Ε ΡΕ ΤΙ ΚΑΝΕΙ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ... ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΣΡ...!!!ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΚΑΙ ΨΗΦΙΑΚΟ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΟΥ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ

Ψηφιακό «δώρο» στον Γιώργο Καρατζαφέρη. «Πέρσι νεκρός, φέτος γαμπρός» δήλωσε πρόσφατα, αλλά ξέχασε να προσθέσει και τη λέξη «ψηφιακός». 

Το ΕΣΡ με την 241/20.05.2013 απόφασή του δίνει τη δυνατότητα στο ΑΡΤ TV -το παλιό Τηλεάστυ του προέδρου του ΛΑΟΣ να εκπέμψει και ψηφιακά στο νομό Θεσσαλονίκης και κατ΄ επέκταση σε όσα σημεία της Ελλάδας έχει κέντρα εκπομπής.

To Telecity εξέπεμπε τοπικά στην Αθήνα, με άδεια του ΕΣΡ την εποχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη και αίφνης επειδή ισχυρίστηκε πως είναι εθνικής εμβέλειας, και εξέπεμπε σήμα στη Θεσσαλονίκη, γίνεται πλέον ψηφιακός σε όλη την Ελλάδα, με τη «σφραγίδα» της Ανεξάρτητης Αρχής.

Υπέρ της απόφασης ψήφισε η αντιπρόεδρος, Λίνα Αλεξίου και τα μέλη, Εύη Δεμίρη, Γιώργος Στεφανάκης και Αρης Σταθάκης, και κατά ο πρόεδρος, Ιωάννης Λασκαρίδης, και τα μέλη, Γιάννης Παπακώστας και Κωνσταντίνος Αποστολάς.

Είναι μια απόφαση που δεν στηρίζεται σε κάποια διάταξη νόμου, αλλά σε ερμηνεία που κάνει το ΕΣΡ και επιτρέπει στον κ. Καρατζαφέρη, να μεταφέρει, χωρίς κόπο, το κανάλι του σε όλη την Ελλάδα, ενώ επίσημα η κυβέρνηση δεν χορηγεί καμία άδεια, διατηρώντας την αγορά κλειστή.

Πολλοί μάλιστα σχολιάζουν ότι το ψηφιακό δώρο» των συχνοτήτων που συνιστούν περιουσία του ελληνικού δημοσίου, σχετίζεται με την συζητούμενη επιστροφή του Γιώργου Καρατζαφέρη στο «γαλάζιο ρετιρέ». 

iefimerida.gr

Ερώτηση 10 βουλευτών ΝΔ περί σχεδίου μετατροπής της Αγίας Σοφίας στην Τραπεζούντα σε τζαμί

Δέκα βουλευτές της ΝΔ κατέθεσαν ερώτηση στα υπουργεία Εξωτερικών, Παιδείας και Πολιτισμού σχετικά με ενδεχόμενη μετατροπή της Αγίας Σοφίας στην Τραπεζούντα σε τζαμί

Ερώτηση προς τους υπουργούς Εξωτερικών, Παιδείας και Πολιτισμού, σχετικά με τη φημολογία περί σχεδίου μετατροπής της Αγίας Σοφίας στην Τραπεζούντα σε τζαμί από την τουρκική κυβέρνηση, κατέθεσαν 10 βουλευτές της ΝΔ.

Αναλυτικά η ερώτηση:

«Όπως πληροφορηθήκαμε από την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, υπάρχει μεγάλη προσπάθεια από διάφορους κύκλους στην Τουρκία να μεταβάλλουν την ταυτότητα του Αυτοκρατορικού Ναού της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντος από Μουσείο, όπως λειτουργεί σήμερα, σε τζαμί.

Υπάρχουν συγκεκριμένα πρόσφατες δηλώσεις του Μουφτή Τραπεζούντος (περί διορισμού Μουφτή στο τζαμί της Αγίας Σοφίας) με τις οποίες επιχειρείται, κατά τη γνώμη μας, να χειραγωγηθεί σχετική δικαστική απόφαση σε διένεξη του υπουργείου Πολιτισμού της Τουρκίας (στο οποίο ανήκει του Μουσείο της Αγίας Σοφίας) και στην ανώτατη διεύθυνση Βακουφίων, η οποία εργάζεται για την μετατροπή της σε τζαμί.

»Υπάρχουν επίσης δηλώσεις του Οικουμενικού μας Πατριάρχη για τη μη μετατροπή της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντος σε τζαμί.

»Ερωτάσθε κύριοι υπουργοί σε ποιες ενέργειες θα προβείτε για να εμποδίσετε τη μετατροπή του ιστορικού ναού σε τζαμί».

