ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973 , Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΓΙΟΜ ΚΙΠΟΥΡ ΚΑΙ .........Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΕΡΙΞΕ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ?

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, 

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΓΙΟΜ ΚΙΠΟΥΡ 

ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ.

Μία από τις ιερότερες θρησκευτικές γιορτές των Εβραίων, η Ημέρα του Εξιλασμού στα ελληνικά.

Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 του μηνός Τισρί (ηλιοβασίλεμα της 18ης Σεπτεμβρίου - σούρουπο της 19ης Σεπτεμβρίου για το 2018) και είναι η ημέρα της εξιλέωσης από τις αμαρτίες και αποκατάστασης στενών δεσμών με τον Θεό.

Η συγχώρηση των αμαρτιών από τον Θεό προϋποθέτει τη συμφιλίωση με τους συνανθρώπους, γι’ αυτό φίλοι, γνωστοί και συγγενείς ζητούν και δέχονται πρώτα αμοιβαία συγχώρηση των παραπτωμάτων τους.

Κατά την ημέρα του Γιομ Κιπούρ (Yom Kippur), οι πιστοί απαγορεύεται να δουλεύουν (όπως το Σάββατο) και απέχουν από τροφή, ποτό, σεξ και πλύσιμο (για ευχαρίστηση). Επίσης, δεν επιτρέπεται κάποιος πιστός να χρίεται με αρώματα και να φοράει δερμάτινα υποδήματα.

Παλαιότερα, κατά τη διάρκεια του εορτασμού του Γιομ Κιπούρ, στις συναγωγές ο ιερέας τελούσε θυσία ενός τράγου, ο οποίος φορτωνόταν όλες τις αμαρτίες του λαού του Ισραήλ και στη συνέχεια αφηνόταν ελεύθερος στην έρημο («αποδιοπομπαίος τράγος»). 

Η έκφραση «αποδιοπομπαίος τράγος» χρησιμοποιείται στο καθημερινό μας λόγο για τον άνθρωπο στον οποίο επιρρίπτονται οι ευθύνες άλλων

Στις 6 Οκτωβρίου 1973, ανήμερα της εορτής του Γιομ Κιπούρ, ξέσπασε ο Δ' Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος, που είναι γνωστός ως Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ.

Ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ είχε και την ελληνική του παράμετρο. Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος αρνήθηκε να επιτρέψει την προσγείωση αμερικανικών αεροπλάνων στα αεροδρόμια Ελευσίνας και Σούδας, τα οποία θα λάμβαναν μέρος στις επιχειρήσεις στο πλευρό των Ισραηλινών. 

Η άρνησή του να ικανοποιήσει το αμερικανικό αίτημα ίσως να συνέβαλε και στην πτώση του από τον Δημήτριο Ιωαννίδη στις 25 Νοεμβρίου 1973.

1973 : 

Δ’ αραβοϊσραηλινός πόλεμος

Σύμφωνα με επιστολή που απέστειλε στο «Βήμα» (2-7-2011), ο πρέσβης της Ελλάδος στην Αίγυπτο, κατά την περίοδο της δικτατορίας, Αντώνιος Κοραντής, η ανατροπή του Παπαδόπουλου, οφείλεται καθαρά στους Αμερικανούς, λόγω της άρνησής του να επιτρέψει την διέλευση και τον ανεφοδιασμό των αμερικανικών αεροπλάνων, που είχαν σαν στόχο την παροχή βοήθειας στο Ισραήλ, κατά τον «Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ» (ή αλλιώς Δ’ αραβοϊσραηλινός πόλεμος), τον Οκτώβριο του 1973…

[...] Κατά την εποχή του τέταρτου Αραβοϊσραηλινού Πολέμου ή, όπως αποκλήθηκε, του «Γιομ Κιπούρ» ή του «Ραμαντάν» -πριν και μετά- ήμουν πρέσβης της Ελλάδας στο Κάιρο, την μεγαλύτερη ελληνική πρεσβεία, τουλάχιστον, κατά τους τότε ιθύνοντας, στη Μέση Ανατολή, στον αραβικό κόσμο και στην Αφρική γενικότερα.

