Επαναληπτικές Εκλογές 2012: ΒΡΑΔΙΝΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΟΥΛΕΣ.

Ο κόσμος ακολουθεί όχι αυτόν 

που απαντά στην οργή της φτώχειας, 

αλλά εκείνον που ποτίζει την ελπίδα για ευμάρεια.

Το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον αντίπαλό σου είναι να τον υποτιμήσεις. 

Το  έκαναν ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία πριν από τις εκλογές. Το κάνουν και μετά. Με τον 

Αλέξη Τσίπρα.

Βλέπουμε έτσι τον πρόεδρο της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ να είναι σταθερά ένα βήμα μπροστά. Από 

τα κόμματα της έως τώρα εξουσίας, από το ΚΚΕ, από τους «ευρωπαϊστές», «μνημονιακούς» 

και όλους όσοι εκφράζουν θέσεις άλλες από εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι, ο Αλέξης Τσίπρας είναι λαϊκιστής. Θα έπρεπε πρωτίστως γι’ αυτό να τον υπολογίζουν 

σοβαρά οι «άλλοι», οι πρωτομάστορες του είδους. 

Ναι, παίζει με τη φωτιά. Μόνο που δεν την άναψε αυτός. Και το γνωρίζουμε όλοι.

Ναι, αν υποθέσουμε ότι θα κάνει όσα λέει, η χώρα θα πάει άλλα 50 χρόνια πίσω. 

Ο Τσίπρας είναι σίγουρα εκείνος που κατάφερε καλύτερα από κάθε άλλον να «πιάσει» (και 

να εξαργυρώσει) το νόημα της εποχής. 

Να δώσει στην «κινούμενη άμμο» εκατοντάδων 

χιλιάδων ψηφοφόρων μια ελπίδα – πιθανότατα απατηλή, αλλά έτσι δεν γινόταν πάντα;

Ναι, αφήνει στελέχη του να λένε δεξιά και αριστερά μπαρούφες, όταν δεν τις λέει ο ίδιος.

Δεν είμαι σίγουρος ότι δεν το κάνει επίτηδες – όσο βλέπει ότι το αποτέλεσμα τον 

«δικαιώνει».

Ναι, ο Αλέξης Τσίπρας είναι αδίστακτος, αμοραλιστής. Το γνωρίζουν πολύ καλά πρώτα 

εκείνοι που τον βοήθησαν να αναδειχθεί, τέως και νυν σύντροφοί του.

Ναι, είναι και τυχοδιώκτης. Είναι ένας από ΑΥΤΟΥΣ. Και αποδεικνύεται ανώτερος από τους 

σημερινούς αντίπαλούς του. 

Ενας μαθητής που ξεπερνάει τους «δασκάλους» του.

Σύμφωνοι, όλα αυτά και όσα μπορούμε ακόμη εκ του ασφαλούς να του καταλογίσουμε, δεν 

είναι εκείνα που θα θέλανε από έναν ελπιδοφόρο νεαρό, επικεφαλής μιας Αριστερής 

παράταξης. 

Όχι πάλι μια από τα ίδια, έναν από τους ίδιους…

Ε και;

Ποιος νοιάζεται τι θέλουμε «εμείς»; Και ποιοι είμαστε «εμείς»; Πόσοι;

Απέναντι στον εξαιρετικά προετοιμασμένο Αλέξη Τσίπρα, τα παραδοσιακά μεγάλα κόμματα 

δεν μπορούν πια να αντιτάξουν τους ίδιους. Δεν προλαβαίνουν να βγάλουν άλλους. Μάλλον 

δεν φτάνει αν βάλουν (κι) άλλους.

Ο χρόνος είναι και αυτός τώρα μαζί του. Ακριβώς διότι, όπως λένε οι επικριτές του, «δεν 

υπάρχει άλλος». Κάτι που πρώτοι ένιωσαν (στο πετσί τους) όσοι για πρώτη φορά τώρα 

ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ…

Μακάρι, αν είναι για το καλό όλων μας, να του «βγει».

Αν όχι, ο Τσίπρας θα «καεί» και αυτός, όπως 

οι όμοιοί του, λίγο αργότερα από εκείνους. 

Μαζί βέβαια θα έχει  «καεί» και η χώρα. Τότε, 

δεν θα έχει τόση σημασία ποιος έφταιξε πρώτος και ποιος τελευταίος. 

Αυτό το γνωρίζει πολύ 

καλά ο ίδιος. Προφανώς δεν το φοβάται. Ή, απλώς, δεν τον απασχολεί….....................

Έχουμε μπλέξει. Όλοι μεταξύ μας και ο καθένας μόνος του. 

Αλλά κάτι μου λέει ότι ενώ στο 

τέλος σηκώνεται σκόνη από την οποία ξεχωρίζουν μόνο γροθιές και κλωτσιές, ο πρώτος που 

θα καταφέρει να βγάλει κεφάλι είναι ο Σαμαράς. 

Από την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας έλαβε 

τη διερευνητική εντολή, στο διάβα του κλείνουν παραθυρόφυλλα, μαζεύονται παιδιά από 

τους δρόμους και ευρώ από τις τράπεζες. 

