ΤΟ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟ ΑΡΘΡΟ 12 ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ!:::

21 ΝΗΣΙΑ ΧΑΝΕΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ 

https://wwwaimos.blogspot.com/2019/06/20.html

"Το έξυπνο Τό πουλί από την μύτη πιάνεται" λέει μια σοφή ελληνική παροιμία.

Η Τουρκία, βαδίζοντας πάνω στην εκβιαστική Αναθεώρηση της Διεθνούς Συνθήκης της Λωζάνης (1923), η οποία και αποτέλεσε τον 2ο τάφο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1ος και μέγας ήταν η Συνθήκη των Σεβρών 1920), προσπαθεί να εφεύρει ανύπαρκτα ζητήματα για να μεγαλώσει τα σύνορα, τα έσοδα, την επιρροή και τα πλεονεκτήματά της, σε Συρία, Λιβύη, Κύπρο και τελευταία Ελλάδα.

Έτσι, πότε κάνει λόγο για "κλειστή θάλασσα", πότε για μικρά κυρίως νησιά που δήθεν δεν καταγράφονται ή δεν αναφέρονται στις Συνθήκες, θέλοντας να μας κάνει να καθίσουμε σε διμερή διάλογο, για να αναθεωρήσουμε υπό πίεση διμερώς την Λωζάνη.

Αλλά εάν κρίνουμε με τα μέτρα και τα σταθμά της και πολύ περισσότερο με το "γράμμα" της Λωζάνης, τότε η Τουρκία θα βρεθεί να κατέχει παρανόμως 20 νησιά στα Δωδεκάνησα (δείτε σχετική αποκάλυψή μας εδώ) και 21 νησιά στην Θάλασσα του Μαρμαρά! Μέσα στην καρδιά του ...Σουλτάνου! Κάτω από τις καμπάνες της μαρτυρικής Αγια-Σοφιάς!

ΤΟ ΑΡΘΡΟ - ΚΟΦΤΗΣ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ

Βάση του άρθρου 12 της Συνθήκης της Λωζάνης, ένα άρθρο - κόφτης, η Τουρκία μπορεί να κατέχει μόνο τα νησιά που είναι σε απόσταση μικρότερη των 3 μιλίων από τις ακτές της!

Συνθήκη της Λωζάνης - Άρθρον 12: "Η ληφθείσα απόφασις τη 13η Φεβρουαρίου 1914 υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου εις εκτέλεσιν των άρθρων 5 της Συνθήκης του Λονδίνου της 17/30 Μαΐου 1913, και 15 της Συνθήκης των Αθηνών της 1/14 Νοεμβρίου 1913, η κοινοποιηθείσα εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν τη 13 Φεβρουαρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρχίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας, επικυρούνται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων της παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τας υπό την κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας νήσους, περί ων διαλαμβάνει το άρθρον 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν".

Η αντικειμενική λοιπόν ερμηνεία είναι ότι η Τουρκία δεν μπορεί να κατέχει νησιά που βρίσκονται πέραν των 3 μιλίων από τις ακτές της, εκτός από την Ίμβρο και Τένεδο που αναφέρονται ρητά και τις οποίες προβλεπόταν στην Συνθήκη καθεστώς ελληνικής γηγενούς Αυτοδιοίκησης και Αυτοαστυνόμευσης και των Λαγουσών Νήσων δίπλα στην Τένεδο!

Άρα, όποιο νησί είναι πέραν των 3 μιλίων δεν της ανήκει! Και αν μιλά για την δήθεν "κλειστή θάλασσα του Αιγαίου", τότε η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να της δείξει την πραγματικά κλειστή Θάλασσα του Μαρμαρά, που περικλείεται από τα Στενά της Έλλης κάτω και από τα Στενά του Βοσπόρου πάνω!

ΤΑ 21 ΝΗΣΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΧΕΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ Η ΤΟΥΡΚΙΑ 

ΣΤΟΝ ΜΑΡΜΑΡΑ

Η κλειστή λοιπόν Θάλασσα του Μαρμαρά (Προποντίδα) , που πήρε το όνομά της από την Νήσο του Μαρμαρά ή Προκόννησο ή Προικόνησο, με τα περίφημα λευκά "παλατιανά" μάρμαρά της, έχει 21 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που απέχουν περισσότερο από 3 μίλια από τις ακτές της Τουρκίας! Και αυτά είναι:

(Α' Μαρμαρονήσια - 14 νησιά πέραν των 3 μιλίων)

1. Νήσος του Μαρμαρά ή Προκόννησος ή Προικόνησος (τ. Marmara - αναφέρεται και σαν Ελαφόνησος), που απέχει 5,68 μίλια από τις ακτές.

2. Νήσος Νησί (τ. Esek), βόρεια της Προικονήσου, που απέχει 10 μίλια από τις ακτές.

3. Νησίδα τ. Kayainonu αριστερά της παραπάνω, που απέχει 10 μίλια από τις ακτές. 

4. Νησίδα Αγέννησος ή Γαϊδουρονήσι (τ. Hayirsiz - αναφέρεται και σαν Σκόπελος), δυτικά της Προικονήσου, που απέχει 14 μίλια από τις ακτές.

5. Βραχονησίδα Φανάρι (τ. Fenerada), ανατολικά της Προκονήσου, που απέχει 7,21 μίλια από τις ακτές.

6. Νήσος Κούταλη (τ. Ekilnik), γνωστή από τον διάσημο Κουταλιανό, που απέχει 10 μίλια από τις ακτές.

7. Νήσος Αφησιά ή Οφιούσα (τ. Avsa), που απέχει 8,9 μίλια από τις ακτές.

8. Βραχονησίδα Φάρος (τ. Fener - αναφέρεται και σαν Ασμαλιάδα, Δελφάκι ή Δελφάκια, Πολύδωρα και Πολυδώρι), δυτικά της Αφησιάς, που απέχει 9,7 μίλια από τις ακτές.

9. Νησίδα Μαμαλίας (τ. Mamali - αναφέρεται και σαν Μαμαλιάδα), ανάμεσα σε Αφησιά και Αλώνη επάνω, που απέχει 5,38 μίλια από τις ακτές.

10. Νησίδα Προβατονήσι (τ. Koyun - αναφέρεται και σαν Φοίβη), κάτω από Μαμαλία, που απέχει 5,15 μίλια από τις ακτές.

11. Βραχονησίδα τ. Sogan (Κρεμμύδι;), κάτω και δεξιά από το Προβατονήσι, που απέχει 4,97 μίλια από τις ακτές.

12. Βραχονησίδα τ. Hacir, κάτω από την Sogan, που απέχει 4,85 μίλια από τις ακτές.

13. Νησίδα Παναγία ή Ιερά (τ. Yer), κάτω από το Προβατονήσι, που απέχει 6,24 μίλια από τις ακτές.

14. Βραχονησίδα Παλαιά (;) (τ. Kus), κάτω από την Ιερά, που απέχει 6,70 μίλια από τις ακτές.

(Β' Πριγκιπόννησα - 

6 νησιά πέραν των 3 μιλίων)

15. Νήσος Πρώτη (τ. Kinaliada), ο τόπος εξορίας και θανάτου του μεγάλου και μαρτυρικού μας Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ΄ Διογένη (1.071 μ.Χ.), που απέχει 3,23 μίλια από τις ακτές.

16. Νήσος Αντιγόνη ή Αντιγόνεια (τ. Burgazada), όνομα που έδωσε ο Βασιλιάς της Μακεδονίας μας Δημήτριος Πολιορκητής (311 π.Χ.), προς τιμήν του αγέρωχου πατέρα του, Στρατηγού του Μ. Αλεξάνδρου και μετέπειτα επίσης Βασιλιά, Αντίγονου Μονόφθαλμου. Η Αντιγόνη, απέχει 3,65 μίλια από τις ακτές.

17. Νησίδα Πίτα (τ. Kasik), ανάμεσα σε Αντιγόνη και Χάλκη, που απέχει 3,28 μίλια από τις ακτές.

18. Νησίδα Νέανδρος ή Νιάνδρος (τ. Tavsan), που απέχει 5,64 μίλια από τις ακτές.

19. Νησίδα Οξειά (τ. Sivriada), που απέχει 8,18 μίλια από τις ακτές.

20. Νησίδα Πλάτη (τ. Yassıada),που απέχει 7,55 μίλια από τις ακτές.

(Γ΄ Κεντρική Προποντίδα - 1 νησί πέραν των 3 μιλίων)

21. Νήσος Καλόλιμνος ή Καλώνυμος (τ. Imrali), το νησί με την περίφημη φυλακή του ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οκταλάν, όπου είχε φυλακιστεί και ο συγγραφέας του "Εξπρές του μεσονυχτίου" Μπίλι Χέιζ, μέχρι που δραπέτευσε και κατάφερε να γράψει την φρίκη που έζησε εκεί μέσα. Το βιβλίο του έγινε μετά η γνωστή, διάσημη, ομώνυμη ταινία. Η Καλόλιμνος απέχει 8 μίλια από τις ακτές.

ΝΟΜΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

Η Ελλάδα, αλλά και οποιαδήποτε άλλη χώρα έχει συνυπογράψει την Συνθήκη της Λωζάνης, κατά μόνας ή μαζί, μπορούν να προσφύγουν στα Διεθνή Δικαστήρια κατά της Τουρκίας, για παραβίαση της Συνθήκης και παράνομη κατοχή νησιών!

Ακόμη η χώρα μας, μπορεί πλέον να ρίχνει βροντερά στο τραπέζι το παραπάνω υπαρκτό νομικό ζήτημα, κάθε φορά που η Τουρκία πάει να δημιουργήσει ένα παρόμοιο, ανύπαρκτο όμως κατά την Συνθήκη θέμα, ενώ επιβάλλεται ήδη να ενημερώσει σχετικά όλες τις χώρες της Ε.Ε...

Αν η Τουρκία δεν συνετιστεί και συνεχίζει να παραβιάζει, να προκαλεί και να διεκδικεί, τότε η Ελλάδα σε συνεργασία με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μπορούν να απαιτήσουν την απόδοση των νησιών στην Ε.Ε., για την παρακολούθηση του καθεστώτος των Στενών, της Ναυσιπλοΐας, του Περιβάλλοντος, για ανεφοδιασμό Ευρωπαϊκών πλοίων, περίθαλψη Ευρωπαίων Ναυτικών και πολλά άλλα...

Ειδικά για τα Μαρμαρονήσια και ασχέτως με το τι θα κάνει η Ελλάδα σαν κράτος, οι Σύλλογοι των Ελλήνων Προσφύγων που κατοικούσαν στα ελληνικότατα πάντα αυτά νησιά ή οι απόγονοί τους, οι οποίοι και έχουν εύλογο έννομο συμφέρον, μπορούν να προσφύγουν στα Διεθνή Δικαστήρια κατά της Τουρκία, για παράνομη κατοχή των νησιών και των περιουσιών τους, από τα οποία και τις οποίες τους εκδίωξε, ζητώντας και αποζημιώσεις "μαμούθ"! 

Π.χ., οι πρόσφυγες/απόγονοι της Νήσου Μαρμαράς, που ίδρυσαν τον Νέο Μαρμαρά στην Χαλκιδική, οι πρόσφυγες/απόγονοι της Νήσου Κούταλης που ίδρυσαν την Νέα Κούταλη στην Λήμνο, οι πρόσφυγες/απόγονοι της Αφησιάς που ίδρυσαν την Νέα Αφησιά και σήμερα Σάρτη στη Χαλκιδική κ.ο.κ., μπορούν όχι μόνο να προσφύγουν ομαδικά, αλλά και να δικαιωθούν πανηγυρικά, απαιτώντας κατά το "γράμμα"της Λωζάνης, την ιδιωτική απόδοση των νησιών που παρακράτησε και κατέχει παράνομα η Τουρκία, αφού σύμφωνα με το ρητό Άρθρο 12 της Λωζάνης, δεν επιτρέπεται να κατέχει κανένα νησί πέραν των 3 μιλίων από τις ακτές της!

ΤΟ ΑΡΘΡΟ 6

Αυτό τονίζει άλλωστε και το άρθρο 6 της Λωζάνης, μιλώντας για "θαλάσσια όρια", δηλαδή για θαλάσσια σύνορα 3 στην ουσία μιλίων:

"...Εκτός αντιθέτων διατάξεων της παρούσης Συνθήκης, τα θαλάσσια όρια περιλαμβάνουσι τας νήσους και νησίδια τας κειμένας εις απόστασιν μικροτέραν των τριών μιλίων από της ακτής".

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ

Κλείνουμε με ένα προσωπικό μήνυμα στον Τούρκο - εκ Ποταμιάς της Ριζούντας του Πόντου - Πρόεδρο, ο οποίος είναι πολύ άξιος πράγματι για το κράτος του και η μεγαλύτερη ως τώρα ηγετική μορφή που είδε ποτέ η Τουρκία. Ένας πολιτικός με αρχές και ιδανικά, ένας οραματιστής του τόπου του, που έχει μπερδέψει όμως το 1920 με το 2020.

Η επιμονή του να καταργήσει την Συνθήκη της Λωζάνης, θα έχει σαν αποτέλεσμα να ξαναγυρίσει η Συνθήκη των Σεβρών. 

Η Τουρκία δεν νίκησε την Ελλάδα μόνη της, αλλά με την συνεργασία Σοβιετικών και Δυτικών, που ενίσχυσαν τον Κεμάλ τόσο σε χρήμα, όσο και σε όπλα, αλλά και πολιτικά και διπλωματικά, για να μην υπερισχύσει ο Ελληνισμός και ξαναγίνει η Αυτοκρατορία του Βυζαντίου, λόγω και του τότε Βασιλέως Κωνσταντίνου, του και Στρατηλάτη επονομαζόμενου!

Για τον ίδιο τώρα λόγο, Ρώσοι και Δυτικοί, θα κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Θα ενισχύσουν άθελά της την Ελλάδα, για να μην ξαναγίνει ποτέ η Τουρκία μια άκρως επικίνδυνη, πανισλαμική μάλιστα, "Οθωμανική Αυτοκρατορία", λόγω και του νυν Σουλτάνου Ερντογάν....

Οι καμπάνες της σκλαβωμένης Αγια-Σοφιάς μας, άρχισαν ήδη να σημαίνουν. Και μάλιστα εξαιτίας τής - τόσο αλόγιστης σε συνέπειες - μετατροπής της σε "τζαμί". Όλοι οι Έλληνες τις ακούνε ήδη με δέος! Ακόμη και στο Παρίσι και σιγά σιγά σε όλες τις μεγάλες Πρωτεύουσες, που θα προτιμήσουν έναν φερέγγυο, σταθερό και πολιτισμένο Ελληνισμό, από μια ακόρεστη, απρόβλεπτη και απειλητική πια για τα συμφέροντα όλων "Μεγάλη Τουρκία", με "γαλάζιες πατρίδες" και "πράσινα σαρίκια"...

Ερντογάν πρόσεξε. Όποιος τα βάζει με τον Θεό της Ελλάδας, υπογράφει το οικτρό του τέλος! Η Αγια-Σοφιά δεν είναι ένα ...κτίριο, που μπορεί να αλλάζει αφεντικά και χρήσεις. Είναι αφιερωμένη στην Σοφία του ενός και αληθινού και μόνου Τριαδικού Θεού! Και η Σοφία Του απλά σε χρησιμοποιεί... 

Για να δοθεί διεθνώς η αφορμή διάλυσης της Τουρκίας, όπως έγινε και με την Γιουγκοσλαβία και την τέως Σοβιετική Ένωση... Όπως έγινε στο Ιράκ, την Λιβύη και την Συρία...

Ακριβώς στα 200 χρόνια από το 1821 και στα 100 από το 1922... Ώδε η Σοφία εστί

https://wwwaimos.blogspot.com/2019/06/20.html

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΥΛΙΑ : 2600 χρόνια Ελληνικής παρουσίας

παράλια της Μαύρης Θάλασσας από τον 7ο και τον 6ο αιώνα π.Χ. δημιουργούνται πολλές ελληνικές πόλεις. Η Σωζόπολη ιδρύεται το 600 π.Χ. από αποίκους από τη Μίλητο με αρχικό όνομα: Απολλωνία. 

Την ίδια εποχή κτίζονται η Μεσημβρία, η Αγχίαλος και πολλές άλλες πόλεις. Αργότερα στα βυζαντινά χρόνια παρά τις βαρβαρικές επιδρομές και τις καταστροφές η περιοχή ακμάζει και ευημερεί: Πύργος, Αγαθούπολη, Βασιλικό και άλλες νέες πόλεις δημιουργούνται. 

Η γειτνίαση με την Κωνσταντινούπολη, το εμπόριο της Μαύρης Θάλασσας, η αλιεία και οι πλούσιες σε παραγωγή πεδιάδες της ενδοχώρας συντελούν στο να ακμάζει συνεχώς ο Ελληνισμός της περιοχής αυτής.

Φθάνουμε έτσι στο 1878, ο ρωσικός στρατός νικώντας τους Τούρκους απελευθερώνει τα ανατολικά Βαλκάνια μετά έξι αιώνες Οθωμανικού ζυγού, στον Αγιο Στέφανο, προάστιο της Κωνσταντινούπολης η Ρωσία ζητάει τη δημιουργία της μεγάλης Βουλγαρίας, οι άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις αλλά και οι λαοί της περιοχής έχουν άλλη άποψη και έτσι στη συνθήκη του Βερολίνου που ακολουθεί δημιουργείται μεν ένα μικρότερο πριγκιπάτο της Βουλγαρίας αλλά και η ηγεμονία της Ανατολικής Ρωμυλίας με πρωτεύουσα την Φιλιππούπολη και ισοπολιτεία στην διοίκηση, του ελληνικού, του βουλγαρικού και του τουρκικού στοιχείου. 