Ο πόλεμος εξερράγη με πρωτοβουλία αποκλειστικά του Σαντάτ-διαφωνώ πλήρως με τον χαρακτηρισμό του ως ανδρός «μετρίου σχήματος»-, όπως προκύπτει από το βιβλίο του«Ιn search of identity» κ.λπ. 

Και αφού ο λόγος περί του αειμνήστου, άκρως φιλέλληνα, προέδρου Ανουάρ ελ Σαντάτ,κρίνω σκόπιμο να υπενθυμίσω ότι σ΄ αυτόν, κατ΄ εμέ, οφείλει ο πολύ Κίσινγκερ το βραβείο Νομπέλ της Ειρήνης και οι ΗΠΑ ίσως τη μεγαλύτερη επιτυχία τους στη μεταπολεμική εξωτερική πολιτική τους.

Λίγες ημέρες μετά την έκρηξη του πολέμου, που κατέλαβε εξαπίνης τους Ισραηλινούς -λόγω της Μεγάλης Εορτής των οποίων, του «Γιομ Κιπούρ», ήσαν υποχρεωμένοι σε ακινησία-, με κάλεσε στο γραφείο του επειγόντως ο τότε υπουργός Εξωτερικών και ισχυρός άνδρας του καθεστώτος Ισμαήλ Φάχμικαι με παρεκάλεσε να παρέμβω στην Αθήνα για να βρεθεί Έλληνας εφοπλιστής να διαθέσει πετρελαιοφόρα για τη μεταφορά υγρών καυσίμων από Βεγγάζη στην Αλεξάνδρεια,καθ΄ όσον ήταν αδύνατος, λόγω των πολεμικών γεγονότων, ο ανεφοδιασμός της τελευταίας από τα διυλιστήρια του Πορτ Σουέζ. 

Η Αθήνα αποδέχθηκε το αιγυπτιακό αίτημα και η Αλεξάνδρεια -η περί αυτήν περιοχή είχε κηρυχθεί από τους Ισραηλινούς «πολεμική ζώνη» και όλα τα εμπορικά πλοία που μετέφεραν κυρίως σιτηρά, τα οποία εστερείτο τότε η Αίγυπτος, ανέστρεφαν πρύμναν- ανεφοδιάστηκε πλήρως σε πετρέλαιο.Δεν πρόκειται να αναφέρω το όνομα του διαθέσαντος τα πετρελαιοφόρα εφοπλιστού δι΄ ευνοήτους λόγους. 

Πάντως, η ενέργειά του έσωσε, κατά κάποιον τρόπο, την Αίγυπτο, πράγμα που η τότε κυβέρνησή της ανεγνώρισε, όπως είμαι σε θέση να γνωρίζω.

Μετά μία εβδομάδα περίπου, αν πάντοτε δεν με απατά η μνήμη μου, μου τηλεφώνησαν γύρω στις 11 (23.00) τη νύχτα να μεταβώ τα μεσάνυχτα στο γραφείο του Σαντάτ «για κάτι το κατεπείγον». 

Πράγματι, πήγα στα Ανάκτορα και ο Σαντάτ μού είπε, χωρίς περιστροφές, τα εξής -τα αναφέρω, κατ΄ ανάγκην, περιφραστικά: 

«Πείτε στον ομόλογό μου και συνάδελφον εν όπλοις ότι ο Κίσινγκερ προτίθεται να στείλει αεροπορικώς μεγάλη βοήθεια σε υπερσύγχρονο πολεμικό υλικό στο κινδυνεύον Ισραήλ, και θα ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση την άδεια υπερπτήσεως και προσγειώσεως σε ελληνικά αεροδρόμια των μεταφερόντων το υλικό τούτο αμερικανικών αεροπλάνων. 

Εμείς οι στρατιωτικοί είμεθα τίμιοι άνθρωποι, γι΄ αυτό πιστεύω ότι και ο συνάδελφός μου Έλληνας πρόεδρος θα συγκατανεύσει. 

