγχάνουμε ως εξής: Διπλώνουμε λίγο τη μία άκρη του εντέρου και με το μολύβι τη σπρώχνουμε στο εσωτερικό του. Κρατώντας με το δεξί χέρι το μολύβι και χρησιμοποιώντας τον αντίχειρα του δεξιού χεριού, μαζεύουμε στο μολύβι αρκετή ποσότητα εντέρου. 

Με το αριστερό χέρι, βοηθάμε το έντερο να μαζεύεται στο ξυλάκι, προσέχοντας μην το τρυπήσουμε.

Όταν συγκεντρωθεί αρκετό, το απλώνουμε σε ένα μπολ με άφθονο νερό. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι να γυρίσει όλο το έντερο ανάποδα. Όταν έχει περάσει το ξύλο μέσα από το έντερο, τραβάμε πολύ προσεκτικά το έντερο έτσι ώστε να γυρίσει το μέσα–έξω.

Όταν γυρίσουμε τις αντεριές, τις πλένουμε καλά και στη συνέχεια τις τοποθετούμε σε ένα μπολ με νερό και τον χυμό από τα λεμόνια. Προσθέτουμε ρίγανη και λίγο αλάτι. Έτσι τα έντερα ασπρίζουν και σφίγγουν με αποτέλεσμα να τυλίγονται πιο εύκολα.

Στη συνέχεια κόβουμε την συκωταριά και τα γλυκάδια σε κομμάτια μεσαίου μεγέθους. Κόβουμε το κρεμμύδι και το βάζουμε σε ένα μπολ μαζί με το αλάτι, το πιπέρι, το κύμινο, το δυόσμο, τη ρίγανη, τα γλυκάδια και την κομμένη συκωταριά και τα ανακατεύουμε καλά με το χέρι. 

Παίρνουμε την σούβλα και βάζουμε κάτω κάτω ένα κομμάτι από το διάφραγμα, 1 πνευμόνι, 1 συκώτι, 1 γλυκάδι, και συνεχίζουμε εναλλάξ τα κομμάτια της συκωταριάς και των γλυκαδιών μαζί με κομματάκια από το κρεμμύδι και φύλλα δυόσμου.

Τυλίγουμε τις αντεριές γύρω από το κοκορέτσι ως εξής:

Δένουμε ένα κόμπο με την άκρη της αντεριάς στην αρχή του κοκορετσιού. Γυρνώντας τη σούβλα τυλίγουμε το άντερο. Όταν τελειώσει το άντερο στερεώνουμε καλά με κόμπο την άκρη του στην αρχή του επομένου και συνεχίζουμε μέχρι το τέλος. 

Την τελευταία άκρη τη στερεώνουμε περνώντας την κάτω από μια δύο στρώσεις εντέρων.

Το κοκορέτσι καλό είναι να το προετοιμάζουμε από το πρωί της προηγούμενης μέρας, (Μεγάλο Σάββατο) σήμερα δηλαδή, φυλάσσοντας το σε δροσερό μέρος.

Στερεώνουμε κάθετα τη σούβλα σε όρθια θέση μέσα σε ένα ταψί, προστατευμένο από έντομα.

Ψήνουμε στα κάρβουνα, περιστρέφοντας στην αρχή τη σούβλα γρήγορα και στη συνέχεια με πιο αργό ρυθμό και τρυπώντας κάπου κάπου για να στραγγίξει το κοκορέτσι τα υγρά του.

Το σερβίρουμε ζεστό άντε και  καλή μας όρεξη!

Αρνάκι στις κληματόβεργες στο φούρνο

Στη Ρούμελη αλλά και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας χρησιμοποιούν τις κληματόβεργες για να φτιάξουν ένα πλέγμα, ένα είδος σχάρας πάνω στο οποίο ακουμπούν ένα ολόκληρο κουλουριασμένο αρνάκι ή κατσικάκι ή κομμάτια του, το βάζουν μέσα στο ταψί του φούρνου και καθώς το κρέας ψήνεται, παίρνει τη χαρακτηριστική μυρωδιά από τις κληματόβεργες.

Αν δεν έχουμε, ζητάμε από κάποιον φύλο ή γνωστό που έχει αμπέλι όταν το κλαδέψει, να μας κρατήσει μερικές για το Πάσχα. 

Πριν τις χρησιμοποιήσουμε θα πρέπει να τις πλύνουμε καλά ώστε να φύγουν σκόνες και χώματα.

Αν πάλι δεν βρούμε και ο φούρνος μας διαθέτει ψήσιμο με λειτουργία αέρα, μπορούμε να κάνουμε το εξής: Προετοιμάζουμε και μαρινάρουμε τα κομμάτια του κρέατος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και το ακουμπάμε πάνω στη σχάρα της ηλεκτρικής κουζίνας, τοποθετημένη στο μεσαίο ράφι του φούρνου, την οποία προθερμαίνουμε μαζί με το φούρνο. 

Μία θέση πιο κάτω από τη σχάρα βάζουμε ένα μεγάλο ταψί με λίγο νερό (για να πέφτουν οι σταγόνες από το λιωμένο λίπος του κρέατος, χωρίς να τσικνίσει ο φούρνος).

Υλικά (για 6 άτομα):

Για το κρέας:

1 μπούτι και 1 χεράκι (ή 2 μπούτια) από αρνάκι ή κατσικάκι γάλακτος, συνολικού βάρους περίπου 2½ – 3 κιλών, με το κόκαλο

1/2 λεμόνι

κληματόβεργες τόσες ώστε να φτιάξουμε πλέγμα στο ταψί

αλάτι

φρεσκοτριμμένο πιπέρι

ελαιόλαδο, για το άλειμμα του κρέατος στο ψήσιμο

Για το αρωματικό μείγμα:

1/2 κουτ. σούπας αλάτι

1/2 κουτ. γλυκού φρεσκοτριμμένο πιπέρι

2 κουτ. γλυκού φρέσκα φυλλαράκια δεντρολίβανου ή ρίγανης, ψιλοκομμένα, ή ξερά, κοπανισμένα ή τριμμένα μέχρι να γίνουν σκόνη

2 σκελίδες σκόρδου, πολύ ψιλοκομμένες

1 κουτ. σούπας ελαιόλαδο

Διαδικασία:

Αρωματικό μείγμα: Σε ένα μπολάκι ανακατεύουμε καλά το αλάτι, το πιπέρι, το δεντρολίβανο ή τη ρίγανη, το σκόρδο και το ελαιόλαδο.

Προετοιμασία: Πλένουμε και σκουπίζουμε καλά τα κομμάτια του κρέατος και τα τρίβουμε καλά με το μισό λεμόνι. Με ένα μικρό και μυτερό μαχαίρι κάνουμε 4 – 5 τομές σε διάφορα σημεία του κάθε κομματιού κρέατος, βάθους περίπου 2 εκ. 

Γεμίζουμε τις τομές με το αρωματικό μείγμα που ετοιμάσαμε και, με όσο μείγμα περισσέψει, αλείφουμε τα κομμάτια εξωτερικά. Τα «τρίβουμε» στη συνέχεια με αλατοπίπερο. 

Σπάμε τις κληματόβεργες σε μέτρια κομμάτια και τις βάζουμε σταυρωτά σε ένα μεγάλο ταψί (ιδανικά είναι τα μεγάλα παραλληλόγραμμα βαθιά ταψιά που έχουν όλες οι κουζίνες και εφαρμόζουν ακριβώς στα τοιχώματα του φούρνου, χωρίς να χρειάζονται σχάρα στήριξης, ενώ το μέγεθός τους είναι τέτοιο που χωρούν άνετα τα μεγάλα κομμάτια κρέατος). 