Ολες οι παράλιες ελληνικές πόλεις στις οποίες αναφερθήκαμε βρίσκονται πλέον μέσα στα όρια της ηγεμονίας.

Το κράτος της Ανατολικής Ρωμυλίας δεν είχε μεγάλη διάρκεια ζωής, μετά από λίγα χρόνια Βουλγαρικός στρατός εισβάλλει, καταλύει την ηγεμονία και ιδρύει το κράτος της Νότιας Βουλγαρίας το οποίο και αυτό ύστερα από λίγο ενσωματώνεται στη Βουλγαρία. 

Εδώ αρχίζουν οι δυσκολίες και οι διωγμοί των Ελλήνων της περιοχής, κατά διαστήματα εξαπολύονται πογκρόμ κατά του ελληνικού στοιχείου, ιδιαίτερα όταν οι ελληνοβουλγαρικές σχέσεις βρίσκονται σε ένταση. 

Φθάνουμε στο 1925 οπότε οι Ελληνες καλούνται να υπογράψουν μία ομολογία ότι είναι Βούλγαροι και όχι Ελληνες, αποδεχόμενοι την βουλγαροποίηση του ονόματός τους και το κλείσιμο των ελληνικών σχολείων και των εκκλησιών. 

Οσοι δέχθηκαν, είδαν το επώνυμό τους να γίνεται π.χ. από Πετρίδης σε Πετρίντωφ, ή αν αυτό ήταν δύσκολο να γίνει (το Παπαντοπούλωφ για παράδειγμα δεν πείθει για βουλγαρικό) τότε το πατρώνυμο γινόταν επώνυμο με κατάληξη σε –ωφ, π.χ. ο Γεώργιος του Δημητρίου έγινε Γκεόργκι Ντιμιτρώφ. 

Οσοι δεν δέχθηκαν να υπογράψουν λάμβαναν ότι χωρούσε σε δύο βαλίτσες και αναχωρούσαν αμέσως για την Ελλάδα. 

Για όσους έμειναν άρχιζε η δύσκολη πορεία, χωρίς σχολεία, χωρίς εκκλησία, χωρίς βοήθεια από πουθενά να κρατήσουν την ελληνική ψυχή τους.

Φιλιππούπολη

Πολύ εύστοχα ο υποπρόξενος στη Φιλιππούπολη Γ. Δ. Κανακάρης έγραφε το 1861:

        «Η Οθωμανική εξουσία έχει βεβαίως το συμφέρον να υπάρχει διαίρεσις μεταξύ των Χριστιανικών φυλών. Φοβουμένη την υπεροχήν του Ελληνισμού ενισχύει τον Βουλγαρισμόν είς τον οποίον κατά την εαυτής κρίσιν δεν υπάρχουσιν επίφοβα στοιχεία». Και αποκάλυπτε, ότι υπέρ των Βουλγάρων δούλευε και ο μετατεθείς εκεί από την Αδριανούπολη Άγγλος υποπρόξενος K. Blunt, πολυπράγμων και ανθέλληνας διπλωμάτης.

Περιδιαβαίνω στα δρομάκια της Σωζόπολης. Η πόλη είναι κτισμένη σε μία χερσόνησο στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, νότια του Πύργου (Μπουργκάς). 

Από τα παράθυρα των σπιτιών ακούγεται ελληνική μουσική, μόλις κάποιοι καταλαβαίνουν πως είμαι Ελληνας με πλησιάζουν. «Καλώς τον, από πού μας έρχεσαι», με ρωτάνε, κάποιος με καλεί στο σπίτι του, εκεί στην αυλή αρχίζουν να έρχονται και άλλοι, και άλλοι, θέλουν να μιλήσουν, να πουν τον πόνο τους.

Ο κύριος Δημήτρης, απόμαχος ναυτικός μου λέει με παράπονο «τους Πόντιους, τους Σαρακατσαναίους και τόσους άλλους το Ελληνικό κράτος τους αναγνωρίζει σαν Ελληνες, εμάς φαίνεται πως αγνοεί ακόμα και την ύπαρξη μας, κάποιος, ο πρόξενος στην Φιλιππούπολη, ή έστω ένας υπάλληλος να έρθει να ρωτήσει αν περνάμε καλά, αν έχουμε κανένα πρόβλημα, τίποτα κανείς ποτέ δεν ήλθε. 

Ομως, είμαστε κάποιες δεκάδες χιλιάδες Ελληνες σε όλη την παραλία από την Αγαθούπολη έως την Μεσημβρία, μόνο εδώ στη Σωζόπολη είμαστε πέντε χιλιάδες, όλοι Ελληνες, είμαστε εικοσιέξι αιώνες εδώ εγκατεστημένοι. 

Θα είναι κρίμα τώρα μετά τόσους αιώνες να χαθεί από εδώ η ελληνική γλώσσα». 

Όπως τον ακούω σκέφτομαι, είχα έλθει για πρώτη φορά στη Σωζόπολη πριν από 25 χρόνια, και τότε οι ίδιες ακριβώς σκηνές, τα πρόσωπα μόνο αλλάζουν, τότε είχα φύγει δίνοντας μια υπόσχεση στον εαυτό μου, να ξανάρθω και να κάνω κάτι για να βοηθήσω την άγνωστη στους πολλούς γωνιά του Ελληνισμού.

Στη συζήτηση μπαίνει και η κυρία Θεοφανώ, μια δραστήρια ηλικιωμένη, «η γλώσσα στη νεολαία όσο πάει και χάνεται, χωρίς σχολεία δεν μπορεί να γίνει τίποτα, έστω κάποιο φροντιστήριο», μας λέει. «Γιατί δεν δημιουργείτε κάποιους συλλόγους οι οποίοι θα προωθήσουν αυτά τα αιτήματα και θα συμβάλλουν στη δημιουργία κάποιου πολιτιστικού κέντρου, μίας βιβλιοθήκης, ενός φροντιστηρίου», τη ρωτάω. 

Από τον καιρό του κομουνισμού υπάρχουν σύλλογοι «Ελληνοβουλγαρικής φιλίας», οι σύλλογοι αυτοί από την ίδρυσή τους μέχρι σήμερα είναι στελεχωμένοι με άτομα αφοσιωμένα στα βουλγαρικά συμφέροντα, και οι Βούλγαροι βέβαια δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον να αναδείξουν μια ελληνική μειονότητα.

Πριν από λίγο καιρό είχα ρωτήσει κάποιο κυβερνητικό στέλεχος αν στη συμφωνία ένταξης της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση που έχει ήδη ολοκληρωθεί προβλέπεται αναγνώριση της ελληνικής μειονότητας που ζει εκεί, με όλα βέβαια τα δικαιώματα που απορρέουν από κάτι τέτοιο. 

Μα και βέβαια μου είχε απαντήσει, «όλα αυτά έχουν πλέον τακτοποιηθεί».

Η συζήτηση με προσγειώνει στην πραγματικότητα και πάλι όμως δεν μπορώ να μην συγκρίνω αυτό που είχα δει την προηγούμενη μέρα διασχίζοντας τις βουλγαρικές περιοχές της βόρειας Ροδόπης όπου οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί δέχονται μεγάλη βοήθεια από την Τουρκία και το Τουρκικό κόμμα έχει γίνει ο ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων στην χώρα.

Αποχαιρετώ τους συνομιλητές μου και συνεχίζω την περιπλάνησή μου στη Σωζόπολη, τα στενά δρομάκια, τα σπίτια με τις αυλές και τα μπαλκόνια γεμάτα λουλούδια, η αρχιτεκτονική, όλα θυμίζουν Ελλάδα, θυμίζουν Θράκη, θυμίζουν Βόσπορο. 

Εμπρός στην είσοδο του λιμανιού σε ένα νησάκι που τώρα πλέον συνδέεται με έναν μόλο με τη στεριά υπήρχε στην αρχαιότητα τεράστιος ναός του Απόλλωνα. Αφήνω τη Σωζόπολη και προχωρώ νότια, φθάνω στο Βασιλικό (Βουλγαρικά Τσάρεβο), η παλαιά ελληνική εκκλησία του θεωρείται θαυματουργή, εκεί δίπλα τα ερείπια μίας παλαιοχριστιανικής βασιλικής έχουν μετατραπεί σε παιδική χαρά, συναντώ την κυρία Αννα, συγκινείται, μου λέει για τη ζωή της όταν κάποτε μικρή προσφυγοπούλα έφθασε εδώ από τη Σμύρνη.

Ακόμα νοτιότερα και φθάνω στην Αγαθούπολη (Βουλγαρικά Αχτοπόλ), μικρή πόλη με ωραία θάλασσα, ιδανικός και πολύ φθηνός τόπος για ήρεμες διακοπές, από εδώ τα τουρκικά σύνορα απέχουν λίγα χιλιόμετρα.