Όπως βλέπετε, ο αραβικός κόσμος είναι τώρα ενωμένος στον κοινόν αγώνα και ο πρόεδρός σας πρέπει να λάβει τούτο σοβαρά υπόψη και να απορρίψει το αίτημα Κίσινγκερ, άλλως ξεχάστε τον κόσμον αυτόν, με όλες τις δυσάρεστες συνέπειες για τον Ελληνισμό» 

Επιστρέψας στην πρεσβεία συνέταξα ένα άκρως απόρρητο τηλεγράφημα -διπλής κρυπτογραφήσεως- και το έδωσα γύρω στις δύο το πρωί στους συνεργάτες μου για τα περαιτέρω. Ομολογώ ότι βρέθηκα ενώπιον του μεγαλύτερου διλήμματος της καριέρας μου: 

«Μπρος βαθύ και πίσω ρέμα»! 

Τελικώς, αναλογιζόμενος τους Έλληνες στις αραβικές χώρες, εισηγήθηκα την αποδοχή του αιτήματος του Αιγυπτίου προέδρου. 

Το τηλεγράφημα είχε πρώτο παραλήπτη τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Γ. Παπαδόπουλο, με κοινοποίηση στους Σπ. Μαρκεζίνη και Χ. Ξανθόπουλο-Παλαμά, αντιστοίχως πρωθυπουργό και υπουργό Εξωτερικών.

[...] Όπως πληροφορήθηκα τότε, και οι τρεις προαναφερθέντες συμφώνησαν με την εισήγησή μου και απαγορεύθηκε η διέλευση κ.λπ. Στη συνέχεια, έσπευσα να γνωστοποιήσω στον Αιγύπτιο πρόεδρο τη θετική απάντηση της Αθήνας. Παραλείπω τα λοιπά περί της ευγνώμονης στάσεως του Σαντάτ υπέρ ημών, που ήλθε δυστυχώς να ανακόψει η δολοφονία του (6.10.1981).

Ο αντιπρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ καθόταν κοντά στον Σαντάτ, αλλά κατάφερε να επιβιώσει από την επίθεση. Όταν ανέλαβε την ηγεσία της χώρας, μετά τον θάνατο του Σαντάτ, ο Μουμπάρακ συνέλαβε εκατοντάδες ανθρώπους τους οποίους υποψιαζόταν ότι πήραν μέρος στη συνωμοσία της δολοφονίας του Σαντάτ.

Όλα ξεκίνησαν σιγα σιγα το 1977,όταν ο τότε Πρόεδρος της Αιγύπτου Ανουάρ Αλ Σαντάτ, μεγάλη προσωπικότητα,παγκοσμίου εμβέλειας,σε μια ομιλία του στο Κοινοβούλιο της Αιγύπτου, δηλώνει ότι είναι έτοιμος να μιλήσει παντού, ακόμα και στο Κοινοβούλιο του Ισραήλ, προκειμένου να ξεκινήσει η ειρηνευτική διαδικασία.

Η απάντηση έρχεται από την Κνεσέτ, που τον καλεί να μιλήσει στα μέλη της. Στην ιστορική ομιλία του το Νοέμβριο του 1977 ενώπιον της Βουλής του Ισραήλ, ο Ανουάρ Σαντάτ διατυπώνει την απόφασή του να διαπραγματευθεί τους όρους ειρήνευσης με τους Ισραηλινούς.

Η ομιλία αυτή οδήγησε στις συνομιλίες και τη συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ, όπου συναντήθηκαν και συνυπέγραψαν την ειρήνη ο Ανουάρ Σαντάτ από την Αίγυπτο, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μεναχέμ Μπέγκινκαι ο τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζίμι Κάρτερ.

Γι' αυτή του την πολιτική, ο Σαντάτ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. 

Στις 6 Οκτωβρίου 1981, ενώ συμμετείχε σε μια στρατιωτική εκδήλωση για τη Διώρυγα του Σουέζ, ο Ανουάρ Σαντάτ δολοφονήθηκε από μια ομάδα μουσουλμάνων φανατικών, που ήθελαν να σκοτώσουν τον «προδότη» που συμφιλιώθηκε με το Ισραήλ!