Την ερώτηση υπογράφουν οι βουλευτές Άδωνις Γεωργιάδης, Σάββας Αναστασιάδης, Γιάννης Μιχελάκης, Βασίλης Υψηλάντης, Μαρία Αντωνίου, Δημήτρης Κυριαζίδης, Θεόφιλος Λεονταρίδης, Τιμολέων Κοψαχείλης, Ζέττα Μακρή.

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ: ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΚΟΥΝΙΑ

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. 

Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας. 

Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά. Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. 

Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.

Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. 

Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη.Τριάντα πέντε (και κάτι) χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. 

Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. 

O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη. Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων. 

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. 

Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι, οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;

Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του.

Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; 

Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής;

Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη γενική καταισχύνη; 

Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή 

«…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; 

Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»;

Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “It’s the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps, τι είναι αυτά που μας λές; 

 Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες. 

Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. 

Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ....

Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε καταστάσεις περίεργες. Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. 

Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. 

Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη.

Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. 

Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η 33η Μοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τονΤαγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. 

Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. 

Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε ....

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. 

Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών. 

O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων, μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής.

Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς.

Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. 

Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε» με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και αγνόησε την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος  για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας.

Τριάντα επτά χρόνια μετά, και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. 

Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού). 

Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά. Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας 

«Κανένας δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας. 

Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. 

Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.

ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΚΟΥΝΙΑ.

Ασφαλώς και είναι μεγάλη παράλειψη να περιγράφεις την «κοινωνικοποίηση» του δήθεν σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ του 1981 με τις κρατικοποιήσεις σοβαρού μέρους (44 εργοστασιακά συγκροτήματα) του ελληνικού βιομηχανικού στερεώματος και να μην αναφέρεσαι στη «σκυτάλη» των κρατικοποιήσεων που παρέλαβαν ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Γεράσιμος Αρσένης από τους Κωνσταντίνο Καραμανλή και Παναγή Παπαληγούρα. 

Την σκυτάλη των κρατικοποιήσεων των ομίλων Ανδρεάδη, Νιάρχου, Ωνάση, και μεγάλου μέρους του ελληνικού ορυκτού πλούτου. 

Των κρατικοποιήσεων που μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με μια διαφορετική αντίληψη στη σχετική διαπραγμάτευση πάντα σε όφελος του δημοσίου.

(Διαλύστε τους να τελειώνουμε…)

Πράγματι λοιπόν από τότε (εποχή Κ. Καραμανλή – Π. Παπαληγούρα) πρυτάνευε η ανάγκη να βολευτούν στο δημόσιο ορδές κομματικών παρατρεχάμενων όπως και έγινε με το βόλεμα 8-10.000 (σε πρώτη φάση) με τις κρατικοποιήσεις.

Ήταν όλα αυτά που οδήγησαν και τον τότε αντιπρόεδρο του ΣΕΒ Θ. Παπαλεξόπουλο στα περί «σοσιαλμανίας». Αναφορές που δεν έγιναν τυχαία. Είχαν προηγηθεί οι θέσεις του Κ. Καραμανλή για τους βιομήχανους «θα σας ρίξω στα βαθιά και πρέπει να κολυμπήσετε» όπως και ο παρακάτω διάλογος Καραμανλή με τον Γεώργιο Δράκο (ΙΖΟΛΑ):

- Πιστεύω ότι η ελληνική βιομηχανία δεν έχει επιχειρηματίες ποιότητας που μπορεί να βασιστεί ο τόπος.

- Τότε κύριε Πρόεδρε βάλτε μας σε μια βάρκα και ρίξτε μας στην θάλασσα να πνιγούμε. Δεν χάθηκε ο κόσμος. Στο κάτω–κάτω 200 άνθρωποι είμαστε όλοι κι όλοι.

Μικρή ζημιά. Αλλά κύριε Πρόεδρε, μέχρι να φτιάξετε τους καινούργιους, προς Θεού, να μην την πληρώσει η βιομηχανία του τόπου. Η βιομηχανία πρέπει να μείνει.

Ο διάλογος σταμάτησε εκεί.

Ο Καραμανλής χαμογέλασε με το γνωστό αινιγματικό του χαμόγελο και δεν είπε τίποτε.

Η απάντηση όμως δόθηκε στην πράξη τα επόμενα χρόνια από τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή με την πολιτική Π. Παπαληγούρα και από τον πρωθυπουργό Α. Παπανδρέου με την πολιτική Γερ. Αρσένη.

