ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ - Πασχαλινές Συμβουλές ψησίματος

Σε μία εποχή σκληρή για τον ελληνικό λαό, σε μία εποχή προδοσίας και υποταγής, το αναστάσιμο μήνυμα είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.

Καλή Ανάσταση και καλή λευτεριά στις σκλαβωμένες Πατρίδες του Ελληνισμού. 

Στην Βόρειο Ήπειρο, την Ιωνία, τον Πόντο, το Μοναστήρι, την Κύπρο μας και την Κωνσταντινούπολη. 

Καλή Ανάσταση στον Ελληνισμό της διασποράς, στα αδέλφια μας που τιμούν την Πατρίδα σε κάθε γωνιά της γης. 

Καλή Ανάσταση στους πληγωμένους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας, που βάναυσα έχουν χτυπηθεί από την ανθελληνική πολιτική των διεθνών τοκογλύφων.

Μέσα από το σκοτάδι της νύχτας έρχεται το πιο λαμπρό φως της αυγής, το Άγιο φως της πίστης στην Πατρίδα, την Ορθοδοξία και τα εθνικά ιδανικά. 

Είθε η Ανάσταση του Θεανθρώπου να φέρει σύντομα την Ανάσταση του Έθνους και του Λαού μας!»

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ 

& 

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Πασχαλινές Συμβουλές ψησίματος

Ας δούμε λοιπόν μαζί μερικές προτάσεις για το πώς θα προετοιμάσετε καλύτερα το αρνάκι ή το κατσικάκι, αλλά και το το κοκορέτσι. Εμπρός για μυρωδάτα σουβλίσματα!

Η πιο γρήγορη μέθοδος ψησίματος του οβελία είναι το ψήσιμο σε κληματόβεργες. Οι κληματόβεργες που κλαδεύονται νωρίτερα από το Πάσχα, κάνουν την καλύτερη, την ιδανικότερη πυκνή φωτιά- καρβουνιά για το ψήσιμο του οβελία.

Χρειάζεται όμως να ανοίξουμε σε απάνεμο μέρος ένα λάκκο 15-20 εκατοστών, να στερεώσουμε δεξιά και αριστερά λαμαρίνες όρθιες, φτιάχνοντας έτσι ένα ασφαλές και θερμόκλειστο μέρος για εξοικονόμηση ενέργειας και γρήγορο ψήσιμο. 

Αλλιώς ο αέρας θα μας παίρνει τη δύναμη της φωτιάς, θα αργεί το ψήσιμο και θα χωνέψει η φωτιά, χωρίς να έχει ψηθεί καλά….

Μέσα στο μέρος αυτό ανάβουμε τις κληματσίδες, κληματόβεργες, αφού πρώτα έχουμε ετοιμάσει το αρνί! Εάν δεν το ετοιμάσουμε, δεν βάζουμε φωτιά.

Πώς ετοιμάζουμε το αρνί;

Καταρχήν προτιμούμε αρνάκι γάλακτος με ελληνική πρασινογάλαζη σφραγίδα, μέχρι ενός έτους, 8 έως 12 κιλά το πολύ.

Ετοιμάζουμε, σαπουνίζουμε και καθαρίζουμε καλά καλά τη σούβλα. Περνούμε τη σούβλα στο αρνί, φροντίζοντας να βγει από το κρανίο ανάμεσα στα μάτια και στερεώνουμε τα πόδια στη διχάλα, δένοντάς τα και με καθαρό άσπρο σύρμα που δεν σκουριάζει. 

Χρειάζονται δύο άτομα για καλή δουλειά.

Επίσης με σύρμα δένουμε τη σπονδυλική στήλη επάνω στη σούβλα σε πολλά σημεία, σφιχτά, ώστε η σπονδυλική στήλη να εφάπτεται στο σίδερο. Το δέσιμο αυτό να γίνει σχολαστικά, ώστε να μη καμπουριάσει το αρνί αργότερα στη θράκα και να μη γυρίζει η σούβλα χωρίς να γυρίζει το αρνί ή να γυρίζει σε διαφορετική ταχύτητα και όταν φτάνει στο επάνω νεκρό σημείο, να πέφτει με δύναμη κάτω, χαλώντας το ομαλό γύρισμα και το ομοιόμορφο ψήσιμο. 

Δένουμε επίσης και το κεφάλι και το λαιμό γερά.

Έπειτα, αλατοπιπερώνουμε το αρνί μέσα στην κοιλιά και δένουμε την κοιλιά ή με σπάγγο και βελόνα σακοράφα ή με ψιλό άσπρο σύρμα. Μπορούμε πριν να αλείψουμε με λεμόνι και πολύ λίγο ελαιόλαδο ή καλύτερα αγνό βούτυρο την κοιλιά και μετά να την αλατοπιπερώσουμε.

Το ίδιο κάνουμε και απ΄ έξω, αλείφοντας το αρνί με λεμόνι ή με μείγμα λεμονιού, ελάχιστου λαδιού και ανακατεμένου μέσα αλατοπίπερου.

Βάζουμε φωτιά στις στοίβα με τις κληματσίδες (λίγες λίγες και προσοχή στον αέρα – κίνδυνος πυρκαγιάς, ενώ μπορούμε να προσθέσουμε χοντρά ξυλοκάρβουνα – αυτά που πουλιούνται στα σούπερ μάρκετ είναι τρίμματα ακατάλληλα για αρνί) και αμέσως μόλις πέσει η φλόγα, βάζουμε το αρνί με τη σούβλα επάνω από τη φωτιά στο ψηλότερο σημείο και αρχίσουμε το γύρισμα.

