Λευκωσία:ʺΤο Τείχος στέκεται ακόμη όρθιο.......&....Ούτε κουβέντα

ΚΥΠΡΟΣ:

«Το τελευταίο τείχος της Ευρώπης»

Στις 3 Οκτωβρίου κάθε χρόνο γιορτάζεται στη Γερμανία ως η Ημέρα της Ενοποίησης.  

Η διχοτόμηση ήταν αποτέλεσμα της ισορροπίας δυνάμεων μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και σύμβολο του άλλοτε Ψυχρού κι άλλοτε “θερμότερου” πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ.

Τελικά το 1990 οι δυο Γερμανίες ενώθηκαν, ένα γεγονός που υπήρξε αναμφίβολα νίκη για τους λαούς της Ευρώπης, ανεξάρτητα από το πώς εξελίσσονται τα πράγματα τα τελευταία χρόνια.

Ορόσημο στη διαδικασία ενοποίησης υπήρξε η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το οποίο ξεκίνησε να χτίζεται το 1961 και παρέμεινε να χωρίζει οικογένειες και φίλους ως και το 1989.

Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται πολλάκις (ως γνωστόν «ως φάρσα») και παρότι το Τείχος του Βερολίνου έπεσε, έχουν στηθεί έκτοτε πλείστα τείχη ντροπής. Άντε να μετρήσεις σε ποια επανάληψη βρισκόμαστε τώρα...

Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει κανένας που να διαφωνεί με το πόσο σημαντικό ήταν αυτό το γεγονός, με εξαίρεση ίσως το ΚΚΕ…

ΟΜΩΣ, δεν είδα κανένα τηλεοπτικό κανάλι, δημόσιο ή ιδιωτικό, δεν είδα καμιά εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, δεν είδα κανέναν δημοσιογράφο, κανέναν πολιτικό από όσους έλεγαν το μακρύ τους και το κοντό τους, να σημειώνουν ότι και σήμερα, το 2019, υπάρχει σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα ένα Τείχος του Αίσχους, που χωρίζει την πόλη στα δύο.

Γιαυτούς που το ξεχνάνε, να θυμίσω ότι η πρωτεύουσα λέγεται Λευκωσία και το τείχος ονομάζεται Πράσινη Γραμμή…

Καταγράφουμε απλώς την Πράσινη Γραμμή στη Λευκωσία και το πιο πρόσφατο Τείχος του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας. Με την ευχή να πέσουν σύντομα όλα όσα στήνονται για να χωρίζουν ανθρώπινες ψυχές.

 

Και μία ακόμη αφορμή να ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ πως ζούσαν τότε κάποιοι άνθρωποι, γιατί την ιστορία την ξεχνάμε εύκολα.

Στις μέρες μας, είναι η τελευταία μοιρασμένη πόλη της Ευρώπης, την κόβει η Πράσινη Γραμμή και σπάει τη συνοχή και τη συνέχεια της. Το δράμα του τόπου από την κατοχή, το αγγίζεις στην κυριολεξία στα μέρη της «Πράσινης Γραμμής .

Αλλά οι καιροί προχωρούν .. …Κι αλλού, όπως το Βερολίνο, το Τείχος και οι φτιαχτοί διαχωρισμοί, έπεσαν. Είναι αυτό που ελπίζει και η Λευκωσία για την επόμενη μέρα. Να διαλυθούν οι «φτιαχτές γραμμές» και να ξαναβρεί η πόλη μας το όλον της πρόσωπο.

Όμως η Τουρκία με τα όνειρα του Νέο – Οθωμανισμού, που την κάνουν να καταδιώκει το παλιό «πεθαμένο μεγαλείο» των Σουλτάνων Οθωμανών σε Ασία, Αφρική και Ευρώπη, εξακολουθεί να πολιορκεί την Ε.Ε., που θεωρεί ότι της οφείλει την ένταξή της στη σημερινή Ευρώπη και για αυτό μέσα από τον ΑΤΤΙΛΑ και τις επιβιώσεις του δεν εννοεί να αφήσει ήσυχη ούτε την Κύπρο να ακολουθήσει την πορεία της.

Λίγες χώρες έχουν ιστορία πάνω από 10,000 χρόνια, όμως σχεδόν 8,000 χρόνια προ Χριστού η νήσος Κύπρος ήταν ήδη κατοικημένη και διένυε την Νεολιθική εποχή της.