Επιστρέφοντας στο θέμα θα αναλύσω την παραίνεση του Γ. Δράκου: «κύριε πρόεδρε προσέξτε την βιομηχανία». Πέρα από κάθε αμφιβολία μέχρι την δεκαετία του 1980 η Ελλάδα ήταν και βιομηχανική χώρα. Και μάλιστα ανταγωνιστική. 

Η Ελλάδα είχε από τότε ισχυρή τσιμεντοβιομηχανία. Τη δεκαετία του 1980 η ελληνική τσιμεντοβιομηχανία είχε προκαλέσει και τη Γαλλία και την Αγγλία, ενώ ήταν στην κορυφή των εκτός Ευρώπης αγορών.

Η ελληνική χαλυβουργία είχε προκαλέσει και την Αγγλία και την Ιταλία. Ορισμένοι μάλιστα συνδέουν τη δολοφονία του Δημήτρη Αγγελόπουλου (Χαλυβουργική) από τους οργανωμένους δολοφόνους με την επιτυχία αυτή. Το ελληνικό νικέλιο πρωταγωνιστούσε για πολλά χρόνια στην Ευρώπη.

Το αλουμίνιο της Ευρώπης στηρίχθηκε για πολλά χρόνια στην ελληνική παραγωγή. Τα ελληνικά καλώδια συναγωνίσθηκαν με μεγάλη επιτυχία τα ιταλικά και τα γαλλικά και μέσα στην ελληνική αγορά. 

Η χημική βιομηχανία και ειδικότερα τα λιπάσματα της Ελλάδας είχαν κλείσει για τα καλά τα σύνορά μας στις εισαγωγές.

Τα ελληνικά ναυπηγεία ήταν στα διακεκριμένα της παγκόσμιας ναυτιλίας. Η ελληνική βιομηχανία ειδών (ΙΖΟΛΑ – ΠΙΤΣΟΣ) στάθηκε με δυναμισμό δίπλα στα εισαγόμενα προϊόντα.

Η βιομηχανία ελαστικών της Πάτρας και της Θεσσαλονίκης (πριν τις στείλουν στην Τουρκία οι συντεχνίες) είχαν καλύψει απόλυτα σχεδόν την ελληνική αγορά. 

Η αυτοκινητοβιομηχανία (Nissan) στον Βόλο θα κάλυπτε μεγάλο μέρος των αναγκών μας αν δεν την είχαμε πάρει στο κυνήγι για κομματικούς και άλλους… λόγους.

Η ελληνική αμυντική βιομηχανία θα μπορούσε να καλύπτει συνεχώς τις ανάγκες μας αν δεν προτιμούσαμε τις μίζες από τις εισαγωγές. 

Το ελληνικό ύφασμα τζιν (της Πειραϊκής Πατραϊκής) είχε προκαλέσει την γαλλική βιομηχανία, όπως ακόμη και την κινέζικη τα μεταξωτά υφάσματα της ΒΟΜΒΥΞ.

Τα ελληνικά είδη υγιεινής και τα κεραμικά πλακάκια ισοπέδωναν σε πολλές περιπτώσεις τα ιταλικά. Η ελληνική βιομηχανία παπουτσιού είχε κάτσει στο σβέρκο της Ευρώπης όπως και τα έτοιμα ρούχα. 

Οι πλαστικοί σωλήνες (κυρίως) -όμιλος Πετζετάκι- αλλά και γενικά η βιομηχανία πλαστικών ήταν ασυναγώνιστη μέχρι να φθάσουμε στα κινέζικα. Στον μεταλλευτικό τομέα τα 4-5 μεγάλα συγκροτήματα της Ελλάδας έκαναν τεράστιους όγκους εξαγωγών.

Η ελληνική χαρτοβιομηχανία (Αθηναϊκή Χαρτοποιία) εξαφάνισε μέσα σε μήνες τις εισαγωγές. Το κονιάκ και τα άλλα προϊόντα ΜΕΤΑΞΑ ήταν πρεσβευτές της ελληνικής βιομηχανίας ποτών. Η φαρμακοβιομηχανία ήταν ανταγωνιστική της ευρωπαϊκής και κάλυπτε το 80% των αναγκών μας. Η ΕΒΓΑ της γειτονιάς μας κράτησε για χρόνια και χρόνια.

Τα βιομηχανικά αυτά συγκροτήματα απασχολούσαν εργάτες κατά χιλιάδες. Οι αριθμοί άρχιζαν πάντα από 1.000 και επάνω.