Βάζουμε τα κομμάτια του κρέατος πάνω στο πλέγμα από κληματόβεργες και βάζουμε το ταψί στο ψυγείο για 2 – 12 ώρες ή για όλο το βράδυ.

Την επόμενη ημέρα: Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 190° C. Ρίχνουμε στο ταψί λίγο νερό, ώστε να φτάσει σε ύψος περίπου το 1 εκ. 

Βάζουμε το ταψί σε ένα από τα χαμηλά ράφια του φούρνου και ψήνουμε για 20 – 30 λεπτά. 

Χαμηλώνουμε τη θερμοκρασία στους 150° C και συνεχίζουμε το ψήσιμο για περίπου 1 ώρα (αν ψήσουμε κατσικάκι) ή για περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά (αν ψήσουμε αρνάκι). 

Σε τακτά χρονικά διαστήματα, όταν βλέπουμε ότι εξατμίζεται το νερό του ταψιού, προσθέτουμε λίγο ζεστό. Αν θέλουμε, μπορούμε να αλείφουμε το κρέας πότε-πότε με λίγο ελαιόλαδο με ένα πινέλο που να μην καίγεται, κατά τη διάρκεια του ψησίματος, για να ροδίσει πιο έντονα. 

Το κρέας είναι έτοιμο όταν η πετσούλα του ροδίσει και σκάσει σε μερικά σημεία, ιδιαίτερα εκεί όπου εξέχουν τα κόκαλα. 

Για να το ελέγξουμε, το τρυπάμε με μια πιρούνα. Θα πρέπει να το διαπερνά με ευκολία, να βγει ελάχιστο υγρό και το χρώμα του να είναι διάφανο. 

Τότε, σβήνουμε το φούρνο, αφήνουμε μισάνοιχτη την πόρτα του και αφήνουμε το κρέας να «ξεκουραστεί» μέσα στο φούρνο, για περίπου 20 λεπτά. 

Βγάζουμε το ταψί, κόβουμε το κρέας σε κομμάτια και τα βάζουμε σε μεγάλη πιατέλα.

Κι ενα μυστικο…

Αν θέλουμε, μπορούμε αντί για νερό να βάλουμε στο ταψί μικρές πατατούλες φούρνου και να τις σερβίρουμε σαν συνοδευτικό του κρέατος. 

<<Ανακατεύουμε σε ένα μπολάκι 1 κουτ. σούπας μουστάρδα, 1/2 φλιτζ. τσαγιού ελαιόλαδο, 1 κουτ. γλυκού μέλι, 1 κουτ. γλυκού ρίγανη ή θρούμπι, ξερά, τριμμένα, αλάτι και πιπέρι. 

Βάζουμε τις πατάτες σε μια λεκάνη, τις περιχύνουμε με το μείγμα, ανακατεύουμε καλά, τις βάζουμε στο ταψί, κάτω από τη σχάρα με το κρέας. Τα νόστιμα λίπη που πέφτουν στις πατάτες θα τις νοστιμίσουν περισσότερο!>>

Τι πίνουμε?

Το εκλεκτό κρέας του αρνιού δικαιούται τα καλύτερα κόκκινα κρασιά! Cabernet Sauvignon, Syrah, ξινόμαυρα χαρμάνι με Syrah.Σιγά.....

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ 

Καλή Ανάσταση σε όλους τους Έλληνες!

Σε μία εποχή σκληρή για τον ελληνικό λαό, σε μία εποχή προδοσίας και υποταγής, το αναστάσιμο μήνυμα είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.

Καλή Ανάσταση και καλή λευτεριά στις σκλαβωμένες Πατρίδες του Ελληνισμού. Στην Βόρειο Ήπειρο, την Ιωνία, τον Πόντο, το Μοναστήρι, την Κύπρο μας και την Κωνσταντινούπολη. Καλή Ανάσταση στον Ελληνισμό της διασποράς, στα αδέλφια μας που τιμούν την Πατρίδα σε κάθε γωνιά της γης. Καλή Ανάσταση στους πληγωμένους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας, που βάναυσα έχουν χτυπηθεί από την ανθελληνική πολιτική των διεθνών τοκογλύφων.

Μέσα από το σκοτάδι της νύχτας έρχεται το πιο λαμπρό φως της αυγής, το Άγιο φως της πίστης στην Πατρίδα, την Ορθοδοξία και τα εθνικά ιδανικά. Είθε η Ανάσταση του Θεανθρώπου να φέρει σύντομα την Ανάσταση του Έθνους και του Λαού μας!»

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ.

Οι γυναίκες οι οποίες παραβρέθηκαν στον ενταφιασμό του Κυρίου, δηλαδή η Μαρία η Μαγδαληνή, η Ιωάννα του Χουζά και η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου, όταν επέστρεψαν από το Γολγοθά στην πόλη, ετοίμασαν αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού. 

Και ενώ σκέπτονταν πως θα κυλήσουν τον λίθο από την είσοδο του τάφου ένας Άγγελος ανήγγειλε σ' αυτές την Ανάσταση του Σωτήρα. Οι τρεις γυναίκες ανήγγειλαν την χαρμόσυνη είδηση στους μαθητές, στους οποίους ο Ιησούς εμφανίστηκε αρκετές φορές μετά την Ανάσταση.

Μετά το γεγονός αυτό της Ανάστασής του, πέρασε ακόμα 40 ημέρες στη γη και μετά Αναλήφθηκε, δηλαδή ανέβηκε προς τον ουρανό.

«Με όσα αποτόλμησαν εναντίον του Κυρίου οι Ιουδαίοι, είναι σα να τράβηξαν πάνω τους εκείνη την ημέρα, για την οποία πρόλεγε κι ο προφήτης: μέρα εκδίκησης αυτή θα είναι για τον Κύριο. Αυτά έπαθαν οι Ιουδαίοι, νομίζοντας ότι θα εξοντώσουν τον Κύριο. Αυτά προκάλεσαν σε βάρος τους, φωνάζοντας κατά του Κυρίου. Σ’ αυτά καταδικάστηκαν, θέλοντας να κρίνουν τον Κύριο. Οι Ιουδαίοι με την κακία τους ερήμωσαν τους εαυτούς τους και από την οικουμένη και τώρα είναι χωρίς πόλη. Οι Ιουδαίοι κέρδισαν τη συγκατοίκησή τους με τους δαίμονες».

(Μέγας Αθανάσιος)

Εδώ και κάμποσα χρόνια, έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία από σκοτεινούς σιωνιστικούς κύκλους, για την απάλειψη των εγκωμίων («μεγαλυναρίων») της Μεγάλης Παρασκευής, που αναφέρονται στους σταυρωτήδες του Κυρίου μας. Μέχρι τώρα, παρά τις ασφυκτικές πιέσεις, οι επικεφαλείς της Ορθοδοξίας μας στάθηκαν στο ύψος τους. 