Ο Μουμπάρακ διακρίνεται να κάθεται δίπλα στον τότε Αιγύπτιο πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ.

Ο Σαντάτ έπεσε νεκρός 

και ο Μουμπάρακ έγινε Πρόεδρος της Αιγύπτου

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

Μετά την ανάκλησή μου στην κεντρική υπηρεσία, ζήτησε να με δει στο σπίτι του ο μακαρίτης πρέσβης Σπύρος Τετενές,στενότατος φίλος μου. 

Με υποδέχθηκε με τις λέξεις:«Αντώνη, ξέρεις ότι εσύ έριξες τον Παπαδόπουλο; 

Μου το είπε ο Παλαμάς σοβαρολογώντας!». 

Και μου εξήγησε τι είχε συμβεί: «Στην πρόσφατη Σύνοδο του Συμβουλίου των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ και κατά την έξοδο από την αίθουσα συνεδριάσεων ο Αμερικανός ΥΠΕΞ κ. Χένρι Κίσινγκερ επλησίασε τον Έλληνα ομόλογό του και κινώντας απειλητικά τον αντίχειρά του είπε υψηλόφωνα: 

“Αυτό που κάνατε με τα αμερικανικά αεροπλάνα, θα το πληρώσετε πολύ ακριβά”».

Τα ίδια μου επανέλαβε ο μακαρίτης υπουργός μου σε τυχαία συνάντηση -και λίγους μήνας προ του θανάτου του- στο γνωστό καφέ της Γενεύης «Αux Αmbassadeurs», προσθέσας τα ακόλουθα: 

«Κατόπιν των όσων σας ανέφερα,τι γνώμη έχετε για την εξέγερση του Πολυτεχνείου που έλαβε χώρα μερικές εβδομάδες αργότερα;». 

Σε απάντησή μου ότι δεν μπορούσα να αποκριθώ, εφάνη εκνευριζόμενος λέγοντάς μου:

«Λυπάμαι, γιατί διπλωμάτης με την εμπειρία σας, δεν αντελήφθη ποίος ήταν όπισθεν της εξεγέρσεως κάτι το ολοφάνερο».,

Προφανέστατα, υπονοούσε τον αμερικανικό παράγοντα.

[...] Ευελπιστώ, λοιπόν, ότι όσα αποκαλύπτω ανωτέρω θα γίνουν πιστευτά και θα τεθεί τέρμα στην εκμετάλλευση της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου από ορισμένους που συμμετέσχον σε αυτήν, αλλά δεν τη διοργάνωσαν.

Μετά πάσης τιμής,

Α. Ι. Κοραντής

Πρέσβης ε.τ.

Ο Πόλεμος του Γιομ Κιππούρ

Ο Πόλεμος του Γιομ Κιππούρ, ή αλλιώς Δ' Αραβοϊσραηλινός πόλεμος, που συνέβη τον Οκτώβριο του 1973 αποτέλεσε την άρση της ταπείνωσης που υπέστησαν οι αραβικές χώρες μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967. 

Αυτός είναι και ο τελευταίος της σειράς των Αραβοϊσραηλινών πολέμων. Γιομ Κιπούρ ονομάζεται η ισραηλινή εορτή του Εξιλασμού, ή αλλιώς Ημέρα της Εξιλέωσης.

Πριν τη σύρραξη

Μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, το Ισραήλ εκτός από τις εκτάσεις που είχε καταλάβει, όπως τη χερσόνησο του Σινά (Αιγύπτου) και την ανατολική πλευρά του Ιορδάνη (Ιορδανίας) απέκτησε και αρκετά διπλωματικά όπλα, τα οποία χρησιμοποίησε για να αυξήσει την θέση του στην περιοχή. 

