ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΑΡ;

Να λοιπόν, που εντελώς ξαφνικά όλοι ανακάλυψαν το κράτος-τρομοκράτη! 

Το Κατάρ, με το οποίο, η μία χώρα του Κόλπου μετά την άλλη κόβουν τις διπλωματικές τους σχέσεις, ακόμα και τις πτήσεις από και προς την χώρα αυτή, γιατί «υποστηρίζει την τρομοκρατία», ήτοι την Αλ Κάιντα, τον ISIS και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, με σκοπό την αποσταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής.

Πρόκειται για την Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, την Υεμένη και την «ανατολική» κυβέρνηση της Λιβύης.

Πλέον, οι διπλωμάτες του Κατάρ έχουν προθεσμία 48 ωρών για να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους στις ανωτέρω χώρες, ενώ οι πολίτες του Κατάρ έχουν προθεσμία 14 ημερών για να τις εγκαταλείψουν.

Μάλιστα, το επίσημο σαουδαραβικό πρακτορείο ειδήσεων SPA μετέδωσε πως το Ριάντ διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις του και κλείνει τα χερσαία, εναέρια και θαλάσσια σύνορά του με το Κατάρ για να «προστατεύσει την εθνική ασφάλειά του από τους κινδύνους της τρομοκρατίας και του εξτρεμισμού».

Περίεργα πράγματα, βεβαίως…

Αλλά, μ’ αυτά και μ’ αυτά, άρχισε η ανοδική πορεία της τιμής του πετρελαίου, η οποία είχε πέσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα τα τελευταία χρόνια. Με ότι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο!

Τι σημαίνει η απομόνωση του Κατάρ για την Τουρκία

Η πρωτοβουλία της Σαουδικής Αραβίας και των δορυφόρων της να θέσουν υπό αποκλεισμό, όχι μόνο πολιτικό αλλά και φυσικό, το Κατάρ σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη διπλωματική κρίση που έχει ξεσπάσει στη Μέση Ανατολή εδώ και πολλά χρόνια.

Πρόκειται για μία κρίση η οποία δεν μπορεί να επιλυθεί, δεδομένου του συσχετισμού δυνάμεων παρά σε βάρος του φιλόδοξου εμιράτου: είτε με σοβαρή πολιτική αναδίπλωση, είτε με απομάκρυνση του Εμίρη Tamim (όπως ακριβώς είχε συμβεί και το 2013 με την αιφνιδιαστική παραίτηση του πατέρα του Ηamad), είτε και με σαουδαραβική εισβολή (όπως συνέβη το 2011 στο Μπαχρέιν, αλλά με πρόσκληση της εκεί δυναστείας, προκειμένου να καταπνιγεί η τοπική εκδήλωση της "Αραβικής Άνοιξης”).

Η επίδειξη δύναμης στην οποία προχωρά η Σαουδική Αραβία φέρει σαφώς το στίγμα του πρίγκηπα διαδόχου Muhammad, ο οποίος σε αντίθεση με την παράδοση διατήρησης χαμηλού προφίλ που είχε το βασίλειο, αρέσκεται σε ξεσπάσματα "αποφασιστικότητας”, όπως λ.χ. η πολεμική επιχείρηση εναντίον της Υεμένης.

Σε κάθε περίπτωση, η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης του Ριάντ με τη Ντόχα έρχεται στον άμεσο απόηχο δύο εξελίξεων καταλυτικών: της επίσκεψης Trump στο Ριάντ (της πρώτης που πραγματοποίησε στο εξωτερικό μετά την ανάδειξή του) και της έναρξης των τελικών επιχειρήσεων για την κατάληψη της Ράκα στη βόρεια Συρία.

Η αναμενόμενη απώλεια της εδαφικής υπόστασης του αυτοανακηρυχθέντος "χαλιφάτου” προκαλεί ένα κενό για την κάλυψη του οποίου ερίζουν πολλοί, και αναδεικνύει την ανάγκη για έστω και εκ των υστέρων "αποστασιοποίηση” των παικτών της περιοχής από τον τζιχαντισμό.

Το Ριάντ έχει κάθε συμφέρον να ξεκαθαρίσει επ' ευκαιρία τους λογαριασμούς του με τον μικρότερο γείτονα που ακολουθεί επιδεικτικά αυτόνομη πορεία, υιοθετώντας τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, χρησιμοποιώντας το δίκτυο al-Jazeera για την αποδυνάμωση των λοιπών μοναρχιών και προκρίνοντας τη σιωπηρή συνεννόηση με το Ιράν (με το οποίο μοιράζεται τα ίδια υποθαλάσσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων σε μη οριοθετημένες δικαιοδοσίες).