Ωστόσο, με τον νέο «αντιρατσιστικό» νόμο που προωθεί προς ψήφιση η δούλη των Θεοκτόνων (ψευτο)κυβέρνηση Σαμαρά –με τη σύμφωνη γνώμη όλων των συστημικών κομμάτων- θα καταστήσει υποχρεωτική την απάλειψη των εγκωμίων, άλλως θα βλέπουμε να συλλαμβάνονται Ιερείς μετά τη λειτουργία της Μεγάλης Παρασκευής, για «διασπορά ρατσιστικού μίσους», κατόπιν μηνύσεων διεθνών σιωνιστικών οργανώσεων και εγχωρίων οργάνων τους!

Σας παρουσιάζουμε, λοιπόν, ίσως για τελευταία φορά τα σχετικά εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής, πριν κηρυχθούν παράνομα «με εντολή .......

‘Ως πικράς εκ κρήνης της Ιούδα φυλής οι απόγονοι εν λάκκω κατέθεντο τον τροφέα μανναδότην Ιησούν’.

(Οι απόγονοι της φυλής του Ιούδα, ωσάν να προήρχοντο από πικράν πηγήν -και να είχον έμφυτον την κακίαν, και μάλιστα την αχαριστίαν– εναπέθεσαν μέσα εις λάκκον -δηλαδή εις σκοτεινόν τάφον– τον Ιησούν, που τους έθρεψεν -εις την έρημον – δώσας εις αυτούς το μάννα.)

‘Αλαζών Ισραήλ, μιαιφόνε λαέ, τι παθών τον Βαρραβάν ηλευθέρωσας, τον Σωτήρα δε παρέδωκας σταυρώ’.

(Ισραηλιτικέ λαέ, υπερήφανε και εγκληματικέ, τι έπαθες και τον μεν Ψληστήν- Βαραββάν ηλευθέρωσες, τον δε Σωτήρα κατεδίκασες εις σταυρικόν θάνατον;)

‘Φθονουργέ, φονουργέ και αλάστορ λαέ, καν σινδόνας και αυτό σουδάριον αισχύνθητι αναστάντος του Χριστού’.

(Ζηλότυπε, εγκληματικέ και ασεβέστατε λαέ του Ισραήλ, να εντραπής τουλάχιστον τας συνδόνας και τον νεκρικόν κεφαλόδεσμον του Χριστού, τα οποία -ευρεθέντα εις τον κενόν τάφον- αποδεικνύουν, ότι Ούτος ανέστη -όντως εκ νεκρών.)

‘Αραβιανόν, σκολιώτατον γένος Εβραίων, έγνως την ανέγερσιν του ναού. Δια τι κατέκρινας τον Χριστόν;

(Ω, γένος των Εβραίων, διεστραμμένον, άγριον ωσάν τους Αραβας, εγνώρισες -διότι σου το είπεν ο Ιδιος ο Κύριος- ότι ο Ναός θα ηγείρετο εκ νέου -θα ανίστατο δηλαδή το Σώμα του Χριστού- Διατί -λοιπόν- κατεδίκασες -εις θάνατον- τον Χριστόν;)

‘Καν τους εκ νεκρών επαισχύνθητε, ω Ιουδαίοι, ους ο ζωοδότης ανέστησεν, ον υμείς εκτείνατε φθονερώς’.

(Εντραπήτε, τουλάχιστον, ω Ιουδαίοι -που αρνείσθε την Ανάστασιν του Χριστού- εκείνους τους νεκρούς, που ανέστησεν ο ζωοδότης Χριστός, τον Οποίον σεις εθανατώσατε από φθόνον.)

‘Κατά τον Σολομώντα βόθρος βαθύς το στόμα Εβραίων παρανόμων’.

(Το στόμα των παραβατών του θείου Νόμου Εβραίων ομοιάζει, κατά τον χαρακτηρισμόν του Σολομώντος, προς βαθύν βόθρον.)

‘Εβραίων παρανόμων εν σκολιαίς πορείαις τρίβολοι και παγίδες’.

(Εις τας διεστραμμένας οδούς, που βαδίζουν οι παράνομοι Εβραίοι, υπάρχουν άκανθαι και παγίδες.)

‘Συναπολούνται πάντες οι σταυρωταί σου, Λόγε, Υιέ Θεού παντάναξ’.

(Οι σταυρωταί Σου, ω Υιέ και Λόγε του Θεού, Βασιλεύ του παντός, θα καταστραφούν όλοι συγχρόνως.)

‘Διαφθοράς εις φρέαρ συναπολούνται πάντες οι άνδρες των αιμάτων’.

(Οχι μόνον οι ιδικοί Σου σταυρωταί, αλλά όλοι οι φονείς θα καταστραφούν συγχρόνως, ριπτόμενοι μέσα εις λάκκον ολέθρου -εις την Κόλασιν.)”

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ:Η σταύρωση του Κυρίου...η αποκαθήλωση και περιφορά του Επιταφίου.

Την Μεγάλη Παρασκευή οι χριστιανοί όλου του κόσμου, ζουν την κορύφωση του Θείου Δράματος. 

Είναι η ημέρα των Παθών του Ιησού. 

Αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στις τελευταίες ώρες πριν την Σταύρωση, μας υπενθυμίζει τα  

παρακάτω γεγονότα.

Ο Χριστός, μετά την σύλληψη του στο Όρος των Ελαιών, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τους Αρχιερείς. Η δίκη 

ήταν βέβαια τυπική αφού η ετυμηγορία είχε αποφασιστεί πριν καν συλληφθεί. Οι Αρχιερείς ήθελαν τον θάνατο Του.

Επειδή όμως δεν είχαν την νόμιμη εξουσία, έπρεπε η καταδικαστική απόφαση να απαγγελθεί από τον Ρωμαίο διοικητή. Τα χρόνια εκείνα διοικητής στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Πιλάτος. 

Σε αυτόν σύρθηκε ο Ιησούς, ενώ το

πλήθος, μετά από παρότρυνση των Αρχιερέων, φωνάζοντας, ζητούσε την Σταύρωση Του. 

Υπήρχε το έθιμο, την ημέρα του Εβραϊκού Πάσχα, οι Ρωμαίοι να απελευθερώνουν έναν κατάδικο Εβραίο. Ο Πιλάτος θέλοντας να μην έχει την 

 

ευθύνη της σταύρωσης του Χριστού, ζήτησε από το πλήθος να διαλέξει ανάμεσα στον Θεάνθρωπο και στον Βαραβά, ένα 

 

στασιαστή και φονιά, ποιος θα ήταν αυτός που θα απελευθερωνόταν. 

Το πλήθος, δια βοής, επέλεξε να αφεθεί

 

ελεύθερος ο Βαραβάς. 

Αμέσως μετά, και με την εντολή πλέον του Πιλάτου, ο Χριστός οδηγείται στην εσωτερική αυλή του Πραιτωρίου (του διοικητηρίου δηλαδή των Ρωμαίων). 

Εκεί οι στρατιώτες του φορούν μια πορφύρα και ένα αγκάθινο 

 

στεφάνι. Χλευαστικά αποκαλώντας τον «Βασιλιά των Ιουδαίων», τον χτυπούν και τον φτύνουν. 

Η ώρα της 

 

Σταύρωσης έχει πλησιάσει.

Φορτωμένος ο Ιησούς με τον Σταυρό στον οποίο θα σταυρωθεί, οδηγείται προς τον λόφο του Γολγοθά. Στο δρόμο δεν αντέχει το βάρος του Σταυρού και πέφτει. 

Οι Ρωμαίοι επιβάλουν στον Σίμωνα τον Κυρηναίο, πουδιερχόταν από εκείνο το σημείο, να μεταφέρει αυτός τον Σταυρό του Μαρτυρίου. 