Η στάση αυτή υπήρξε αρκετά σκληρή, καθώς η τότε πρωθυπουργός του Ισραήλ Γκόλντα Μέιρ,αρνιόταν συστηματικά ικανοποιητικές παραχωρήσεις προς τα αραβικά κράτη. Επιπλέον, ο πρωθυπουργός της Αιγύπτου, Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ, μετά την ανάκληση της παραίτησής του διατηρούσε πλέον την πολιτική των τριών όχι (όχι στην αναγνώριση του Ισραήλ, στις διαπραγματεύσεις με αυτό και στην ειρήνη) υπό την νέα υφιστάμενη κατάσταση.

Ο Νάσερ άρχισε ένα εντατικό εξοπλιστικό πρόγραμμα, κατά το οποίο αναπληρώθηκε όλο το στρατιωτικό υλικό που χάθηκε στον Πόλεμο των Έξι Ημερών μέσα σε δύο χρόνια. 

Κύριος προμηθευτής αυτών των εξοπλισμών,βεβαίως με αντισταθμιστικά οφέλη ήταν η ΕΣΣΔ, η οποία και ενίσχυσε με επιπλέον 3.000 στρατιωτικούς συμβούλους στο Κάιρο, ανεβάζοντας τον τότε αριθμό των Σοβιετικών στρατιωτικών στους 20.000. 

Τον Ιούλιο του '69 εγκαινιάστηκε από τον Νάσερ ο Πόλεμος της Φθοράς δημιουργώντας σποραδικές συγκρούσεις μικρής κλίμακας στην ανατολική όχθη της διώρυγας του Σουέζ σε αντιστάθμιση παρόμοιων δραστηριοτήτων των Ισραηλινών. 

Ωστόσο το σχέδιο αυτό έπαψε με τον θάνατο του Νάσερ τον Σεπτέμβριο του 1970.

Ο μέχρι τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ανουάρ Σαντάτ,που ανέλαβε στη συνέχεια πρόεδρος της Αιγυπτιακής Δημοκρατίας,ακολούθησε τη γραμμή του Νάσερ με μια πιο συντηρητική όμως πολιτική. 

Τον Ιανουάριο του 1971 ο μεσολαβητής του ΟΗΕ στην περιοχή, Γκούναρ Γιάρινγκ, σε συνεννόηση με την κυβέρνηση Νίξον και τον Χένρυ Κίσινγκερ, ζήτησε υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές. 

Το Φεβρουάριο ο Ανουάρ Σαντάτ, μετά από αμερικανικές υποσχέσεις οικονομικής βοήθειας έδωσε το πρώτο αιγυπτιακό «ναι» σε διαπραγματεύσεις. Από το Ισραήλ η Μέιρ, έδωσε αρνητική απάντηση, κατηγορώντας τον Γιάρινγκ και τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Θαντ, ότι απαιτούσε την αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από τις νεοκατεχόμενες περιοχές στην προ του '67 εποχή.

Έτσι από το καλοκαίρι του 1972 άρχισαν οι δημόσιες απειλές, της Αιγύπτου και της Συρίας (προέδρου Άσσαντ) προς το Ισραήλ.

Ο αιφνιδιασμός της 6ης Οκτωβρίου

Η νέα συνοριακή μεθόριος Αιγύπτου - Ισραήλ εκτεινόταν στα 145 χλμ., ενώ της Συρίας - Ισραήλ σε 64 χλμ. 

Μετά τον πόλεμο του '67 οι Ισραηλινοί δημιούργησαν οχυρώματα στην διώρυγα του Σουέζ. Οι οχυρώσεις αυτές πήραν το όνομα «Γραμμή Μπάρ-Λεβ». Καθώς η διώρυγα του Σουέζ δημιουργούσε φυσικές οχυρώσεις, από τα πλευρικά αναχώματα, οι Ισραηλινοί έκαναν έργα εκβάθυνσης των αναχωμάτων, ενώ έχτιζαν περιμετρικά ένα τσιμεντένιο οχύρωμα κάθε 7-10 χλμ, με περίμετρο 300 μέτρα, προστατευμένα από συρματοπλέγματα και ναρκοθετημένες περιοχές. 

Η λάσπη και η άμμος που μαζεύονταν συσσωρεύονταν στην ανατολική όχθη, δημιουργώντας υψίπεδα ύψους 20 μέτρων και βάθους 10 μέτρων.