Ωστόσο, ο οίκος των Σαούντ δείχνει να υπερτίμησε τη σημασία της επίσκεψης Trump, κατά την οποία ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε λόγο για εξοπλιστικά συμβόλαια ύψους 100 δισ. δολαρίων, κατέστησε τις χώρες της περιοχής υπεύθυνες για την καταστολή της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας και προώθησε την ιδέα ενός "αραβικού ΝΑΤΟ” με σαφώς αντι-ιρανική αιχμή. 

Η υπερβάλλουσα αυτοπεποίθηση που ενέπνευσε ο Trump στους Σαούντ δεν διευκολύνει απαραιτήτως τα σχέδιά του. Ο φυσικός αποκλεισμός της χώρας που φιλοξενεί την βάση της αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM) δεν μπορεί να είναι ευπρόσδεκτος στη Ουάσιγκτον.

Ούτε άλλωστε η δημιουργία ρηγμάτων στο Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, όπου Ομάν και Κουβέιτ αρνούνται να ακολουθήσουν τη Σαουδική Αραβία, επιφυλάσσοντας στον εαυτό τους μεσολαβητικό ρόλο, ενώ το ίδιο το Κατάρ αποκτά ολοένα και περισσότερα κίνητρα να βασιστεί στο Ιράν.

Εξ και οι πρώτες αντιδράσεις της Ουάσιγκτον (αλλά και της Μόσχας) φανερώνουν ένα μούδιασμα.

Όμως εκεί όπου πραγματικά επικρατεί το μεγαλύτερο μούδιασμα είναι στην Άγκυρα. Και αυτό διότι το Κατάρ και τη Τουρκία του Tayyip Erdogan λειτούργησαν όλα τα προηγούμενα χρόνια ως ένα "δίδυμο” με ταυτόσημες απόψεις για τα περιφερειακά ζητήματα: ως συνανάδοχοι της ανάδυσης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε όλες τις χώρες της περιοχής, ως θιασώτες της "αλλαγής καθεστώτος” στη Συρία και ως τροφοδότες των ένοπλων ισλαμιστών που την επιχειρούσαν.

Στη δύσκολη φάση που περνά η τουρκική οικονομία, η στήριξη του Κατάρ, έστω και μικρή, είναι ζωτικής σημασίας. Οι καταριανές επενδύσεις στην Τουρκία την τελευταία τετραετία φθάνουν το 1,2 δισ. δολάρια, τα συμφωνημένα εξοπλιστικά συμβόλαια ανέρχονται σε 2 δισ. δολάρια, ενώ τουρκικές κατασκευαστικές έχουν αναλάβει για το Μουντιάλ του 2022 στο Κατάρ έργα ύψους 13,7 δισ. δολαρίων.

Ακόμη περισσότερο: η Τουρκία έχει υπογράψει αμυντική συμφωνία με το Κατάρ, συνεπεία της οποίας σταθμεύουν στο Εμιράτο 600 Τούρκοι στρατιώτες.

Οι επίσημες αντιδράσεις της Άγκυρας τοις τελευταίες εξελίξεις εμφανίζονται μετρημένες. Ο υπουργός Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu εξέφρασε τη λύπη του και τόνισε πολύ χαρακτηριστικά ότι η Τουρκία θεωρεί την ενότητα των χωρών του Περσικού Κόλπου ως εφάμιλλη με την ενότητα της δικής της επικράτειας.

Παράλληλα, εξέφρασε την ετοιμότητα της Τουρκίας ως προεδρεύουσας του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας να μεσολαβήσει για την φιλική επίλυση των διαφορών.

Ο Τούρκος πρόεδρος Tayyip Erdogan είχε για το θέμα αυτό τηλεφωνικές συνομιλίες με τους ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ, του Κουβέιτ και βέβαια του νέου συμμάχου του, της Ρωσίας.