Τελικά στις 9 η ώρα το πρωί, ο Ι

ησούς σταυρώνεται. Το μαρτύριο του Χριστού κράτησε έξι ώρες. 

Στις 3 η ώρα το απόγευμα παρέδωσε το πνεύμα Του, 

αφού προηγουμένως είχε συγχωρήσει όσους ευθύνονταν για τον θάνατο Του.

Επειδή όμως το Σάββατο απαγορεύονταν οι κηδείες, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, κρυφός μαθητής του Χριστού, ζήτησε  

από τον Πιλάτο να πάρει το σώμα Του και να το ενταφιάσει. 

Η άδεια αυτή του δόθηκε και έτσι τυλίγοντας 

 

το σώμα του Χριστού σε ένα σεντόνι, τον ενταφίασε σε ένα μνήμα λαξευμένο σε βράχο. Το άνοιγμα του μνήματος, 

 

κλείστηκε με μια μεγάλη πέτρα. 

Η τελετή της Αποκαθήλωσης, γίνεται στις εκκλησίες μας, το μεσημέρι της μεγάλης Παρασκευής. Ενώ το βράδυ της ίδιας ημέρας τελείται η περιφορά του Επιταφίου. 

Οι 

 

καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πένθιμα όλη την διάρκεια της ημέρας.

Η νηστεία της ημέρας είναι αυστηρότατη και απαγορεύει ακόμα και το λάδι. Πολλοί πιστοί συνηθίζουν να πίνουν την Μεγάλη Παρασκευή λίγο ξύδι, εις ανάμνηση αυτού που έδωσαν στον Ιησού, όταν ζήτησε νερό τις τελευταίες 

στιγμές της επίγειας ζωής Του. 

Το έθιμο απαγορεύει κάθε εργασία την ημέρα αυτή. Σε πολλές περιοχές φτιάχνουν ένα ομοίωμα του Ιούδα, και μετά την περιφορά του Επιταφίου το παραδίδουν στην φωτιά. Τα λουλούδια του επιταφίου, μοιράζονται στους πιστούς, οι οποίοι τα φυλούν μαζί με τις εικόνες στα σπίτια τους. 

Τέλος, την ημέρα αυτή συνηθίζεται οι πιστοί να επισκέπτονται τους τάφους των νεκρών συγγενών και φίλων.

Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ – ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ

Ημέρες περισυλλογής, ψυχικής συντριβής και πένθους, οι οποίες ολοκληρώνονται με ένα χαρμόσυνο μήνυμα Αναστάσιμο, οι ημέρες της εβδομάδος αυτής, της Μεγάλης Εβδομάδος, οι οποίες καταλήγουν στον θρίαμβο της Αναστάσεως, στην νίκη του Φωτός επί του σκότους, στην Λαμπρή των Ελλήνων. Πριν, όμως, το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» προηγείται η Σταύρωσις, προηγείται ο Ιούδας, το «σταύρωσον Αυτόν», προηγείται ο Γολγοθάς και το Θείον Πάθος.

Μία Εβδομάδα Μεγάλη ζει και ο Ελληνισμός, ο Εσταυρωμένος Ελληνισμός, ο οποίος ανάμεσα σε Πόντιους Πιλάτους, σε Φαρισαίους, Ιούδες και σταυρωτήδες ημεδαπούς και αλλοδαπούς προσδοκεί την Ανάσταση του Έθνους. 

Με αφορμή τις Άγιες, λοιπόν, Αυτές Ημέρες, θα αναφερθώ στα πάθη τα σημερινά και τα διαχρονικά του πολύπαθου Γένους μας, του Εσταυρωμένου Γένους των Ελλήνων.

ΑΠΟ ΤΟ «ΩΣΑΝΝΑ» ΣΤΟ «ΣΤΑΥΡΩΣΟΝ ΑΥΤΟΝ»

Εισερχόμενος ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα έγινε θριαμβευτικά δεκτός με κλάδους βαΐων και το γνωστό «ΩΣΑΝΝΑ». Ο ίδιος αυτός λαός ήταν που μόλις λίγες ημέρες μετά με μίσος σφοδρό, παραπλανημένος από τους αιώνιους Φαρισαίους, κραύγαζε το «ΣΤΑΥΡΩΣΟΝ ΑΥΤΟΝ». Πόσα «ΩΣΑΝΝΑ», τα οποία έγιναν «ΣΤΑΥΡΩΣΟΝ ΑΥΤΟΝ» γνώρισε το  Έθνος μας στην τόσων χιλιετιών Ιστορία του; Από τον Σωκράτη μέχρι τον Κολοκοτρώνη και από τον Θεμιστοκλή και τον Αριστείδη μέχρι τον Γεώργιο Καραϊσκάκη και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο ακούστηκε μέσα στους αιώνες το ΣΤΑΥΡΩΣΟΝ. Αυτός είναι ο ρυθμός της Ιστορίας, αχάριστος, γεμάτος δοκιμασίες και πάθη και εξαίρεση και μόνον εξαίρεση αποτελεί το ένδοξο τέλος των Ενδόξων. Μοναδικές εξαιρέσεις ο Λεωνίδας και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, τους οποίους δεν πρόλαβε να σκυλεύσει ο φθόνος, δεν πρόλαβαν να τους σταυρώσουν οι φαρισαίοι και ο όχλος, και δεν πρόλαβαν γιατί ο Θάνατος τούς πήρε μαχόμενους μετά Δόξης Λαμπρής στο πεδίο της Τιμής. Όμως, ακόμη και αυτούς τους Λαμπρούς και Μεγάλους, τους οποίους σταύρωσε η μισαλλοδοξία των ουτιδανών, τους ανέστησε η Ιστορία των Ελλήνων, στην οποία ανεγράφη με χρυσά γράμματα το όνομά τους και λησμονήθηκε το θλιβερό τέλος τους, άλλοτε με κώνειο, άλλοτε σε εξορίες πικρές και άλλοτε με καταδίκες σε θάνατο προδοτικό.