Μία από τις πλέον σημαντικές ανασκαφές που έγιναν στην χώρα αυτή μέσα από τις επόμενες χιλιάδες χρόνια, ήταν η ανακάλυψη του χαλκού, copper, ή Kuprum στα Λατινικά, από το οποίο και πήρε το όνομα Κύπρος, η ελληνική ονομασία της Κύπρου.

Η στρατηγική θέση της νήσου, τα αποθέματα χαλκού και η ξυλεία της ήσαν εκείνα που έφεραν τους πρώτους Έλληνες στο νησί πριν 3,000 και τόσα χρόνια προς το τέλος των Τρωικών πολέμων. Εγκαταστάθηκαν στο νησί, φέρνοντας μαζί τους και δημιουργώντας την Ελληνική ταυτότητα.

Δια μέσου των αιώνων η Κύπρος πέρασε από πολλούς δυνάστες, περιλαμβανομένων των Αιγυπτίων, Ασσύριων, Περσών, που αντικατέστησαν τον Μέγα Αλέξανδρο και τους Ρωμαίους, προτού η Κύπρος γίνει μέρος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.  

Αργότερα ήλθαν οι σταυροφόροι, οι Φράγκοι, Λουσινιανοί και Ενετοί, οι Οθωμανοί και οι Βρετανοί.

Η Κύπρος κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1960, για πρώτη φορά μετά από 3,500 χρόνια, όμως η ελληνική ταυτότητα της γλώσσας και πολιτισμού έχει διατηρηθεί».  

Δεν υπάρχει κυπριακό έθνος. Κάτι τέτοιο δεν υφίσταται ούτε επιστημονικά, ούτε ιστορικά. 

Το Έθνος είναι ένα και ελληνικότατο, και μέσα σ’ αυτό περιλαμβάνεται ο Ελληνισμός της Κύπρου.

Η άποψη «εγώ δεν είμαι Έλληνας, εγώ είμαι Κυπραίος», εκφράζει την απόλυτη αμφισβήτηση της ελληνικότητας του τόπου μας. 

Πρόκειται για μια γελοία και συνάμα απόλυτα επικίνδυνη θέση, αφού οι υποστηρικτές της επιχειρηματολογούν υπέρ αυτής, επικαλούμενοι συχνά την ιστορία!

 

Δεν διστάζουν, μάλιστα, να καταγγείλουν ως φασίστες και ακροδεξιούς αυτούς που δηλώνουν ότι η Κύπρος είναι ελληνική.

Η αποδυνάμωση της ελληνικής εθνικής μας ταυτότητας εξυπηρετεί τις προσπάθειες αυτών, που χρόνια τώρα πασχίζουν να αποκόψουν την Κύπρο από τον υπόλοιπο Ελληνισμό.

 

Ποιοι είναι αυτοί;

 

Όσοι διαφημίζουν τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ως την ιδανική λύση και όσοι επιμένουν, ακόμη, πως το σχέδιο Ανάν ήταν μια τεράστια «χαμένη» ευκαιρία.

Όσοι, επίσης, υποστηρίζουν ότι ο Ερντογάν κόπτεται για μια λύση δημοκρατικών αρχών και ποζάρουν δίπλα του όλο χαμόγελα και νάζι!

Ο τρόπος για να πετύχουν τα σχέδιά τους στηρίζεται στη λογική της κυπριοποίησης. Η καλλιέργεια μιας κυπροκεντρικής συνείδησης είναι το στοιχείο που οδηγεί στην απαξίωση της ελληνικής εθνικής μας ταυτότητας.  

Παράλληλα, δηλώσεις τύπου «και οι δύο λεγόμενες μητέρες πατρίδες εισέβαλαν στην Κύπρο», «οι Κύπριοι έχουν περισσότερα κοινά με τους Σύρους παρά με τους Έλληνες», ομολογούν ξεδιάντροπα τις προσπάθειες για αφελληνισμό της πατρίδας μας. Δυστυχώς, πληθαίνουν οι νεοκύπριοι, ημιμαθείς και ανιστόρητοι!