Πίσω από το προσωπείο της ψυχραιμίας, πάντως, η πραγματική κατάσταση πνευμάτων μεταξύ των Τούρκων ιθυνόντων, αγγίζει τα όρια της παράνοιας, αν κρίνει κανείς από τις φιλοκυβερνητικές φωνές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Στο περιβάλλον του Erdogan γίνονται πολλοί συνειρμοί, όπως αναφέρει τουρκική πηγή προς το al-monitor.com, ανάμεσα στην τωρινή δοκιμασία του Κατάρ ή την ανατροπή του Mohammad Morsi της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο το 2013 και την περσινή απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία – που θεωρούνται έργο "αμερικανικού και ισραηλινού δακτύλου”.

Κώστα Ράπτη

Η ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ, Η ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ & Ο ΜΕΣΑΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

Το ιδεολογήμα του Κέντρου

Νάμαστε πάλι στο εκτρωματικό στο ανόητο όσο και εξωφρενικό και ακατανόητο στους δεξιούς ιδεολόγημα του κέντρου ή μεσαίου χώρου.

Το ιδεολόγημα του μεσαίου χώρου ήταν πάντα ένα από τα βασικά προβλήματα της Νέας Δημοκρατίας. Προσθέτοντας δεξιές θέσεις με αριστερές αντιθέσεις προέκυψε η αδράνεια κατά τη διάρκεια της πενταετίας Καραμανλή Β. Αδράνεια που οι Έλληνες την συνόψισαν: “η ΝΔ στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία”. 

Ο «Μεσαίος χώρος» είναι μια «φούσκα». Δεν είναι κοινωνική κατηγορία (όπως η μεσαία τάξη). Δεν είναι πολιτική κατηγορία (όπως ο κεντρώος χώρος). Δεν είναι ιδεολογική κατηγορία (όπως η κεντροδεξιά ή η κεντροαριστερά). Είναι ένα στατικό υποσύνολο της πολιτικής γεωγραφίας: ο «ενδιάμεσος χώρος» ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα…

Η έννοια του «μεσαίου χώρου» είναι «στατική», παραπέμπει στο «λογιστικό ενδιάμεσο» (median) του εκλογικού σώματος, αποτελεί «αδρανές υλικό». Δεν μπορείς ούτε να κυβερνήσεις αποτελεσματικά ούτε να μεταρρυθμίσεις τολμηρά, όταν δεσμεύεσαι από τα φοβικά ανακλαστικά και την ακαμψία του λεγόμενου «μεσαίου χώρου». 

Που, τελικά, δεν είναι ούτε «μεσαίος» ούτε «χώρος». Καθίσταται, όλο και περισσότερο, αδρανές περιθώριο…Και περιλαμβάνει όλους εκείνους που δεν θέλουν ρίξεις, δεν θέλουν τομές, δεν θέλουν «φασαρίες» - θέλουν «μεταρρυθμίσεις», αλλά δεν θέλουν να πειραχθεί τίποτε απ’ όλα εκείνα που τους «βολεύουν». 

Τελικώς «μεσαίος χώρος» κατάντησε να σημαίνει το πιο βαθιά συντηρητικό, το πιο βαλτωμένο, το πιο υποκριτικό κομμάτι τις κοινωνίας.

Οι άνθρωποι του “μεσαίου χώρου” είναι αυτοί που ζούνε πιό πολύ γιατί είναι αυτοί που διακινδυνεύουν λιγότερο Δεν μετράνε την αξία της ζωής με την έντασή της αλλά με την διάρκειά της. Δεν αναρωτιόνται τι θα μπορούσαν να δώσουν στην ζωή, αλλά τι μπορούν να πάρουν απ’ αυτήν. Ξέρουν την τιμή των πάντων και την αξία του τίποτα. 

Ο κόσμος τους είναι ένας κόσμος χωρίς εντάσεις, είναι ένας κόσμος εκτός ιστορίας, γιατί είναι οι εντάσεις που υπάρχουν κάτω από την εξέλιξη εκείνες που παράγουν τα γεγονότα. Είναι οι μετριότητες του Μοντερλάν, οι παλιάνθρωποι του Ζάν-Πώλ Σαρτρ, οι άχρηστοι του Θουκιδίδη, οι άνθρωποι-πυγμαίοι προσεχτικοί στο να προφυλακτούν απο κάθε συγκίνηση, από κάθε μεγάλο πόνο και κάθε μεγάλη χαρά και από τους συνδεδεμένους με τέτοια ύπαρξη κινδύνους. 

Είναι οι άνθρωποι του «δώστα όλα».

Είναι οι άνθρωποι της μνησικακίας, του παιγνιδιού των κομμάτων, της μικροπολιτικής, των συμβιβασμών, της περιορισμένης δυνατότητας.. 