Επιστρέφω προς τα βόρεια, προσπερνώ τον Βασιλικό και τη Σωζόπολη. Μία στάση στον Πύργο (Μπουργκάς), η πόλη είναι πλέον πολύ μεγάλη, οι Ελληνες κάπου δύο χιλιάδες, μικρή μειοψηφία πλέον, εξακολουθούν να κατοικούν στο κέντρο, στην παλαιά πόλη. 

Συνεχίζω βόρεια, σε λίγο εμφανίζεται η Αγχίαλος (Βουλγαρικά Πομόρι), το ελληνικό στοιχείο εδώ είναι πολύ έντονο, παντού συναντώ Ελληνες. 

Σε ένα δρομάκι κοντά στην παραλία, απέναντι από την εκκλησία, σε ένα σπιτάκι κρεμασμένη η ελληνική και η βουλγαρική σημαία και η πινακίδα «Σύλλογος Ελληνοβουλγαρικής φιλίας-Ελληνικό σχολείο Αγχιάλου», με πληροφορούν πως το σχολείο λειτουργεί μόνο τα σαββατοκύριακα σαν φροντιστήριο ελληνικών με τη βοήθεια κάποιων Ελλήνων της πόλης. Αυτό το εντελώς ακατάλληλο σπιτάκι είναι το μοναδικό ίχνος ελληνικής παιδείας σε όλη την περιοχή, από την Αγαθούπολη ως την Μεσημβρία.

Τελευταίος μου σταθμός προς τα βόρεια η Μεσημβρία (βουλγαρικά Νεσίμπαρ). Πανέμορφη η παλαιά πόλη κτισμένη σε μια χερσόνησο, με επιβλητικά βυζαντινά τείχη και άλλα μνημεία, αρκετοί Ελληνες ζουν και εδώ, η παλαιά ελληνική εκκλησία λειτουργεί πλέον σαν… κατάστημα με σουβενίρ.

Αφήνω την περιοχή με έντονα και ανάμεικτα συναισθήματα εδώ κατοικούν πάνω από είκοσι χιλιάδες Ελληνες ακόμα, λιγότεροι για κάποιους άλλους, εξαρτάται ποια κριτήρια βάζει κάποιος, καλή ή μη χρήση της γλώσσας, παιδιά μεικτών γάμων κτλ. 

Οσοι και αν είναι όμως, είναι ξεχασμένοι από την ελληνική Πολιτεία και από τους άλλους Ελληνες. 

Φεύγοντας σκέπτομαι τα λόγια του κ. Δημήτρη από τη Σωζόπολη: 

«Εδώ μιλάμε ελληνικά 2600 χρόνια, θα είναι κρίμα να χαθούν τώρα».

Πηγές

Ινφογνώμων Πολιτικά

Το ζήτημα της αιφνιδιαστικής (αλλά άριστα προπαρασκευασμένης) προσάρτησης της Ανατολικής Ρωμυλίας από τους Βουλγάρους το 1885, ως μία από τις μαύρες σελίδες των ελληνικών κυβερνήσεων και της ανικανότητας των πολιτικών μας. 

Στις μέρες μας η ίδια ιστορία τείνει να επαναληφθεί, όχι πλέον ως φάρσα, όπως υποστήριζε ο Κ. Μαρξ, αλλά ως θλιβερή πραγματικότητα και όχι μόνον στην Θράκη μας.

Ο Τρικούπης και η Κρίση

της Ανατολικής Ρωμυλίας, 

1885-1886

Ο Ελληνικός κόσμος μεταξύ του Διαφωτισμού και του εικοστού αιώνα αντιμετώπισε ποικίλες και διαφορετικής εντάσεως προκλήσεις. Η υπέρβαση αυτών υπήρξε άλλες φορές συλλογικό και άλλες φορές ατομικό κυρίως έργο. Σκοπός της παρούσας ανακοίνωσης είναι η μελέτη του ρόλου ενός ηγέτη, του Χαρίλαου Τρικούπη, στην αντιμετώπιση της Κρίσης της Ανατολικής Ρωμυλίας μεταξύ του Σεπτεμβρίου του 1885 και του Ιουνίου του 1886. Κι αυτό με την ελπίδα ότι θα αναδειχθεί η δυνατότητα άσκησης ενδιαφέρουσας εξωτερικής πολιτικής όχι μόνο από κυβερνητικούς φορείς αλλά και από αντιπολιτευόμενους που διαθέτουν πείρα και ευρηματικότητα.

Η κρίση του Ανατολικού Ζητήματος κατά τα έτη 1875-1878 και το εδαφικό καθεστώς που προέκυψε από το Συνέδριο του Βερολίνου (1878) αποτέλεσαν την πρώτη, ταυτόχρονη δικαίωση της «αρχής των εθνοτήτων» σε πολλές περιοχές των Βαλκανίων. Η πληρέστερη εγγραφή της αρχής αυτής στη γεωπολιτική πραγματικότητα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης προϋπέθετε τη διάδραση των τοπικών εθνικισμών και των σχετικών γεωπολιτικών επιδιώξεων των Μεγάλων Δυνάμεων. Το πρώτο μετά το Συνέδριο του Βερολίνου επεισόδιο της μακράς αυτής διαδικασίας ήταν η κρίση που ακολούθησε την προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στην ηγεμονία της Βουλγαρίας το Σεπτέμβριο του 1885.

Το «πραξικόπημα», όπως από πολλούς ονομάστηκε, της Ανατολικής Ρωμυλίας δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία μιας και η ύπαρξη σημαντικής βουλγαρικής παρουσίας στα εδάφη της καθιστούσε προφανή την πιθανότητα ενωτικής κίνησης με τη Βουλγαρία. Τα πρώτα όμως χρόνια μετά την Ανατολική Κρίση του 1875-1878 η Ρωσία έδειξε μειωμένο ενδιαφέρον για τις Βαλκανικές υποθέσεις και -επωφελούμενη της σύνδεσής της με το Βισμαρκιανό σύστημα συμμαχιών- ξανάστρεψε το ενδιαφέρον της στον πλήρη έλεγχο της Κεντρικής Ασίας. Μια σειρά νικηφόρων εκστρατειών έφεραν τα στρατεύματά της στο Πεντζέχ του Αφγανιστάν την άνοιξη του 1885 και την ίδια αντιμέτωπη με τη μήνι της Βρετανίας που διαπίστωνε σημαντική ρωσική στρατιωτική παρουσία σε απόσταση 500 περίπου χιλιομέτρων από την αυτοκρατορία της στις Ινδίες. Η σύντομη μα έντονη κρίση που ενέσκηψε στις σχέσεις των δύο Δυνάμεων έληξε με τη Ρωσία γεωπολιτικά κερδισμένη στην περιοχή αυτή του πλανήτη. 

Μια επιτυχία που οφείλονταν σε μεγάλο βαθμό στην στήριξη που της παρείχαν οι Γερμανοί και Αυστριακοί σύμμαχοί της στην Αυλή του Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη, μια στήριξη που απεμάκρυνε το ενδεχόμενο επιχειρήσεων του αγγλικού στόλου κατά των Ρωσικών παραλίων της Μαύρης Θάλασσας.

Η χρήσιμη συμμαχική σχέση του Ρωσικού στέμματος με τις αυλές των Κεντρικών Αυτοκρατοριών έμελλε σύντομα να δοκιμαστεί και τελικά να διαρραγεί από τον τρόπο με τον οποίο μεθοδεύθηκε η προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στη Βουλγαρία και από τη θετική στάση της Μεγάλης Βρετανίας έναντι αυτής της προσάρτησης. Μιας Βρετανίας, που έχοντας συνειδητοποιήσει ότι ο Βουλγαρικός λαός και ο τότε ηγεμόνας του κάθε άλλο παρά πειθήνια όργανα της ρωσικής πολιτικής ήταν, δε δίστασε να απεκδυθεί τον μανδύα του θεματοφύλακα των συνθηκών και να συμβάλει αποφασιστικά στην αναθεώρηση του εδαφικού καθεστώτος των Βαλκανίων προς όφελος της Βουλγαρίας.

Το χρονολόγιο των αρνητικών για τη Ρωσία εξελίξεων και οι συνακόλουθες ωφέλειες που προέκυψαν για τα Βρετανικά συμφέροντα στην Ανατολική Ευρώπη έχουν καλυφθεί λεπτομερώς από άλλους ιστορικούς και ξεφεύγουν από την προβληματική της παρούσας ανακοίνωσης.

Σκόπιμο μάλλον είναι να ενσκήψουμε σε μια αγνοημένη παράμετρο της κρίσης της Ανατολικής Ρωμυλίας, στην προσπάθεια προώθησης των ελληνικών δικαίων από τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και από το Μάιο του 1886 πρωθυπουργό της Ελλάδας, Χαρίλαο Τρικούπη.

Ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν ήταν άγνωστος στην πολιτική ζωή του ελληνικού βασιλείου μιας και είχε ήδη συμπληρώσει δύο δεκαετίες προσφοράς στα κοινά από ποικίλες θέσεις. Η προσφορά του αυτή είχε ως αφετηρία της τη θέση ότι «Εθνική.. πολιτική είναι η πρωτοβουλία της Ελλάδας υπέρ των δικαιωμάτων του ελληνισμού».