ΟΙ ΙΟΥΔΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Τις Άγιες Αυτές Ημέρες, ζώντας το Θείον Πάθος δεν μπορούμε παρά να σταθούμε και στο πρόσωπο εκείνο, του οποίου έγινε το όνομα συνώνυμο της προδοσίας μέσα στους αιώνες. Αυτόν, στον οποίον ο Χριστός έδωσε ένα κομμάτι άρτου εμβαπτισμένου σε οίνο για να καταδείξει εκείνον, ο οποίος έμελλε να τον παραδώσει σε αυτούς, οι οποίοι και θα Τον Σταύρωναν. Ο Ιούδας, σύμβολο προδοσίας αιώνιας, σύμβολο του πλέον αποκρουστικού προσώπου της Παγκόσμιας Ιστορίας. Ο Ιούδας, όμως, δεν είναι ένας, είναι πολλοί και εις ό,τι αφορά την Ιστορία του Έθνους μας ποτέ δεν έλειψε στις τραγικές στιγμές του Μεγάλου μας Γένους. Άλλοτε Εφιάλτης και άλλοτε το χέρι που άνοιξε την Κερκόπορτα, άλλοτε Νενέκος και άλλοτε Θερσίτης, παντού και πάντοτε υπάρχει ένας Ιούδας. Ιούδας με κίνητρα διαφορετικά σε κάθε περίσταση. Άλλοτε για το χρήμα, τον διαρκή αντίχριστο κατά Παπαδιαμάντη, άλλοτε από φιλαρχία και από φθόνο, άλλοτε από δειλία και κακομοιριά. Προδότες υπάρχουν πολλοί και για διαφορετικούς λόγους, η προδοσία, όμως, είναι μία και την έχει υποστεί με τρόπο τραγικό το Έθνος μας σε όλη την διάρκεια της ιστορικής του διαδρομής. Το τέλος του κάθε Ιούδα είναι ένα και μοναδικό, όπως αυτό του Ιούδα της Μεγάλης Εβδομάδος, ο οποίος με ένα φιλί πρόδωσε τον Κύριο και Διδάσκαλό του, με ένα φιλί, το φιλί του Ιούδα, το οποίο πληρώθηκε με τριάκοντα αργύρια. Το τέλος του κάθε Ιούδα, ακόμη και εάν αυτός δεν τιμωρήθηκε στο εφήμερο διάβα του από τον κόσμο αυτόν, είναι ένα και μοναδικό, είναι το ΑΝΑΘΕΜΑ των γενεών, είναι η ατίμωση στις σελίδες της Ιστορίας, οργή και βλασφήμια στην Εθνική Μνήμη. Οι Ιούδες των ημερών μας απολαμβάνουν τα εύγε του ξένου αφέντη, προδίδοντας αυτήν την ίδια την Πατρίδα τους, απολαμβάνουν αγαθά υλικά, έχοντας οδηγήσει αυτό το ίδιο το Αίμα τους, το Έθνος τους, στην εξαθλίωση, την ταπείνωση, την σκλαβιά. Όμως, δεν τους μέλει καθόλου γι’ αυτό, σαν γνήσιοι και αμετανόητοι Ιούδες, Εφιάλτες, Νενέκοι, που είναι.

ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Μεγάλη Εβδομάδα, ο Ιούδας, η προδοσία, μία άδικη δίκη και ένας Πόντιος Πιλάτος να υποχωρεί άτακτα στις απαιτήσεις ενός όχλου γεμάτου μίσους, η Σταύρωση και τέλος ο Θρίαμβος, η Ανάσταση. Όλα αυτά συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν στην Ελληνική Ιστορία επί χιλιάδες χρόνια. Από Γολγοθά σε Ανάσταση και από Ανάσταση σε νέο Γολγοθά πορεύεται το Έθνος μας μέσα στους αιώνες. Από την ανάσταση των Μηδικών Πολέμων και από τις Θερμοπύλες και την Σαλαμίνα οδηγηθήκαμε στον Γολγοθά των Πελοποννησιακών Πολέμων, σε μία ανείπωτη αλληλοσφαγή, η οποία κυριολεκτικά σταύρωσε τον Ελληνισμό. Ιούδας στην περίπτωση αυτή η αιώνια κατάρα της φυλής μας, ο διχασμός. 

Από την σταύρωση του 1453 με την πτώση της Βασιλεύουσας των πόλεων οδηγηθήκαμε στην ανάσταση, στην ΛΑΜΠΡΗ του 1821. 

Από τον θρίαμβο του 1912-13 και την Μεγάλη Ελλάδα οδηγηθήκαμε στην σταύρωση του 1922, στον ξεριζωμό εκατομμυρίων Ελλήνων από τις προαιώνιες εστίες του. 

Από την Λαμπρή της 28ης Οκτωβρίου του 1940 οδηγηθήκαμε στις πικρές ημέρες της κατοχής και στην συνέχεια στην τραγωδία της αλληλοσφαγής. 

Και η σταύρωση του Ελληνισμού συνεχίζεται άλλοτε στην Κύπρο με το προδομένο όνειρο της ΕΝΩΣΗΣ, άλλοτε με τον Αττίλα στα 1974 και σήμερα με το ψευτορωμαίικο της υποταγής. Ο εσταυρωμένος Ελληνισμός περιμένει με καρτερία την Λαμπρή του.

Γράφοντας τις γραμμές αυτές από ένα κελί, εύχομαι από καρδίας σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, όπου και αν ευρίσκονται, σε ψευτοελεύθερο μέρος ή σκλαβωμένο, σε γη Ελληνική ή ξένη, εύχομαι ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ και είθε κάποτε να ζήσουμε και την Ανάσταση του σταυρωμένου μας Έθνους.

Προπαντός μην λυγίζετε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Θυμηθείτε τα λόγια του προφήτη του Νέου Ελληνισμού, του Ποιητή της Μεγάλης Ιδέας, Κωστή Παλαμά:

«… και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί

να κατρακυλήσης πιο βαθιά

στου Κακού τη σκάλα,

για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθής να σου φυτρώσουν, ω χαρά!

Τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!»

Ν.Γ.ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΟΣ

Θέλουν να σταυρώσουν για μια ακόμη φορά τον Χριστό και την Ελλάδα μας. Γραικύλοι πολιτικάντηδες και Νεοταξικό Κτήνος διευρύνουν τα δεσμά και τον αποκλεισμό των οδών διαφυγής τού Ελληνισμού εν μέσω εσωτερικής θυέλλης και τής παγκόσμιας πολεμικής αντάρας. Μα εμείς είμαστε αποφασισμένοι για γενικευμένη εθνική αντεπίθεση. Για αποκαθήλωση και Ανάσταση Χριστού και Ελλάδος μαζί. 

Βγάζει όλα τα όπλα του στην επιφάνεια ο παγκοσμιοποιητής τύραννος. Τα τσιράκια του είναι στους δρόμους και καραδοκούν να φέρουν όλεθρο και πτώση τού Γένους. Σε αστυνομικούς ελέγχους στα εκπαιδευτικά ιδρύματα για τον έλεγχο τού παραεμπορίου των λαθρομεταναστών, γίνηκαν κοινές εμφανίσεις και κινήσεις των λαθροεισβολέων και τού συστημικού παρακράτους. Βγάλανε κοινές και απειλητικές ανακοινώσεις πως δεν είναι λένε, αλλά μπορούν να καταστούν το πρόβλημα τής κοινωνίας, αν πιεστούν τάχα. 

Από την άλλη πλευρά, τα παπαγαλάκια τού κατοχικού καθεστώτος πανηγυρίζουν για τον ερχομό τής αφέντρας τους Μέρκελ, τής ψευτοπεριούσιας και ψευτοευρωπαίας με τα σακούλια της γεμάτα δανεικό χρήμα που θα κρατήσει την κατοχή όρθια και την Ελλάδα αιχμάλωτη για καμιά εκατοσταριά χρόνια. Και οι ψευτορωμιοί μαζί με τούς ψευτοευρωπαίους υπουργούς εξωτερικών αμόλησαν νέες απειλές για κυρώσεις σε βάρος τής Ρωσίας μέσα από έδαφος ελληνικό. Κι αν χρειαστεί μάς είπανε, θα πάνε και σε πιο σκληρά μέτρα που τα έχουν έτοιμα! 

Μάς εμπλέκουν στα πολεμικά παιχνίδια τής επιδιωκόμενης παγκόσμιας διακυβέρνησης οι ελληνόφωνοι προδότες, εν μέσω νέων μειώσεων αποδοχών και πλήρους καταρρεύσεως τής ελληνικής αγοράς. Μάς φέρνουν επιπλέον σε αντιπαράθεση με την Ρωσία, η οποία έρχεται σε αντιπαράθεση σκληρών προπολεμικών προειδοποιήσεων με ΗΠΑ και Τουρκία, εξαιτίας των παραβιάσεων τής Συνθήκης Διελεύσεως των Στενών τού Βοσπόρου και των Δαρδανελίων από ψευτοσυμμάχους και βαρβάρους. 

