Η “Δημοκρατία” των αγορών - Άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου

«Λευτεριά, Λευτεριά, σχίζει, δαγκάνει

τους ουρανούς το στέμμα σου. Tο φως σου,

χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου.

Πεταλούδες χρυσές οι Aμερικάνοι,

λογαριάζουν πόσα δολάρια κάνει

σήμερα το υπερούσιο μέταλλό σου»

Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Προφητικά τα λόγια του ποιητή για τις ημέρες που έρχονται με την κυριαρχία του χρήματος επάνω και σε αυτή την ίδια την Ελευθερία, το υπέρτατο Ιδανικό. Όμως, ο Καρυωτάκης ήταν αριστερός, έτσι μας λέει η κόκκινη χούντα που εξουσιάζει ιδεολογικά και πολιτικά τον Λαό μας! Αριστερός και ο Καρυωτάκης και ο Κωστής Παλαμάς και ο Σικελιανός και ο Σεφέρης όλοι τους… και ποιος είναι δυνατόν να έχει αντίρρηση απ’ όλους αυτούς μέσα από τον τάφο του;

Πεταλούδες χρυσές οι αμερικάνοι που λογαριάζουν με δολάρια την ελευθερία γράφει στον στίχο του, ο Καρυωτάκης, ο οποίος βέβαια δεν είναι αριστερός και όπως γράφει το γνωστό λογοτεχνικό περιοδικό, “Οδός Πανός” στο τεύχος, που κυκλοφορεί στην σελίδα 30 και σε άρθρο του κ. Καραμολέγκου “ο Καρυωτάκης, άλλωστε, ήταν δεξιών και φιλοβασιλικών πολιτικών πεποιθήσεων”.

Μετά την εποχή του Συνταγματικού "πατριωτισμού" ζούμε τις ημέρες του "πατριωτισμού" του... χρήματος!

Την απόλυτη κυριαρχία του χρήματος και μάλιστα ενός χρήματος το οποίο δεν αντιπροσωπεύει την πραγματική οικονομία, αλλά το “παζάρι” νομισμάτων και μετοχών, επί της ελευθερίας την ζήσαμε πρόσφατα με τα όσα συνέβησαν στην Ιταλία. Στην Ιταλία όπου ο πρόεδρος Ματαρέλα αρνήθηκε κατ’ αρχάς να εγκρίνει την κυβέρνηση των πλειοψηφούντων κομμάτων προς χάριν όπως κυνικά δήλωσε του ευρώ! Το παρακάτω απόσπασμα από την δήλωσή του είναι χαρακτηριστικό:

“Είχε προκύψει πλειοψηφία της Λέγκα και των Πέντε Αστέρων. Ευνόησα την προσπάθειά τους, περιμένοντας να ολοκληρώσουν το πρόγραμμά τους και να το εγκρίνουν τα μέλη των δυο κομμάτων … Η αβεβαιότητα της στάσης μας για το ευρώ προκάλεσε συναγερμό σε ξένους και Ιταλούς επενδυτές… Έχω την υποχρέωση, βάσει του Συντάγματος, να προστατέψω τις αποταμιεύσεις των Ιταλών.”

Τελικά, ενέκρινε την κυβέρνηση των δύο αυτών κομμάτων και όλα είναι ανοικτά στο σκληρό παιχνίδι μέσα στους κόλπους της ευρωζώνης το οποίο έχει ακόμη μπροστά του πολύ δρόμο, ένα παιχνίδι το οποίο ασφαλώς και αφορά και την Πατρίδα μας. Ξεχώρισα από όσα εγράφησαν σχετικά με την στάση του Ματαρέλα το παρακάτω:

“ΝΕΑ - ΠΕΠΗ ΡΑΓΚΟΥΣΗ - ΟΙ ΔΥΟ ΣΙΚΕΛΟΙ: “Εμμέσως για την πατρίδα, δηλαδή για τους πολίτες της χώρας, μίλησε και ο Ματαρέλα στο διάγγελμά του με το οποίο ανακοίνωσε την άρνησή του να δεχθεί για υπουργό Οικονομικών έναν άνθρωπο που έχει δηλώσει την αντίθεσή του στο ευρώ. «Θεώρησα χρέος μου να προστατεύσω τις οικονομίες των Ιταλών» διευκρίνισε. Και αυτή είναι μια σύγχρονη αντίληψη για την έννοια της πατρίδας που απομακρύνει τα εθνικιστικά φαντάσματα. Διότι αναφέρεται σε ανθρώπους και όχι σε ιδεολογήματα.”

Αποκάλυψη πλήρης! Η σύγχρονη αντίληψη για την “Πατρίδα” είναι το χρήμα, οι τράπεζες και η αντίληψη αυτή απομακρύνει τα … “Εθνικιστικά φαντάσματα”! Γιατί το χρήμα είναι σύμφωνα με την αντίληψη αυτή “άνθρωποι” και το Έθνος Ιδεολόγημα! Ιδού το ιδεολόγημα της “παγκοσμιοποί- ησης” ενώπιον μας σε όλες του τις εφιαλτικές διαστάσεις.

Το χρήμα ενάντια στον εθνικό νόμο

Ο σοφός νομοθέτης της Αιώνιας Πολιτείας της Σπάρτης, ο Λυκούργος, στον περίφημο νόμο του απαγόρευσε στην Σπάρτη να υπάρχουν χρυσά και αργυρά νομίσματα. Ο Ριχάρδος Βάγκνερ στην επική τριλογία του τοποθετεί όλα τα δεινά του κόσμου στον χρυσό, στο χρήμα. Και ο προφήτης του 20ου αιώνος, ο Σπένγκλερ, βλέποντας την πορεία των πραγμάτων έγραφε στις αρχές του 20ου αιώνος:

«Οι ιδιωτικές δυνάμεις της οικονομίας επιθυμούν ανοικτούς δρόμους για την απόκτηση μεγάλων πόρων. Καμιά νομοθεσία δεν πρέπει να τους εμποδίζει στο δρόμο τους. Θέλουν να κάνουν τους νόμους οι ίδιοι, σύμφωνα με τα συμφέροντά τους και για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούν το εργαλείο που οι ίδιοι κατασκεύασαν, την δημοκρατία, το επιδοτούμενο κόμμα. Ο νόμος έχει ανάγκη για ν’ αντισταθεί στην επιδρομή αυτή, από μια υψηλού επιπέδου παράδοση, η οποία αντλεί ικανοποίηση, όχι από την συσσώρευση πλούτου, αλλά από την αποστολή της αληθινής διοίκησης, πέρα και πάνω από τα πλεονεκτήματα του χρήματος. Μια δύναμη μπορεί ν’ ανατραπεί μόνο από μία άλλη δύναμη, όχι από μια αρχή, και μόνο μια δύναμη που μπορεί ν’ αντιμετωπίσει το χρήμα έχει απομείνει. Το χρήμα ανατρέπεται και καταργείται από το αίμα.» Όσβαλντ Σπένγκλερ - “Η Παρακμή της Δύσεως”

Το “Αίμα”, δηλαδή το Έθνος, η Πατρίδα, η Παράδοση ενάντια στο χρήμα και το κέρδος. Το χρήμα, που ποδηγετεί πλέον και τον νόμο, ο οποίος πρέπει να υπηρετεί το Ιδανικό του Εθνικού Κράτους και ΟΧΙ τα σάπια ιδεολογήματα μιας… παγκόσμιας κοινωνίας χωρίς ταυτότητα, χωρίς πολιτισμό, μιας απέραντης καταναλωτικής αγέλης.

Η οικονομία δεν είναι η μοίρα μας!

Τρεις περίπου δεκαετίες μετά τον Σπένγκλερ ο Ιούλιος Έβολα κρίνοντας το μεταπολεμικό παγκόσμιο γίγνεσθαι και την απάτη της δήθεν αντιθέσεως μεταξύ καπιταλισμού και μαρξισμού διαπίστωνε ότι για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται μια ολοκληρωτική απόρριψη της αρχής ότι “η οικονομία είναι η μοίρα μας” και έγραφε: “Τίποτα δεν είναι πιο προφανές από το ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι το ίδιο ανατρεπτικός όσο και ο Μαρξισμός. Η υλιστική άποψη της ζωής στην οποία και τα δύο συστήματα βασίζονται είναι πανομοιότυπη. Και των δύο τα ιδεώδη είναι ποιοτικά ίδια, οι αρχές τους συνδέονται με έναν κόσμο του οποίου το κέντρο είναι η τεχνολογία, επιστήμη, παραγωγή, «παραγωγικότητα» και «κατανάλωση». Και όσο μιλάμε μόνο για οικονομικές τάξεις, κέρδος, μισθούς και παραγωγή, και όσο πιστεύουμε ότι η ανθρώπινη πρόοδος μετράται από τον βαθμό του πλούτου ή της φτώχειας, τότε είμαστε πολύ μακριά από αυτό που είναι ουσιώδες… Η αφετηρία αντιθέτως πρέπει να είναι η ολοκληρωτική απόρριψη της αρχής που διατυπώθηκε από τον μαρξισμό και η οποία συνοψίζει την παγκόσμια ανατροπή σήμερα: Η οικονομία είναι η μοίρα μας. Πρέπει να διακηρύξουμε με ένα ασυμβίβαστο τρόπο ότι σε ένα κανονικό πολιτισμό η οικονομία και τα οικονομικά συμφέροντα-εννοούμενα σαν υλικές ανάγκες καθώς και τα λίγο ή πολύ τεχνητά συμπληρώματά τους – πάντα είχαν και πάντα θα έχουν μια δευτερεύουσα λειτουργία.”

Ασφαλώς και επιβάλλεται σε ένα Κράτος Εθνικό, μία οικονομία Εθνική, η οποία θα εξασφαλίζει στον λαό την επιβίωσή του και στο Έθνος την δυνατότητα να υπερασπιστεί την κυριαρχία του. Όμως όλα είναι μάταια και πάνε χαμένα εάν τα οικονομικά συμφέροντα και μάλιστα μιας οικονομίας επίπλαστης, όπως είναι η σύγχρονη χρηματοπιστωτική, επιβληθεί στην εθνική ανάγκη για ανάπτυξη αξιοπρέπεια και δημιουργία.

Η παγκόσμια ανατροπή σε έναν κόσμο που σαπί- ζει είναι να αρνηθείς αυτήν την ίδια την ουσία της σήψεως και της διαφθοράς, δηλαδή την κυριαρχία της ύλης επί του πνεύματος, της οικονομίας επί της πολιτικής, των αγορών απέναντι στην Λαϊκή Κυριαρχία και την Εθνική Ανεξαρτησία. Η Ελλάδα πρέπει να ζήσει, αλλά καμιά ζωή δεν έχει αξία αν είναι μια χαμοζωή μέσα στην λάσπη και στο έλεος των τοκογλύφων.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος

Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ @ ΑΡΙΣΤΕΡΑ.....ΡΕ ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ.

«Η αθάνατη ελληνική φυλή

...Κανένας σοφός η άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός... Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», ανάμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ’ άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή. 

Μα ότι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμία αξία. [...] Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. 

Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ’ αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. [...] Μεθαύριο θα τραβήξουμε στις εκλογές. 

Το πρώτο ράπισμα πρέπει να δοθεί στο δημοψήφισμα, με την οριστική καταδίκη του φιλοβασιλισμού και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας. Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά; Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας».

Άρης Βελουχιώτης (απ' τον λόγο της Λαμίας).

Διανοείστε σήμερα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων ίσως, κάποιον κομμουνιστή να μιλά για ελληνική φυλή, πατρίδα, έθνος κ.λπ.; Όχι βέβαια. Όλα αυτά συνιστούν ρατσιστικές και εθνικιστικές αντιλήψεις. Όλοι οι λαοί και οι άνθρωποι είναι ίδιοι, ανεξαρτήτως, πολιτισμού, πατρίδος και χρώματος...