Η απαξίωση, λοιπόν, της εθνικής ταυτότητας του Έλληνα της Κύπρου έχει ως στόχο να τον καταστήσει πιο ευάλωτο και υποτακτικό στα πάσης φύσεως ξένα συμφέροντα. Έτσι, θα παρουσιαστεί πανέτοιμος, ώστε να αποδεχτεί τους 50.000 (!) εποίκους, την εκ περιτροπής προεδρία, τη σταθμισμένη ψήφο και μάλιστα να τα θεωρεί ως δημοκρατικότατες αρχές!  

Ως εκ τούτου, η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία παύει να αντιμετωπίζεται ως προϊόν της τουρκικής εισβολής και της παράνομης κατοχής. Γι’ αυτό σήμερα παρουσιάζεται, μετ’ επιτάσεως, ως η βιώσιμη και λειτουργική λύση, για το καλό του κυπριακού λαού.

Η καλλιέργεια μιας «νεοκυπριακής» κουλτούρας απομακρύνει από την εθνική Ελληνική Ιστορία. Ο κοινωνός αυτού του φαιδρού κατασκευάσματος αγνοεί ότι το νησί μας μπολιάστηκε τον 14ο αι. π.Χ. από τον ελληνικό πολιτισμό.

 

Ταυτόχρονα, θεωρεί υπερβολή το ότι η ελληνικότητα της Κύπρου διατηρήθηκε αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες, παρά τους πολλούς κατακτητές.

Ο νεοκύπριος, χωρίς κανένα ίχνος ντροπής, αποκαλεί λανθασμένο και αχρείαστο τον εθνικοαπελευθερωτικό, αντιαποικιακό και πατριωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Και φυσικά, χαρακτηρίζει ως «υπέρβαση» την επίσκεψη στα Φυλακισμένα Μνήματα, πάνω στα οποία είναι κτισμένη η Κυπριακή Δημοκρατία.

Αντιστεκόμαστε σε τέτοιου είδους συμπεριφορές και δηλώνουμε με υπερηφάνεια την ελληνική μας ταυτότητα.

 

Δεν λησμονούμε ότι τα σύνορά μας φτάνουν στην αγαπημένη Κερύνεια, που την ξεπουλούν σε προδοτικά παζάρια και «σημαδεμένες τράπουλες». Σχέδια τύπου Ανάν διαγράφουν την ελληνικότητα της Κύπρου και πλήττουν τις ρίζες μας.  

Η Κύπρος, όμως, είναι ελληνική και αυτή η πραγματικότητα απέτρεψε την πλήρη τουρκοποίησή της το 2004.

Το τεράστιο ΟΧΙ του κυπριακού Ελληνισμού αποδεικνύει ότι η ελληνική εθνική ταυτότητα συνιστά ισχυρό παράγοντα αντίστασης.

Μέρες Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας θα σημάνουν μέρες σκλαβιάς, πόνου και ταπείνωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

 

Το «Δεν ξεχνώ και Αγωνίζομαι», στην Κύπρο του 2019 μπορεί να αποτελέσει την άμυνά μας.

ΦΩΤΟ: 45 χρόνια μετά - Η Αμμόχωστος πόλη φάντασμα

Πόλη φάντασμα η Αμμόχωστος μετά από την τουρκική εισβολή το 1974. Τα Βαρώσια ένα τουριστικό θέρετρο προορισμό ακόμη και διασημοτήτων όπως η Ελίζαμπεθ Τέηλορ και η Μπριζίτ Μπαρντό, είναι πια μια συνοικία “νεκρή”.

Ξενοδοχεία, εστιατόρια, πολυόροφα και πρωτοποριακά για εκείνη την εποχή κτίρα ρημάζουν.

Οι φωτογραφίες είναι συγκλονιστικές.

 ΚΑΙ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ- ΔΕΙΤΕ:

 

Να θυμάται κάθε Έλληνας Πρωθυπουργός,ότι:

- το όνομα της Μακεδονίας μας 

είναι ιερό και δεν πωλείται

- οι υδρογονάνθρακες της ελληνικής ΑΟΖ ανήκουν στους Έλληνες

- τελείωσαν οι θυσίες του λαού για τα κέρδη των τοκογλύφων

Αυτά οφείλει να ξεκαθαρίσει και φυσικά ότι η Ελλάς συζητά ισότιμα με τους συμμάχους της και δεν αναζητά προστάτες

Οι ρίζες της σημερινής μας οικονομικής χρεοκοπίας βρίσκονται στο μαύρο καλοκαίρι της Κυπριακής Τραγωδίας του 1974

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. 

Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας. 

Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά. 

Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. 

Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.

Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. 

Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη.Σαράντα πέντε  χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. 

Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. 

O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη. 

Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων. 

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. 

Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι, οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;

Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του. 

Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; 

Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής;

Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη γενική καταισχύνη; 

Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή

«…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; 

Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»;

Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “It’s the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps, τι είναι αυτά που μας λές; 

Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες. 

Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. 

Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ....

Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε καταστάσεις περίεργες. Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. 

Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. 

Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη.

Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. 

Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η 33η Μοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τονΤαγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. 

Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. 

Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε ....

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. 

Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών. 

O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων, μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής.

Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς.

Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. 

Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε» με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και αγνόησε την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας.

45 χρόνια μετά, και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. 

Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού). 

Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά. Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας 

«Κανένας δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας. 

Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. 

Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.

Kίμωνος, του Αθηναίου

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ – ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ

“Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος – αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος – σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται.” Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ – ΑΣΚΗΤΙΚΗ

Σε παλαιότερα χρόνια στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας μας, επάνω από τον τίτλο υπήρχε η φράση “Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟ ΤΗ ΦΩΤΙΑ”. Αυτό να θυμηθούνε όσοι πιστεύουν (και λάθος το πιστεύουν!) ότι όλα τέλειωσαν για την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ επειδή σε μία εκλογική αναμέτρηση εκάμφθη (περιστασιακά και μόνον, εάν εμείς το θέλουμε!), η δύναμή μας σε αριθμό ψήφων. Όμως, επιτέλους, για όσους είναι πραγματικοί Εθνικιστές, για όσους είναι Χρυσαυγίτες και Χρυσαυγίτισσες πιστεύουν ότι η δύναμη της Ιδέας μας είναι ένας απλός αριθμός, ένα απλό ποσοστό;

Όσο πιο πολύ κτυπάς το ατσάλι στο αμόνι, τόσο σκληρότερο γίνεται. Και δεχθήκαμε στις εκλογές της 26ης Μαΐου 2019 ένα κτύπημα από ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, που θέλει κυριολεκτικά την εξόντωση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, ένα κτύπημα που άλλους θα κάνει σκληρότερους και άλλους πιθανώς θα τους οδηγήσει στο δρόμο της φυγής γιατί στην πραγματικότητα ποτέ τους δεν ήταν Χρυσαυγίτες, ποτέ τους δεν ήταν Εθνικιστές!

Όρθιοι ανάμεσα σε ερείπια

Όταν όλα μοιάζουν χαμένα, τότε παρουσιάζονται αυτοί που είναι αληθινά δυνατοί. Έμοιαζαν όλα να φλέγονται, αλλά στην πραγματικότητα λίγες ήταν οι φλόγες και όλοι οι άλλοι γύρω μας αντανακλούν την λάμψη μας και αυτές οι φλόγες παραμένουν ζωντανές! Είναι οι φλόγες στον ιερό βωμό της Εστίας του Έθνους μας. Είναι τα εθνικά πεπρωμένα, είναι η Ιστορική Μνήμη, που χαράζει το είναι μας. Και γι’ αυτό όσοι από συμφέρον παρέδωσαν ψυχή δεν υπήρχαν για μας ποτέ! Και θα έρθουν άλλοι περισσότερο ισχυροί, γεμάτοι φλόγα στην καρδιά να πυκνώσουν τις τάξεις και να δώσουν τον αγώνα τον καλό ενάντια σε προδότες και προσκυνημένους.

Αυτούς τους ξεχωριστούς της μοίρας δεν τους πλανεύει το τραγούδι της Σειρήνας στο πέλαγος της εθνικής μάχης, δεν μπορούν να τους σταματήσουν τα απατηλά και ψεύτικα λόγια των εργολάβων του συστήματος, των υποτακτικών της ξενοκρατίας, οι οποίοι είναι το κατεστημένο, το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, είναι το σύστημα, εναντίον του οποίου μάχεται με συνέπεια η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!

Μέρος του συστήματος πρέπει να τονίσουμε ότι είναι και κάποιοι τυχοδιώκτες, οι οποίοι φόρεσαν την μάσκα του πατριώτη, του εθνικιστή ή ακόμη και του εθνοσωτήρα με προφανή σκοπό, υπηρετώντας το σύστημα, για να γίνουν το ανάχωμα κατά της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, όπως και οι ίδιοι πλέον ομολογούν.