(Εάν βάλουμε μηχανάκι, φροντίζουμε το μηχανάκι να μην είναι κοντά στη φωτιά, γιατί θα λιώσουν τα καλώδια από τη θερμότητα. Καλύτερο είναι το ψήσιμο με το χέρι, που δεν θα μας «εγκαταλείψει» ποτέ…)

Εάν δεν έχουμε πολλές κληματόβεργες ώστε να γεμίσει ο λάκκος μας από το ιδανικό καρβουνάκι τους, τότε θα χρειαστούμε και χοντρά ξυλοκάρβουνα ή καλύτερα παραδίπλα μπορούμε να ανάψουμε μακρόστενα ξύλα από χοντρούτσικα κλαδιά για να έχουμε εφεδρική φωτιά να προσθέτουμε ξυλοκάρβουνο.

Σταδιακά κατεβάζουμε το ύψος τους αρνιού από τη φωτιά στα ποδαρικά, ενώ κατά διαστήματα αλείφουμε με το μίγμα και αλατοπιπερώνουμε με ειδικό μακρύ πινέλο σούβλας για να μην καιγόμαστε!

Εάν όλα τα κάναμε σωστά και αφού κάναμε πρώτα πρώτα το σταυρό μας, σε δύο ώρες το αρνί θα έχει γίνει ροδοκόκκινο, θα έχουν ανοίξει οι αρθρώσεις και θα έχει σπάσει η σπονδυλική στήλη, πράγμα που σημαίνει ότι ψήθηκε έως μέσα. 

Μια δοκιμή θα μας πείσει με το πηρούνι πίσω από τα πόδια. Εάν δε διαλύσει όμως η σπονδυλική στήλη δεν έγινε…

Φορούμε καθαρά γάντια εργασίας και με το μπαλτά το κόβουμε σε μερίδες και σερβίρουμε αμέσως σε στο καθαρό, στρωμένο, ελληνικό μας τραπέζι, όπου όλοι μαζί λέγοντας το Χριστός Ανέστη, κάνουμε το σταυρό μας και καλή όρεξη!

Πώς ετοιμάζουμε το κοκορέτσι;

Ξεκινάμε με τα υλικά, που είναι 3 αντεριές (αρνί ή κατσίκι), 2 συκωταριές, πνευμόνια, γλυκάδια, 2 κρεμμύδια, δυόσμος φρέσκος, 4 λεμόνια, αλάτι και πιπέρι, ρίγανη, κύμινο (προαιρετικά).

Καθαρίζουμε καλά τις αντεριές. 

Με ένα μολύβι, ή χοντρό βελονάκι γυρίζουμε τα έντερα έτσι ώστε το εσωτερικό να βγει έξω. 

Αυτό το επιτυγχάνουμε ως εξής: Διπλώνουμε λίγο τη μία άκρη του εντέρου και με το μολύβι τη σπρώχνουμε στο εσωτερικό του. Κρατώντας με το δεξί χέρι το μολύβι και χρησιμοποιώντας τον αντίχειρα του δεξιού χεριού, μαζεύουμε στο μολύβι αρκετή ποσότητα εντέρου. 

Με το αριστερό χέρι, βοηθάμε το έντερο να μαζεύεται στο ξυλάκι, προσέχοντας μην το τρυπήσουμε.

Όταν συγκεντρωθεί αρκετό, το απλώνουμε σε ένα μπολ με άφθονο νερό. Συνεχίζουμε έτσι μέχρι να γυρίσει όλο το έντερο ανάποδα. Όταν έχει περάσει το ξύλο μέσα από το έντερο, τραβάμε πολύ προσεκτικά το έντερο έτσι ώστε να γυρίσει το μέσα–έξω.

Όταν γυρίσουμε τις αντεριές, τις πλένουμε καλά και στη συνέχεια τις τοποθετούμε σε ένα μπολ με νερό και τον χυμό από τα λεμόνια. Προσθέτουμε ρίγανη και λίγο αλάτι. Έτσι τα έντερα ασπρίζουν και σφίγγουν με αποτέλεσμα να τυλίγονται πιο εύκολα.

Στη συνέχεια κόβουμε την συκωταριά και τα γλυκάδια σε κομμάτια μεσαίου μεγέθους. Κόβουμε το κρεμμύδι και το βάζουμε σε ένα μπολ μαζί με το αλάτι, το πιπέρι, το κύμινο, το δυόσμο, τη ρίγανη, τα γλυκάδια και την κομμένη συκωταριά και τα ανακατεύουμε καλά με το χέρι. 

Παίρνουμε την σούβλα και βάζουμε κάτω κάτω ένα κομμάτι από το διάφραγμα, 1 πνευμόνι, 1 συκώτι, 1 γλυκάδι, και συνεχίζουμε εναλλάξ τα κομμάτια της συκωταριάς και των γλυκαδιών μαζί με κομματάκια από το κρεμμύδι και φύλλα δυόσμου.

Τυλίγουμε τις αντεριές γύρω από το κοκορέτσι ως εξής:

Δένουμε ένα κόμπο με την άκρη της αντεριάς στην αρχή του κοκορετσιού. Γυρνώντας τη σούβλα τυλίγουμε το άντερο. Όταν τελειώσει το άντερο στερεώνουμε καλά με κόμπο την άκρη του στην αρχή του επομένου και συνεχίζουμε μέχρι το τέλος. 

Την τελευταία άκρη τη στερεώνουμε περνώντας την κάτω από μια δύο στρώσεις εντέρων.

Το κοκορέτσι καλό είναι να το προετοιμάζουμε από το πρωί της προηγούμενης μέρας, (Μεγάλο Σάββατο) σήμερα δηλαδή, φυλάσσοντας το σε δροσερό μέρος.

Στερεώνουμε κάθετα τη σούβλα σε όρθια θέση μέσα σε ένα ταψί, προστατευμένο από έντομα.