Είναι λοιπόν μεγάλο λάθος να ξεχνάμε την πραγματική βιομηχανική Ελλάδα που έσβησε ασφαλώς και από νομοτελειακούς λόγους συγκυρίας, εξελίξεων, ανταγωνιστικότητας και μεγάλων ελλείψεων στην υποδομή της. Ελλείψεις ιδίως στην καθετοποίησή της.

Είναι όμως ταυτόχρονα κακό να ξεχνάμε και ότι σπρώχθηκε και βίαια στον αφανισμό γιατί εκτός των άλλων μας ξίνιζε ο Ανδρεάδης, μας ενοχλούσε ο Μποδοσάκης, δεν μας καλοφαινόταν ο Κατσάμπας (που του είχαμε φορτώσει κόσμο και χρεοκοπημένες εταιρείες πριν τον κάνουμε προβληματικό), μας προβλημάτιζε ο Κεφάλας, ο Δράκος, ο Στράτος, ο Αθανασιάδης (δολοφονήθηκε επίσης), ή τα μεγάλα ονόματα πολυεθνικών.

Είναι μεγάλο λάθος να ξεχνάμε ότι για το χατίρι των κρατικών Τραπεζών και συντεχνιών στήθηκε η «φάμπρικα» των προβληματικών του ΟΑΕ με τους διορισμένους «βιομήχανους» που νόμιζαν ότι το φουγάρο είναι πολυκατοικία… αλλά ήξεραν να καλοκάθονται στις κρατικές αμαξάρες και στα Βόρεια προάστια με τα 3 τρισ. δραχμών των φορολογουμένων.

Έτσι η χώρα αποβιομηχανίσθηκε μια ώρα νωρίτερα.

Είναι μεγάλο λάθος να ξεχνάμε ότι η αξιολογότατη τότε ΕΤΒΑ με τα πολλά ικανότατα στελέχη της βούλιαξε μαζί με τα ναυπηγεία που την υποχρέωσαν να αγοράσει γιατί το απαίτησαν οι κομματικοί συνδικαλιστές.

Είναι λάθος να ξεχνάμε ότι τα χρέη των τότε προβληματικών δεν ήταν λόγος για να ξηλωθεί τόσο γρήγορα η ελληνική βιομηχανία.

Είναι, τέλος, λάθος να ξεχνάμε ότι και σήμερα τα ίδια χρέη έχουν δεκάδες ιδιωτικές επιχειρήσεις που αποτελούν την νέα γενιά προβληματικών.

Συνεπώς το ερώτημα τότε και τώρα είναι τι κάνουμε.

Τους διαλύουμε και τελειώνουμε 

ΦΟΙΒΟΣ

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΩΝ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ» ΚΑΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΥ»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Κάποτε σε μια άλλη εποχή όταν γίνονταν συγκεντρώσεις των δημοκρατικών και αριστερών υπήρχαν οι αντισυγκεντρώσεις και οι διάφοροι βαλτοί και παρακρατικοί που δημιουργούσαν επεισόδια πάντα σε βάρος των διαδηλωτών διαλύοντας τις συγκεντρώσεις τους συχνά με άγριο ξύλο. 

Ήταν η εποχή της μαύρης λογοκρισίας έναντι σε κάθε τι που ήταν αντίθετο σε εν άκρως συντηρητικό και αυταρχικό σύστημα.

Ποτέ δε μπορούσα να φανταστώ ότι θα έρχονταν κάποια εποχή που ο φασισμός θα άλλαζε μάσκα και θα αντιστρέφονταν ενάντια σε καθετί που θα τολμούσε να υποστηρίξει πατριωτικές θέσεις, να μιλήσει υπέρ του ελληνισμού και κατά της άγρια σύγχρονης νεοταξικής λεηλασίας σε κάθε τι ελληνορθόδοξο ενώ μια στυγνή λογοκρισία κατευθυνόμενη από μια σειρά αθλίων ΜΜΕ, κανάλια, εφημερίδες, περιοδικά, σε ένα όργιο παραπληροφόρησης θα καταπίεζε μέχρι εξόντωσης κάθε αντίθετη φωνή που θα τολμούσε να κάνει το αυτονόητο δηλαδή να περιγράψει μια κατάσταση που ζούμε καθημερινά. 

 Μια πραγματικότητα με εκατομμύρια λαθρομετανάστες, αδίστακτους φανατικούς μουσουλμάνους που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή με το κατάλληλο ερέθισμα να πιούν το αίμα κάθε «άπιστου», (όρα Συρία). Το αποκορύφωμα όλων αυτών είναι το φασιστικό «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο που πολιτικοποιεί απόψεις και που θα ζήλευαν οι διάφοροι Χίτλερ, Μουσολίνι, Στάλιν, κλπ.