Στις αρχές Οκτωβρίου του 1973 η διεύθυνση Πληροφοριών του Ισραηλινού στρατού (AMAN) και ο αρχηγός της υποστράτηγος Έλι Ζέιρα, συνέταξαν μια έκθεση, η οποία έμεινε στην ιστορία ως το μεγαλύτερο φιάσκο στην ιστορία των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών. 

Το συμπέρασμα της έκθεσης ήταν πως οι πιθανότητες αραβικής επίθεσης ήταν ελάχιστες, παρόλο που οι δημόσιες απειλές των αράβων γίνονταν συχνότερες, και ο βασιλιάς της Ιορδανίας υποδείκνυε το αντίθετο. 

Το πρωί της 6ης Οκτωβρίου υπήρξε πληροφόρηση από πληροφοριοδότη, πως ο πόλεμος ήτανε σίγουρος, και τα ισραηλινά στρατεύματα άρχισαν τις κινητοποιήσεις.

Αιγυπτιακές δυνάμεις περνούν το Κανάλι του Σουέζ

Στις 13:55 άρχισε η αιγυπτιακή επίθεση. 

Για να ξεπεραστεί το πρόβλημα της άμμου χρησιμοποιήθηκαν αντλίες νερού που άλλαξαν την ροή του νερού και αύξησαν την στάθμη με αποτέλεσμα να καταρρεύσει η συσσωρευμένη άμμος. Τα αιγυπτιακά άρματα πέρασαν το κανάλι μέσω πλωτών γεφυρών, ενώ αλεξιπτωτιστές έπεσαν στα νώτα της γραμμής άμυνας των ισραηλινών. 

Ταυτόχρονα υπήρξε αεροπορική και αντιαεροπορική κάλυψη. Μέχρι την 8η Οκτωβρίου οι Αιγύπτιοι είχαν προελάσει σε βάθος μόλις 6 χλμ. Παράλληλα άρχισε και η συριακή επίθεση. 

Τα συριακά στρατεύματα με μπουλντόζες και εξοπλισμό ανίχνευσης ναρκών προωθήθηκαν στην ουδέτερη ζώνη, εξαναγκάζοντας σε μερικές περιπτώσεις τους ισραηλινούς να υποχωρήσουν στα προηγούμενα σύνορά τους.

Η εξέλιξη του πολέμου

Παράλληλα οι αραβικές χώρες του OPEC επέβαλαν εμπορικό αποκλεισμό στις εξαγωγές πετρελαίου προς αμερικάνικες εταιρείες, και μείωση των εξαγωγών κατά 5% κάθε μήνα προς τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, δημιουργώντας έτσι την Α' πετρελαϊκή κρίση. 

Παρόλα αυτά στο συριακό μέτωπο οι ισραηλινές δυνάμεις σημείωσαν αξιοσημείωτη πρόοδο απωθώντας τους Συρίους από την ουδέτερη ζώνη, παραμένοντας αγκυστρωμένοι στα υψίπεδα του Γκολάν.

Στις 8 Οκτωβρίου υπήρξε η πρώτη επίθεση των ισραηλινών, με σκοπό να δημιουργήσουν ρήγματα στην αιγυπτιακή επίθεση, χωρίς όμως τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Επιπλέον υπήρξε και αμερικάνικη επιχείριση μεταφοράς στρατιωτικού εξοπλισμού προς το Ισραήλ από αμερικανικά αεροπλανοφόρα που έπλεαν τότε στην ανατολική Μεσόγειο.

Στο συριακό μέτωπο από τις 11 μέχρι τις 14 Οκτωβρίου, οι ισραηλινές δυνάμεις απώθησαν τις συριακές προς τη Δαμασκό, η οποία όμως ενισχύθηκε με 30.000 Ιρακινούς και 500 άρματα.

Στις 14 Οκτωβρίου, άρχισε η μεγαλύτερη μάχη αρμάτων μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην οποία έλαβαν μέρος περίπου1.000 αιγυπτιακά οχήματα εναντίον περίπου 800 ισραηλινών.Η πλάστιγγα άρχισε να γέρνει υπέρ των Ισραηλινών μετά την νίκη τους στη μάχη.