Ψήνουμε στα κάρβουνα, περιστρέφοντας στην αρχή τη σούβλα γρήγορα και στη συνέχεια με πιο αργό ρυθμό και τρυπώντας κάπου κάπου για να στραγγίξει το κοκορέτσι τα υγρά του.

Το σερβίρουμε ζεστό άντε και  καλή μας όρεξη!

Αρνάκι στις κληματόβεργες στο φούρνο

Στη Ρούμελη αλλά και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας χρησιμοποιούν τις κληματόβεργες για να φτιάξουν ένα πλέγμα, ένα είδος σχάρας πάνω στο οποίο ακουμπούν ένα ολόκληρο κουλουριασμένο αρνάκι ή κατσικάκι ή κομμάτια του, το βάζουν μέσα στο ταψί του φούρνου και καθώς το κρέας ψήνεται, παίρνει τη χαρακτηριστική μυρωδιά από τις κληματόβεργες.

Αν δεν έχουμε, ζητάμε από κάποιον φύλο ή γνωστό που έχει αμπέλι όταν το κλαδέψει, να μας κρατήσει μερικές για το Πάσχα. 

Πριν τις χρησιμοποιήσουμε θα πρέπει να τις πλύνουμε καλά ώστε να φύγουν σκόνες και χώματα.

Αν πάλι δεν βρούμε και ο φούρνος μας διαθέτει ψήσιμο με λειτουργία αέρα, μπορούμε να κάνουμε το εξής: Προετοιμάζουμε και μαρινάρουμε τα κομμάτια του κρέατος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και το ακουμπάμε πάνω στη σχάρα της ηλεκτρικής κουζίνας, τοποθετημένη στο μεσαίο ράφι του φούρνου, την οποία προθερμαίνουμε μαζί με το φούρνο. 

Μία θέση πιο κάτω από τη σχάρα βάζουμε ένα μεγάλο ταψί με λίγο νερό (για να πέφτουν οι σταγόνες από το λιωμένο λίπος του κρέατος, χωρίς να τσικνίσει ο φούρνος).

Υλικά (για 6 άτομα):

Για το κρέας:

1 μπούτι και 1 χεράκι (ή 2 μπούτια) από αρνάκι ή κατσικάκι γάλακτος, συνολικού βάρους περίπου 2½ – 3 κιλών, με το κόκαλο

1/2 λεμόνι

κληματόβεργες τόσες ώστε να φτιάξουμε πλέγμα στο ταψί

αλάτι

φρεσκοτριμμένο πιπέρι

ελαιόλαδο, για το άλειμμα του κρέατος στο ψήσιμο

Για το αρωματικό μείγμα:

1/2 κουτ. σούπας αλάτι

1/2 κουτ. γλυκού φρεσκοτριμμένο πιπέρι

2 κουτ. γλυκού φρέσκα φυλλαράκια δεντρολίβανου ή ρίγανης, ψιλοκομμένα, ή ξερά, κοπανισμένα ή τριμμένα μέχρι να γίνουν σκόνη

2 σκελίδες σκόρδου, πολύ ψιλοκομμένες

1 κουτ. σούπας ελαιόλαδο

Διαδικασία:

Αρωματικό μείγμα: Σε ένα μπολάκι ανακατεύουμε καλά το αλάτι, το πιπέρι, το δεντρολίβανο ή τη ρίγανη, το σκόρδο και το ελαιόλαδο.

Προετοιμασία: Πλένουμε και σκουπίζουμε καλά τα κομμάτια του κρέατος και τα τρίβουμε καλά με το μισό λεμόνι. Με ένα μικρό και μυτερό μαχαίρι κάνουμε 4 – 5 τομές σε διάφορα σημεία του κάθε κομματιού κρέατος, βάθους περίπου 2 εκ. 

Γεμίζουμε τις τομές με το αρωματικό μείγμα που ετοιμάσαμε και, με όσο μείγμα περισσέψει, αλείφουμε τα κομμάτια εξωτερικά. Τα «τρίβουμε» στη συνέχεια με αλατοπίπερο. 

Σπάμε τις κληματόβεργες σε μέτρια κομμάτια και τις βάζουμε σταυρωτά σε ένα μεγάλο ταψί (ιδανικά είναι τα μεγάλα παραλληλόγραμμα βαθιά ταψιά που έχουν όλες οι κουζίνες και εφαρμόζουν ακριβώς στα τοιχώματα του φούρνου, χωρίς να χρειάζονται σχάρα στήριξης, ενώ το μέγεθός τους είναι τέτοιο που χωρούν άνετα τα μεγάλα κομμάτια κρέατος). 

Βάζουμε τα κομμάτια του κρέατος πάνω στο πλέγμα από κληματόβεργες και βάζουμε το ταψί στο ψυγείο για 2 – 12 ώρες ή για όλο το βράδυ.

Την επόμενη ημέρα: Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 190° C. Ρίχνουμε στο ταψί λίγο νερό, ώστε να φτάσει σε ύψος περίπου το 1 εκ. 

Βάζουμε το ταψί σε ένα από τα χαμηλά ράφια του φούρνου και ψήνουμε για 20 – 30 λεπτά. 

Χαμηλώνουμε τη θερμοκρασία στους 150° C και συνεχίζουμε το ψήσιμο για περίπου 1 ώρα (αν ψήσουμε κατσικάκι) ή για περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά (αν ψήσουμε αρνάκι). 

Σε τακτά χρονικά διαστήματα, όταν βλέπουμε ότι εξατμίζεται το νερό του ταψιού, προσθέτουμε λίγο ζεστό. Αν θέλουμε, μπορούμε να αλείφουμε το κρέας πότε-πότε με λίγο ελαιόλαδο με ένα πινέλο που να μην καίγεται, κατά τη διάρκεια του ψησίματος, για να ροδίσει πιο έντονα. 