Στην Κουμουνδούρου κάνουν πάρτι, αλλά στο 

ξημέρωμα θα τους μείνουν μόνο τα άδεια τενεκεδάκια. 

Μπορούσαν να έχουν πολλά 

περισσότερα. Τη στιγμή, λοιπόν, που ο Αλέξης μιλούσε για κρατικοποιήσεις και καταγγελία 

των δανειακών συμβάσεων, ο Στρατούλης κάτι πήγαινε να πει για τις τράπεζες αλλά το 

κρατούσε σαν γέλιο που τελικά δεν υπακούει και το σκάει από τα σφιγμένα δόντια.

Το μόνο που δεν έχει ζητήσει  ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν παγκόσμια ειρήνη, αφοπλισμός και πρόκριση 

της Ελλάδας στον ημιτελικό του Euro.

Ζήτησε πράγματα που δεν γίνονται, προανήγγειλε 

χειρισμούς που τρομάζουν και δεν συνέδεσε καμία εξαγγελία με την πραγματικότητα. 

Διότι 

το να λες ότι θα ακυρώσεις τις δανειακές συμβάσεις και θα βρεις λεφτά μέσω των 

καταθέσεων, ισοδυναμεί με το να υπόσχεσαι πετρέλαιο από τον Τσάβες και στην περίπτωση 

που δεν επαρκεί θα το πάρεις από τις δεξαμενές των πολυκατοικιών. 

Η Τρίτη έφυγε πλέον και 

άφησε πίσω της μία απορία.

Τελικά τι στην ευχή θέλει ο Τσίπρας; Νομίζω ότι πρώτα έχει 

σφίξει δυνατά τη ρακέτα του και επιστρέφει στο άλλο γήπεδο το μπαλάκι της 

διακυβέρνησης. 

Για να μην κυβερνήσει τους λέει ότι, εντάξει, θα κυβερνήσει, αλλά στο 

πλαίσιο που αυτός ορίζει. 

Μόνο που δεν γυρίζει απλώς τη μπάλα, τη στέλνει και στην 

κερκίδα, χτυπάει κατακούτελα τον παλιό Πασόκο που επέλεξε ΣΥΡΙΖΑ για να 

διαμαρτυρηθεί, όχι για να ζευγαρώσει με τη συνιστώσα πάνω στην καλύτερη φαντασίωση 

της.

Όμως το πρόβλημα με τη συνιστώσα απασχολεί τον Αλέξη, δεν μπορεί να το αγνοήσει. 

Ο 

Τσίπρας είναι υποχρεωμένος να κρατήσει ικανοποιημένη τη συνιστώσα και προσηλωμένο το 

ευρύ ακροατήριο του. Δεν τα καταφέρνει. Μιλάει στη συνιστώσα, αλλά δεν κάνει ούτε ένα 

νεύμα προς το ακροατήριο. Βέβαια έτσι εξηγείται γιατί τόσα χρόνια αυτός ο χώρος 

ανακυκλώνει ένα εσωστρεφές 4%-5%, αλλά αυτό δεν μας απασχολεί τώρα. 

Νομίζω ότι έχει στρίψει το τιμόνι τόσο 

αριστερά, ώστε οι επιβάτες του αισθάνονται ναυτία. Λησμονεί ότι οι ψηφοφόροι του δεν 

έχουν αυθεντικές αριστερές καταβολές, προέρχονται κυρίως από τη μεγάλη «προοδευτική» 

μάζα των ψηφοφόρων που χρόνια τώρα αγόραζαν ΠΑΣΟΚ, μέχρι που κατάλαβαν ότι το  

προϊόν είναι επικίνδυνο για τους ίδιους και τα παιδιά. 

Άλλη μια φορά να μιλήσει ο 

Στρατούλης για τις τράπεζες και το ΠΑΣΟΚ θα αρχίσει να εγγράφει μέλη. Μη μου πείτε ότι 

ο κόσμος είναι απελπισμένος επειδή δεν έχει πλέον χρήματα. 

Τότε θα σας πω ότι ο κόσμος 

ακολουθεί όχι αυτόν που απαντά στην οργή της φτώχειας, αλλά εκείνον που ποτίζει την 

ελπίδα για ευμάρεια. 

Αν ο Τσίπρας έκανε ένα κλικ προς την Σοσιαλδημοκρατία, στο ΠΑΣΟΚ 

θα έψαχναν να νοικιάσουν το κτίριο της Ιπποκράτους, θα τους έπεφτε μεγάλο για ένα τόσο 

μικρό κόμμα.

Οι Έλληνες είναι κατά βάση συντηρητικοί, έτσι όπως αντιλαμβάνεται την έννοια ο ΣΥΡΙΖΑ.

Θέλουν τη χώρα στην Ευρώπη, στο ευρώ, στη Δύση. Διατηρούν μνήμες ευημερίας και όχι 

προσδοκίες ανατροπών. 

Όταν ο Σαμαράς λέει ότι θα συγκροτήσει φιλοευρωπαϊκό πόλο

 απέναντι στον Τσίπρα, το κάνει για να συσπειρώσει κοντά του τον φοβισμένο «νοικοκύρη» 

που κατατάσσει τον λόγο του ΣΥΡΙΖΑ στις επικίνδυνες αερολογίες. 