ΤΟ 65% των τροφίμων στις ελληνικές φύλακες είναι αλλοδαποί, τα μεγαλύτερα και πιο στυγνά εγκλήματα που έχουν γίνει τις τελευταίες δυο δεκαετίες έχουν γίνει από αλλοδαπούς ενώ διάφορες συμμορίες αλλοδαπών λυμαίνονται ολόκληρες περιοχές των μεγάλων αστικών κέντρων σε σημείο που δεν μπορεί κάνεις να κυκλοφορήσει αμέριμνος μετά από κάποια ώρα. 

Βεβαία δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η προώθηση όλου αυτού του απελπισμένου κόσμου στην χώρα μας έγινε σκόπιμα αφ’ ενός για να πλουτίσουν κάποιοι απατεώνας επιχειρηματίες με την μαύρη εργασία τους και αφ έτερου για να αλλοιωθεί όλη η σύνθεση του εγχώριου πληθυσμού έτσι ώστε να ελέγχεται καλυτέρα και να μην μπορεί να ενωθεί για να αντιδράσει σε όλη αυτή την νεοταξική θύελλα. 

Τώρα όποιος ομιλεί γι’ αυτά θα μπαίνει…μέσα. Έτσι έφτασαν στο έσχατο σημείο της φασιστικής τους συμπεριφοράς να θέλουν να επιβληθούν μέσω διαταγμάτων. Τύφλα νά χουν όλοι οι προηγούμενοι δικτάτορες από τους σημερινούς «δημοκρατικούς» «αριστερούς» και «προοδευτικούς» που έχουν καταξεφτυλίσει κάθε έννοια δημοκρατικότητας.

Αλλά ο φασισμός των «δημοκρατικών» δεν σταματά εδώ. Πλέον δεν κρατούν κανένα πρόσχημα και ετοιμάζονται να στείλουν στις φύλακες όποιον θα τολμήσει να προασπιστεί τα δικαιώματα των ελλήνων πολιτών γιατί ακριβώς θα είναι… ελληνικής καταγωγής. 

Ένας σκληρός ανθελληνικός ρατσισμός από τους «αντιρατσιστές» της νέας Τάξης που σιχαίνεται κάθε ιστορική αναφορά που είναι υπέρ του ελληνισμού ενώ σε κάθε ευκαιρία απαξιώνει με ευχαρίστηση κάθε ελληνορθόδοξο χριστιανικό σύμβολο. 

Σήμερα ο φασισμός έχει βρει τους πιο άξιους εκπροσώπους του και αυτοί είναι τα αποκαλούμενα «προοδευτικά» «δημοκρατικά» κόμματα. Δημοκρατία με διατάγματα και ελευθερία με ποινικοποίηση των ιδεών είναι το κατάντημα τους.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Εμμονή αριστερών και ΚΚΕ να καταθέσουν στεφάνι για τη Γενοκτονία των Ποντίων !..ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΝΤΟΣ & ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΝΤΟΣ & ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

Μικρασιατική Καταστροφή

Πατήστε εδώ.

http://wwwaimos.blogspot.gr/2012/08/90-30-1922.html

Πυρρίχιος Πολεμικός Χορός

Η γενοκτονία των Ποντίων: 

Tο άγνωστο ελληνικό ολοκαύτωμα

http://zeidoron.blogspot.gr/2013/05/t_19.html

Περισσότερο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1747986936750.2099730.1151117624&type=1

ΠΟΝΤΟΣ   &  ΛΥΡΑ

Στην ιστορία κάθε λαού ένα σημαντικό μέρος της καταλαμβάνει η πολιτιστική κληρονομία του. Για τους Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας (Εύξεινος Πόντος), γνωστούς και ως Ποντίους, ο ακρογωνιαίος λίθος του πολιτισμού τους είναι η μουσική και οι χοροί τους. Μέσα από αυτά τα δυο στοιχεία εμφανίζεται και το κύριο μουσικό όργανο του ποντιακού ελληνισμού, η ποντιακή λύρα.

Η ποντιακή λύρα, ή αλλιώς και κεμεντζές ή κεμετζέ (ποντιακή διάλεκτος), είναι ένα μουσικό όργανο που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ποντιακής παράδοσης και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή. Για εκατοντάδες χρόνια η ποντιακή λύρα περνούσε από γενιά σε γενιά, με την γλυκύτατη της φωνή, βοηθώντας και συνοδεύοντας τον ποντιακό λαό σε χαρές και σε λύπες. Το συγκεκριμένο όργανο συνοδεύει τους ποντίους σε κάθε έκφανση της ζωής τους και σε σύνδεση με τα ακριτικά – ποντιακά τραγούδια και χορούς υφαίνουν την μεγάλη σε έκταση και ποιότητα ποντιακή παράδοση.