Όπα! Και χρώματος είπαμε;

Ναι, σωστά. Το χρώμα δεν έχει καμμία σημασία (και σοβαρολογούμε).

Για μια στιγμή όμως...

Αλήθεια, τί πίστευε άραγες το ΚΚΕ μόλις λίγες δεκαετίες πριν για τους έγχρωμους, που σήμερα σκίζει τα ρούχα του για λογαριασμό τους;

Η βία της εξουσίας

Kυριάρχησε στην ειδησεογραφία, η επίθεση στον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, απο εξοργισμένους πολίτες, την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Σύσσωμος ο «πολιτικός κόσμος» καταδίκασε την επίθεση, μας λένε τα κανάλια. Και ο Πρωθυπουργός σήκωσε διαδικτυακό μήνυμα και την καταδίκασε. Και οι υπόλοιποι (Βούτσης, υπούργοι, ΝΔ, ΚΚΕ, κλπ) επίσης, εξέφρασαν την καταδίκη τους για τα σπρωξίματα και τις δυο τρεις «ψιλές» που έπεσαν. Και καλά έκαναν. Δεν μπορεί  να μην καταδικάζει το κράτος πράξεις βίας. Ή ΜΠΟΡΕΊ;

Εξηγήστε μου, γιατί αυτό το κράτος, αυτός ο «σύσσωμος πολιτικός κόσμος»

1. δεν καταδίκασε ΠΟΤΕ την δολοφονία των δύο Χρυσαυγιτών στο Ν.Ηράκλειο και τον πολυτραυματισμό του Αλέξ. Γέροντα που χρειάστηκε κάπου 18 χειρουργεία για να γλυτώσει;

2. δεν καταδίκασε ΠΟΤΕ τις επιθέσεις και ξυλοδαρμούς που έχουν υποστεί βουλευτές της Χρυσής Αυγής κατά καιρούς; Ένας εκ των οποίων, είναι και σε προχωρημένη ηλικία όπως κι ο Μπουτάρης...

3. δεν καταδίκασε ΠΟΤΕ τις επιθέσεις εναντίον των εκλεγμένων της Χρυσής Αυγής στο Παλαιό Φάληρο, στον Άλιμο, στην Κρήτη;

4. δεν καταδίκασε ΠΟΤΕ τους δεκάδες ξυλοδαρμούς που έχουν υποστεί διάφορα στελέχη; (ανάμεσά τους συναγωνιστής του Πειραιά που οι γιατροί του έκοψαν κομμάτι από το συκώτι για να σωθεί, ένας άλλος συναγωνιστής παραλίγο να καεί ζωντανός και βέβαια μην ξεχνάμε τους τραυματισμούς με σφυριά των συναγωνιστών στον Ασπρόπυργο)

5. δεν καταδίκασε ΠΟΤΕ τις ανατινάξεις, εμπρησμούς, βανδαλισμούς των γραφείων μας; (Πειραιά, Ασπρόπυργο, Μαρούσι, Κρήτη, κλπ)

6. δεν καταδίκασε ΠΟΤΕ την επίθεση των αριστερών κατσαπλιάδων στα κεντρικά γραφεία μας στην Μεσογείων;

7. δεν καταδίκασε ΠΟΤΕ τους εμπρησμούς αυτοκινήτων συναγωνιστών; (κάποιοι μάλιστα έγιναν, ενώ το όχημα είχε πωληθεί!!)

Για όλα αυτά, ο «πολιτικός κόσμος» δεν είδε, δεν άκουσε, δεν καταδίκασε. Είναι σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος πολιτικός κόσμος που έχει διαδηλώσει στους δρόμους φωνάζοντας το αναρχοαριστερό σύνθημα: «Βία στην βία της εξουσίας». Τώρα γιατί καταδικάζουν; Και ο Μπουτάρης, εξουσία είναι!

Και έχει ασκήσει λεκτική βία εναντίον των πολιτών. Με δηλώσεις που υπερασπίζεται χυδαία τον σφαγέα Κεμάλ! Ακόμη, προσβάλλει (αντισυνταγματικά) τα χριστά ήθη των πολιτών με τα Gay Pride καμώματά του. Με δηλώσεις υπέρ της «Μακεδονίας» των Σκοπίων και άλλα πολλά, σοβαρά και προκλητικά. Ο Μπουτάρης είναι βέβαιον ότι είναι ένοχος ρητορικής μίσους εναντίον των Ελλήνων.

Το δυστύχημα δεν είναι ότι προπηλακίστηκε ένας Δήμαρχος. Το δυστύχημα είναι ότι τόσο προκλητικά ανθελληνικά στοιχεία, τόσο αντικοινωνικά άτομα καταφέρνουν με την στήριξη ενός βρωμερού πολιτειακού συστήματος να γίνονται Δήμαρχοι.

Άρθρο του "Μυρμιδόνα" στην  "Εμπρός"

Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να

δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700 ευρώ και να

μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί

ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο

γραφείο του αφεντικού σου»

«Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις

ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε

προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω

από τα σαράντα»

«Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν

τα πας στην θάλασσα γιατί η

βενζίνη άγγιξε το 1.75 και πρέπει να

κάνεις περικοπές»

«Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ

για μετά από δύο μήνες και όταν

πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών»

«Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις

μόνος στο σπίτι μετά τις 9»

«Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις

υποστεί του κόσμου τις

μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα

για να μπεις σε μια σχολή και να

βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος»

«Βία είναι να παρακολουθείς τα

σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν

παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους,

να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να

τελειώνουν με ένα ζήσαμε εμείς καλά και

αυτοί καλύτερα»

«Βία είναι να πληρώνεις 1.40 ενώ

περιμένεις μια ώρα ένα λεωφορείο που

όταν φτάνει χωράς μόνο στα πόδια του

οδηγού»

«Βία είναι να σε παίρνουν 20 τηλέφωνα

την μέρα από εισπρακτικές εταιρίες

επειδή καθυστέρησες την δόση του

στεγαστικού»

«Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το

φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα

λεφτά ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν

παιδεία»

«Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς

σου να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα

ποσοστά του κόμματος τους ενώ εσύ

αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου»

«Βία είναι ενώ σου ζητούν να πληρώσεις

επίδομα αλληλεγγύης να διαβάζεις ότι

οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και

να εισπράξουν από το 1995»

«Βία είναι να είσαι 45 χρονών, να

δουλεύεις και να πληρώνεις μια ζωή και

να καταντήσεις να ζεις από την σύνταξη

των γονιών»

«Βία είναι το παραμύθιασμα από τα μέσα

ενημέρωσης που συγκαλύπτουν ή

αποκαλύπτουν ανάλογα με τα deal που

γίνονται κάτω από το τραπέζι και τις

επιχορηγήσεις»

«Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη

φορά και το όργανο της τάξεως να σου

λέει μην ελπίζετε πολλά, αφού δεν

ήσασταν μέσα πάλι καλά να λέτε»

«Βία είναι να σου στερούν το δικαίωμα

της διαμαρτυρίας, να τρως τόνους τα

χημικά και να σε αναγκάζουν σε σιωπή

παρακρατικοί, αντιεξουσιαστές,

 πληρωμένοι ή

προστατευόμενοι από όπου και αν

προέρχονται»

«Βία είναι να πληρώνεις  διόδια

για να διανύσεις μια απόσταση 100 χιλ και

ταυτόχρονα να κάνεις τάμα στον Άγιο

Χριστόφορο να φθάσεις ζωντανός»

«Βία είναι να βλέπεις όσους

εμπλέκονται σε σκάνδαλα πάσης φύσεως

να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να

παρουσιάζονται στην δικαιοσύνη όποτε

θέλουν και αν τελικά παραπεμφθούν να

συνεχίζουν το έργο τους μέσα από την

φυλακή»

«Βία είναι να ακούς τον Πρωθυπουργό και

τους βουλευτές να ανησυχούν για την

βία μόνο όταν αγγίζει το δικό τους

σπίτι και να ανακοινώνει επιτροπές

στις οποίες ο κάθε βουλευτής θα

πληρώνεται με 245 ευρώ για να παραβρεθεί

στην συζήτηση»

«Βία είναι να ζεις την κάθε μέρα σαν

τελευταία. Όχι για να την ζήσεις στο

έπακρο αλλά επειδή απλά δεν ξέρεις τι

θα υπάρχει αύριο και δεν έχεις λεφτά

για μεθαύριο»

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣΕΙΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΑ ΟΤΙ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΙ  ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΠΙΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ

Γιατί δεν έχουν βρεθεί ακόμα οι δολοφόνοι του Γ. Φουντούλη και του Μ. Καπελώνη;

Με τις «ταυτοποιήσεις» για την επίθεση στον Μπουτάρη να είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο, ο δημοσιογράφος Χαρβαλιάς έκανε ένα άκρως εύστοχο σχόλιο για το όλο ζήτημα στην εφημερίδα "Δημοκρατία", σημειώνοντας ότι «οι αστυνομικές αρχές έχουν φθάσει να επιδεικνύουν ένα είδος υπερβάλλοντος ζήλου που δεν έχουν επιδείξει σε άλλες περιπτώσεις, ακόμα και σε πολύ σοβαρότερες», σημειώνοντας ότι όλα αυτά δίνουν την εντύπωση (και όχι μόνο…) πως επιχειρείται «πολιτική εκμετάλλευση του γεγονότος και συντήρησή του για λόγους επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων».

Όπως ευστόχως σημειώνει ο δημοσιογράφος «ουδέποτε “ταυτοποιήθηκαν οι υπεύθυνοι για τον άγριο ξυλοδαρμό του Κωστή Χατζηδάκη. Ατόνησε, έπειτα από κάποιες συλλήψεις, η έρευνα για τους υπαίτιους της επίθεσης στον Γιώργο Κουμουτσάκο. Και βεβαίως παραμένουν ασύλληπτοι οι δράστες της αποτρόπαιης εν ψυχρώ εκτέλεσης δύο νεαρών μελών της Χρυσής Αυγής».

Σε αυτά, εμείς να συμπληρώσουμε την μη «ταυτοποίηση» των δραστών της επιθέσεως κατά του Συναγωνιστή Γεώργιου Γερμενή στο Μαρούσι, επίθεση για την οποία το καθεστώς συγκρατήθηκε με δυσκολία για να μην ξεσπάσει σε πανηγυρισμούς, αλλά και άλλες πολλές επιθέσεις με διάφορες μεθόδους (από ρόπαλο, μέχρι τσεκούρι και περίστροφο) που έχουν κατά καιρούς διεξαχθή κατά γραφείων, μελών, υποστηρικτών και φίλων της Χρυσής Αυγής.

Όλα, όπως εύστοχα τονίζει ο Χαρβαλιάς, γίνονται προκειμένου «το ιδιόρυθμο γεροντοφρικιό που υποδύεται τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης να προβάλλεται ως άλλος… Λαμπράκης, μάρτυρας της δημοκρατίας, αγωνιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πάει λέγοντας».

Σε κάθε περίπτωση το ερώτημα του δημοσιογράφου παραμένει και το παραθέτουμε αυτούσιο: «Ποια είναι, λοιπόν, τα κριτήρια στην Ελλάδα για να κάνει η Αστυνομία σχολαστικά την δουλειά της; Μήπως οι ανάγκες ενός ανέξοδου κυβερνητικού σόου;».

Απλώς, να συμπληρώσουμε ότι αυτό δεν είναι πρωτοτυπία της κυβερνήσεως Σύριζα - Ανέλ, αλλά μια σταθερή νόρμα στις σχέσεις αγαστής συνεργασίας μεταξύ των παρακρατικών της εξωκοινοβουλευτικής (;) αριστεράς με το καθεστώς - δήμιο των Ελλήνων.