Είναι όλοι αυτοί, Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες, η πέμπτη φάλαγγα μέσα στις γραμμές μας, που πρέπει να παραμερίσουμε, αποκαλύπτοντας τον σκοτεινό και βρώμικο ρόλο τους. Ψευτοπατριώτες, υποτακτικοί του μνημονίου, άλλοι προερχόμενοι από τον χώρο της Νέας Δημοκρατίας, άλλοι από το ΠΑΣΟΚ και άλλοι από την κομμουνιστική αριστερά. Σήμερα ξαφνικά έγιναν… εθνικιστές και κατόρθωσαν(;) και αυτοί, πάντοτε υπηρετώντας το σύστημα, να πλήξουν την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Όμως δεν μας λύγισαν. Είμαστε όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια μιας ολόκληρης χώρας. Ερείπια Ιδανικών, ερείπια ψυχών, ερείπια ανθρώπων και συνειδήσεων.

Η Νέα Δημοκρατία και οι Εθνικιστές

Εναντίον μας στην μάχη της 26ης Μαΐου 2019 ήταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που μας στέρησε παράνομα τα δικαιώματά μας και στην προεκλογική περίοδο. Ήταν όμως και η Νέα Δημοκρατία, μία παράταξη η οποία κατά παράδοση μισεί τους εθνικιστές. Από το 1974 με το “η Κύπρος είναι μακριά” και την αποχουντοποίηση με την δίωξη πολλών χιλιάδων ΕΛΛΗΝΩΝ μέχρι το 2019, που ο ίδιος ο πρόεδρος της Ν.Δ. είπε ότι σκοπός τους είναι να εξαφανίσουν την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Από τον Αντώνη Σαμαρά, που μας έβαλε μαζί με κάποιους επίορκους στην φυλακή, είμαστε σήμερα στον νεοφιλελεύθερο Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος έχει βάλει σαν σκοπό του να μη μπει η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στην επόμενη Βουλή.

Στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος στις ευρωεκλογές είχε στο ευρωψηφοδέλτιό του τον Καιρίδη, τον οποίο προκρίνει και ως υποψήφιο βουλευτή στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019. Μπορεί ένας πατριώτης και πολύ περισσότερο ένας εθνικιστής να είναι με την ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του Καιρίδη; Ας δούμε τι έχει πει ο Καιρίδης και ο καθένας ας κρίνει: 

• «Όπως, λοιπόν, είναι οι Έλληνες τεχνητό έθνος έτσι είναι οι Μακεντόνσκι[…] Είμαστε παιδιά των Οθωμανών![…] Το Κυπριακό κατέστρεψε τις σχέσεις μας με την Τουρκία και μας οδήγησε στη χρεοκοπία[…] Μύθος εθνικιστικός το “Η Ελλάδα στους Έλληνες” […] Υπάρχει η άποψη ότι το Αιγαίο είναι μια ελληνική θάλασσα…».
• «Θα ήταν καλύτερα να δώσουμε το όνομα του κράτους αμετάφραστο- “Ρεπούμπλικα Μακεντόνια”»!
• «Πάμε τώρα στον τρίτο μύθο. Ότι οι Έλληνες έχουν υπάρξει θύματα εθνοκαθάρσεων, γενοκτονιών έχουμε και έναν πολλαπλασιασμό των γενοκτονιών και μια γενοκτολογία και γενοκτολαγνεία που δεν είχαμε… Ξαφνικά εμφανίζεται η Ποντιακή Γενοκτονία…”.

Αυτά έχει πει ο Καιρίδης και όπως φαίνεται και από τις υποψηφιότητες Ψαριανού, Τατσόπουλου κλπ., κλπ. στην νεοφιλελεύθερη Ν.Δ. έχει θέση και η αριστερά και ο εθνομηδενισμός. Όσοι λοιπόν ψήφισαν ή θα ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία να μην έχουν το θράσος να επικαλούνται τον πατριωτισμό και την σωτηρία της Ελλάδος! Το κάνουν από ωμό συμφέρον σαν μάζα αγελαία ψηφοφόρων χωρίς συνείδηση, χωρίς αιδώ…

“Εναντίον όλων” για ένα όραμα Εθνικό!