 

Κύριο μέλημα της πολιτικής αυτής μετά το πραξικόπημα της Ανατολικής Ρωμυλίας όφειλε να είναι κατά τον Τρικούπη η αποκατάσταση του status quo στη Βαλκανική κατά τρόπο που θα εξασφάλιζε τη Μακεδονία από ενδεχόμενη Βουλγαρική επέκταση. Κι αυτό γιατί κατά τον Τρικούπη «Η Μακεδονία είναι παράγων αναπόφευκτος δια την ύπαρξιν του Ελληνισμού, ουχί μόνον δια την επέκτασιν αυτού». 

Υποστήριζε λοιπόν ο Τρικούπης ότι ο Ελληνισμός δεν έπρεπε να προβληματίζεται από το δυσμενές διεθνές περιβάλλον στο ξεκίνημα του αγώνα του κατά του τετελεσμένου της Ανατολικής Ρωμυλίας. Οι λαοί της Ευρώπης, πίστευε ο Τρικούπης, σύντομα θα κατανοούσαν τις ελληνικές θέσεις και η συμπάθειά τους αυτή θα παρέσυρε και τις κυβερνήσεις τους υπέρ των ελληνικών δικαίων κατά το προηγούμενο της επανάστασης του 1821.

Για την ικανοποίηση των ελληνικών θέσεων ικανή και αναγκαία συνθήκη αποτελούσε η εθνική ομοψυχία γι’ αυτό και ο Τρικούπης διακήρυξε στο Κοινοβούλιο τον Οκτώβριο του 1885 ότι «Η κυβέρνησις είναι σήμερον το Έθνος, ότι πράξει το Έθνος θέλει το πράξει διά της κυβερνήσεως και πάσα δύναμις διδομένη εις την κυβέρνηση είναι δύναμις δεδομένη εις το Έθνος και πάσα δύναμις αφαιρουμένη από της Κυβερνήσεως αφαιρείται από του Έθνους, δεν έχομεν δε τοσαύται εθνικάς δυνάμεις ώστε να επιτρέπεται ίνα περικόπτωμεν αυτάς». 

Η λογική διαχείρισης κρίσεων που υιοθέτησε ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν υπηρετούσε μόνο την εθνική ομοψυχία αλλά και την αποτελεσματικότητα της εθνικής ενέργειας μιας και ο Τρικούπης ποτέ του δεν πίστεψε στην αξιοπιστία των οικουμενικών κυβερνήσεων. 

Επιπλέον, ενδεχόμενος ατυχής χειρισμός της κρίσης της Ανατολικής Ρωμυλίας από την κυβέρνηση Δηλιγιάννη πιθανόν να οδηγούσε σε κομματικά οφέλη για το Τρικουπικό κόμμα κάτι που καθιστούσε, αρχικά τουλάχιστον, ελκυστικότερη την υιοθέτηση συναινετικής στάσης έναντι των πρωθυπουργικών πρωτοβουλιών.

Η συναινετική στάση του Τρικούπη έναντι της πολιτικής Δηλιγιάννη στο ζήτημα της Ανατολικής Ρωμυλίας δεν ισοδυναμούσε βέβαια με παθητική αναμονή. Αντίθετα ήδη από τον Απρίλιο του 1885, όταν οι πρώτες σοβαρές αναταραχές έλαβαν χώρα στην Ανατολική Ρωμυλία στα τέλη της πρωθυπουργίας του Τρικούπη, ο Μεσολογγίτης πολιτικός είχε προειδοποιήσει ότι η Ελλάδα δε θα δίσταζε να πολεμήσει σε περίπτωση κλιμάκωσης της κρίσης. 

Την επαύριο δε του «πραξικοπήματος» της Ανατολικής Ρωμυλίας υποστήριξε την εισβολή του ελληνικού στρατού στη Μακεδονία και την Ήπειρο με σκοπό τη δημιουργία τετελεσμένου υπέρ των ελληνικών θέσεων. Η κυβέρνηση όμως Δηλιγιάννη υπήρξε απρόθυμη στο να αναλάβει παρόμοιες ευθύνες και έκτοτε ο Τρικούπης εγκαλούσε τον Πρωθυπουργό Δηλιγιάννη για τον πολεμικό πυρετό που καλλιέργησε στη χώρα χωρίς να ληφθεί καμία θετική ενέργεια. 

Η διαφορά απόψεων μεταξύ των δύο ανδρών σύντομα διευρύνθηκε υπό το βάρος της αρνητικής στάσης των λαών και των κυβερνήσεων των Μεγάλων Δυνάμεων έναντι του ενδεχόμενου της πλήρους αποκατάστασης της «Βερολινείου» ισορροπίας στη Χερσόνησο του Αίμου μετά την ένωση των δύο «Βουλγαριών».

 Μιας αρνητικής στάσης που συμπυκνώνεται στην άποψη του γνωστού φιλέλληνα και επανειλημμένως πρωθυπουργού της Βρετανίας Γλάδστωνα ότι δηλαδή θα ήταν ντροπή για το ανθρώπινο γένος εάν τα αιτήματα του Βουλγαρικού λαού δεν ικανοποιούνταν λόγω της Σερβικής και της Ελληνικής αντίδρασης.

Συναισθανόμενος τη σοβαρότητα των στιγμών και τις επερχόμενες για τον τόπο δυσκολίες ο Τρικούπης αποδύθηκε σε ένα διμέτωπο αγώνα, από τη μια μεριά με τους συμπατριώτες του και από την άλλη με τους διπλωματικούς εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων στην Αθήνα με στόχο τη συνεννόηση των δύο πλευρών.

Κύριο μέλημα του Τρικούπη έναντι των συμπατριωτών του ήταν η άρση της άποψης μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινής γνώμης ότι δηλαδή ό,τι κι αν έκανε η Ελλάδα δεν επρόκειτο να υποστεί τις συνέπειες των πράξεών της. Στην άποψη αυτή ο Τρικούπης αντέτεινε ότι «Η Ελλάς δεν είναι νήπιον, μόνον δ’ εις τα νήπια επιτρέπετε να επιτίθεντε κατ’ ισχυροτέρων με την ελπίδα ότι ουδόλως κινδυνεύουσι να τιμωρηθώσι».

Οι συστάσεις του όμως αυτές καθώς και οι εκκλήσεις του προς την κυβέρνηση Δηλιγιάννη περί «ανδρείας υποχωρήσεως» δεν έμελλαν να εισακουσθούν παρά μόνο μετά την επιβολή του ναυτικού αποκλεισμού των Ελληνικών παραλίων από τους στόλους των Μεγάλων Δυνάμεων στις αρχές Μαΐου του 1886.

Στην προσέγγιση του με τους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων ο Τρικούπης κινήθηκε το ίδιο ενεργά. Το Δεκέμβριο του 1885, όταν μετά την ήττα των Σέρβων από τους Βούλγαρους, η πίεση των Δυνάμεων για τον αφοπλισμό της Ελλάδας εντάθηκε, ο Τρικούπης κατέφυγε στον εκπρόσωπο της Αυστρο-ουγγρικής μοναρχίας στην Ελλάδα ελπίζοντας ότι θα έβρισκε έναν αξιόπιστο σύμμαχο στην ανάσχεση του Σλαυϊσμού στη Βαλκανική. 

Προσπάθησε μάλιστα στις επαφές του αυτές, χωρίς όμως αποτέλεσμα, να εξασφαλίσει είτε μια συμμαχία με την Αυστρο-ουγγαρία είτε μια υπόσχεση ανταλλαγμάτων από τις Μεγάλες Δυνάμεις που θα επέτρεπε στην Ελλάδα να προβεί σε αποστράτευση κατά το προηγούμενο του 1878.

Η ανεπιτυχής επαφή του Τρικούπη με την Αυστρία τον έστρεψε στη συνέχεια στη Γαλλία και την Αγγλία. Έτσι, το Μάρτιο του 1886, όταν πια η επιβολή ναυτικού αποκλεισμού στην Ελλάδα ήταν επί θύρας, πρότεινε στους εκπροσώπους των δύο Δυνάμεων την εφαρμογή του ανεκτέλεστου μέχρι τότε άρθρου 23 του Συνεδρίου του Βερολίνου. 

Το άρθρο αυτό προέβλεπε τη διαίρεση της Μακεδονίας σε εθνολογικά βιλαέτια και ο Τρικούπης προσέβλεπε μέσω της εφαρμογής του στην αυτονόμηση του ελληνισμού που κατοικούσε στην περιοχή που αντιστοιχεί σε αδρές γραμμές στη σημερινή ελληνική Μακεδονία. Και αυτές του όμως οι προτάσεις δεν είχαν καλύτερη τύχη.

Η ανεπάρκεια της κυβέρνησης Δηλιγιάννη και η αδυναμία των προσπαθειών Τρικούπη να επιτύχουν κάποιο αντάλλαγμα για την Ελλάδα ακολουθήθηκαν από την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού των Ελληνικών παραλίων από ναυτική μοίρα των Μεγάλων Δυνάμεων στην οποία δε συμμετείχε όμως η Γαλλία. 