Το κρέας είναι έτοιμο όταν η πετσούλα του ροδίσει και σκάσει σε μερικά σημεία, ιδιαίτερα εκεί όπου εξέχουν τα κόκαλα. 

Για να το ελέγξουμε, το τρυπάμε με μια πιρούνα. Θα πρέπει να το διαπερνά με ευκολία, να βγει ελάχιστο υγρό και το χρώμα του να είναι διάφανο. 

Τότε, σβήνουμε το φούρνο, αφήνουμε μισάνοιχτη την πόρτα του και αφήνουμε το κρέας να «ξεκουραστεί» μέσα στο φούρνο, για περίπου 20 λεπτά. 

Βγάζουμε το ταψί, κόβουμε το κρέας σε κομμάτια και τα βάζουμε σε μεγάλη πιατέλα.

Κι ενα μυστικο…

Αν θέλουμε, μπορούμε αντί για νερό να βάλουμε στο ταψί μικρές πατατούλες φούρνου και να τις σερβίρουμε σαν συνοδευτικό του κρέατος. 

<<Ανακατεύουμε σε ένα μπολάκι 1 κουτ. σούπας μουστάρδα, 1/2 φλιτζ. τσαγιού ελαιόλαδο, 1 κουτ. γλυκού μέλι, 1 κουτ. γλυκού ρίγανη ή θρούμπι, ξερά, τριμμένα, αλάτι και πιπέρι. 

Βάζουμε τις πατάτες σε μια λεκάνη, τις περιχύνουμε με το μείγμα, ανακατεύουμε καλά, τις βάζουμε στο ταψί, κάτω από τη σχάρα με το κρέας. Τα νόστιμα λίπη που πέφτουν στις πατάτες θα τις νοστιμίσουν περισσότερο!>>

Τι πίνουμε?

Το εκλεκτό κρέας του αρνιού δικαιούται τα καλύτερα κόκκινα κρασιά! Cabernet Sauvignon, Syrah, ξινόμαυρα χαρμάνι με Syrah.Σιγά.....

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ 

Η Γενοκτονίας των Αρμενίων : Ενα έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας

Θέμα ποινικοποίησης τἡς άρνησις

Χάρτης του 1896, που δείχνει την πυκνότητα των αρμενικών πληθυσμών στους νομούς της Ανατολικής Ανατολίας. Ο χάρτης αυτός είναι ένα από τα στοιχεία που θα χρησιμοποιηθούν για τις εδαφικές διεκδικήσεις των Αρμενίων, στην τέταρτη φάση του αγώνας τους!!!

Η γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι μόνο μια επέτειος 

Η γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι μόνο μια επέτειος αλλά μια πραγματικότητα. Η γενοκτονία δεν υπάρχει μόνο στις 24 Απριλίου και δεν τη θυμόμαστε μόνο αυτή τη μέρα. Είναι ένα έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας και κατά συνέπεια δεν διαγράφεται από τη μνήμη μας όσο και να το θέλει το τουρκικό καθεστώς.

Δεν ξεχνάμε επιπλέον, διότι η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει ακόμα τη γενοκτονία των Αρμενίων. Δεν θέλει να αποδεχτεί ότι ο Κεμάλ δεν ήταν παρά ένας Χίτλερ και τίποτα άλλο. Ο Κεμάλ είναι ένας γενοκτόνος. Κεμάλ, ο γενοκτόνος. 

Αυτό είναι το όνομά του και κανένα άλλο και όσο δεν το αποδέχεται η Τουρκία τόσο συμμετέχει στη γενοκτονία της μνήμης. Τα θεμέλια του κεμαλικού κράτους είναι τα κόκαλα των Αρμενίων και με το αίμα τους έδεσε το τούρκικο ατσάλι. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει καθαρό τουρκικό υπόβαθρο. 

Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει λύση βέβαια, αφού με τις προσπάθειες του νεοθωμανισμού υπάρχει προσπάθεια να ελαχιστοποιηθεί ο ρόλος του Κεμάλ. Δεν σημαίνει όμως ότι δεν είναι ο συνεχιστής μιας οθωμανικής προσπάθειας εξόντωσης κάθε μη μουσουλμανικού στοιχείου από την οθωμανική Αυτοκρατορία.

Δεν ξεχνάμε ότι οι πρώτες επίσημες αναφορές προβλημάτων που υπάρχουν γίνονται ήδη από το 1878 στο Συνέδριο του Βερολίνου από την αρμενική αντιπροσωπεία. 

Δεν ξεχνάμε, βέβαια, ότι οι πρώτες μαζικές σφαγές γίνονται το 1894. Και θεωρούμε ότι από τότε αρχίζει η γενοκτονία των Αρμενίων και όχι μόνο το 1915. Δεν μπερδεύουμε τα θεσμικά σύμβολα με την ιστορική πραγματικότητα. 

Διότι δεν το επιτρέπουμε στον εαυτό μας. Και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι ο Αρμενικός λαός είναι ένας χριστιανικός λαός και ότι αυτή η ιδιότητα είναι μια από τις δικαιολογίες που χρησιμοποιήθηκαν για να τον γενοκτονήσουν.

Ο Κεμάλ ήταν απλώς το αποκορύφωμα της φρίκης και της βαρβαρότητας, αλλά και οι δυο υπήρχαν από πριν. Αυτή, λοιπόν, η βαρβαρότητα δεν είναι μια καινοτομία του Κεμάλ αλλά το υπόβαθρό του. Και δεν είναι τυχαίο αλλά αναγκαίο αν η Επιχείρηση Νέμεσις χτύπησε κτήνη σαν τον Ταλαάτ Πασά. 