Αντιθέτως ο Βενιζέλος, 

που δεν κλείνει με δύναμη την πόρτα στον Τσίπρα, κινδυνεύει να βρεθεί στη μέση δύο πόλων 

χωρίς ρόλο. 

Αμήχανος και με όλες τις ευθύνες να κόβουν ράμματα στην καμπούρα του 

ΠΑΣΟΚ. 

Ο κόσμος ακολουθεί όχι αυτόν 

που απαντά στην οργή της φτώχειας, 

αλλά εκείνον που ποτίζει την ελπίδα για ευμάρεια.

ΠΑΣΟΚ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ!!!!!!

ΠΑΣΟΚ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ!!!!!! 

Εκεί λοιπόν, έφτασε η πατρίδα μου;

Το "αντιμνημονιακό", όπως και το "μνημονιακό" έχουν νόημα και αξία, μόνο όσο υποστηρίζονται από απόψεις νηφάλιες και επιχειρήματα που μπορούν να σταθούν σε μία συζήτηση λογικής. 

Ένας άνθρωπος που χάνει τη δουλειά του, ή ένας άλλος που δεν έχει να ταίσει τα παιδιά του, είναι επιχειρήματα. Και ορθώς προβάλλονται. 

Η "μαζικοποίηση" αυτών των επιχειρημάτων, προς όφελος όσων συνήθησαν πάντα να κρύβονται πίσω από την δυστυχία άλλων, είναι πολιτική απρέπεια, και ανθρώπινη εκμετάλλευση.

ΠΑΣΟΚ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ!!!!!! 

Πέστε την αλήθεια. Τι φοβόσαστε μωρέ;

Εκεί λοιπόν, έφτασε η πατρίδα μου;

«Εδώ γεννήθηκε η Ευρώπη»

H ελπίδα για το μέλλον μας 

είναι η ελληνικότητά μας

Ζούμε την εποχή της απόλυτης παρακμής στη χώρα μας.Όλοι το αισθάνονται κι όλοι το βιώνουν εκτός από μια κλειστή ομάδα που προσπαθεί και συνεχίζει να αλλάξει το DNA της ψυχοσύνθεσης αυτού του λαού.

Εν μέρει το έχουν καταφέρει κι έχουν εκμαυλίσει την ελληνική κοινωνία όμως δεν έχουν καταφέρει να αλλοιώσουν ακόμα το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο αυτού του λαού που είναι η γλώσσα του και ο πολιτισμός του.

Κι αν οι φελλοί ακόμα επιπλέουν αυτός ο πλούτος δεν θα χαθεί και θα έρθει η ώρα που θα τους πνίξει.

Γιατί αυτός ο λαός άντεξε σε δυσκολότερες καταστάσεις.

Δεν απεθνικοποιήθηκε, δεν έχασε τον πλούτο του παρά την πενία του.

Απολαύστε κι ακούστε τον καθαρό ελληνικό λόγο του Οδυσσέα Ελύτη και να αισιοδοξείτε …. όσο διατηρείτε την ελληνικότητά σας.

[Απόσπασμα από συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη το 1980 στην τηλεοπτική παραγωγή της ΕΡΤ  ].

Σήμερα σε ένα διεθνές τοπίο στο οποίο ήδη κυριαρχούν μεγάλα, ευέλικτα οικονομικά μορφώματα – μορφώματα ικανά να εκτονώνουν τις εσωτερικές τους ανισορροπίες και αντιφάσεις και να διαπραγματεύονται μεταξύ τους από θέσεως ισχύος ,στενεύουν πλέον ασφυκτικά τα περιθώρια για όσους εμμένουν σε μια παρωχημένη αντίληψη της εθνικής τους ανεξαρτησίας. 

Στο ίδιο αυτό τοπίο, η γεροντική άνοια της Ευρώπης, με προεξάρχουσα τη γερμανική εκδοχή της νόσου, είναι ικανή σήμερα να καταστρέψει καθετί ευρωπαϊκό χάριν της βλακώδους αντιμετώπισης των νέων συνθηκών με παλιές μεθοδολογίες – ακόμα και την επιβίωση της χίμαιρας που κάποιοι ήδη σπεύδουν να ονομάσουν «μικρά πλην έντιμον Ευρώπη». 

Δεν είναι τυχαίο ότι αχανείς χώρες, όπως η Ρωσία, πελαγοδρομούν μεταξύ της προσκόλλησης σε μια ενωμένη Ευρώπη και της ασιατικής προοπτικής ως προνομιακού εταίρου της Κίνας...

Αν, σύμφωνα με τον μύθο, η αρπαγή της Ευρώπης έγινε από έναν ξένο, τον μεταμορφωμένο σε ταύρο Δία, η σημερινή αρπαγή της Ευρώπης γίνεται δυστυχώς από τους ίδιους τους Ευρωπαίους. 

«Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς, και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον...»

ΟΧΙ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ.ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ

Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ δεν συμπεριλαμβάνεται στην ατζέντα της επικείμενης συνόδου κορυφής της Συμμαχίας στο Σικάγο, επισήμανε η επικεφαλής ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Λευκού Οίκου, απαντώντας σε ερώτηση για την αίτηση ένταξης της ΠΓΔΜ.