Η χρήση αυτού του οργάνου περιοριζόταν αρχικά σε πανηγύρια, γάμους, βαφτίσεις, γλέντια κ.α. Οι συνθήκες όμως της σύγχρονης κοινωνίας σταδιακά διαμόρφωσαν τις σχέσεις του ανθρώπου με τις πατρογονικές του ρίζες. Μέσα από την διαδικασία αυτή άλλαζαν συνεχώς και οι λειτουργιές της ποντιακής λύρας (όπως και όλων των παραδοσιακών μουσικών οργάνων που άλλα εξήφθησαν και άλλα υπάρχουν ακόμα). Τα τελευταία χρόνια η ποντιακή λύρα έχει καθιερωθεί σε αρκετά κέντρα διασκεδάσεως, σε συναυλίες, σε θέατρα, προβάλλεται μέσω του ραδιοφώνου, τηςδισκογραφίας και συγχρόνως εμφανίζεται και σε συναυλίες συμφωνικής ορχήστρας.

Όλες οι παραπάνω καινούργιες λειτουργίες στις οποίες κλήθηκε το συγκεκριμένο όργανο να ανταποκριθεί δημιούργησαν αυξημένες απαιτήσεις για την ποιότητα του ακούσματος, που εξαρτάται από δυο παράγοντες, τις τεχνικές ικανότητες των οργανοπαικτών και τις δυνατότητες του ίδιου του οργάνου.

Τοποθέτηση του Βουλευτή Επικρατείας 

της Χρυσής Αυγής, Χρήστου Παππά 

στην Ολομέλεια 

σχετικά με την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ.

«ΒΗΜΑ»: ΚΑΝΤΕ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ, 

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΘΑ ΜΑΣ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟ ΓΥΨΟ

Ήταν “κρυφό” μυστικό όλων των αναλυτών και των δημοσκόπων. Οι δημοσιογράφοι το συζητούν μεγαλόφωνα πια και το κονκλάβιο του καθεστώτος αναζητά καθημερινά και νέους τρόπους για να σταματήσει το φαινόμενο που λέγεται “Χρυσή Αυγή”, που ως άλλος Ηρακλής έρχεται να καθαρίσει τους κόπρους του Αυγεία, που συμβολικά σήμερα παίρνει τη μορφή του πολιτικοικονομικού καθεστώτος.

Tα αποτελέσματα της μυστικής δημοσκόπησης επιγραμματικά δείχνουν:

Τη διάλυση ΠΑΣΟΚ, Ανεξαρτήτων Ελλήνων, ΔΗΜΑΡ

Το δίπολο της εξουσίας αλλάζει και πρωταγωνιστές έχει ΣΥΡΙΖΑ και ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Η ΝΔ στο Δήμο της Αθήνας ρίχνει ίσως το πιο “ακροδεξιό” χαρτί της για να συγκρατήσει την ιλιγγιώδη άνοδο της Χρυσής Αυγής

Συμπέρασμα: 

Όλες αυτές οι υστερίες τον τελευταίο καιρό με σύνθημα 

<<ΜΙΑ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ  ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΠΕΡΑ!>> ένα πράγμα μπορεί να σημαίνουν: πως όλες οι «δημοσκοπήσεις» που δημοσιεύονται και που δίνουν στην Χρυσή Αυγή 11, 12 και 13% είναι… μαϊμούδες και πως στην πραγματικότητα τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής εκτινάσσονται μέρα με την ημέρα. 

Γι’ αυτό… ζορίζονται οι κάργιες!

Γιατί καθυστερούν τον “αντιρατσιστικό” νόμο-έκτρωμα;                     Όλο το παρασκήνιο...ΕΔΩ.

http://wwwaimos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_16.html

ΚΟΚΚΟΡΟΜΑΧΊΕΣ ΒΟΡΙΔΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗΝ 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ.VIDEO

Α.ΤΣΙΠΡΑΣ:

Στην ΕΠΕΝ με εντολή Παπαδόπουλου ο Βορίδης ...

Μ.ΒΟΡΙΔΗΣ:

«Εκτροφέα της Χρυσής Αυγής» χαρακτήρισε τον ΣΥΡΙΖΑ ο Μ. Βορίδης..

video

ΤΣΙΠΡΑΣ εξ Άρτης... !!!
ΥΙΟΣ ΤΟΥ ..."ΣΚΑΠΑΝΕΥΣ ΑΤΕ " -ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ  ΤΗΣ  21ης  ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΕΓΙΝΕ πάμπλουτος.