Δεν είναι τυχαίο αλλά αναγκαίο που το Δικαστήριο του Βερολίνου αθώωσε τον Soghomon Tehlirian. 

Ακόμα και η θεσμική δικαιοσύνη αποδέχτηκε ότι ένα θύμα μπορεί να μετατραπεί σε δίκαιο λόγω ανάγκης. Και αυτό το έκανε πολύ πιο πριν αναγνωρισθεί ή μάλλον επινοηθεί η έννοια της γενοκτονίας από τον Raphael Lemkin. 

Πράγμα που σημαίνει ότι η θεσμική δικαιοσύνη αναγνώριζε ήδη από τότε τη βαρβαρότητα του εγκλήματος κατά της Ανθρωπότητας. Διότι αυτό είναι η γενοκτονία των Αρμενίων. Είναι η πρακτική απόδειξη της βαρβαρότητας. Με άλλα λόγια η επέτειος είναι μόνο ένα σύμβολο, ενώ η πραγματικότητα δεν έχει πάψει, αφού δεν αναγνωρίζεται καν η ύπαρξή της από το τουρκικό καθεστώς.

Η γενοκτονία των Αρμενίων ήταν μόνο η αρχή

Η γενοκτονία των Αρμενίων ήταν μόνο η αρχή και δεν εννοούμε απλώς ότι γενικεύτηκε με την γενοκτονία των Ασσυρο – Χαλδαίων, των Εβραίων και των Ποντίων. 

Διότι ήταν μία συλλογική και ολική προσπάθεια εξόντωσης κάθε μη μουσουλμανικού πληθυσμού στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όχι, όταν λέμε ότι ήταν μόνο η αρχή, θέλουμε να δώσουμε έμφαση στο γεγονός ότι οι προσπάθειες της Τουρκίας συνεχίζονται ακόμα και τώρα.

Όχι μόνο με τον ποινικό της κώδικα που τιμωρεί με δέκα χρόνια φυλάκισης οποιαδήποτε αναφορά στη γενοκτονία των Αρμενίων, αλλά και με το ρόλο της μέσω των Αζέρων όσον αφορά στο θέμα του Αρτσάχ. 

Δεν είναι δυνατόν να μην αντιλαμβανόμαστε ότι η Τουρκία προσπαθεί να εξοντώσει συστηματικά κάθε αρνητικό στοιχείο στην περιοχή.

Όλοι μας ξέρουμε ότι οι Αζέροι δεν έγιναν Τούρκοι με τον πόλεμο, αλλά ήταν πάντα Τούρκοι. Ο διαχωρισμός που χρησιμοποιείται είναι όχι μόνο λανθασμένος, αλλά και επικίνδυνος, διότι κρύβει εσκεμμένα την αλήθεια. 

Και κανένας δεν κάνει το ανάλογο λάθος με τους Αρμένιους της Αρμενίας και τους Αρμένιους του Αρτσάχ. 

Πρέπει λοιπόν να επισημάνουμε σε όλους, ακόμα και σε αυτούς που δεν θέλουν να το ακούσουν, ότι το θέμα του Αρτσάχ είναι η συνέχεια της γενοκτονίας των Αρμενίων που δεν έχει πάψει ακόμα και τώρα.

Η Αρμενία και το Αρτσάχ δεν είναι μουσεία του αρμενικού πολιτισμού, αλλά ζωντανές πραγματικότητες στις οποίες πρέπει να δώσουμε την πρέπουσα σημασία, για να μην πεθάνουν με τις προσπάθειες του τουρκικού διπλωματικού ζυγού. 

Δεν έχουμε το δικαίωμα, ως δίκαιοι, να αφήσουμε στους συνεχιστές της γενοκτονίας να καταστρέψουν κι άλλα στοιχεία του αρμενικού πολιτισμού, όπως το έκαναν με το κοιμητήριο με τους παμπάλαιους πέτρινους σταυρούς τους λεγόμενους khatchkar που συμβολίζουν την αρμενικότητα.

Η γενοκτονία των Αρμενίων ως αιχμή του δόρατος

Η γενοκτονία των Αρμενίων είναι ήδη η αιχμή του δόρατος για τις γενοκτονίες που δεν έχουν αναγνωρισθεί ακόμα από τον ίδιο τον θύτη.

 

Χάρη σε αυτόν τον αγώνα για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων και άλλα θύματα, επιζώντες και δίκαιοι μπήκαν στη διαδικασία διόρθωσης που είναι τόσο σημαντική. 

Διότι η αναγνώριση από τα άλλα κράτη δεν είναι το παν, αλλά μόνο και μόνο το πρώτο στάδιο του αγώνα. Για να περάσουμε στο δεύτερο στάδιο, η ποινικοποίηση της μη αναγνώρισης είναι απαραίτητη.

Μπορεί βέβαια σε μερικές χώρες οι λαοί να μην είναι ακόμα έτοιμοι να περάσουν σε αυτό το στάδιο και μερικές φορές αυτό οφείλεται στην έμφαση που δίνουν στην ελεύθερη έκφραση. Πρέπει όμως να ενημερωθούν για το πόσο σημαντικό είναι αυτό το στάδιο για τον όλο αγώνα. 

Η γενοκτονία δεν είναι απλώς ένα έγκλημα, αλλά ένα έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας. Κράτη όπως είναι η Ελβετία και η Σλοβακία το έχουν εμπεδώσει και έχουν νομοθεσία ποινικοποίησης, το Βέλγιο είναι σε καλό δρόμο και στη Γαλλία γίνεται ακόμα ο αγώνας. 

Σιγά σιγά όμως τα κράτη μέσω των λαών τους συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να παραμένουν ουδέτερα σε τέτοιου τύπου θέματα, αλλιώς παίρνουν το μέρος του θύτη.