Σε συνέντευξη Τύπου, αναφέρθηκε ότι η ΠΓΔΜ θα έχει την ευκαιρία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ όταν υπάρξει πρώτα συμφωνία για το θέμα του ονόματος με το οποίο θα ενταχθεί στη Συμμαχία. 

Επίσης, επισήμανε ότι θα υπάρξει συνάντηση υπουργών Εξωτερικών των χωρών που επιθυμούν να ενταχθούν στη Συμμαχία και στο πλαίσιο αυτό αναμένεται, όπως είπε, να λάβει μέρος και ο υπουργός της πΓΔΜ, όπου εκεί θα συζητηθεί το θέμα, μόνο όμως σ’ αυτό το επίπεδο.

Η εξέλιξη αυτή είναι ιδιαιτέρως δυσμενής τόσο για τους Σκοπιανούς όσο και για τον πάτρωνά τους, την Τουρκία, η οποία σε μια απόδειξη των ιδιαίτερα φιλικών αισθημάτων και την ανησυχία για το μέλλον της Ελλάδας, φροντίζει να θέτει υπό την κηδεμονία της οποιαδήποτε χώρα έχει έστω και ελάχιστα προβλήματα με την Ελλάδα. 

Την ίδια στιγμή ο Γκρουέφσκι εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται ότι το μέλλον της σταθερότητας της χώρας του δεν θα κριθεί ούτε στην καπήλευση της Ιστορίας, ούτε στην… οθωμανική τρυφερότητα της Άγκυρας.

Ας ελπίσουμε ότι όλες οι εγχώριες πολιτικές δυνάμεις θα αντιληφθούν αυτή την απλή αλήθεια και δεν θα δώσουν περιθώριο με την ανοχή και την – σε βαθμό… παρεξηγήσεως – διαλλακτικότητα που εμφανίζουν μπροστά σε αδίστακτους πολιτικούς όπως ο Γκουέφσκι

ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ... ΛΕΥΚΟΣ ΚΑΠΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ!

Μιάμιση ώρα διήρκεσε στο Προεδρικό Μέγαρο η σύσκεψη των Αντώνη Σαμαρά, Αλέξη Τσίπρα και Ευάγγελου Βενιζέλου υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε μία τελευταία προσπάθεια για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου. 

Μετά το τέλος της συνάντησης δεν έγιναν επίσημες δηλώσεις, ωστόσο όπως έγινε γνωστό ο πρόεδρος της ΝΔ είπε στους δημοσιογράφους πως «η διαβούλευση συνεχίζεται». Θα εκδοθεί πάντως επίσημη ανακοίνωση από το Γραφείο Τύπου της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Το απόγευμα αναμένεται να ανοίξει ο κύκλος των συναντήσεων του Κάρολου Παπούλια με τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων που στις εκλογές εξασφάλισαν την είσοδό τους στη Βουλή. 

Η πρώτη συνάντηση, δηλαδή με τον Πάνο Καμμένο (Ανεξάρτητοι Έλληνες), έχει οριστεί για τις 19:30. 

Θα ακολουθήσουν επαφές με την Αλέκα Παπαρήγα (ΚΚΕ), τον Νίκο Μιχαλολιάκο (Χρυσή Αυγή) και τον Φώτη Κουβέλη (Δημοκρατική Αριστερά).

Αποφασισμένοι να βάλουν χέρι στις καταθέσεις!

Με επιχειρηματολογία επιπέδου δημοτικού σχολείου στην καλύτερη των περιπτώσεων, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα προβεβλημένα και καθόλα σεβαστά όπως ο Μανώλης Γλέζος, επιμένουν στο να βάλουν χέρι στις καταθέσεις των πολιτών και μάλιστα θεωρώντας υψηλόμισθους αυτούς των οποίων το εισόδημα είναι ακόμα και 20.000 ευρώ το χρόνο!!!

Εάν μάλιστα κανείς υπολογίσει ότι το 20.000 ευρώ εισόδημα είναι το μικτό εισόδημα από το οποίο έχουν ήδη αποδοθεί στο κράτος… μπόλικα για τις ανύπαρκτες υπηρεσίες υγείας αλλά και φορολογία, η επιδρομή θα ωχριά μπροστά σε όσα καταλογίζαμε τόσα χρόνια στα δύο παραδοσιακά «κόμματα εξουσίας» αφού στον ΣΥΡΙΖΑ είναι αποφασισμένοι να κινηθούν ως «ταύροι εν υαλοπωλείο»! Μιλάνε για… «υποχρεωτικό δάνειο» 100 ευρώ το μήνα (…), οπότε δεν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε δύο πράγματα:

Αφενός ότι κανείς δεν θα τους εμποδίζει να πουν στο μέλλον «δεν αναγνωρίζουμε χρέος», όπως λένε και σήμερα, άρα δανεικά και αγύριστα και αφετέρου το ίδιο είναι να παίρνεις άλλα 1.200 ευρώ ετησίως από αυτόν με τις 20.000 και το ίδιο από αυτόν με τις 100.000; 