Είναι οι άνθρωποι του «μεσαίου χώρου», οι μεσαίοι, απολιτικοί, ηθικά και πνευματικά ανάπηροι. Εχουν μεταμορφωθεί σε σκουλήκια που όταν τους πατάνε ζαρώνουν και μετά παραπονιούνται πώς τους ποδοπατούν.

Αντε να κάνεις τολμηρές μεταρρυθμιστικές τομές όταν στηρίζεσαι σε ένα τέτοιο «μεσαίο χώρο». Αντε να τα βάλεις με «διαπλεκόμενα» και «εξωθεσμικά κέντρα», όταν κύριο σημείο αναφοράς της πολιτικής σου είναι η «ευαρέσκεια» ενός τέτοιου «μεσαίου χώρου».

Οι διάφοροι κύριοι και κυρίες που στριμώχνονται στα τηλεπαράθυρα επαναλαμβάνουν σαν τα γραμμόφωνα που τα κουρδίζουν ότι “η Νέα Δημοκρατία ήτανε από ιδρύσεως της ένα κόμμα το οποίο πήγαινε από τη δεξιά μέχρι την κεντροαριστερά”

Δεν μπορούν να καταλάβουν οι καλοί άνθρωποι ότι ιδεολογία ενός κόμματος δεν είναι καλσόν ή καλτσοδέτα να την τεντώνεις όπως σε βολεύει για να ικανοποιείς τις φοβικές σου ανεπάρκειες. 

Προσπαθούν, να πείσουν τους οπαδούς τους, ότι η ιδεολογία είναι «αναχρονιστική» και η παραταξιακή ταυτότητα «άχρηστη» ή «επιζήμια», με άλλα λόγια αντιμετωπίζουν τους ψηφοφόρους ως «εφήμερους πελάτες». 

Οι άνθρωποι που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή δεν είναι “πελάτες”, δεν είναι “μεσαίοι”, δεν είναι “ανενεργός κοινωνικός πολτός”. Είναι οι άνθρωποι που είπαν φτάνει.

Εφτασε η ώρα να πάψουμε να είμαστε σκυφτοί. Έφτασε η ώρα να πάψουμε να κρύβουμε τις ιδέες μας για το έθνος και την πατρίδα. 

Για 43 χρόνια το μεγάλο κομμάτι του ελληνικού έθνους παρακολούθησε την επέλαση της αριστερόστροφης προοδευτικάντζας που διέλυσε την κοινωνία, διαστρέβλωσε τις έννοιες. 

“Την φιλοπατρία” την αποκάλεσε “φασισμό”, την “καταστροφή”, “διαμαρτυρία”, τις “δολοφονίες”, “εκτελέσεις”. Η ΝΔ διέπραξε το σφάλμα αποκήρυξε την ιδεολογία – αλλά έχει μιαν ευκαιρία να το διορθώσει. Την τελευταία…

Η Νέα Δημοκρατία έχει φθάσει στο σημείο κάθε φορά που ψελλίζει πολιτικές θέσεις να αισθάνεται την ανάγκη να απολογείται για να μη δυσαρεστήσει το εμποτισμένο απο τις εκχυδαϊσμένες αριστερες αρλουμπολογίες καρατικοδίαιτο ακροατήριο της.

Τρομάζει με την ιδέα ότι μπορεί τα Botox των ειδήσεων των 8, οι ομοτράπεζοι κοινωνικοί φίλοι του Χριστοφοράκου, η συμορία των κουκουλοφόρων και των ληστών του ΣΥΡΙΖΑ, ή οι πτωχοαλαζονικές οριστερόστοφες προοδευτικάντζες του Φίλιον και του Μπαλταζάρ, που πήγαν την χώρα ανάποδα προς τα πίσω, την κατηγορήσουν για δεξιά στροφή.

Αντί του δυνατού πολιτικού λόγου σε όλα απο την ιστορία, την γλώσσα, την πολιτική η ΝΔ έγινε μαζική. Αυτοκαθησυχάζεται με την σκέψη μίας "σιωπηλής πλειοψηφίας". 

Δεν βλέπει πως η μάζα αυτή είναι πρώτα σιωπηλή και μετά πλειοψηφία ή μάλλον δεν είναι πλειοψηφία παρά σαν σιωπή. Κυριολεκτικά γλύφει την αριστερά. Δεν έχει καταλαβει ότι όλα έχουν αλλάξει. 