Η γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι μόνο μία αλλά η αρχική. Κατά συνέπεια η απραξία, η αρχική, έδωσε περιθώριο σε άλλους θύτες να διαπράξουν το δικό τους έγκλημα. 

Ο Κεμάλ είχε συνεχιστής του Χίτλερ ενάντια στους Εβραίους και του Στάλιν ενάντια στους Ουκρανούς. Ακόμα και με τις αναγνωρίσεις, οι θύτες μπορούν να συνεχίσουν εύκολα το έργο τους. 

Γι’ αυτό το λόγο και ο αγώνας της ποινικοποίησης της μη αναγνώρισης πρέπει να δοθεί.

Η Κύπρος αναγνώρισε τη γενοκτονία των Αρμενίων από τα πρώτα κράτη, το 1982 ακόμα και πριν την απόφαση της Ευρωβουλής το 1987. Η Ελλάδα την αναγνώρισε το 1996 μετά την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων το 1994.

Το όλο πλαίσιο είναι θετικό για τον ελληνισμό, απλώς δεν πρέπει να παραμείνουμε στις θέσεις μας, διότι η Τουρκία συνεχίζει όλο και πιο δυνατά τη γενοκτονία της μνήμης, αδιαφορώντας για όλα τα κράτη που έχουν απλώς αναγνωρίσει τη γενοκτονία.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να κινηθούμε και στην Ελλάδα για το θέμα της ποινικοποίησης.

Υπήρξε ήδη στο Κιλκίς ένα συνέδριο αφιερωμένο στην ιδέα της ποινικοποίησης της άρνησης των εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας που αναγνώρισε η Ευρωπαϊκή Ένωση στις 16 Απριλίου 2011. Αλλά αυτές οι προσπάθειες πρέπει να συνεχιστούν και να απαιτηθούν από τους πολιτικούς να τις εκπροσωπήσουν επίσημα. 

Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα υπάρξει μία αλλαγή φάσης στον τομέα των Δικαιωμάτων της Ανθρωπότητας. 

Αν απλώς κοιτάξεις τον χάρτη της γενοκτονίας των Αρμενίων θα κατανοήσεις αμέσως τι σημαίνει σύστημα που εξοντώνει λαό. 

Τίποτα δεν ήταν τυχαίο, όλα ήταν οργανωμένα και τώρα ακόμα δεν παραδέχονται την βαρβαρότητα τους. 

Αλλά εσύ τι κάνεις;

Γενοκτονίες Αρμενίων και Ελλήνων, 

προσβολή για την ανθρωπότητα.

Στήν Ἑλλάδα πότε θά ποινικοποιηθῇ ἡ ἄρνησις των γενοκτονιών της Τουρκιας? 

Το ιδεολογήμα του μεσαίου χώρου.

Η ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ, 

Η ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ 

& 

Ο ΜΕΣΑΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

Νάμαστε πάλι στο εκτρωματικό στο ανόητο όσο και εξωφρενικό και ακατανόητο στους δεξιούς ιδεολόγημα του κέντρου ή μεσαίου χώρου.

Το ιδεολόγημα του μεσαίου χώρου ήταν πάντα ένα από τα βασικά προβλήματα της Νέας Δημοκρατίας. Προσθέτοντας δεξιές θέσεις με αριστερές αντιθέσεις προέκυψε η αδράνειακατά τη διάρκεια της πενταετίας Καραμανλή Β. Αδράνεια που οι Έλληνες την συνόψισαν: “η ΝΔ στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία”. 

Ο «Μεσαίος χώρος» είναι μια «φούσκα». Δεν είναι κοινωνική κατηγορία (όπως η μεσαία τάξη). Δεν είναι πολιτική κατηγορία (όπως ο κεντρώος χώρος). Δεν είναι ιδεολογική κατηγορία (όπως η κεντροδεξιά ή η κεντροαριστερά). Είναι ένα στατικό υποσύνολο της πολιτικής γεωγραφίας: ο «ενδιάμεσος χώρος» ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα…

Η έννοια του «μεσαίου χώρου» είναι «στατική», παραπέμπει στο «λογιστικό ενδιάμεσο» (median) του εκλογικού σώματος, αποτελεί «αδρανές υλικό». Δεν μπορείς ούτε να κυβερνήσεις αποτελεσματικά ούτε να μεταρρυθμίσεις τολμηρά, όταν δεσμεύεσαι από τα φοβικά ανακλαστικά και την ακαμψία του λεγόμενου «μεσαίου χώρου». 

Που, τελικά, δεν είναι ούτε «μεσαίος» ούτε «χώρος». Καθίσταται, όλο και περισσότερο, αδρανές περιθώριο…Και περιλαμβάνει όλους εκείνους που δεν θέλουν ρίξεις, δεν θέλουν τομές, δεν θέλουν «φασαρίες» - θέλουν «μεταρρυθμίσεις», αλλά δεν θέλουν να πειραχθεί τίποτε απ’ όλα εκείνα που τους «βολεύουν». 

Τελικώς «μεσαίος χώρος» κατάντησε να σημαίνει το πιο βαθιά συντηρητικό, το πιο βαλτωμένο, το πιο υποκριτικό κομμάτι τις κοινωνίας.

Οι άνθρωποι του “μεσαίου χώρου” είναι αυτοί που ζούνε πιό πολύ γιατί είναι αυτοί που διακινδυνεύουν λιγότερο Δεν μετράνε την αξία της ζωής με την έντασή της αλλά με την διάρκειά της. Δεν αναρωτιόνται τι θα μπορούσαν να δώσουν στην ζωή, αλλά τι μπορούν να πάρουν απ’ αυτήν. Ξέρουν την τιμή των πάντων και την αξία του τίποτα. 