Ως γνωστόν, στις 29-10-2012 πέθανε ο πατέρας του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, ο Παύλος Τσίπρας, 78 ετών. Μόνος του πήρε την πρωτοβουλία να χοροστατήσει στην κηδεία του πάμπλουτου μπαμπά του Αλέξη Τσίπρα, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Λιάπης. 

Ο 78χρονος Παύλος Τσίπρας πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή τα μεσάνυχτα της περασμένης Δευτέρας 29 Οκτωβρίου και κηδεύτηκε στις 4 το απόγευμα της Τρίτης από τον Άγιο Γεώργιο του Διονύσου. 

Στους δημοσιογράφους απαγορεύτηκε να καλύψουν την κηδεία, για να μη μάθουν οι αφελείς Έλληνες από πόσο «χριστιανική» οικογένεια προέρχεται ο άθεος Αρχηγός του Σύριζα. 

Κάνω επιγραμματικά τις αποκαλύψεις, γιατί δεν με παίρνει ο χώρος: 

1) Ο γεννημένος στην Άρτα το 1934 Παύλος Τσίπρας, υπήρξε συνιδρυτής (με τον Ίωνα Παράσχη) της τεχνικής εταιρείας «Σκαπανεύς ΑΤΕ» που μαζί με την «ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ» και την «ΑΡΧΙΡΟΔΟΝ» ήσαν οι τρείς εταιρείες που έπαιρναν ΟΛΑ τα Μεγάλα Έργα επί 21ης Απριλίου. 

Ο Στυλιανός Παττακός (Έγινε 100 ετών την προσεχή Πέμπτη 8 Νοεμβρίου!) είχε απαγορεύσει στον πολιτικό μηχανικό γαμπρό του, σύζυγο της κόρης του να παίρνει δημόσια έργα επί Χούντας. 

Στον Παύλο Τσίπρα επέτρεπε, με αποτέλεσμα ο μπαμπάς του Αρχηγού του Σύριζα να γίνει πάμπλουτος επί 21ης Απριλίου. 

2) Η οικονομική άνεση του «καλού χριστιανού» Παύλου Τσίπρα επί Χούντας, τον έκανε να χρηματοδοτεί τις δράσεις της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, με αποτέλεσμα να τον εκτιμήσει ιδιαιτέρως ο Χουντικός Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης. 

Ο Παύλος Τσίπρας μπαινόβγαινε επί Χούντας στην Αρχιεπισκοπή και βοηθούσε οικονομικά τον «Αγαπισμό» του Κοτσώνη και το Ιεραποστολικό Έργο του (νύν Αλβανίας) Αναστάσιου Γιαννουλάτου στην Αφρική, όπου έπαιρνε έργα ο «Σκαπανεύς»! 

Εκεί στην Αρχιεπισκοπή (όπου τότε ήταν Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου) πρωτογνώρισε ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Λιάπης τον μπαμπά του Τσίπρα, γι' αυτό και σκίστηκε να πάει στην προχθεσινή κηδεία του Παύλου στον Διόνυσο, χωρίς να τον καλέσει η οικογένεια Τσίπρα! 

3) Μέσω του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Κοτσώνη, ο Παύλος Τσίπρας συνδέθηκε με την «χριστιανικώτατη» οικογένεια των Αλαβάνων (Κοτσώνης και Αλαβάνοι ήσαν Τήνιοι), η οποία διαχειριζόταν επί 100 χρόνια ! ! ! το χρυσοφόρο Προσκύνημα της Τήνου. (Ετσι φύτρωσε και ανδρώθηκε η η φυλή των ΚΟΤΖΑΜΠΑΣΗΔΩΝ που διαδέχθηκε τους Τούρκους στην εξουσία και μας κυβερνάει έκτοτε! 

Έτσι έμαθε τον μικρό Αλέξη (γεννήθηκε το 1974) ο Αλέκος Αλαβάνος, και γι' αυτό τον πρότεινε για την Αρχηγία του Συνασπισμού τον Φεβρουάριο του 2008. Όλα εξηγούνται σε αυτή την ζωή: Για μία ακόμη φορά, επιβεβαιώνεται η θεωρία της Στήλης ότι όλο το σημερινό Αντιρατσιστικό Κίνημα προήλθε από τον Χουντικό Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Κοτσώνη. 