Όπως οι μαθητές των τελευταίων θρανίων η ΝΔ παραρακολουθεί το πολιτικό γιγνεσθαι ανίκανη να εκφράσει ουσιαστικό πολιτικό λόγο. Περιορίζεται στις μισές αλήθειες, στην άγονη καταγγελτική πολιτική, που θέτει τον κατήγορο εκτός του προβλήματος και τον απαλλάσει απο κάθε ευθύνη. 

Η Ελληνικότητα σφαγιάζεται και οι δήθεν λεπτεπίλεπτοι άνθρωποι της ΝΔ κοιτάνε αλλού. Η διαβόητοι αριστεροί σύντροφοι με αταβιστικό Αμόκ και θράσος απεργάζονται μετά τον ιστορικό, τον θρησκευτικό αποχρωματισμό της νεολαίας και η ΝΔ σιωπά. 

Η ΝΔ αγωνίζεται να πείσει με αριστερό λαϊκίστικο λόγο τούς Ελληνες ότι είναι το κόμμα του κέντρου και ότι εκπροσωπεί την κεντρο-δεξιά. Αλλά κέντρο ποιου πράγματος; 

Με ποιο πολιτικό θαύμα μία αριστερά χωρίς δεξιά μπορεί να δημιουργήσει ένα πολιτικό κέντρο; Περιορίζεται μόνο σε τσιτάτα τύπου “κοινωνικός φιλευθερισμός” σε αφορισμούς χωρίς νόημα. Σε μία εποχή που τα πάντα ισοπεδώνονται. 

Η ΝΔ με συστολή και ευπρέπεια, με το “σας” και με το “σεις”, διεκδικεί εύσημα καθωσπρεπισμού στην λαίλαπα της ισοπεδωτικής, αλαζονικής αριστεράς σε μία προσπάθεια να μη κοπούν οι γέφυρες διαλόγου μαζί της. Κερδίζει μία ψευδαίσθηση του παρόντος αλλά χάνει το μέλλον. Ένα κόμμα, (η ΝΔ) που δεν σκέπτεται το μέλλον του, αλλά επιβιώνει επειδή συναλλάσεται, είναι οπωσδήποτε κόμμα, αλλά δεν γλυτώνει απο αυτό το οποίο καλλείται να υποστεί. Δηλαδή να χάσει το κόμμα τον σεβασμό των ταλαιπωρημένων, απο την 43χρονη απολυταρχία της αριστεράς, Ελλήνων.

Η ΝΔ δεν μπορεί να καταλάβει ότι οι δύσκολοι καιροί χρειάζονται μεγάλους ανθρώπους. Οι ηγεσίες οδηγούν μιά κοινωνία. Δεν την περιμένουν. Στις ταραχώδεις και απελπισμένες εποχές, εμφανίζεται πάντα μία μορφή στην οποία τα πεπρωμένο εμπιστεύεται να αλλάξει την ροπή των πραγμάτων. Με τους ανθρώπους της να στυμόχνωνται στα διαπλεκόμενα τηλεπαράθυρα, η ΝΔ ακόμη ψάχνεται. 

Οι άνθρωποι της δεν έχουν άλλη εκλογή απο την οικονομοτεχνική προσέγγιση, να παίζουν με τους αριθμούς, να χρησιμοποιούν τον απλοϊκό χωρίς πλατιές ιδέες λόγο που καταλήγει στην παρακμή. 

Η ΝΔ πρέπει να μάθει επιτέλους ότι κάθε πολιτική προϋποθέτει μία δύναμη και κάθε δύναμη προϋποθέτει θέληση. Ένα κόμμα άξιο του ονόματός του είναι πρώτα ένας πολιτικός θεσμός. 

Ένα κόμμα καθοδηγούμενο απο οικονομικά, χρηματικά, η κοινωνικά συνθήματα δεν είναι κόμμα, αλλά ένας συνεταιρισμός εμπόρων. Και μάλιστα ευπαθής και ευάλωτος συνεταιρισμός. 

Εμείς οι Ελληνες πολίτες έχουμε την θέληση, το πάθος έχουμε απαλλαγεί από τα δεσμά του παρελθόντος και αποκτήσαμε την δυνατότητα να σκεφθούμε με δικά μας εργαλεία τον εαυτό μας. 