Μάς θέλουν ξεδοντιασμένους στο εσωτερικό και ξαρμάτωτους στις εξωτερικές πύλες τού Ελληνικού Έθνους. Μάς φέρνουν έως και ευρωπαϊκά πολεμικά πλοία στα λιμάνια μας και τα νησιά τού Αιγαίου μας, για να προσαράξουν και να φέρουν την ρωσική πολεμική μηχανή στα νερά μας. Πάνε οι δωσίλογοι με τα πολιτικά νερά τού σιωνιστικού νεοταξισμού, αλλά την ζημιά δεν θα την πάθει η ευλογημένη από τον Χριστό Ελλάδα μας, αλλά αυτοί οι τελειωμένοι εξουσιοθήρες. Η δε Ρωσία έχει ήδη παραταχθεί στα σύνορα με την Ουκρανία και ετοιμάζει την κάθοδό της. 

Τούτες ακριβώς τις στιγμές που οι βρωμιές κατά τού Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος από το καθεστώς τής ντροπής και τής παρανομίας βγαίνουν όλες στο φως από τούς Εθνικιστές Μαχητές τής Ελληνικής Φυλής και τα ρωσικά μέσα στο διεθνές περίγυρο, οι πολιτικάντηδες προβαίνουν σε μια ακόμη ιεροσυλία. Οι ψευτορωμιοί λοιπόν, μέσω τού κυβερνητικού γραμματέα θρησκευμάτων, μάς είπαν πως αν γίνει δημοψήφισμα για το ισλαμικό Τέμενος των λαθρομεταναστών που πάνε να ενσωματώσουν στην ελληνική κοινωνία, θα γίνουν δημοψηφίσματα και για τις εκκλησιές μας! 

Το αντεθνικό, αντιλαϊκό, αντίχριστο και έκπτωτο καθεστώς τής αστικής κοινοβουλευτικής τυραννίας θέτει ουσιαστικά και τυπικά την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό υπό διωγμό. Στήνονται νέες κατακόμβες και γίνεται νέα σταύρωση στην Πατρίδα που θεμελίωσε την Ορθοδοξία και τον Πολιτισμό, μα και στην Πατρίδα που μάτωσε για να διώξει όλους τούς περασμένους κατακτητές. Και τώρα μάς ζητούν να ξαναφέρουμε τούς κατακτητές και τούς διώκτες Πίστης και Φυλής μας σε βάρος τής εθνικής μας υποστάσεως. 

Το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα έδωσε μια πολύ καλή απάντηση με τις συνεχείς συγκεντρώσεις του μπροστά στο Τουρκικό Προξενείο τής Κομοτηνής. Οι φωλιές των τυράννων και διεκδικητών γης ελληνικής θα φύγουν δια παντός από τα αιματοποτισμένα χώματά μας. Μαζί τους θα φύγουν οι δοσατζήδες τοκογλύφοι τής οικουμένης και οι πολιτικοί τους τοποτηρητές. 

Τα μνημεία τής κατοχής δεν χτίζονται, μονάχα γκρεμίζονται. Και η Ελλάς, πιστή στις παρακαταθήκες της, θα κάμει πόλεμο μόνον για ένα λόγο. Για να μεγαλώσει τα εδάφη της στα όρια τής κατά δικής μας Ρωμανίας. Για να δούμε δηλαδή την Κωνσταντινούπολη και τα Στενά και τον Πόντο πάλι Ελλάδα. 

Ναι λοιπόν, Αποκαθήλωση και Ανάσταση Χριστού και Ελλάδος. Αυτό είναι το αίτημα τού ελληνικού λαού. Δεν πουλιόμαστε μήτε αγοραζόμαστε. Τα χωράφια μας, τα εργοστάσιά μας, οι θάλασσες μας έχουν κύρηδες και καματάρηδες γερούς και αλύγιστους Έλληνες. Δεν έχουμε ανάγκη βοήθειες ξένες. Τα σεντούκια τής γης μας έχουν αμύθητους θησαυρούς, σαν κι αυτούς τής ψυχής μας. 

Ο Τόπος μας είναι όμορφος. Είναι και τραχύς σαν τούς Έλληνες Πολεμιστές του. Είναι Γη Αγίων και Ηρώων και έτσι θα μείνει. Είναι Κάστρο των Ελλήνων και έτσι θα μείνει. Κι εμείς έχουμε πολύ Πίστη μέσα μας και ετοιμασία άριστη για πάλεμα σκληρό μα νικηφόρο. 

Τα εσωτερικά σκουπίδια στην χωματερή τής Ελληνικής Φυλής, ευθύς μόλις σαλέψουν. Κι ύστερα με Καθαρή, Ορθόδοξη και Εθνικιστική την Μεγάλη και Αγία Ελλάδα μας, θα εξωτερικεύσουμε το σάρωμα. Χρυσό στεφάνι φορεί η αυγή τής Λαϊκής και Εθνικιστικής Ελλάδος και ο Ένδοξος Ελληνικός Στρατός χρυσοστέφανος κατακτητής των εδαφών και των πεπρωμένων τής Φυλής μας. 

Σπυρίδων Καραχάλιος.

Μεγάλη Πέμπτη: Σήμερον κρεμάται επί ξύλου. Έθιμα

Το συγκλονιστικότερο μέρος του Θείου Δράματος ξεδιπλώνεται από την σημερινή Μεγάλη Πέμπτη.

Θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε το βηματισμό του Θεανθρώπου «μέχρι Σταυρού και Ταφής», αλλά και θα αποπειραθούμε να ψαύσουμε «άκρω δακτύλω» το υπέρλογο και μέγιστο θαύμα της Ανάστασής Του.

Την Μεγάλη Πέμπτη γιορτάζουμε τέσσερα γεγονότα:

1. Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Κύριο, δείχνοντας για το ποια πρέπει να είναι η διακονία των πιστών στην Εκκλησιά. Ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του και τα σκούπισε με το «λεντίον» (πετσέτα) που είχε ζωστεί, σε ένδειξη της μέγιστης ταπείνωσής Του. Παράλληλα τους είπε: «αν, λοιπόν, εγώ ο Κύριος κι ο Διδάσκαλος σας έπλυνα τα πόδια, έχετε κι εσείς την υποχρέωση να πλένετε ο ένας τα πόδια του άλλου».

2. Τον Μυστικό Δείπνο, δηλαδή την παράδοση του Μυστήριου της Θειας Ευχαριστίας. Ο Χριστός παρέθεσε στον όμιλο των μαθητών το τελευταίο Δείπνο πριν τον σταυρικό θάνατό Του. Δεν ονομάζουμε όμως τον Δείπνο αυτόν «μυστικό», επειδή… έγινε χωρίς να το γνωρίζουν άλλοι, αλλά επειδή ο Χριστός μύησε τους Μαθητές Του στο «Μυστήριο των Μυστηρίων», την Θεία Ευχαριστία. Τους παρέδωσε το Σώμα Του και το Αίμα Του, την αιώνια πνευματική τροφή, που παραθέτει η Εκκλησία στους πιστούς σε κάθε λειτουργική σύναξη. Τους είπε, λοιπόν, δείχνοντας το ψωμί: «Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το Σώμα μου, το υπέρ υμών κλώμενον εις άφεσιν αμαρτιών». Μετά το δείπνο, έλαβε το ποτήρι με το κρασί και είπε: «Πίετε εξ αυτού πάντες. Τούτο εστί το Αίμα μου, το της Καινής Διαθήκης, το υπέρ υμών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών».