Είναι μέγα ψεύδος ότι ο Παύλος Τσίπρας ήταν Αντιστασιακός και τον είχε συλλάβει η Χούντα. Η Αλήθεια έχει ως εξής: Ο μεγαλύτερος αδελφός του Παύλου και θείος του Αλέξη, μακαριτης Ηρακλής Τσίπρας, υπήρξε την δεκαετία του 1950 στέλεχος της ΕΔΑ, όπως πάρα πολλοί άλλοι καλοί χριστιανοί. 

Όταν ήρθε η 21η Απριλίου, οι Αξιωματικοί προσπάθησαν να βρούν και να συλλάβουν τον Ηρακλή, διότι ήταν φακελωμένος ως στέλεχος της ΕΔΑ. Δεν τον βρήκαν και γι' αυτό συνέλαβαν τον Παύλο Τσίπρα, τον οποίο και άφησαν ελεύθερο σε λίγες ημέρες ! 

Αυτή ήταν η περίφημη αντιστασιακή δράσις του μπαμπά του Αλέξη, ο οποίος τσάκωνε ΟΛΑ τα Μεγάλα Έργα της Χούντας δια του «Σκαπανέως ΑΤΕ»!.. Όσο για τον Ηρακλή Τσίπρα, έσπευσε αμέσως να τα βρεί με την 21η Απριλίου, σε τέτοιο σημείο μάλιστα, που το 1968 ανέλαβε Γενικός Αρχηγός της Ποδοσφαιρικής Ομάδος του Παναθηναϊκό !

Όταν το 1971, μεσούσης της Χούντας, ο Παναθηναϊκός έκανε την θρυλική εποποιία που τον οδήγησε (2 Ιουνίου 1971) στο Γουέμπλεϋ με τον Άγιαξ, Γενικός Αρχηγός του ήταν ο θείος του Αλέξη Τσίπρα και Μέγας Αντιστασιακός, Ηρακλής Τσίπρας !!.. 

Θα τελειώσω με κάτι που ξέρουν ελάχιστοι: Στις 28 Απριλίου 1971 στην Λεωφόρο, ο Παναθηναϊκός νίκησε με 3-0 τον Ερυθρό Αστέρα και προκρίθηκε στον Μεγάλο Τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του Γουέμπλεύ, αν και είχε χάσει με 4-1 στο Βελιγράδι. 

Ήταν η πιο θρυλική νίκη στην 104χρονη Ιστορία του ΠΑΟ. Στην κερκίδα των Επισήμων του γηπέδου της Λεωφόρου βρισκόταν ο Αντιπρόεδρος της Εθνικής Κυβερνήσεως Στυλιανός Παττακός, έχοντας στα αριστερά του την τότε Πρώτη Κυρία, Δέσποινα Παπαδοπούλου και δεξιά του τον Ηρακλή Τσίπρα! 

Το 3ο γκόλ του Καμάρα για την Πρόκριση αργούσε και η σύζυγος του Δικτάτορα ανησυχούσε και στριφογύριζε στη καρέκλα της. Ο ανεπανάληπτος Παττακός για να την καθησυχάσει, γυρίζει και της λέει: «Μην ανησυχείς. Το έχουμε αγοράσει το παιχνίδι και θα προκριθούμε εμείς»!.. Πράγματι, μετά από λίγα λεπτά, ο Αριστείδης Καμάρας πετυχαίνει το 3ο γκόλ, ο Παναθηναϊκός προκρίνεται στο Γουέμπλεϋ και ο χιουμορίστας Παττακός γυρίζει και της λέει: «Είδες που στο είπα;»! 

Την συνομιλία Παττακού - Δέσποινας την άκουσαν κάποιοι βρωμεροί αθλητικοί συντάκτες οι οποίοι και έβγαλαν την φήμη πως η Χούντα διά του Ωνάση αγόρασε τους ψωμολυσσώντες Γιουγκοσλάβους του Ερυθρού Αστέρα, οι οποίοι έκατσαν να χάσουν! Μάταια ο αντιστασιακός Ηρακλής Τσίπρας που ήταν παρών, τους διαβεβαίωνε για πολλά χρόνια με όλη την δύναμη της ψυχής του ότι ο Παττακός αστειευόταν: Η φήμη έμεινε κι όλοι σήμερα πιστεύουν ότι ο ΠΑΟ προκρίθηκε στο Γουέμπλεϋ με δωροδοκία της Χούντας!.. 

ΠΗΓΕΣ: http://www.dou.gr 

 &

http://mavroskrinos.blogspot.gr/2012/07/blog-post_23.html

Αντιγράφω ένα ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη

που ταιριάζει εδώ  απόλυτα.

Φ ο β ά μ α ι

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου ‘κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Κι εσύ Λαέ (αυτο-) βασανισμένε...