Πόσοι συμπολίτες μας με οικογένειες και 20.000 ευρώ είναι στο όριο της χρεοκοπίας σήμερα, έχουν καμιά ιδέα, ή ζουν στον δικό τους μαγικό κόσμο; Επίσης, πόσα λεφτά νομίζουν ότι θα μείνουν στις ελληνικές τράπεζες με την αρπακτική μανία (για ταξικό μίσος μιλούν κάποιοι μεταξύ τους, νέος εμφύλιος!!!) που τους έχει κυριεύσει;

Αφήνοντας τα εκπληκτικά που λένε στελέχη τους για τα θέματα ασφαλείας στην Ελλάδα υπονομεύοντας όσα με τόσο κόπο και τη βοήθεια της γεωπολιτικής συγκυρίας έχει πετύχει ο Ελληνισμός, μέρος των οποίων βλέπουμε στην υπόθεση των υδρογονανθράκων στην Κύπρο, αντί να αφήσουν την πρωτοβουλία σε μερικούς σοβαρούς ανθρώπους κι επιστήμονες που διαθέτουν, όπως ο Γιάννης Δραγασάκης και την… προβολή των θέσεών τους την αφήνουν σε ΑΣΧΕΤΟΥΣ με αποτέλεσμα να τρέμει ο μέσος ψηφοφόρος, στοιχειωδώς γνώστης των οικονομικών, για το τι θα ακολουθήσει από τους μαθητευόμενους μάγους της… κυβερνητικής…

Ο Γιάννης Δραγασάκης σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Νίκο Χατζηνικολάου στον ραδιοφωνικό σταθμό REAL FM (97,8) αν μη τι άλλο έδειξε να έχει γνώση των δεδομένων και γνώση, παρουσιάζοντας τουλάχιστον ένα σοβαρό επιχείρημα επί του οποίου να μπορεί να διεξαχθεί σοβαρή συζήτηση. 

Όταν όμως σκέφτεσαι ότι ο άνθρωπος αυτός αν κληθεί «να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά» θα είναι περιστοιχισμένος από ανθρώπους που με νεφελώδη ιδεολογήματα στο μυαλό θα του κάνουν τη ζωή δύσκολη, ενώ θα είναι αναγκασμένος να εξηγεί και τα στοιχειώδη, χωρίς πάλι καμία εγγύηση ότι οι σύντροφοί του θα κατανοήσουν τι τους λέει.

Το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό, σοβαρότερο από όσο φαινόταν στην αρχή, καθότι αποδεικνύεται ότι η ανέξοδη πολυετής ρητορική σε όλα τα θέματα από τα έδρανα της αντιπολίτευσης οδήγησε πολλούς – ενίοτε ανεπάγγελτους – επίδοξους σωτήρες του έθνους στο να πιστέψουν αυτά τα οποία έλεγαν για σκοπούς αντιπολίτευσης.

Οφείλουμε δε να ξεκαθαρίσουμε προς αποφυγήν παρεξηγήσεων ότι η κριτική μας δεν στηρίζεται καν στην επιθυμία μας για παραμονή εντός της ζώνης του ευρώ, αφού ευχαρίστως θα συμμετείχαμε σε συζήτηση για το αν την Ελλάδα την συμφέρει κάποιος εναλλακτικός δρόμος, αφού η συμπεριφορά των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μας έχει προβληματίσει τόσο σε οικονομικό όσο και σε γεωπολιτικό επίπεδο.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να διασφαλιστεί ότι η χώρα δεν θα κινείται «στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα», αλλά συντεταγμένα, με σχέδιο για την επόμενη ημέρα, εντός ή εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Και προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η καλή γνώση του διεθνούς περιβάλλοντος στο οποίο καλούμαστε να κινηθούμε και αν επιβιώσουμε και όχι το να λέει ο καθένας «το μακρύ του και το κοντό του» δίνοντας διεθνώς την εντύπωση… καλύτερα να αποφύγουμε τους χαρακτηρισμούς…

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΤΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΥ

Ριζοσπαστισμός χωρίς όραμα.?

Από μια σκοπιά, αυτά που ζούμε είναι τρομερά ενδιαφέροντα.

Μέσα σε περίπου 31 μήνες, όλη η διάρθρωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος καταρρέει παταγωδώς. 

Δημιουργείται έτσι ένα κενό στο σύστημα διακυβέρνησης που δε φαίνεται εύκολο να μπορεί να καλυφθεί. 

Βέβαια, η ταχύτητα της αποδόμησης υποδεικνύει ότι οι συνθήκες για την κατάρρευση είχαν δημιουργηθεί ήδη∙ μπορούμε πιθανόν να αναζητήσουμε την αρχή τους στις πρώτες εκλογές του 1974, όταν μπήκε το δίλημμα "Καραμανλής ή τανκς", παραβιάζοντας έτσι τη βασική αρχή της Δημοκρατίας: το δικαίωμα επιλογής.

Η μεν κοινωνία, που επιδεικτικά - και συχνά βίαια - απαξιώνει το δεδομένο πολιτικό σύστημα δεν φαίνεται να αντιπροτείνει κάποιες άλλες δομές διακυβέρνησης. 

Η "αμεσοδημοκρατία" παραμένει μια αόριστη προοπτική∙ παρ΄ ότι οι τεχνικές δυνατότητες υπάρχουν, δεν φαίνεται να προωθείται ως αίτημα και οι αναφορές στην "ηλεκτρονική διακυβέρνηση" εξαντλούνται στα όρια της "πάταξης της γραφειοκρατίας". 