Ο αποκλεισμός διήρκεσε ένα περίπου μήνα -από τις 10 Μαΐου έως τις 7 Ιουνίου 1886- και με την έναρξή του ο Δηλιγιάννης παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία της χώρας. 

Ακολούθησαν λίγες μέρες κυβερνητικής αστάθειας και κατόπιν επανήλθε ο Τρικούπης στον πρωθυπουργικό θώκο. Κύριο μέλημά του ήταν η αποστράτευση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού στρατού με στόχο την άρση της αιτίας για την οποία είχε επιβληθεί ο αποκλεισμός των ελληνικών παραλίων από τις Μεγάλες Δυνάμεις. 

Η αποστράτευση αυτή μεθοδεύθηκε κατά τρόπο που, κατ’ επίφαση έστω, διέσωζε την εθνική αξιοπρέπεια μιας και δεν κοινοποιήθηκε επισήμως στις Δυνάμεις όπως αυτό αναμένονταν. Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι βασικό κίνητρο του Τρικούπη για την αποστράτευση του στρατού των συνόρων δεν ήταν τόσο οι στερήσεις του ελληνικού πληθυσμού από τον αποκλεισμό όσο η δύσκολη θέση που βρέθηκε ο ελληνικός στρατός κατά τις αψιμαχίες του με τους Τούρκους στη Θεσσαλική μεθόριο μεταξύ της 9ης και της 13ης Μαΐου 1886.

Το ενδεχόμενο του ναυτικού αποκλεισμού από μόνο του ή αυτό της μεμονωμένης τουρκικής επιθετικότητας ποτέ δεν είχε προβληματίσει ιδιαίτερα τον Τρικούπη. 

Η χρονική τους όμως σύμπτωση καθώς και η πάγια επιθυμία του νέου Έλληνα πρωθυπουργού να αποφευχθεί η δημοσιονομική εξάντληση της χώρας κατέστησαν εξαιρετικά επείγουσα την εκτέλεση της ανωτέρω απόφασης.

Ο Τρικούπης, στο ξεκίνημα της κρίσης τουλάχιστον, δεν υπήρξε άμοιρος ευθυνών για την πολεμική έξαρση που σημειώθηκε στο Ελληνικό βασίλειο. Ποτέ επίσης δε θα μάθουμε που θα μπορούσε να είχε οδηγήσει η εισβολή του Ελληνικού στρατού στη Μακεδονία και την Ήπειρο αμέσως μετά το πραξικόπημα της Ανατολικής Ρωμυλίας, μια εισβολή που είχε προτείνει ο Τρικούπης.

Πρέπει πάντως να επισημανθεί η ειλικρινής του διάθεση να υπηρετήσει την πατρίδα από οποιαδήποτε μετερίζι και η ικανότητά του να απεμπλέκει τη χώρα από άκαιρες περιπέτειες, μια ικανότητα που είχε ήδη επιδείξει το 1877 ενώ νέα δείγματα αυτής θα δίνονταν και κατά τη κρίση του Κρητικού Ζητήματος το 1889. 

Κι ήταν αυτή μια σημαντική δικλείδα ασφάλειας στα ταραγμένα Βαλκάνια της εποχής.

Δημήτρης Περδίκης 

Ήταν σαν σήμερα, 30 Αυγούστου του 1922, όταν ξεκίνησε δια χειρός των Τούρκων η φωτιά στην αρμενική συνοικία της Σμύρνης.Μικρασιατική Καταστροφή.!! ΑΡΙΣΤΕΡΑ & ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

 Κανείς δεν μιλά για τους Έλληνες .!! 

Πριν από ακριβώς 98 χρόνια, οι Τούρκοι πυρπόλησαν τη Σμύρνη.

Ήταν σαν σήμερα, 30 Αυγούστου του 1922, όταν ξεκίνησε δια χειρός των Τούρκων η φωτιά στην αρμενική συνοικία της Σμύρνης. 

Οι φλόγες εξαπλώθηκαν και κατέκαψαν την πόλη, μετατρέποντάς την μέχρι και τις 3 Σεπτεμβρίου σε μια μάζα ερείπια που κάπνιζαν. 

Σε μια εποχή που η αρνησιπατρία έχει αποκτήσει θεσμικό χαρακτήρα και η κάθε Ρεπούση προσπαθεί μαζί με τους συνοδοιπόρους της και μιλώντας για «συνωστισμούς» να αφελληνίσει την Παιδεία και να επιβάλλει τη λήθη, 

οι Έλληνες πατριώτες 

πρέπει να ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ.

Γιατί όμως, ο τότε Ρωσικός κομμουνισμός ήταν ένας από τους βασικούς υπαίτιους της Μικρασιατικής καταστροφής ?

Ένας από τους βασικότερους συντελεστές της τελικής ήττας του Ελληνικού στρατού και της συνεπακόλουθης Μικρασιατικής Καταστροφής υπήρξε η σημαντική μπολσεβικική  υλικοστρατιωτική βοήθεια που παρείχαν οι Ρώσοι κομμουνιστές στον Κεμάλ. 

Ήδη από τις αρχές του 1919 χάρις την γεωμετρική αριθμητική αύξηση του Κόκκινου στρατού και την πετυχημένη στιβαρή ηγεσία του Τρότσκι, η αντεπανάσταση των "Λευκών" είχε ουσιαστικά αποτύχει όπως και η συμμαχική εκστρατεία στην Ουκρανία στην οποία η Ελλάδα συμμετείχε με μια μεραρχία. 

Έτσι το νέο κομμουνιστικό καθεστώς κατάφερε να στερεωθεί στο εσωτερικό και ξεκίνησε τις επεμβάσεις στο εξωτερικό υποβοηθώντας κομμουνιστικές εξεγέρσεις στην Γερμανία (Σπαρτακιστές) και στην Ουγγαρία το 1920 (Μπέλα Κουν).

Η αντιιμπεριαλιστική εκστρατεία του Λένιν ταίριαζε απόλυτα με το πολιτικό πρόγραμμα του Κεμάλ που ουσιαστικά στρεφόταν κατά των νικητών του Α΄παγκοσμίου πολέμου. 

Ταυτόχρονα το νεοπαγές κομμουνιστικό καθεστώς είχε βρεθεί σε Διεθνή απομόνωση και αναζητούσε ερείσματα και διεθνή 

διπλωματικά στηρίγματα, ενώ είχε προκαλέσει οργή στους Ρώσους κομμουνιστές η Ελληνική συμμετοχή στην εκστρατεία της Ουκρανίας την οποία είχαν χαρακτηρίσει ως ιμπεριαλιστική. 

Έτσι τα δύο καθεστώτα ήρθαν σε συννενόηση και διαπραγματεύσεις ήδη από το δεύτερο εξάμηνο του 1920, και υπέγραψαν το πολύ σημαντικό Τουρκοσοβιετικό Σύμφωνο Φιλίας (3 Μαρτίου 1921).

Το σύμφωνο αυτό ουσιαστικά διένειμε ανάμεσα στις δύο χώρες τα έδάφη του "Αρμενικού κράτους" το οποίο είχε ιδρυθεί "στα χαρτιά" της Συνθήκης των Σεβρών χάρις την Αμερικανική επιμονή. 

Σύμφωνα με την σημαντική αυτή διμερή συμφωνία η Κεμαλική Τουρκία κρατούσε το Κάρς και το Αρδαχάν ενώ οι Ρώσοι κομμουνιστές διατηρούσαν υπό τον έλεγχο τους το Βατούμ, ενώ οι δύο χώρες αποκτούσαν πλέον κοινά σύνορα. 

Eπίσημες αναφορές του Υπουργείου Eξωτερικών της σοβιετικής Pωσίας , o Κεμάλ με Ρώσους ιθύνοντες καταγράφουν με λεπτομέρειες την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που έδωσε ο Λένιν στο Mουσταφά Kεμάλ. 

Ιδού ελάχιστα από τα τεκμήρια από το Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης και μάλιστα από το προσωπικό αρχείο του Λένιν. 

H πρώτη δόση ήταν το καλοκαίρι του 1920. 

O Γ. Oρτζονικίτζε παρέδωσε σε αντιπροσώπους της M.E.T. 6 χιλιάδες όπλα, 5 εκατομμύρια σφαίρες και 17.600 οβίδες. Tο Σεπτέμβριο παραδόθηκαν στο Eρζερούμ 200,6 χιλιόγραμμα χρυσού σε ράβδους. 

Tο Nοέμβριο του 1920 διακόπηκε προσωρινά η παράδοση χρυσού και όπλων εξαιτίας της εισβολής του κεμαλικού στρατού στην Aρμενία. Tο Δεκέμβριο επαναλήφθηκε η παράδοση χρυσού και όπλων. Tον Iανουάριο και Φεβρουάριο του 1921 παραδόθηκαν στον Tουαψή για λογαριασμό της κεμαλικής κυβέρνησης 1.000 βόμβες, 1.000 εγκαιροφλεγείς πυροσωλήνες, 1.000 γομώσεις, 1.000 σωλήνες στροφαλοτριβής, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. 