Περιμέναμε απο την ΝΔ αυτή την θέληση να την κάνει δύναμη και να μας οδηγήσει προς τα εμπρός για μία Ελλάδα νέα. Το κλείσιμο του μάτιου στους ολετήρες της αριστεράς δεν είναι πολιτική. 

Ξεχνάει ότι ο λαός μπορεί να λέει πολλά, αλλά το ενστικτό του είναι αλάθητο, και το ένστικτο του λέει δεν είναι “καλά” παρά με μια πολιτική που τον βοηθά να υπερβεί τον εαυτό του και τον καθιστά κάτι. 

Η ΝΔ δεν έχει καταλάβει, ακόμα, ότι οι απλοί Έλληνες αυτοί που υπέφεραν την αριστερή πανούκλα του “μπάτε σκύλοι αλέστε” έχουν κάνει την υπέρβαση και περιμένουν η υπέρβαση αυτή να γίνει δύναμη για ανατροπή και πράξη για απαλλαγή από τις δοξασίες του παρελθόντος που έφεραν την Ελλάδα στον πάτο. 

Για πρώτη φορά βρίσκει διέξοδο με ένα τρόπο συνθετικό ή πνευματικότητα, η πίστη ενός λαού, εκφραζόμενη μέσα απο την αντισταση στην ισοπεδωτική αριστερά. Ας κάνουν μία βόλτα, οι άνθρωποι της Ν.Δ σε κανα καφενείο να δουν ότι, επι τέλους ο Έλληνας βρήκε φωνή και αντίλογο στο μονόλογο της αριστεράς. 

Σε αντίθεση με την ΝΔ κόμμα με κουλτούρα απάντήσεων, η Χρυσή Αυγή είναι το κόμμα των ερωτημάτων. 

Η Χρυσή Αυγή τολμά να περάσει απο το “Καυδιανά δίκρανα” των ερωτημάτων γι αυτό και το μέλλον της ανήκει. 

maximos

ΕΛΑΜ: Το Κυπριακό ΔΕΝ είναι δικοινοτική διαφορά, είναι θέμα εισβολής και κατοχής!

Για πενταμερή διάσκεψη στην Γενεύη πηγαίναμε, τριμερή διάσκεψη στην Νέα Υόρκη μας προέκυψε τελικά, μεταξύ του ΓΓ του ΟΗΕ, του Προέδρου της Δημοκρατίας και του ηγέτη της κατοχής.

Τα όσα συμβαίνουν είναι αποτέλεσμα της υποβάθμισης που τυγχάνει το Κυπριακό από τις εκάστοτε Κυβερνήσεις και όλα τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, που κατάφεραν με τις προσεγγίσεις τους να υποβαθμίσουν το πρόβλημα μας σε δικοινοτική διαφορά και να αναβαθμίσουν τον ρόλο του ψευδοκράτους.

Το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο επαναλαμβάνει φορτικά ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής.

ΟΛΟΙ έχουν έρθει στα λόγια των «ακραίων»

Μετά τις αναφορές του Ειδικού Αντιπροσώπου του Γ.Γ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό για πρόκληση θερμού επεισοδίου το καλοκαίρι αν προχωρήσουν οι προγραμματισμένες γεωτρήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ, είναι ξεκάθαρο ότι το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (Ε.ΛΑ.Μ.) έχει δικαιωθεί για ακόμα μια φορά σε σχέση με τα όσα τόνιζε για τον Έσπεν Μπαρθ Έιντε και τον ρόλο του στο Κυπριακό.

Σήμερα όλοι ανεξαιρέτως, Κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα, που θεωρούσαν τις αναφορές μας «ακραίες», έχουν έρθει στα λόγια μας.

Το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο καλεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ζητήσει την ανάκληση του κ. Έιντε, ο οποίος παραβιάζει τους όρους εντολής του αφού αντί να ενεργεί ως ουδέτερος διπλωμάτης, έχει μεροληπτική στάση υπέρ των τουρκικών συμφερόντων.

Γραφείο Τύπου Εθνικού Λαϊκού Μετώπου

Οι ρίζες της σημερινής μας 

οικονομικής χρεοκοπίας βρίσκονται 

στο μαύρο καλοκαίρι της Κυπριακής Τραγωδίας του 1974

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης.

Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας. Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά. 

Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. 

Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.

Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. 

Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη. Τριάντα πέντε (και κάτι) χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκεγια την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. 

Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη. Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων.

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. 

Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι, οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. 

Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;

Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του. 

Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; 

Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής; 

Δεν της αξίζει να καταρρεύσει 

μέσα στη γενική καταισχύνη; 

Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; 

Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»; 

Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “It’s the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps, τι είναι αυτά που μας λές; Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. 

Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες.

Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. 

Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ....

Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε καταστάσεις περίεργες. Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. 

Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη. 

Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. 

Η 33η Μοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τον Ταγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. 

Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. 

Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει.Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε .... 

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. 

Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών. O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα. 

Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων, μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής.

Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς. 

Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. 

Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε» με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και αγνόησε την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας.

Τριάντα επτά χρόνια μετά, και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. 

Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite,αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού). 

Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά. Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας «Κανένας δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας. Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.

Kίμωνος, του Αθηναίου

ΚΥΠΡΟΣ 1974 - Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

(Φωτογραφικό Υλικό)

του ΚΩΣΤΑ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ

(περιλαμβάνει και σπάνιο υλικό 

από Τουρκικές πηγές)

Μην γίνεσαι συνένοχος στην διάλυση της Πατρίδας μας

«Σκλάβος είναι όποιος περιμένει από τους άλλους να τον σώσουν» - ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ

Αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, κάποιες δεκαετίες πριν θα ήταν για πολλούς «σενάρια συνωμοσίας» και τίποτε παραπάνω.

Το σχέδιο της Νέας Τάξης όμως, δεν αποτελεί πια «κρυφή ατζέντα» αλλά την σκληρή πραγματικότητα που θέλει όχι μόνο την οικονομική μας εξαθλίωση και την κατάργηση της εθνικής μας κυριαρχίας, αλλά την αντικατάσταση του πληθυσμού της χώρας μας και τον πλήρη αφελληνισμό της Νεολαίας της με όχημα την «κουλτούρα» του «πολυπολιτισμού» και την διαγραφή της ένδοξης Ιστορίας μας. 

Θέλουν να ξεριζώσουν την Ελλάδα από τις ψυχές μας.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας ακολουθεί πιστά αυτόν τον δρόμο με τις κυβερνήσεις να συναγωνίζονται στο ποιος θα είναι περισσότερο «αντιρατσιστής» ενώ δεν διστάζουν να είναι πραγματικά ρατσιστές απέναντι στους Έλληνες που υφίστανται μεγάλες διακρίσεις.

Θα ήταν τεράστιο λάθος να καταλογίσουμε τις ευθύνες στους ενόχους της παρακμής, χωρίς να κάνουμε ως λαός, την αυτοκριτική μας για το σημερινό αδιέξοδο.

Στην Ελλάδα συντελείται ένα έγκλημα που απειλεί την ίδια την υπόστασή της και ο λαός μοιάζει να έχει παραιτηθεί από κάθε διεκδίκηση. Με τον τρόπο αυτό, γινόμαστε συνένοχοι στην διάλυση της Πατρίδας μας.

Οι εξουσιαστές φροντίζουν παράλληλα με την οργανωμένη εξαθλίωση του Ελληνικού λαού, να πολεμήσει τις Ρίζες μας, την Ιστορία μας και τον Πολιτισμό μας. Θέλουν μια Ελλάδα χωρίς Έλληνες, μια αιώνια αποικία χρέους με κοσμοπολίτικη παιδεία που να φτάνει ως το επίπεδο του… καταναλωτή και τίποτε πέραν αυτού.

Οι μόνοι που αντιδρούν στα σχέδιά τους είναι οι Έλληνες Εθνικιστές, είναι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και αυτός είναι ο λόγος που προσπαθούν να μας λυγίσουν. Ξέρουν πολύ καλά, ότι όσο υπάρχει η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, υπάρχει και ελπίδα. Ξέρουν πολύ καλά ότι η φωνή μας μιλάει στις ψυχές των Ελλήνων που εκείνοι θέλουν να υποτάξουν.

Γι’ αυτό ξεδιπλώστε τις Σημαίες και ανεμίστε τις στους δρόμους και στις πλατείες της Πατρίδας μας. Υψώστε τις ψηλά για να βλέπουν οι εξουσιαστές ότι υπάρχουν ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ που δεν θα επιτρέψουν να περάσουν τα διεθνιστικά σχέδιά τους. Φωνάξτε μαζί μας για να αφυπνίσουμε τους συμπατριώτες μας και όλοι μαζί να ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ την Πατρίδα μας πίσω.

ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Mέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Χρυσής Αυγής