Παράλληλα όμως, αναπτύσσεται ένας έντονος ριζοσπαστισμός. 

Μπορεί κανείς να το δει όχι μόνο στην εξάλειψη διάφορων αναστολών που εκδηλώνονται σαν επιθέσεις κατά πολιτικών προσώπων, αλλά και σε κάτι βαθύτερο∙ μια σειρά από έννοιες που δεν αποτελούσαν μέχρι τώρα θέματα συζήτησης ή διαφωνίας, αναδύονται τώρα σαν ζητήματα προς επίλυση: δημοκρατία, δικαίωμα στην εργασία, υγεία, εκπαίδευση, τι σημαίνει λαϊκή κυριαρχία ή εθνική ανεξαρτησία, τι μορφής εγγυήσεις παρέχει η ΕΕ για τη Δημοκρατία κι άλλα. 

Έτσι, πράγματα θεωρούμενα ως αυτονόητα - και κατά συνέπεια μη συζητήσιμα - έρχονται τώρα στο προσκήνιο απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα καθόλου προετοιμασμένο να τα συζητήσει και σε μια κοινωνία που θέλει να τα συζητήσει αλλά δεν μπορεί ακόμα να βρει τις λέξεις. Αυτό, λέγεται ριζοσπαστισμός.

Ως γνωστόν (ελπίζω) οι έννοιες ριζοσπαστισμός και προοδευτικότητα, δεν ταυτίζονται απαραιτήτως. Τα φασιστικά κινήματα είναι το κατ' εξοχήν παράδειγμα  ριζοσπαστισμού. 

Ορίζοντας σαν εξέλιξη τη μετάβαση από απλούστερες μορφές οργάνωσης σε πιο σύνθετες, που θα ενσωματώνει όλη την υπάρχουσα περιπλοκότητα   δεν φαίνεται να προτείνουν η να ξεδιπλώνουν στην ιδεολογική του χάρτα.

Από την άλλη, ο ριζοσπαστισμός αυτός συναντά μια Αριστερά, που παρουσιάζει σαφώς τις παθογένειες του ευρύτερου πολιτικού συστήματος. 

Πολύ καθαρά, το ΚΚΕ, αρνείται ρητά να αναλάβει οποιαδήποτε κυβερνητική ευθύνη, εκτός κι αν υπάρχει η προοπτική αντικατάστασης του καπιταλισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, πότε αρνείται το μνημόνιο και το καταριέται, και πότε  προτείνει την επαναδιαπράγματευσή του.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προτείνει 4 άξονες για την ενότητα της Αριστεράς, αλλά ούτε το ΚΚΕ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να ενδιαφέρονται. 

Ο δε Κουβέλης, βγάζει σπυράκια εμφανώς και μόνο στη ιδέα του ριζοσπαστισμού.

Το συμπέρασμα είναι ότι, μπροστά σ' αυτή την ανάγκη να βρεθούν καινούργιες λέξεις, λέξεις που θα περιγράφουν ένα κόσμο ποιοτικά διαφορετικό (αυτός είναι πάντα ο στόχος του ριζοσπαστισμού), η Ελληνική Αριστερά συνεχίζει να καταφεύγει στα παλιά της λεξικά.

Παρόλ' αυτά, τα ποσοστά της Αριστεράς αυξάνονται. Αλλά ταυτόχρονα, ανεβαίνουν και εκείνα της ακροδεξιάς με πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις εκείνες της Χρυσής Αυγής αλλά και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, κλασικά φαινόμενα ριζοσπαστικοποίησης.

Άρα έχουμε:

Ριζοσπαστισμό 

Ανικανότητα της Αριστεράς να τον απορροφήσει

Ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να τον αμβλύνει

Άνοδο της ακροδεξιάς.

Όλα αυτά φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μίγμα. Αν η Αριστερά κληθεί να κυβερνήσει και επιδείξει έμπρακτη ανικανότητα να προσφέρει ένα πειστικό κοινωνικό όραμα, η επόμενη κυβέρνηση θα είναι κυβέρνηση της ακροδεξιάς με  εθνικιστικές εκδηλώσεις.

Ως τότε, η κοινωνία θα έχει πάρει το διαβατήριο της.

Πορεία προς νέες εκλογές και δεδομένο τίποτα.

Έχουμε μπλέξει. Όλοι μεταξύ μας και ο καθένας μόνος του. Αλλά κάτι μου λέει ότι ενώ στο τέλος σηκώνεται σκόνη από την οποία ξεχωρίζουν μόνο γροθιές και κλωτσιές, ο πρώτος που θα καταφέρει να βγάλει κεφάλι είναι ο Σαμαράς. 

Από την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας έλαβε τη διερευνητική εντολή, στο διάβα του κλείνουν παραθυρόφυλλα, μαζεύονται παιδιά από τους δρόμους και ευρώ από τις τράπεζες. 

Στην Κουμουνδούρου κάνουν πάρτι, αλλά στο ξημέρωμα θα τους μείνουν μόνο τα άδεια τενεκεδάκια. Μπορούσαν να έχουν πολλά περισσότερα.