Aυτές οι παροχές ήταν το πρόγευμα για το μεγάλο φαγοπότι που υπογράφτηκε στις 16 Mαρτίου 1921. 

Tότε ο Λένιν προσέφερε 33.275 τυφέκια, 57.986.000 φυσίγγια, 327 πολυβόλα, 54 τεμάχια πυροβολικού, 129.479 οβίδες, 1.500 σπάθες, 20.000 αντιασφυξιογόνες προσωπίδες και μεγάλες ποσότητες άλλων στρατιωτικών ειδών. 

H σοβιετική κυβέρνηση συνέχισε να βοηθά το Mουσταφά Kεμάλ ως το τέλος της μικρασιατικής περιπέτειας.

Στις 23 Mαρτίου 1921 η κυβέρνηση του σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν έστειλε δωρεάν για τις ανάγκες του κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, 2 δεξαμενές με βενζίνη και 8 δεξαμενές με κηροζίνη. 

Tον Aπρίλιο του 1921 η σοβιετική κυβέρνηση προσέφερε στον Tουρκικό Eρυθρό Σταυρό 30.000 χρυσά ρούβλια για τις ανάγκες των πληθυσμών που είχαν πληγεί από τους κατακτητές (εννοούσε τους Έλληνες).

O M. Kεμάλ στην απαντητική ευχαριστήρια επιστολή του έγραφε: 

"Aυτή η μεγαλοσύνη και η φιλανθρωπική πράξη της σοβιετικής Pωσίας ως προς τους άτυχους, τους οποίους η απληστία του ιμπεριαλισμού και η βαρβαρότητα των Eλλήνων έριξαν στην πιο φρικτή ανέχεια, θα εκτιμηθεί ανάλογα από τον τουρκικό λαό". 

Στις 29 Iουνίου 1921 δόθηκε η δεύτερη δόση των 5.000.000 χρυσών ρουβλίων. 

Από το Σαρίκαμις ο Pούσντι ενημέρωνε, στις 19 Mαρτίου 1922, το γενικό πρόξενο της κεμαλικής Tουρκίας στο Bατούμ και τον αντίστοιχο εκπρόσωπο της Tιφλίδας για την τέταρτη νηοπομπή που ξεκίνησε από το Kαρς και μετέφερε "2.000 βλήματα για πυροβόλα των 10,5 εκατοστών τα οποία ελήφθησαν τοποθετημένα σε 494 κιβώτια, σε επτά φορτηγά βαγόνια, καθώς επίσης ελήφθησαν, σε ένα βαγόνι, τοποθετημένα μέσα σε 52 κιβώτια, 2.000 σραπνέλ (μύδροι) και σε 5 κιβώτια 2.200 τεμάχια τα οποία θα μεταφερθούν για μελέτη και δοκιμές στην Άγκυρα.

Eκτός από αυτά έφερε σε 8 κιβώτια έτοιμα βλήματα Pωσίας για πυροβόλα των 12 εκατοστών και 20 τεμάχια... Σ' ένα βαγόνι 103 κιβώτια άκαπνης πυρίτιδας και σε ένα άλλο βαγόνι 288 τεμάχια δυναμίτιδας, 828 πήχεις καλώδια, 289 τεμάχια κονταρόξυλα, 190 τεμ. καθίσματα, 180 τεμ. λουριά για χαλινάρια και 170 λουριά για τουφέκια, 288 λουριά, 210 λουράκια, 126 ζώνες, 269 τεμ. λουριά για νίγλες, 136 τεμ. λίγο μεταχειρισμένα εφίππια, 97 περιαυχένια, 528 τεμ. αγκράφες και αναρτήρες.". 

Tον Aπρίλιο του 1922 η Mόσχα ενίσχυσε οικονομικά την αγορά όπλων για τους Kεμαλικούς από τη Γερμανία. 

O οπλισμός αυτός μεταφερόταν στην Άγκυρα με πλοία, ως την Aγία Πετρούπολη, και από εκεί με τον οργανισμό σιδηροδρόμων της Pωσίας. 

Στην ίδια έκθεση γίνεται αναφορά και για αγορά οπλισμού από τη Γαλλία "Επειδή δεν έφτασαν οι 760 χιλιάδες φράγκα, δεν μπορούσε να γίνει η αγορά στο Παρίσι και ο Nουρή μπέης ζητεί να του επιτραπεί να ξαναπάει εκεί, για να αποφασίσει επί τόπου με ποιον τρόπο θα είναι δυνατόν να κλείσουμε τη συμφωνία για την πραγματοποίηση της εμπορικής συναλλαγής με περισσότερο ευνοϊκούς όρους ή για την αγορά τουλάχιστον ενός μέρους των απαιτούμενων πραγμάτων". 

Επομένως χάρις στον M. Φρούντζε οι Kεμαλικοί ενισχύθηκαν με μεγαλύτερες ποσότητες στρατιωτικού υλικού, το οποίο αξιοποιήθηκε στην πιο κρίσιμη στιγμή του ελληνοκεμαλικού πολέμου.

H νίκη των Kεμαλικών στο Σαγγάριο ήταν πρωτίστως νίκη των σοβιετικών όπλων. Tο σοβιετικό σύνδρομο στην Eλλάδα δεν επέτρεψε την ανοιχτή παραδοχή ότι ο ελληνικός στρατός στη Mικρά Aσία δε νικήθηκε από τον γυμνό κεμαλικό στρατό, αλλά κατά πρώτον από τα σοβιετικά όπλα και τους σοβιετικούς συμβούλους και κατά δεύτερον από τα ιταλο-γαλλικά συμμαχικά όπλα και την ανθελληνική συμμαχική διπλωματία. 

Το πλησίασμα των δύο καθεστώτων μέσα στο 1920 θορύβησε τους Αγγλογάλλους που είχαν ως πολιτικό στόχο να δημιουργήσουν μια "υγειονομική ζώνη" γύρω από την Ρωσία ώστε να εμποδίσουν την εξάπλωση του κομμουνισμού, που τότε είχε πρωτοεμφανιστεί στην παγκόσμια πολιτική σκηνή και οι δραστηριότητες του προκαλούσαν δέος στα αστικά καθεστώτα της Ευρώπης. 

Ο φόβος για μια προσχώρηση του Κεμάλ στο ιδεολογικό στρατόπεδο του κομμουνισμού, είχε σημαντικό αντίκτυπο στις εξελίξεις καθώς η περιοχή που ήλεγχε στο κεντρική Μικρά Ασία εμπόδιζε την ασφαλή διακίνηση των αντλούμενων κοιτασμάτων πετρελαίου από την Μοσούλη και τον Καύκασο και δημιουργούσε έτσι διεθνείς οικονομικές περιπλοκές. 

Έτσι η Ελληνική παρουσία στην Σμύρνη αποτελούσε πλέον μια ενοχλητική σφήνα για πολλούς Διεθνείς παράγοντες και κυβερνήσεις και η τύχη της ήταν προδιαγεγραμμένη. 

ΠΗΓΗ:  porta_aurea

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

http://www.hellinon.net/AristeraMikraSasia.htm

Από τον Οκτώβριο του 1911 η τουρκική κυβέρνηση, που συγκρότησε η εθνικιστική οργάνωση “Ένωση και Πρόοδος”, είχε αποφασίσει σε επίσημο συνέδριο την αφομοίωση ή την εξόντωση των χριστιανών της Αυτοκρατορίας από εξοπλισμένες μουσουλμανικές παρακρατικές ομάδες.

Ο Κομμουνισμός δολοφόνησε τον ελληνισμό του 

Γράμμος-Βίτσι: Η τελική αναμέτρηση. Αύγουστος 1949.71 χρόνια μετά, οι αγώνες και οι θυσίες όλων εκείνων που κράτησαν την Ελλάδα μας ακεραία, λησμονούνται, απαξιώνονται και σπιλώνονται.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟ (1946-1949)

«Στη Βόρεια Ελλάδα ο Μακεδονικός (Σλαβομακεδονικός) λαός τα ’δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν τον θαυμασμό. 

Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποκτήσει». 

(Απόφαση 5ης Ολομελείας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Ιανουάριος 1949). 

Εμείς οι πατριώτες του έθνους, τελευταίοι τιμητές της ελληνικής ιστορίας, εορτάζουμε αυτές τις ημέρες την περιφανή νίκη του Εθνικού μας Στρατού κατά του ξενοκίνητου και ξενόδουλου κομμουνισμού, στον Γράμμο και στο Βίτσι. 

Προς χάριν των νέων Ελλήνων, που ακούν συνεχώς για τον «εμφύλιο» και δεν έχουν διδαχθεί στα «σχολεία» της σάπιας «δημοκρατίας» την πραγματική ιστορία μας, θα κάνουμε σήμερα ένα σύντομο αφιέρωμα σ’ αυτήν την λαμπρή και τραγική συνάμα σελίδα της ιστορίας μας. 