«Κυρίαρχος λαός»; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;

Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση «η κυριαρχία ανήκει στο λαό»; Όλοι επικαλούνται τον «κυρίαρχο λαό» και την «βούληση του λαού που πρέπει να γίνει σεβαστή» και την «νωπή λαϊκή εντολή» κλπ. 

Υποτίθεται με τις εκλογές αποτυπώνεται η «βούληση του λαού» και αποδεικνύεται η «κυριαρχία του λαού» ή η «λαϊκή κυριαρχία». Αυτή υποτίθεται είναι η έννοια της δημοκρατίας. 

Η «λαϊκή ετυμηγορία» που προκύπτει από τις εκλογές αποτελεί την ραχοκοκαλιά κάθε κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η ετυμολογία άλλωστε, της λέξης δημοκρατία, γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι ότι ο λαός (δήμος) είναι αυτός που έχει την δύναμη (κράτος). 

Πρόκειται, δηλαδή, για ένα σύστημα κυβέρνησης στο οποίο η κυριαρχία ασκείται, έμμεσα, από τον λαό.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η Ιταλία είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία , δηλαδή, ένα κράτος του οποίου η εκπροσώπηση της λαϊκής βούλησης γίνεται μέσω των εκλογών, από τις οποίες σχηματίζεται το εκάστοτε κοινοβούλιο. 

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται από το Κοινοβούλιο (όργανο έκφρασης της λαϊκής βούλησης) που με τη σειρά του έχει εκλεγεί από τους πολιτικά δραστήριους πολίτες που αποφάσισαν να εκφράσουν τις πολιτικές ιδέες τους μέσω της ψήφου τους. Τελικά ο κόμβος που δημιουργείται δεν είναι ούτε πολιτικός, ούτε τεχνικός, αλλά αυστηρά δεοντολογικός. 

Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο Α (λαός) εκλέγει και εμπιστεύεται για τα θέματα λήψης αποφάσεων που επηρεάζουν το έθνος, τον Β (Κοινοβούλιο), ο οποίος με τη σειρά του εκλέγει τον Γ (Πρόεδρος Δημοκρατίας). Τελικά, είναι σαν ο Γ να έχει εκλεγεί από τον Α και συνεπάγεται ότι ο Γ είναι νόμιμο να παίξει αυτόν τον ρόλο όχι απευθείας από τον A αλλά μέσω του Β.

Για να το κάνουμε πιο πρακτικό, και σε σύγκριση με το ιταλικό παράδειγμα, μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε ότι η κυριαρχία είναι η πηγή της νομιμότητας της εξουσίας των συνταγματικών οργάνων, στην πραγματικότητα κάθε συνταγματικό όργανο είναι τέτοιο και μπορεί να ασκήσει τη λειτουργία του, γιατί βρίσκει τη νομιμότητα και την πρώτη πηγή στο λαό. 

Επομένως, δεν υπάρχει κανένα όργανο που να είναι ξένο προς τη λαϊκή κυριαρχία. Για το λόγο αυτό τα συνταγματικά όργανα ονομάζονται επίσης κυρίαρχα όργανα. Με αυτό, ο νομοθέτης θέλησε να δώσει σε όλους τους πολίτες την ευκαιρία να συμμετάσχουν άμεσα ή έμμεσα στις κυβερνητικές αποφάσεις. Αυτή η δυνατότητα άμεσης δημοκρατίας ασκείται από τους πολίτες μέσω του δικαιώματος της ψήφου. 

Έτσι, ένας λαός, μορφωμένος ή με άγνοια, όταν ψηφίζει τους εκπροσώπους της πολιτικής του βούλησης (βουλευτές) , αυτοί έχουν ηθικό καθήκον να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των ψηφοφόρων. Είτε αυτά τα συμφέροντα μπορεί να είναι τρελά και να ζητάνε να γίνουν αποικίες στο φεγγάρι, ή να χωριστεί η Ιταλία σε μικρο-κράτη ή να γυρίσει πίσω στην φεουδαρχία, όλα αυτά είναι προβλήματα με τα οποία οι ίδιοι άνθρωποι θα βρεθούν αντιμέτωποι αργότερα, σκεπτόμενοι εάν έπραξαν καλά ή όχι και εάν η επιλογή των εκπροσώπων αυτών ήταν σωστή ή όχι.

Η σημασία της έννοιας «κυρίαρχος λαός» σημαίνει ότι: η πλειοψηφία εκλέγει τους ανθρώπους που παίρνουν τις αποφάσεις,σωστές ή λάθος, αλλά στο τέλος θα είναι ο ίδιος ο λαός που θα κερδίσει ή θα χάσει. Εκτός από προφανείς επιθέσεις στην ακεραιότητα του ιταλικού Συντάγματος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί να λειτουργήσει ως «θεματοφύλακας» των αποφάσεων του λαού, σαν να έχει να κάνει με ένα άτομο ανίκανο να κρίνει και να αποφασίσει σωστά, διότι δουλειά του δεν είναι η εποπτεία των πολιτικών επιλογών που εκφράζονται με την ψήφο των πολιτών. 

Εάν ο ιταλικός λαός έχει επιλέξει κάποιους πολιτικούς ηγέτες, είναι επειδή τους εμπιστεύεται ανεξάρτητα από τις «συμβουλές» του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας. 

Σε διαφορετική περίπτωση, αν ένας λαός είναι «ανίκανος» να αποφασίσει σωστά, και η κρίση του πρέπει να «εποπτεύεται», τότε, η φράση «κυρίαρχος λαός» μοιάζει με ανέκδοτο. Ο λαός, όχι «κυριαρχία» δεν έχει, αλλά προφανώς, βρίσκεται σε μερική ή πλήρη ανικανότητα, οπότε πρέπει να μπει σε καθεστώς«δικαστικής συμπαράστασης». 