3. Την Προσευχή του Κυρίου στο Ορός των Ελαιών και

4. Την Προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή του Πάθους του Κυρίου 4. Ο Ιούδας παρέδωσε τον Κύριο στους Ιουδαίους για το ευτελές ποσό των «τριάκοντα αργυρίων», δίνοντάς του συνθηματικά έναν ασπασμό και λέγοντας ειρωνικά «Χαίρε, ραββί».

Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης γίνεται η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.

Κοινωνούν πολλοί πιστοί, κατάλληλα προετοιμασμένοι με εξομολόγηση και νηστεία. Για όσους νηστεύουν αυστηρά τη Μεγ. Βδομάδα (χωρίς λάδι), η Μεγ. Πέμπτη καταλύεται.

Δηλ. τρώμε λάδι, καθώς γιορτάζουμε την παράδοση της Θ. Ευχαριστίας από τον Χριστό στην Εκκλησία και τιμάμε ξεχωριστά την ημέρα αυτή. Την ίδια μέρα βάφουν τα πασχαλινά κόκκινα αυγά. Η παράδοση αναφέρει ότι η Αγία Μαρία την Μαγδαληνή πήγε στη Ρώμη και διαμαρτυρήθηκε στον Αύγουστο για το έγκλημα του Πιλάτου, αναφέροντας παράλληλα τα σχετικά με την Ανάσταση του Χριστού. Επειδή όμως ο Αύγουστος δυσπιστούσε, εκείνη τον καλέσει να πιστέψει στην Ανάσταση, αν κοκκίνιζε μόνο του το αυγό που κρατούσε στα χέρια της. Όπως και έγινε.

Από τη Μεγάλη Πέμπτη, 

αρχίζουν κυρίως τα πασχαλινά έθιμα.

Από το πρωί οι γυναίκες καταγίνονται με το ζύμωμα. Ζυμώνουν τις κουλούρες της Λαμπρής με διάφορα μυρωδικά και τις στολίζουν με ξηρούς καρπούς και με στολίδια από ζυμάρι. Τα ονόματά τους ποικίλουν ανάλογα με το σχήμα που τους δίνουν.

Λέγονται κουτσούνες, κουζουνάκια, κοφίνια, καλαθάκια, δοξάρια, αυγούλες, λαζαράκια.

Στην Κορώνη, τις λαμπριάτικες κουτσούνες, τις ζυμώνουν με λάδι, μύγδαλα και γλυκάνισο. Βράζουν και δαφνόφυλλα και προσθέτουν το ζουμί για νοστιμάδα. Τις πλάθουν στρογγυλές σαν κουλούρες ή μακρουλές και τις περιπλέκουν μέσα σε ζυμάρι. Βάζουν στη μέση το κόκκινο αυγό και τη στολίζουν με αγκιναρίτσες, πουλάκια, αμύγδαλα και σουσάμι.

Βασική ασχολία της ημέρας είναι και το βάψιμο των Αυγών. Πάσχα δίχως κόκκινα αυγά δε γίνεται. Για αυτό και η Μεγάλη Πέμπτη λέγεται επίσης και Κόκκινη Πέμπτη ή " ΚοκκινοΠέμπτη"

Το βάψιμο των αυγών γίνεται με ορισμένη εθιμοτυπία. Σε πολλά μέρη, είναι συγκεκριμένος ο αριθμός αυγών που θα βάψουν και οι τρόποι και τα μέσα βαφής που θα χρησιμοποιήσουν.

Σε ορισμένες περιοχές διατηρούν και κάποιες δεισιδαιμονίες: " πχ το δοχείο όπου βάφουν τα αυγά, πρέπει να είναι καινούριο, τη βαφή δεν την βγάζουν από το σπίτι, ούτε επιτρέπεται να τη χύσουν "

'Αλλοτε γυναίκες και άντρες ασχολούνταν με το γράψιμο ή το κέντημα των αυγών. Δηλαδή ζωγράφιζαν πάνω στα αυγά με λιωμένο κερί, πουλιά ή διάφορα άλλα σχήματα. Τα κορίτσια βάζουν στα αυγά και φτερά από χαρτί χρωματιστό, τους βάζουν ουρά, μύτη από ζυμάρι σαν πουλί και το κρεμούν από την οροφή.

Το αυγό, που περικλείνει μέσα του μια ζωή, έχει μια δύναμη, που σύμφωνα με μια παλιά αντίληψη, μεταδίδεται σε ανθρώπους, ζώα και φυτά. Την έννοια αυτή έχουν και τα πασχαλινά αυγά, των οποίων η δύναμη ενισχύεται και από κάποια άλλα στοιχεία.

Για παράδειγμα, όλα τα κόκκινα αυγά, δεν έχουν την ίδια χάρη.

" Θαυμαστές ιδιότητες, έχει κυρίως το αυγό της Παναγίας, το πρώτο αυγό που θα βάψουν και θα το βάλουν στο εικονοστάσι του σπιτιού " Με το αυγό της Παναγίας, οι γυναίκες σταυρώνουν τα παιδιά ενώ μερικές φορές το αυγό έχει και κάποιες ανατρεπτικές ιδιότητες. Όπως για παράδειγμα, αν το αυγό είναι τριών χρόνων και τοποθετηθεί στην κοιλιά εγκύου γυναίκας ή ζώου, αποτρέπεται το ενδεχόμενο αποβολής "

Στα χωριά της Καρδίτσας, πιστεύουν ότι το πασχαλινό αυγό έχει θεραπευτικές ικανότητες. Λένε μάλιστα ότι όσοι έχουν αιματώδη στίγματα στο ασπράδι των ματιών τους και σπάσουν το φυλαγμένο από πέρσι πασχαλινό αυγό και βάλλουν επάνω τον κρόκο, θα βρουν τη γιατρειά τους.

Εξαιρετικές ιδιότητες έχουν και τα ευαγγελισμένα αυγά, εκείνα δηλαδή που στέλνονται στην εκκλησία για να λειτουργηθούν.

Στη Σινώπη, βάφονται τόσα αυγά όσα τα άτομα του σπιτιού και ένα της Παναγίας. Το βράδυ τα βάζουν σε ένα κουτάκι και τα πηγαίνουν στην Εκκλησία για να διαβαστούν. Τα τοποθετούν κάτω από την Αγία Τράπεζα και τα αφήνουν εκεί έως την Ανάσταση.

Τα τσόφλια αυτών των αυγών, τα βάζουν στις ρίζες των δέντρων για να πιάσουν όλοι οι καρποί.

Στον ίδιο σκοπό, αποβλέπει και το έθιμο των χωρικών της Δυτικής Μακεδονίας, όπου το αυγό που θα πρωτοβάψουν τη Μεγάλη Τετάρτη τα μεσάνυχτα, (γιατί τότε βάφονται τα αυγά) θα ταφεί στην πρώτη αυλακιά του χωραφιού, εκεί ακριβώς όπου θα πρωταρχίσει το αλέτρι. Αυτό γίνεται για να βλαστήσει ο σπόρος με τη ζωτική δύναμη που έχει μέσα του το αυγό.