Τη στιγμή, λοιπόν, που ο Αλέξης μιλούσε για κρατικοποιήσεις και καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, ο Στρατούλης κάτι πήγαινε να πει για τις τράπεζες αλλά το κρατούσε σαν γέλιο που τελικά δεν υπακούει και το σκάει από τα σφιγμένα δόντια.

 

Το μόνο που δεν ζήτησε χθες ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν παγκόσμια ειρήνη, αφοπλισμός και πρόκριση της Ελλάδας στον ημιτελικό του Euro. Ζήτησε πράγματα που δεν γίνονται, προανήγγειλε χειρισμούς που τρομάζουν και δεν συνέδεσε καμία εξαγγελία με την πραγματικότητα. 

Διότι το να λες ότι θα ακυρώσεις τις δανειακές συμβάσεις και θα βρεις λεφτά μέσω των καταθέσεων, ισοδυναμεί με το να υπόσχεσαι πετρέλαιο από τον Τσάβες και στην περίπτωση που δεν επαρκεί θα το πάρεις από τις δεξαμενές των πολυκατοικιών.

Η Τρίτη έφυγε και άφησε πίσω της μία απορία. Τελικά τι στην ευχή θέλει ο Τσίπρας; Νομίζω ότι πρώτα έχει σφίξει δυνατά τη ρακέτα του και επιστρέφει στο άλλο γήπεδο το μπαλάκι της διακυβέρνησης. Για να μην κυβερνήσει τους λέει ότι, εντάξει, θα κυβερνήσει, αλλά στο πλαίσιο που αυτός ορίζει. 

Μόνο που δεν γυρίζει απλώς τη μπάλα, τη στέλνει και στην κερκίδα, χτυπάει κατακούτελα τον παλιό Πασόκο που επέλεξε ΣΥΡΙΖΑ για να διαμαρτυρηθεί, όχι για να ζευγαρώσει με τη συνιστώσα πάνω στην καλύτερη φαντασίωση της.

Όμως το πρόβλημα με τη συνιστώσα απασχολεί τον Αλέξη, δεν μπορεί να το αγνοήσει. Ο Τσίπρας είναι υποχρεωμένος να κρατήσει ικανοποιημένη τη συνιστώσα και προσηλωμένο το ευρύ ακροατήριο του. Δεν τα καταφέρνει. 

Μιλάει στη συνιστώσα, αλλά δεν κάνει ούτε ένα νεύμα προς το ακροατήριο. Βέβαια έτσι εξηγείται γιατί τόσα χρόνια αυτός ο χώρος ανακυκλώνει ένα εσωστρεφές 4%-5%, αλλά αυτό δεν μας απασχολεί τώρα. Τώρα μας απασχολεί η τακτική και ο λόγος του Τσίπρα. 

Νομίζω ότι έχει στρίψει το τιμόνι τόσο αριστερά, ώστε οι επιβάτες του αισθάνονται ναυτία. Λησμονεί ότι οι ψηφοφόροι του δεν έχουν αυθεντικές αριστερές καταβολές, προέρχονται κυρίως από τη μεγάλη «προοδευτική» μάζα των ψηφοφόρων που χρόνια τώρα αγόραζαν ΠΑΣΟΚ, μέχρι που κατάλαβαν ότι το προϊόν είναι επικίνδυνο για τους ίδιους και τα παιδιά. Άλλη μια φορά να μιλήσει ο Στρατούλης για τις τράπεζες και το ΠΑΣΟΚ θα αρχίσει να εγγράφει μέλη. 

Μη μου πείτε ότι ο κόσμος είναι απελπισμένος επειδή δεν έχει πλέον χρήματα. Τότε θα σας πω ότι ο κόσμος ακολουθεί όχι αυτόν που απαντά στην οργή της φτώχειας, αλλά εκείνον που ποτίζει την ελπίδα για ευμάρεια. Αν ο Τσίπρας έκανε ένα κλικ προς την Σοσιαλδημοκρατία, στο ΠΑΣΟΚ θα έψαχναν να νοικιάσουν το κτίριο της Ιπποκράτους, θα τους έπεφτε μεγάλο για ένα τόσο μικρό κόμμα.

Οι Έλληνες είναι κατά βάση συντηρητικοί, έτσι όπως αντιλαμβάνεται την έννοια ο ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουν τη χώρα στην Ευρώπη, στο ευρώ, στη Δύση. Διατηρούν μνήμες ευημερίας και όχι προσδοκίες ανατροπών. 

Όταν ο Σαμαράς λέει ότι θα συγκροτήσει φιλοευρωπαϊκό πόλο απέναντι στον Τσίπρα, το κάνει για να συσπειρώσει κοντά του τον φοβισμένο «νοικοκύρη» που κατατάσσει τον λόγο του ΣΥΡΙΖΑ στις επικίνδυνες αερολογίες. 

Αντιθέτως ο Βενιζέλος, που δεν κλείνει με δύναμη την πόρτα στον Τσίπρα, κινδυνεύει να βρεθεί στη μέση δύο πόλων χωρίς ρόλο. Αμήχανος και με όλες τις ευθύνες να κόβουν ράμματα στην καμπούρα του ΠΑΣΟΚ.