Ό,τι ισχύει δηλαδή, για άτομα που έχουν από γεννήσεως κάποια διανοητική ή ψυχική υστέρηση ή διαταραχή ή σταδιακά την παρουσιάζουν. Η ψυχική ή διανοητική αυτή διαταραχή έχει ως συνέπεια την ολική ή μερική αδυναμία ενός ατόμου να φροντίζει μόνο του για τις υποθέσεις του. Οπότε, προκειμένου να «προστατευθεί» το αληθινό συμφέρον του «συμπαραστατέου» αναλαμβάνει την φροντίδα των υποθέσεών του ο «δικαστικός συμπαραστάτης». Του οποίου το έργο εποπτεύει με την σειρά του το «εποπτικό συμβούλιο». Και στην περίπτωση των κρατών της Ευρώπης, όλοι ξέρουμε ποιο είναι αυτό.

ΠΗΓΗ:εδώ

Το ιστορικό ψεύδος περί καταγωγής του Κεμάλ Ατατούρκ απ' τη Θεσσαλονίκη και η αλήθεια για το «γιαλαντζί» σπίτι του

Η πομακική εφημερίδα «Ζαγάλισα» καταρρίπτει τον τουρκικό μύθο: Ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη

Μια πομακική εφημερίδα, η «Ζαγάλισα» φέρνει στο φως, μετά από μεγάλη επιτόπια έρευνα, την αλήθεια για τον κατασκευασμένο μύθο σχετικά με το σπίτι του Κεμάλ. 

Οι Τούρκοι ήθελαν ένα σημείο «προσκυνήματος» στην Θεσσαλονίκη και οι Έλληνες, πάντα «γενναιόδωροι» τους το έδωσαν για να φέρουν σε πέρας την προπαγάνδα τους. 

Ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί «γραμμή», ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ «Τούρκων» της Ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο… σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το …σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!

Σε πολλά φύλλα των τουρκόφωνων εφημερίδων καταχωρούνται όλο και πιο συχνά φωτογραφίες από συλλόγους και μειονοτικά σχολεία της Θράκης τα οποία επισκέπτονται το …σπίτι του μεγάλου ηγέτη! Έχει γίνει πλέον της μόδας για κάθε «Τούρκο» της Θράκης! Μόνο που το προσκύνημα είναι σε μαϊμού μέρος…

Ο Κεμάλ, δεν γεννήθηκε στην κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη της εποχής εκείνης (δεν ήταν «πρωτευουσιάνος» όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο Τουρκικός εθνικισμός), αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά, την Χρυσαυγή, όπου μέχρι τα οκτώ περίπου χρόνια του φύλαγε αγελάδες και πρόβατα στους γύρω λόφους! Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο. Φυσικά σε καμιά τουρκική βιογραφία ή εγκυκλοπαίδεια δεν θα διαβάσετε αυτή την αλήθεια.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Η Ζαγάλισα εδώ και πολλούς μήνες έχει ξεκινήσει μία μεγάλη επιτόπια (και βιβλιογραφική) έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας (ένα τμήμα μόνο) παρουσιάζονται σε αυτό το φύλλο και οι αναγνώστες μας, θα μάθουν αλήθειες που θα αλλάξουν την εικόνα που είχαν για τα πράγματα και για άλλη μια φορά θα αποδειχθεί το πόσο εύκολα οι Τούρκοι, χρησιμοποιούν το ψέμα για να πετύχουν τους στόχους τους.

Η αλήθεια όμως δεν κρύβεται και για να χρησιμοποιήσουμε μια δική τους παροιμία «Ο ήλιος δεν κρύβεται με την λάσπη»!

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΥΣΑΥΓΗ

Όταν οι χριστιανοί Ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες πρωτοήρθαν (1922) στο Σαρίγερ (σήμερα Χρυσαυγή), οι Τούρκοι του χωριού δεν είχαν φύγει ακόμα. Έφευγαν σταδιακά κατά ομάδες και χρειάστηκε ένας περίπου χρόνος για να φύγει και η τελευταία οικογένεια. Στο διάστημα αυτό συγκατοίκησαν χριστιανοί πρόσφυγες και ντόπιοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, αναπτύχθηκαν και κάποιες φιλίες παρά τις εντάσεις της εποχής. Από τους ντόπιους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού έμαθαν οι Έλληνες ότι, ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στο χωριό αυτό και μέχρι περίπου οκτώ χρονών είχε μεγαλώσει εκεί. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Χρυσαυγή, ζούσε και η γριά μαμή που τον είχε ξεγεννήσει (η Φατμέ Χανούμ), η οποία πρέπει να πέθανε γύρω στο 1911.

Τότε, αρχές της δεκαετίας του 1920, ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε προλάβει να δημιουργήσει το μύθο ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και έτσι ήταν πολύ φυσικό να γνωρίζουν όλοι και να λένε την αλήθεια.

Στο σπίτι στο Σαρίγερ, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ, εγκαταστάθηκε η οικογένεια του πρόσφυγα από την ανατολική Θράκη Ανδρέα Στάθη, ο οποίος αργότερα έγινε και πρόεδρος του χωριού Χρυσαυγή. Μάλιστα, οι συγχωριανοί του αστειευόμενοι επειδή εγκαταστάθηκε στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, τον φώναζαν με το παρατσούκλι «Κεμάλ» ! Ο Α. Στάθης πέθανε το 1979 στην Χρυσαυγή. 

Το σπίτι του Κεμάλ ήταν χτισμένο από πέτρες και πλιθιά και ήταν διώροφο. Στον επάνω όροφο είχε δύο δωμάτια και κάτω το χαγιάτι. Είχε και αυλή. Βρισκόταν στην άκρη του χωριού μακριά από το τζαμί και δεν ανήκε στην κατηγορία των πλούσιων, αλλά των φτωχών σπιτιών. Ήταν χτισμένο κολλητά με άλλα δύο σπίτια. 

Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάτοικοι, πριν μεταναστεύσουν, θυμούνταν ότι σε νεαρή ηλικία έβοσκαν με τον μικρό Κεμάλ πρόβατα και αγελάδες γύρω από το χωριό. Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του. Όμως, στη συνέχεια χωρίς να γνωρίζουν γιατί, η μητέρα του τον πήρε και έφυγαν στη Θεσσαλονίκη.