Ποιο κόμμα είναι αυτό το οποίο από όλα τα κόμματα της Βουλής και όχι μόνον δεν λαμβάνει από το κράτος ούτε ένα ευρώ χρηματοδότηση κατόπιν ειδικής νομοθεσίας (φωτογραφικής και κατά τούτο αντισυνταγματικής…), η οποία ψηφίστηκε από όλα τα υπόλοιπα κόμματα; Ποιο είναι το μοναδικό κόμμα, που δεν έχει αντιπρόεδρο στην Βουλή με σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων, ενώ έχει 16 βουλευτές και έχουν αντιπρόεδρο κόμματα με πέντε βουλευτές!!! Ποιο είναι εκείνο το κόμμα που έχουν αποκλείσει οι ολιγάρχες αυτής της χώρας από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς και από εφημερίδες; Ποιο είναι αυτό το κόμμα, που ένας σκληρός μηχανισμός της παγκόσμιας εξουσίας το facebook, έχει αποκλείσει την ίδια στιγμή που δίνει πρόθυμα βήμα σε όλους αυτούς οι οποίοι παριστάνουν τους εθνικιστές; Ποιο είναι αυτό το κόμμα, που μισεί περισσότερο απ’ όλα τα άλλα η παράνομη εξουσία, το ένοχο και αμαρτωλό σύστημα, ποιο είναι; Είναι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και ύστερα βγαίνουν κάποιοι φασουλήδες και τολμούν και κάνουν κριτική στο Κίνημά μας, παριστάνοντας εκ του ασφαλούς τους “επαναστάτες”.

Γιατί όμως μας μισούν τόσο πολύ; Γιατί γνωρίζουν ότι η Πίστη είναι πιο δυνατή από την φωτιά! Και οι Ιδεολόγοι πιο επικίνδυνοι από τον κάθε καιροσκόπο. Γιατί γνωρίζουν ότι εμείς δεν μπαίνουμε στο παζάρι τους και σε αυτόν τον κόσμο, που κυρίαρχός του είναι το χρήμα, ό,τι είναι αδύνατον να αγοραστεί και να πουληθεί είναι επικίνδυνο για την εξουσία τους. Μισούν την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ γιατί σε μια Πατρίδα που πιστεύουν τελειωμένη, δίνει ένα όραμα για μια Νέα Ελλάδα, την Ελλάδα των ονείρων μας ενάντια σε προδότες και προσκυνημένους, σε μαρξιστές και φιλελεύθερους αρνητές της Μεγάλης Ιδέας του Έθνους.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

ΚΡΗΤΕΣ:ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΛΕΕΙ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ.ΡΕ ΑΝΤΕ ΠΝΙΓΕΙΤΕ ΠΟΥ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΣΑΣ ΗΤΑΝ ΣΟΣΙΑΛΗΣΤΗΣ Η ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ .

Αποτελέσματα Εκλογών 2019: 

Ο χάρτης της Ελλάδας βάφτηκε μπλε

ΕΚΤΟΣ ΚΡΗΤΗΣ 

Η μοναδική περιφέρεια που δεν κερδήθηκε από υποψήφιο της ΝΔ ήταν αυτή της Κρήτης, όπου επικράτησε ο Σταύρος Αρναουτάκης, ο οποίος στηρίχθηκε από το ΚΙΝΑΛ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΟΜΩΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1929 ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ , ΩΣ ΙΔΙΩΝΥΜΟ ΕΓΚΛΗΜΑ. 

Συμπληρώνονται σχεδόν 90 χρόνια από τότε που –με πρωτοβουλία του Ελευθερίου Βενιζέλου- ψηφίστηκε στην Βουλή των Ελλήνων ειδικός νόμος που καθιστούσε τον κομμουνισμό Ιδιώνυμο έγκλημα. Ωστόσο, δεν ήταν αυτό το πρώτο νομοθέτημα κατά του ξενοκίνητου και ξενόδουλου κομμουνισμού.