Ο συμμοριτοπόλεμος, λοιπόν, ή «Τρίτος Γύρος» ξεκίνησε επισήμως την 31η Μαρτίου 1946, την ίδια ημέρα που διεξάγονταν στην χώρα εκλογές, από τις οποίες απείχε το ΚΚΕ. 

Την ημέρα εκείνη, ένοπλοι συμμορίτες επιτέθηκαν στον σταθμό Χωροφυλακής του Λιτοχώρου Πιερίας και δολοφόνησαν τους χωροφύλακες. 

Ενωρίτερα, μικρές ομάδες συμμοριτών είχαν «βγει στο κλαρί», δήθεν για την ασφάλειά τους, διότι υποτίθεται ότι έπεφταν θύματα αντεκδικήσεως από τους εθνικιστές σε πόλεις και χωριά. 

Αυτοί ήταν οι δήθεν «καταδιωκόμενοι αγωνιστές». 

Ωστόσο, η γεωγραφική κατανομή των πρώτων συμμοριών, τους διαψεύδει. Διότι, στην Μακεδονία υπήρχαν 1.180 συμμορίτες, στην Θεσσαλία 1.400, στην Ήπειρο, στην Στερεά και την Πελοπόννησο, από 150 και ουδείς στις υπόλοιπες περιοχές της χώρας. Γιατί αυτή η συγκέντρωση δυνάμεων στην Βόρειο Ελλάδα; 

Διότι, η Β. Ελλάς ήταν ο στόχος των εντολοδοτών τους! 

Ποιος, παρακίνησε το ΚΚΕ σε νέο αντάρτικο; 

Αποκαλύπτει σχετικώς ο «Στάλιν της Ελλάδος», Ν. Ζαχαριάδης, στο βιβλίο του 

«Καινούργια Κατάσταση-Καινούργια Καθήκοντα»: 
«Ο Τίτο και η κλίκα του μας υπεσχέθησαν την πιο πλατειά βοήθεια. Αυτό έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην απόφασή μας να προχωρήσουμε στην οργάνωση της ένοπλης πάλης». 

Γιατί, όμως, ο Τίτο (ή Γιοζίπ Μπροζ, όπως ήταν το πραγματικό εβραϊκό του όνομα) έσπρωχνε το ΚΚΕ στο αντάρτικο; 

Τα πύρινα λόγια του σε δημόσια ομιλία του στα Σκόπια, την 11η Οκτωβρίου 1945, δίνουν την απάντηση:

«Υπάρχουν, όμως, σήμερα Μακεδόνες έξω από την Νοτιοσλαβική Μακεδονία. Είναι οι αδερφοί μας της Μακεδονίας του Αιγαίου, για τις τύχες των οποίων δεν είναι δυνατόν να αδιαφορήσουμε». 

Και συμπλήρωσε ο στενός του συνεργάτης Βουκμάνοβιτς (γνωστός ως «Τέμπο»): 

«Είτε το θέλουν οι Έλληνες είτε όχι, η Μακεδονία θα γίνει αυτόνομο κράτος και θα υπαχθεί στο Γιουγκοσλαβικό Ομόσπονδο κράτος. Αν οι Έλληνες δεν το θελήσουν αυτό ειρηνικά, θα το πετύχουμε δια των όπλων». 

Επιβεβαιώνει, στο βιβλίο του «Αναμνήσεις», ο Γ. Ιωαννίδης, εκ των πρωταγωνιστών της κομμουνιστικής ανταρσίας, τους πραγματικούς σκοπούς των συμμοριτών: 

«Ο Τίτο χρησιμοποίησε αποκλειστικά τους αντάρτες του ΚΚΕ για δικούς του επεκτατικούς σκοπούς, για την προώθηση των γιουγκοσλαβικών βλέψεων στην ελληνική Μακεδονία». 

Μάλιστα, το 1947, ενεκρίθη από την 3η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ το διαβόητο σχέδιο «Λίμνες», που προέβλεπε την δημιουργία κομμουνιστικού κράτους στην Βόρειο Ελλάδα, με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη, το οποίο θα διδόταν ως «δώρο» στον Τίτο! 

Όμως, και ο Στάλιν –δια του Τίτο- ενεθάρρυνε την ανταρσία, με σκοπό τον διαμελισμό της Ελλάδος, με την δημιουργία ξεχωριστού κομμουνιστικού κράτους στην Βόρειο Ελλάδα (κατά τα πρότυπα της Βορείου και Νοτίου Κορέας, της Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας κ.τ.λ.), το οποίο θα παρέδιδε μετά στον Τίτο ως δώρο, για να το ενσωματώσει αυτός στην «Ομόσπονδη Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». 

Σε περίπτωση αποτυχίας, και πάλι θα ήταν κερδισμένος, αφού θα είχε πετύχει αντιπερισπασμό στην Ελλάδα για να μπορέσει να θεμελιώσει τις κατακτήσεις του στην Ανατολική Ευρώπη και ιδιαιτέρως στην Πολωνία, όπου αντιμετώπιζε οξυτάτη λαϊκή αντίδραση. 

Για την αναμφισβήτητη υποστήριξη του Στάλιν στην ανταρσία, έγραψε αργότερα ο Δημ. Βλαντάς, μέλος της τότε Κ.Ε. του ΚΚΕ: 

«Η δεύτερη βασική αιτία της ήττας μας, ήταν η τότε ηγεσία του ΚΚΣΕ. Αυτή, από τον Μάρτη του 1946, ενθάρρυνε την ηγεσία του ΚΚΕ για ανταρτοπόλεμο, με σκοπό να εξυπηρετήσει ρωσικά συμφέροντα. Θα ήταν ανόητο να φανταστεί κανείς ότι, χωρίς την έγκριση της σοβιετικής ηγεσίας, χωρίς την υπόσχεσή της για βοήθεια, θα άρχιζε η ηγεσία του ΚΚΕ ένοπλο αγώνα μετά το 1946» («Η τραγωδία του ΚΚΕ»). 

Κι όταν επήλθε η ρήξη των εντολοδοτών, Τίτο και Στάλιν, το 1948, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τους συμμορίτες, που οδήγησε στην συντριβή τους, στον Γράμμο και στο Βίτσι, τον Αύγουστο του 1949! 

Οι απώλειες της Ελλάδος από τον συμμοριτοπόλεμο ήσαν οι ακόλουθες: 

Εκτελεσθέντες πολίτες από τους κομμουνιστοσυμμορίτες 4.123, 

εκτελεσθέντες Ιερείς 165, 

φονευθέντες αξιωματικοί και άνδρες του στρατού 12.777, 

Tραυματίες αξιωματικοί και άνδρες του στρατού 37.732, 

φονευθέντες αξιωματικοί και άνδρες της χωροφυλακής 1.579, 

τραυματισθέντες αξιωματικοί και άνδρες της χωροφυλακής 2.329. 

Πεσόντες και νεκροί: 1945-1949 (Α-Δ)

https://stratistoria.wordpress.com/2010/06/06/1945-1949-pesontes-a-d/

Πεσόντες και νεκροί: 1945-1949 (Ε-Κ)

https://stratistoria.wordpress.com/2010/06/06/1945-1949-pesontes-e-k/

Πεσόντες και νεκροί:  1945-1949 (Λ-Ν)

https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=821192546714131404#editor/target=post;postID=3700787387595146396

Πεσόντες και νεκροί: 1945-1949 (Ξ-Ρ)

https://stratistoria.wordpress.com/2010/06/06/1945-1949-pesontes-%ce%be-%cf%81/

Πεσόντες και νεκροί:  1945-1949 (Σ-Ω)

https://stratistoria.wordpress.com/2010/06/06/1945-1949-pesontes-s-%cf%89/

Στις εθνικές απώλειες, να προσθέσουμε και 28.000 Ελληνόπουλα,που απήχθησαν από τις αγκαλιές των μανάδων τους και οδηγήθηκαν στο παραπέτασμα, για να γίνουν οι νέοι γενίτσαροι και να πολεμήσουν κατά της Πατρίδος στον επόμενο γύρο. 

Υπάρχει κι ένας στατιστικός πίνακας με τις υλικές καταστροφές, αλλά δεν έχει νόημα να τον παραθέσουμε, μιας και είναι γνωστό ότι η Ελλάς κατεστράφη ολοκληρωτικά από άκρου εις άκρον και πήγε 100 χρόνια πίσω! 

Σήμερα, 71 χρόνια μετά, οι αγώνες και οι θυσίες όλων εκείνων που κράτησαν την Ελλάδα μας ακεραία, λησμονούνται, απαξιώνονται και σπιλώνονται. 

Ωστόσο, είναι γραφτό να δικαιωθούν και θα δικαιωθούν, μόλις θα ξημερώσει Αυγή του Ελληνισμού. Κι αυτό θα συμβεί λίαν συντόμως, διότι έτσι έχει αποφασίσει ο Μεγάλος Θεός της Ελλάδος!