Οι τοίχοι του σπιτιού του Κεμάλ σώζονταν σε ύψος μισού περίπου μέτρου μέχρι τις αρχές του 1980. Τα σπίτι του όπως και τα υπόλοιπα του χωριού τα είχαν γκρεμίσει οι Θρακιώτες πρόσφυγες το 1924-25 για να πάρουν τις πέτρες και να χτίσουν καινούργια σπίτια στη σημερινή νέα Χρυσαυγή (πιο κοντά στον Λαγκαδά).

Η αλήθεια αυτή αποσιωπήθηκε από τον καλπάζοντα τουρκικό εθνικισμό ο οποίος επιθυμούσε να παρουσιάσει τον Κεμάλ γεννημένο στην μεγάλη πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποία άκμαζε και έλαμπε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, και όχι σε ένα άγνωστο φτωχό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά.

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

Τούρκοι πρόσφυγες που έφυγαν με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών από το παλιό Σαρίγερ γνώριζαν την αλήθεια και παρά τα ψέματα του τουρκικού εθνικισμού, ερχόντουσαν πριν το 1981, ατομικά κυρίως, για προσκύνημα στον αληθινό τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Υπήρχε μάλιστα ένας ντόπιος αγελαδάρης ο Κωνσταντίνος Γιαμουτζής, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την αληθινή ιστορία και αυτός συνόδευε τους επισκέπτες από την Τουρκία στο Σαρίγερ και τους έδειχνε τα ερείπια του σπιτιού.

Αργότερα άρχισαν να έρχονται και με λεωφορεία από την Τουρκία. Το τελευταίο ήρθε το καλοκαίρι του 2007. Πολλοί επισκέπτες Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια και την επιβεβαιώνουν, ότι δηλαδή ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη αλλά στο χωριό αυτό. Μάλιστα, ένας Τούρκος από τη Σμύρνη, προσκύνησε, φίλησε το χώμα και πήρε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού του Κεμάλ για ενθύμιο. Όταν τον ρώτησαν εάν θα πάει και στο σπίτι της Θεσσαλονίκης, είπε «Αυτό είναι ψέμα. Ντροπή που άλλαξαν τον τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Προσβάλλουν την μνήμη του. Δεν θα επισκεφτώ το ψευτο-σπίτι της Θεσσαλονίκης»

Η ... ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥ

Φαίνεται ότι και κάποιοι Τούρκοι αξιωματούχοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να την αποκαλύψουν. Το έτος 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε την Χρυσαυγή (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (σχετικό ρεπορτάζ στην εφημ. Θεσσαλονίκης ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ, 10 Μαίου 1981) συνοδευόμενοι και από Τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο.

Ο ίδιος ήξερε την αλήθεια και γι’ αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Στάθηκε με σεβασμό και τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: «γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε το λόγο…». Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…

Το 1981 πάλι, με αφορμή τους …εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Νικήτας Βενιζέλος και Κ. Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως τη θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε οΚεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κλπ)

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ

Αλλά, ακόμα και αν ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη, τότε σύμφωνα με μαρτυρία που διασώθηκε από την ίδια την αδερφή του, την Μακμπουλέ «ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε σε αυτό το σπίτι, αλλά σε ένα άλλο, σε κοντινή γειτονιά» (βλ. Μουσταφά Κεμάλ, Χ. Χριστοδούλου, Θεσσαλονίκη 2007, σ. 28). Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση το μουσείο έχει στηθεί σε ΛΑΘΟΣ σπίτι.

Γιατί, λοιπόν, το Ελληνικό κράτος δέχθηκε ως πόλη γέννησης του Κεμάλ την Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μαϊμού σπίτι της οδού Αγ. Δημητρίου, δίπλα στο Τουρκικό προξενείο;

Η απάντηση βρίσκεται στο φανφαρόνικο κλίμα της Ελληνοτουρκικής προσέγγισης που επικρατούσε την δεκαετία του 1930, όπου πολλές υπερβολές και χειρονομίες φιλίας ανταλλάσσονταν μεταξύ των Ελληνικών (κυρίως) και Τουρκικών κυβερνήσεων. Ο τουρκικός εθνικισμός-με την ανοχή του ιδίου του Κεμάλ-είχε ήδη ανακηρύξει ως πόλη γέννησής του τη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους της Ελλάδας να απομυθοποιήσει τον μύθο. Δεν θα είχε άλλωστε καμία σημασία για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. 

Το 1934 η Ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι-μαϊμού, μία πινακίδα όπου αναφερόταν ότι «εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ». Και σαν να μην έφτανε αυτό, το 1937 η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά, σε μία συμβολική κίνηση προς την… φίλη Τουρκία, έδωσε εντολή στο δήμο Θεσσαλονίκης να αγοράσει το μαϊμού-σπίτι από τον Ελληνική οικογένεια (Σεραφειμίδου, έμποροι υποδημάτων), που το κατοικούσε. Όταν η οικογένεια αρνήθηκε να το πουλήσει προφανώς από εθνική ευαισθησία, τότε το κράτος προχώρησε στην υποχρεωτική απαλλοτρίωσή του… Μετά, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κ. Μερκουρίου, ενημέρωσε επίσημα με επιστολή του την κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού, ότι χαρίζει το σπίτι στο Τουρκικό κράτος. 

Ο Κεμάλ και η μητέρα του Ζουμπεϊντέ γνώριζαν την αλήθεια, αλλά έκαναν την… πάπια! Άραγε, θα μπορούσαν να πουν, ότι δεν γεννήθηκε σε αυτό το σπίτι, αλλά σε ένα χωριατόσπιτο στην περιοχή του Λαγκαδά; Και τι θα μπορούσε να γίνει; Να τους χαρίσουν ένα γκρεμισμένο χωριατόσπιτο βουτηγμένο στις λάσπες σε ένα άγνωστο χωριό; Αυτό δεν θα ταίριαζε στην εικόνα και στην ιστορία του μεγάλου ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας. 