Η σύμπτωση ασκεί πάντα ιδιαίτερη γοητεία στο πνεύμα του λαού. Έτσι όσα αυγά, γεννήσουν οι κότες τη Μεγάλη Πέμπτη, έχουν εξαιρετικά θαυμαστές ιδιότητες και αποτρέπουν κάθε κακό.

Στο Σοποτό των Καλαβρύτων, τα αυγά που γεννιούνται τη Μ. Πέμπτη, τα πηγαίνουν στην Εκκλησία την ίδια μέρα, και αφού διαβαστούν, τα θάβουν πάλι την ίδια μέρα σταυρωτά στο αμπέλι για να μην το τρώει το σκαθάρι ή για να μην πέσει χαλάζι.

Στην Κορώνη, τα φυλάνε στο σπίτι και τα τρώνε όποτε τους πονάει ο λαιμός, γιατί πιστεύουν ότι κάνουν πολύ καλό.

Τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν τη Νύχτα διαβάζονται τα δώδεκα Ευαγγέλια και γίνεται η τελετή της Σταύρωσης του Χριστού, η συγκίνηση της λαϊκής ψυχής για το θείο δράμα κορυφώνεται. Σε πολλά μέρη γυναίκες και κορίτσια, διανυκτερεύουν στην εκκλησία, "φυλάγουν και μοιρολογούν το Χριστό" όπως συνηθίζουν να κάνουν για κάθε αγαπημένο τους νεκρό.

Η εξαιρετική ιερότητα των όσων τελούνται στις λειτουργίες της Μ. Πέμπτης και της Μ. Παρασκευής, προσδίδει κατά τη λαϊκή πίστη, σε όλα τα αντικείμενα της λατρείας, (ύψωμα, λάδι, λουλούδια, κεριά) ξεχωριστή θεία δύναμη.

Έτσι, το ύψωμα της Μεγάλης Πέμπτης, οι γυναίκες σε πολλά μέρη της εβδομάδας, το βάζουν σε ένα σακουλάκι που έχει μέσα λουλούδια και το φυλάγουν πίσω από τα εικονίσματα για θεραπευτικές χρήσεις.

Στη Ζάκυνθο, επτά αγνές παρθένες, καθαρίζουν το σιτάρι ανά κόκκο, το πλένουν και το απλώνουν στον ήλιο, το αλέθουν και το ζυμώνουν για να κατασκευάσουν λειτουργία.

Εξίσου θαυμαστές ιδιότητες αποδίδουν και στα κεριά που ανάβουν, όταν διαβάζονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια.

Σε πολλά μέρη το κερί αυτό, που μένει άκαυτο, το φυλάνε για φυλαχτό και όταν μπουμπουνίζει το χειμώνα και βρέχει δυνατά, το ανάβουν για να μην πέσει αστροπελέκι.

Η νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης, θεωρείται κυρίως από τις γυναίκες, ως η ιδανικότερη στιγμή για τον αγιασμό ειδών καθημερινής χρήσης, για την τέλεση μαγγανειών για την αποτροπή ασθενειών και για την παρασκευή φυλαχτών.

Σε πολλές περιοχές, κάθε οικογένεια φέρνει στην Εκκλησία ψωμί, αλάτι, αυγά και νερό σε φιάλη για να αγιαστούν.

Στη Λήμνο, στην ανάγνωση των Δώδεκα Ευαγγελίων, οι πιστοί τοποθετούν κάτω από την Αγια Τράπεζα μπουκάλια με νερό και τα παίρνουν μόνο τη Λαμπρή. Πλένουν τους ασθενείς με αυτό το νερό και τους σαραντίζουν, δηλαδή τους ραντίζουν 40 φορές με ένα κλωνί βασιλικό. Το ίδιο κάνουν και στα ζώα.

Στα Κούρεντα, τα κορίτσια στην εκκλησία γνέθουν νήματα, διαφόρων χρωμάτων τα οποία δένονται στα κουδούνια των ζώων για να είναι καλά. Τα κόκκινα τα κρατούν και αν τα πρόβατα αρρωστήσουν τους τρυπούν τα αυτιά και περνούν το κόκκινο νήμα για να γιατρευτούν.

Στην Αγιάσο Λέσβου, οι γυναίκες στα Δώδεκα Ευαγγέλια κάθε φορά που τέλειωνε ένα Ευαγγέλιο, έφτιαχναν με το κερί ένα σταυρό. Μάζευαν 12 σταυρούς και τους κολλούσαν στις γωνίες του σπιτιού για να ψοφήσουν οι ψύλλοι και οι κοριοί.

Υπάρχει η κοινή αντίληψη ότι οι ψυχές των νεκρών την Μ. Πέμπτη, όταν ο Σωτήρας κατεβαίνει στον Αδη, λυτρώνονται και ξανασαίνουν. Για αυτό και οι συγγενείς τους την ημέρα αυτή, ή τις επόμενες, επισκέπτονται τα νεκροταφεία και αφήνουν πάνω στους τάφους προσφορές ή μοιράζουν στη μνήμη τους τροφές.

Στο Λοζέτσι της Ηπείρου, τη Μεγάλη Πέμπτη, κάνουν ύψωμα, βράζουν σιτάρι και το πηγαίνουν στην Εκκλησία. Ο παπάς κάνει συλλείτουργο και μνημονεύει τις ψυχές.

Στη Ρόδο, τη Μεγάλη Πέμπτη, στα Δώδεκα Ευαγγέλια, ανάβονται φωτιές με χοντρούς κορμούς πεύκων, στις οποίες τα παιδιά πηδούν και καίνε το Μάρτη τους.

Στις Μέτρες της Θράκης τα παιδιά κάνουν το ομοίωμα του Ιούδα και το περιφέρουν στα σπίτια, ζητώντας καψίδια. Κάθε νοικοκυρά δίδει κλαδιά αμπελιού, λινάτσα ή περιχύνει στο ομοίωμα πετρέλαιο.

Τα παιδιά σηκώνουν τον Ιούδα και τραγουδούν:

" Ράτσα Κεράτς-α/ δως μια κληματσίδα/ να κάψουμε τον Οβριγιό/πόχει πολλή κασίδα/ οβριγιός φορεί φτερό/ στο κεφάλι τ΄το ξερό "

Το ομοίωμα καίγεται την επομένη στον Επιτάφιο. Μόλις ξημερώσει κρεμούν ένα κόκκινο ύφασμα στο ανατολικό παράθυρο του σπιτιού για να το δει ο ήλιος.

Στη Μονή της Πάτμου, το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης, γίνεται στο ύπαιθρο αναπαράσταση του ιερού νιπτήρα και της προσευχής του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών.

Το βράδυ, την ώρα της ανάγνωσης των Δώδεκα Ευαγγελίων, ανάβουν φωτιά, απομίμηση της φωτιάς στην αυλή του Καϊάφα, όπου ήταν παρών ο Απόστολος Πέτρος.

Η τάση του λαού να μιμείται τα θεία Πάθη είναι έκδηλη.

Στις Κυδωνίες οι πιο θρήσκοι, τρώνε μια φορά τη μέρα, μόνο το μεσημέρι, γιατί μια φορά έγινε ο Μυστικός Δείπνος.

Στην Θράκη, την Κόκκινη Πέμπτη και τις δυο επόμενες, δεν πλένονται ούτε απλώνονται ρούχα, διότι καταστρέφονται τα αμπέλια και τα σπαρτά.

ΠΗΓΗ:madata.gr