Ο κόσμος τους είναι ένας κόσμος χωρίς εντάσεις, είναι ένας κόσμος εκτός ιστορίας,γιατί είναι οι εντάσεις που υπάρχουν κάτω από την εξέλιξη εκείνες που παράγουν τα γεγονότα. Είναι οι μετριότητες του Μοντερλάν, οι παλιάνθρωποι του Ζάν-Πώλ Σαρτρ, οι άχρηστοι του Θουκιδίδη, οι άνθρωποι-πυγμαίοιπροσεχτικοί στο να προφυλακτούν απο κάθε συγκίνηση, από κάθε μεγάλο πόνο και κάθε μεγάλη χαρά και από τους συνδεδεμένους με τέτοια ύπαρξη κινδύνους. 

Είναι οι άνθρωποι του «δώστα όλα».

Είναι οι άνθρωποι της μνησικακίας, του παιγνιδιού των κομμάτων, της μικροπολιτικής, των συμβιβασμών, της περιορισμένης δυνατότητας.. 

Είναι οι άνθρωποι του «μεσαίου χώρου», οι μεσαίοι, απολιτικοί, ηθικά και πνευματικά ανάπηροι. Εχουν μεταμορφωθεί σε σκουλήκια που όταν τους πατάνε ζαρώνουν και μετά παραπονιούνται πώς τους ποδοπατούν.

Αντε να κάνεις τολμηρές μεταρρυθμιστικές τομές όταν στηρίζεσαι σε ένα τέτοιο «μεσαίο χώρο». Αντε να τα βάλεις με «διαπλεκόμενα»και «εξωθεσμικά κέντρα», όταν κύριο σημείο αναφοράς της πολιτικής σου είναι η«ευαρέσκεια» ενός τέτοιου «μεσαίου χώρου».

Οι διάφοροι κύριοι και κυρίες που στριμώχνονται στα τηλεπαράθυρα επαναλαμβάνουν σαν τα γραμμόφωνα που τα κουρδίζουν ότι “η Νέα Δημοκρατία ήτανε από ιδρύσεως της ένα κόμμα το οποίο πήγαινε από τη δεξιά μέχρι την κεντροαριστερά”

Δεν μπορούν να καταλάβουν οι καλοί άνθρωποι ότι ιδεολογία ενός κόμματος δεν είναι καλσόν ή καλτσοδέτα να την τεντώνεις όπως σε βολεύει για να ικανοποιείς τις φοβικές σου ανεπάρκειες. 

Προσπαθούν, να πείσουν τους οπαδούς τους, ότι η ιδεολογία είναι «αναχρονιστική» και η παραταξιακή ταυτότητα «άχρηστη» ή «επιζήμια», με άλλα λόγια αντιμετωπίζουν τους ψηφοφόρους ως «εφήμερους πελάτες». 

Οι άνθρωποι που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή δεν είναι “πελάτες”, δεν είναι “μεσαίοι”, δεν είναι “ανενεργός κοινωνικός πολτός”. Είναι οι άνθρωποι που είπαν φτάνει.

Εφτασε η ώρα να πάψουμε να είμαστε σκυφτοί. Έφτασε η ώρα να πάψουμε να κρύβουμε τις ιδέες μας για το έθνος και την πατρίδα. 

Για 44 χρόνια το μεγάλο κομμάτι του ελληνικού έθνους παρακολούθησε την επέλαση της αριστερόστροφης προοδευτικάντζας που διέλυσε την κοινωνία, διαστρέβλωσε τις έννοιες. 

“Την φιλοπατρία” την αποκάλεσε “φασισμό”,την “καταστροφή”, “διαμαρτυρία”, τις“δολοφονίες”, “εκτελέσεις”. Η ΝΔ διέπραξε το σφάλμα αποκήρυξε την ιδεολογία – αλλά έχει μιαν ευκαιρία να το διορθώσει. Την τελευταία…

Η Νέα Δημοκρατία έχει φθάσει στο σημείο κάθε φορά που ψελλίζει πολιτικές θέσεις νααισθάνεται την ανάγκη να απολογείται για να μη δυσαρεστήσει το εμποτισμένο απο τις εκχυδαϊσμένες αριστερες αρλουμπολογίες καρατικοδίαιτο ακροατήριο της.

Τρομάζει με την ιδέα ότι μπορεί τα Botox των ειδήσεων των 8, οι ομοτράπεζοι κοινωνικοί φίλοι του Χριστοφοράκου, η συμορία των κουκουλοφόρων και των ληστών του ΣΥΡΙΖΑ, ή οι πτωχοαλαζονικές οριστερόστοφες προοδευτικάντζες του Φίλιον και του Μπαλταζάρ, που πήγαν την χώρα ανάποδα προς τα πίσω, την κατηγορήσουν για δεξιά στροφή.

Αντί του δυνατού πολιτικού λόγου σε όλα απο την ιστορία, την γλώσσα, την πολιτική η ΝΔ έγινε μαζική. Αυτοκαθησυχάζεται με την σκέψη μίας "σιωπηλής πλειοψηφίας". 

Δεν βλέπει πως η μάζα αυτή είναι πρώτα σιωπηλή και μετά πλειοψηφία ή μάλλον δεν είναι πλειοψηφία παρά σαν σιωπή.Κυριολεκτικά γλύφει την αριστερά. Δεν έχει καταλαβει ότι όλα έχουν αλλάξει. 

Όπως οι μαθητές των τελευταίων θρανίων η ΝΔ παραρακολουθεί το πολιτικό γιγνεσθαι ανίκανη να εκφράσει ουσιαστικό πολιτικό λόγο. Περιορίζεται στις μισές αλήθειες, στην άγονη καταγγελτική πολιτική, που θέτει τον κατήγορο εκτός του προβλήματος και τον απαλλάσει απο κάθε ευθύνη. 