Προφανώς και η Ελληνική κυβέρνηση γνώριζε την αλήθεια, αλλά θέλησε με αυτή την κίνηση να κολακεύσει τον ίδιο τον Κεμάλ. Η επίσημη αναγνώριση του σπιτιού από την ίδια την Ελληνική κυβέρνηση, θα έκλεινε οριστικά το ζήτημα. Όμως πέρα από την επίσημη ιστορία που γράφεται και επιβάλλεται από πολιτικές σ κ ο π ι μ ό τ η τ ε ς υπάρχει και η αλήθεια του λαού, η μνήμη του οποίου δεν αλλοιώνεται από τέτοιες σκοπιμότητες.

Αυτή καταγράφουμε, όπως διασώθηκε αρχικά από τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού Σαρίγερ και στη συνέχεια μεταδόθηκε στους χριστιανούς πρόσφυγες. Η αλήθεια στην λαϊκή μνήμη επιβιώνει μέχρι σήμερα. Η Ζαγάλισα διαθέτει άφθονο υλικό από βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις κατοίκων, όπου αποδεικνύονται με λεπτομέρειες όλα τα παραπάνω.

Οι Τούρκοι χαρούμενοι για την ανέλπιστη Ελληνική δωρεά, πήραν το μαϊμού–σπίτι και στη συνέχεια έφεραν μαϊμού έπιπλα και άλλες απομιμήσεις από το ανάκτορο Ντολμά Μπαχτσέ και Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης, ακόμα και …ρούχα του Κεμάλ και τα εκθέτουν πλέον στο μουσείο δίνοντας την εντύπωση στον σημερινό επισκέπτη του μουσείου, ότι τα μαϊμού έπιπλα και οι φορεσιές χρησιμοποιήθηκαν μέσα σε αυτό το σπίτι, από τον ίδιο τον Κεμάλ. Το χέρι του Κεμάλ ποτέ δεν ακούμπησε αυτά τα ιμιτασιόν έπιπλα…

Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το σπίτι είχε κατοικηθεί από Ελληνικές οικογένειες για πολλά χρόνια. Έτσι, η όλη υπόθεση θυμίζει μ ά λ λ ο ν θεατρικό σκηνικό σε κωμωδία… στην οποία συνέβαλε και το Ελληνικό κράτος. Όμως, η ιδεολογική λειτουργία του βαμμένου με ροζ χρώμα μαϊμού-σπιτιού είναι έντονη και εκεί κατευθύνονται συστηματικά πλέον σχολεία και σύλλογοι από την Θράκη, προκειμένου να βαθαίνουν ακόμη περισσότερο τον συνειδησιακό εκτουρκισμό των Πομάκων.

Οι Πομάκοι, όταν επισκεπτόμαστε τη Θεσσαλονίκη πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να πάψουμε να τρώμε κουτόχορτο στο ροζ ψευτόσπιτο! Είναι προτιμότερη μια βόλτα στο λούνα παρκ της Θεσσαλονίκης!

Για τα Πρώιμα Χρόνια 

Επισήμως, η γέννηση του Ατατούρκ καταγράφεται το έτος 1296 του ημερολογίου Ρουμί, το οποίο εκτείνεται από τις 13 Μαρτίου 1880 έως τις 12 Μαρτίου 1881 του Γρηγοριανού ημερολογίου. Γεννήθηκε στη Χρυσαυγή Λαγκαδά της τότε τουρκοκρατούμενης Θεσσαλονίκης και το όνομα του ήταν Μουσταφά.

Η ακριβής ημερομηνία γέννησης δεν είναι γνωστή. Όταν ρωτήθηκε από τα μέλη συγγραφικής ομάδας εγκυκλοπαίδειας απάντησε πως γεννήθηκε τη 19η Μαΐου του 1919, δηλαδή την ημέρα που αποφάσισε να γίνει αντάρτης. Πατέρας του ήταν ο Αλβανός μουσουλμάνος Αλή Ριζά (ή Ριζί) Εφέντη (τουρκ. Ali Rıza Efendi), υπολοχαγός στρατιωτικής μονάδας κατά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-8 και αργότερα τελωνειακός υπάλληλος, που πέθανε όταν ο Μουσταφά ήταν επτά ετών. Μητέρα του ήταν η Ζουμπεϊντέ Χανίμ (τουρκ. Zübeyde Hanım), με καταγωγή από αγροτική οικογένεια. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του κατέφυγε στο σπίτι του αδερφού της στο χωριό Χρυσαυγή του Λαγκαδά, με σημαντική παρουσία του μουσουλμανικού στοιχείου, απ' όπου έφυγε λίγα χρόνια αργότερα, επιστρέφοντας πάλι στη Θεσσαλονίκη.

Στα δώδεκα του χρόνια και παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του, ο Μουσταφά εισήχθη στην κατώτερη στρατιωτική σχολή της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή του Μοναστηρίου, για να καταλήξει το 1889 στην Αυτοκρατορική Στρατιωτική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης από την οποία εξήλθε το 1902. Αμέσως μετά εισήχθη στη Σχολή Ειδικής Εκπαίδευσης του Γενικού Επιτελείου, όπου το 1904 αποφοίτησε με τον βαθμό του λοχαγού. 

Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη στρατιωτική σχολή της Θεσσαλονίκης διακρίθηκε στα μαθηματικά και ύστερα από προτροπή ενός δασκάλου του, που συμπτωματικά ονομαζόταν Μουσταφά, υιοθέτησε το όνομα Κεμάλ, που σημαίνει «τελειότητα». 

Από εκείνη την εποχή οι πολιτικές του απόψεις ήταν αντίθετες προς το Οθωμανικό κράτος και γι' αυτό είχε αρχίσει να εκδίδει πολιτική εφημερίδα, η οποία μοιραζόταν στους συμμαθητές του, ενάντια στο τότε καθεστώς.