Το σχέδιο ευρωπαϊκών πολιτικών μηχανισμών και επενδυτικών τραπεζών για την έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ βρίσκεται σε εξέλιξη – Θα χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα τον Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερή στροφή της χώρας….

Σε πλήρη εξέλιξη φαίνεται ότι βρίσκεται σχέδιο μηχανισμών στην Ευρώπη ώστε η Ελλάδα να εκδιωχθεί από το ευρώ.

Με βάση πηγή στην RBS τονίζεται ότι «ορισμένοι ισχυροί πολιτικοί κύκλοι στην Ευρώπη – δεν μπορώ να αναφέρω ότι είναι μόνο η Γερμανία ή και η Γερμανία – δεν επιθυμούν την Ελλάδα στην ευρωζώνη. 

Θεωρούν την Ελλάδα μολυσματικό ιό και ότι πρέπει να τελειώνουν με την υπόθεση Ελλάδα. 

Ταυτόχρονα οι οραματιστές της καθαρής και εξυγιασμένης Ευρώπης έχουν υποστηρικτές και επενδυτικές τράπεζες οι οποίες θεωρούν ότι οι εξελίξεις στην Ελλάδα σε οικονομικό και τώρα σε πολιτικό επίπεδο είναι τέτοιες που βλάπτουν τα συμφέροντα τους.

Η παρατεταμένη ελληνική κρίση βλάπτει την παγκόσμια επενδυτική εικόνα και αυτό πρέπει να αλλάξει. 

Η πρόταση που έχει εξεταστεί και πλέον έχει αποκτήσει πολλούς οπαδούς είναι η έξοδος από το ευρώ. 

Όμως μέχρι τώρα αυτό δεν ήταν εφικτό καθώς η επίσημη πολιτική εξουσία της Ελλάδος δήλωνε ότι η κοινωνία επιθυμεί την παρουσία της στο ευρώ.

Αν το σύστημα και ορισμένοι ισχυροί πολιτικοί μηχανισμοί στην Ευρώπη αναβαθμίσουν τεχνικά τον Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ και ωθήσουν σε ακόμη υψηλότερα ποσοστά τα Αριστερά κόμματα τότε είναι πολύ πιθανό η Ευρώπη να βρει καλό, πρόσφορο έδαφος ώστε να υλοποιήσουν το στρατηγικό τους σχέδιο.

Το σχέδιο είναι ότι άπαξ και ο μολυσματικός ιός η Ελλάδα δεν θεραπεύεται τον σκοτώνουμε»

Προφανώς η Αριστερά βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική ευθύνη.

Ο λαός καταδίκασε το ΚΚΕ το οποίο επιζητεί την έξοδο από το ευρώ αλλά ενδυνάμωσε τις δυνητικές φιλοευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις.

Αυτή η εξέλιξη δεν είναι τυχαία. 

Το ισχυρό πολιτικό λόμπι της Ευρώπης δεν μπορεί να καθοδηγήσει την ψήφο. 

Μπορεί να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις ώστε η ψήφος να οδηγηθεί προς μια ή άλλη κατεύθυνση ως αντίδραση στα διαδραματιζόμενα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ιστορική ευθύνη να μην χρησιμοποιηθεί ως ένα πιόνι σε μια πολυσύνθετη σκακιέρα όπου τα συμφέροντα είναι τεράστια.

Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδος πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτος για όλους.

Μην γίνει το ιστορικό λάθος γιατί τότε θα είναι αργά. H Αριστερά δεν έχει διαδραματίσει ποτέ θεσμικό ρόλο στην Ελλάδα. 

Ήταν κόμματα που απλά ασκούσαν κριτική και είχαν καταγγελτικά χαρακτηριστικά. 

Τώρα που πλέον απέκτησαν θεσμικό ρόλο ως αξιωματική αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ οι ιστορικές ευθύνες είναι μεγάλες.

Μην δείξει πολιτική ανωριμότητα και επιπολαιότητα ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ ΣΤΟ liako.gr : ΔΙΝΩ ΨΗΦΟ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΜΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ 

ΣΤΟ liako.gr :

ΔΙΝΩ ΨΗΦΟ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ 

ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΜΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Ο πρόεδρος της Χρυσής Αυγής, δήλωσε σε τηλεφωνική επικοινωνία με τοliako.gr ότι δίνει ψήφο εμπιστοσύνης, σε όποιον δεσμευτεί να μας βγάλει από την χούντα της τρόϊκας και να καταγγείλει το μνημόνιο.

Δήλωσε επίσης ότι δεν τον ενδιαφέρει ποιός θα είναι αυτός, αλλά θέλει γραπτή προγραμματική δέσμευση προς άμεση κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση.

Με την αστραπιαία του αυτή κίνηση, άδειασε τον Καμμένο, αλλά και τον Τσίπρα που ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ με κανέναν φοβούμενοι τα κουκιά τους.

Η κίνηση αυτή είναι κίνηση ευθύνης, την οποία κανείς δεν περίμενε από τον κ. Μιχαλολιάκο που κινήθηκε με κριτήριο το εθνικό συμφέρον, εκεί που όλοι τον θεωρούσαν να μένει στο περιθώριο.