Η Ελληνικότητα σφαγιάζεται και οι δήθεν λεπτεπίλεπτοι άνθρωποι της ΝΔ κοιτάνε αλλού.Η διαβόητοι αριστεροί σύντροφοι με αταβιστικό Αμόκ και θράσος απεργάζονται μετά τον ιστορικό, τον θρησκευτικό αποχρωματισμό της νεολαίας και η ΝΔ σιωπά. 

Η ΝΔ αγωνίζεται να πείσει με αριστερό λαϊκίστικο λόγο τούς Ελληνες ότι είναι το κόμμα του κέντρου και ότι εκπροσωπεί την κεντρο-δεξιά. Αλλά κέντρο ποιου πράγματος; 

Με ποιο πολιτικό θαύμα μία αριστερά χωρίς δεξιά μπορεί να δημιουργήσει ένα πολιτικό κέντρο; Περιορίζεται μόνο σε τσιτάτα τύπου “κοινωνικός φιλευθερισμός” σε αφορισμούς χωρίς νόημα. Σε μία εποχή που τα πάντα ισοπεδώνονται. 

Η ΝΔ με συστολή και ευπρέπεια, με το “σας” και με το “σεις”, διεκδικεί εύσημα καθωσπρεπισμού στην λαίλαπα της ισοπεδωτικής, αλαζονικής αριστεράς σε μία προσπάθεια να μη κοπούν οι γέφυρες διαλόγου μαζί της. Κερδίζει μία ψευδαίσθηση του παρόντος αλλά χάνει το μέλλον. Ένα κόμμα, (η ΝΔ) που δεν σκέπτεται το μέλλον του, αλλά επιβιώνει επειδή συναλλάσεται, είναι οπωσδήποτε κόμμα, αλλά δεν γλυτώνει απο αυτό το οποίο καλλείται να υποστεί. Δηλαδή να χάσει το κόμμα τον σεβασμό των ταλαιπωρημένων, απο την 44χρονη απολυταρχία της αριστεράς, Ελλήνων.

Η ΝΔ δεν μπορεί να καταλάβει ότι οι δύσκολοι καιροί χρειάζονται μεγάλους ανθρώπους. Οι ηγεσίες οδηγούν μιά κοινωνία. Δεν την περιμένουν. Στις ταραχώδεις και απελπισμένες εποχές, εμφανίζεται πάντα μία μορφή στην οποία τα πεπρωμένο εμπιστεύεται να αλλάξει την ροπή των πραγμάτων. Με τους ανθρώπους της να στυμόχνωνται στα διαπλεκόμενα τηλεπαράθυρα, η ΝΔ ακόμη ψάχνεται. 

Οι άνθρωποι της δεν έχουν άλλη εκλογή απο την οικονομοτεχνική προσέγγιση, να παίζουν με τους αριθμούς, να χρησιμοποιούν τον απλοϊκό χωρίς πλατιές ιδέες λόγο που καταλήγει στην παρακμή. 

Η ΝΔ πρέπει να μάθει επιτέλους ότι κάθε πολιτική προϋποθέτει μία δύναμη και κάθε δύναμη προϋποθέτει θέληση. Ένα κόμμα άξιο του ονόματός του είναι πρώτα ένας πολιτικός θεσμός. 

Ένα κόμμα καθοδηγούμενο απο οικονομικά, χρηματικά, η κοινωνικά συνθήματα δεν είναι κόμμα, αλλά ένας συνεταιρισμός εμπόρων. Και μάλιστα ευπαθής και ευάλωτος συνεταιρισμός. 

Εμείς οι Ελληνες πολίτες έχουμε την θέληση, το πάθος έχουμε απαλλαγεί από τα δεσμά του παρελθόντος και αποκτήσαμε την δυνατότητα να σκεφθούμε με δικά μας εργαλεία τον εαυτό μας. 

Περιμέναμε απο την ΝΔ αυτή την θέληση να την κάνει δύναμη και να μας οδηγήσει προς τα εμπρός για μία Ελλάδα νέα. Το κλείσιμο του μάτιου στους ολετήρες της αριστεράς δεν είναι πολιτική. 

Ξεχνάει ότι ο λαός μπορεί να λέει πολλά, αλλά το ενστικτό του είναι αλάθητο, και το ένστικτο του λέει δεν είναι “καλά” παρά με μια πολιτική που τον βοηθά να υπερβεί τον εαυτό του και τον καθιστά κάτι. 

Η ΝΔ δεν έχει καταλάβει, ακόμα, ότι οι απλοί Έλληνες αυτοί που υπέφεραν την αριστερή πανούκλα του “μπάτε σκύλοι αλέστε” έχουν κάνει την υπέρβαση και περιμένουν η υπέρβαση αυτή να γίνει δύναμη για ανατροπή και πράξη για απαλλαγή από τις δοξασίες του παρελθόντος που έφεραν την Ελλάδα στον πάτο. 

Για πρώτη φορά βρίσκει διέξοδο με ένα τρόπο συνθετικό ή πνευματικότητα, η πίστη ενός λαού, εκφραζόμενη μέσα απο την αντισταση στην ισοπεδωτική αριστερά. Ας κάνουν μία βόλτα, οι άνθρωποι της Ν.Δ σε κανα καφενείο να δουν ότι, επι τέλους ο Έλληνας βρήκε φωνή και αντίλογο στο μονόλογο της αριστεράς. 

Σε αντίθεση με την ΝΔ κόμμα με κουλτούρα απάντήσεων, η Χρυσή Αυγή είναι το κόμμα των ερωτημάτων. 

Η Χρυσή Αυγή τολμά να περάσει απο το “Καυδιανά δίκρανα” των ερωτημάτων γι αυτό και το μέλλον της ανήκει. 

maximos