Ο πρώτος σχετικός νόμος έγινε από τον δημοκρατικό Αλέξανδρο Παπαναστασίου (τον οποίο η κυρίαρχος προπαγάνδα προσπαθεί να παρουσιάσει ως… αριστερίζοντα), με το Νομοθετικό Διάταγμα της 19/21-4-1924 «Περί συστάσεως εν εκάστω νομώ επιτροπών Ασφαλείας». Ο νόμος αυτός έγινε το 1924, δηλαδή, μετά την Μικρασιατική καταστροφή («για την οποία όχι μόνο χαρήκαμε, αλλά και την ΕΠΙΔΙΩΞΑΜΕ», όπως υπερηφάνως διακήρυτταν οι κουκουέδες) και μετά την θέση του ΚΚΕ για «ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη», συμφώνως με τας επιταγάς της Κομιντέρν (Κομμουνιστικής Διεθνούς).

Εν συνεχεία, η δικτατορία του Παγκάλου, τροποποίησε το ανωτέρω, με το Νομοθετικό Διάταγμα 5-5/2-6-1926, το οποίον προέβλεπε εκτοπίσεις «παντός ατόμου υπόπτου δια πράξεων αντικειμένων εις την δημοσίαν τάξιν, ησυχίαν και ασφάλειαν της χώρας», καθώς και «παντός ατόμου υπόπτου διαδόσεως ιδεών ανεικειμένων εις τα κυριαρχικά του κράτους δικαιώματα».

Ωστόσο, η πρώτη συγκροτημένη προσπάθεια διαχωρισμού των απάτριδων κομμουνιστών από τον εθνικό κορμό, έγινε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο (που κι αυτόν η κυρίαρχος προπαγάνδα τον εμφανίζει ως ελαφρώς… αριστερίζοντα!), με τον ιδιώνυμο νόμο 4229 της 24/25-7-1929, που έμεινε στην ιστορία ως «Ιδιώνυμο». Ιδού τι όριζε ο συγκεκριμένος νόμος «Περί μέτρων προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών»:

«Έχοντες υπ’ όψει το άρθρον 75 του Συντάγματος, εκδίδομεν τον επόμενον νόμον, ψηφισθέντα υπό της Βουλής και της Γερουσίας. 

Άρθρον 1. -1. Όστις επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν, τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξ μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται δια της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Με τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ-άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις. 

2. Ως ιδιαιτέρα επιβαρυντική περίπτωσις, θεωρείται η εκτέλεσις της πράξεως εν δημοσίω τόπω παρόντων πολλών ή δια του τύπου, ή εάν ο προσηλυτισμός ενεργείται δια χρημάτων, ή απευθύνεται προς ανηλίκους, στρατιωτικούς εν γένει ή δημοσίους λειτουργούς».

Όπως βλέπετε, γίνεται ιδιαιτέρα μνεία στην «απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας». Εννοείται η απόσπασις Μακεδονίας και Θράκης από τον εθνικό κορμό.

Ιδού τι είπε ο Ελ. Βενιζέλος, υπερασπίζοντας την αναγκαιότητα ψηφίσεως του Ιδιωνύμου στη Βουλή: 

«Πιστεύω, λοιπόν, ότι θα με ακούση ο εργατικός κόσμος, όταν του είπω: »Πρόσεξε, μην παρασυρθείς, από τους κομμουνιστάς εις τον αγώνα αυτόν, ο οποίος φαίνεται, ότι ετοιμάζεται και εις την μάχην αυτήν, η οποία πρόκειται να δοθή». Το κράτος εκπροσωπούμενον από την κυβέρνησιν, την νόμιμον, και έχον, ως ελπίζω, υποστήριξιν όλου του πολιτικού κόσμου, θα αντιταχθή κατά τοιαύτης επαναστατικής ενεργείας προς ανατροπήν του ελευθέρου πολιτεύματος, θα την κτυπήση με όλα τα μέσα, τα οποία διαθέτει επί τη βάσει των κειμένων νόμων».

Ωστόσο, κι αυτά ακόμα τα μέτρα κατά του κομμουνισμού ήταν… χάδι. 

Στην φωτογραφία που παραθέτουμε, βλέπουμε φρεσκοξυρισμένους και κουστουμαρισμένους (σαν… γαμπρούς!) εξορίστους κομμουνιστάς, που… «σάπιζαν στις φυλακές και στις εξορίες», καθώς λέει η προπαγάνδα

ΚΟΥΛΗ  

ΘΕΛΩ  ΚΑΙ  ΤΗΝ  ΚΡΗΤΗ  ΜΠΛΕ