Την 15η Οκτωβρίου, τέθηκε σε εφαρμογή η επιχείρηση Valiant, που επιδίωκε την αποκοπή των αιγυπτιακών στρατευμάτων από τους δρόμους ανεφοδιασμού τους. 

Ισραηλινοί στρατιώτες πέρασαν στη δυτική όχθη του Σουέζ. Μέχρι τις 21 Οκτωβρίου η αιγυπτιακή 3η στρατιά είχε μόνον έναν δρόμο ανεφοδιασμού τον οποίο αμύνονταν.

Τέλος στις 22 Οκτωβρίου από τις 18:00 έγινε γνωστό πως θα πρέπει να επιβληθεί κατάπαυση του πυρός.

Η λήξη του πολέμου

Τις τελευταίες μέρες του πολέμου οι δυτικές χώρες τις Ευρώπης αρχίζουν διαπραγματεύσεις για την κατάπαυση του πυρός. Όσο οι Ισραηλινοί έκλειναν τον κλοιό γύρω από την 3η αιγυπτιακή στρατιά, οι σοβιετικοί πίεζαν για κατάπαυση του πυρός, με την από κοινού με τις ΗΠΑ παρέμβαση. 

Ωστόσο η κατάπαυση του πυρός καθυστερούσε με αποτέλεσμα, περίπου 90-100 σοβιετικά πολεμικά πλοία να κατευθύνονται στη Μεσόγειο, ενώ αμερικανικά ραντάρ εντόπισαν σε ένα από αυτά ίχνη πυρηνικών κεφαλών.

Τελικά στις 22 Οκτωβρίου, μετά από αμερικανοσοβιετικό ψήφισμα, η Συρία επέστρεψε στα προπολεμικά σύνορά της,ενώ η Αίγυπτος ανέκτησε τον πλήρη έλεγχο στις δύο όχθες του καναλιού του Σουέζ, καθώς και μια λωρίδα γης στη δυτική όχθη του Σινά. Στα νέα αυτά σύνορα στη συνέχεια εστάλησαν ειρηνευτικές δυνάμεις από τον ΟΗΕ.

Στις 24 Οκτωβρίου ψηφίστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας κατάπαυση του πυρός.Μερικές σποραδικές επιχειρήσεις μετά την 26η του Οκτώβρη διακόπηκαν μετά από παρέμβαση των Σοβιετικών. 

Στις 28 Οκτωβρίου υπήρξαν απευθείας συνομιλίας ανάμεσα σε Αιγυπτίους και Ισραηλινούς, όπου και υπογράφθηκε η τελική εκεχειρία που οδήγησε στη διάσκεψη της Γενεύης. 

Στις 18 Ιανουαρίου οι Ισραηλινοί αποδέχτηκαν να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από την ανατολική όχθη του καναλιού του Σουέζ.

Αποτέλεσμα

Από εκείνη την εποχή υπήρξαν στενότερες συνομιλίες μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ, με αποτέλεσμα να λυθούν οι διαφορές τους με τη συνδρομή του αμερικανού προέδρου Τζίμι Κάρτερ στις 5 Σεπτεμβρίου του 1978 και οι Ισραηλινοί να εγκαταλείψουν τη χερσόνησο του Σινά. 

Επιπλέον ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ είχε και ελληνική εμπλοκή, καθώς ο δικτάτορας της Χούντας, Γεώργιος Παπαδόπουλος, αρνήθηκε την διέλευση και χρήση των αεροδρομίων της Σούδας και Ελευσίνας από τους Αμερικανούς προς συνδρομή των Ισραηλινών, σε αντίθεση μ’ εκείνη της ελεύθερης παραχώρησης του εθνικού εναέριου χώρου, των ελληνικών χωρικών υδάτων και της χρήσης των πολεμικών αεροδρομίων το 1967. 

Συνέπεια αυτού ήταν η γνωστή διαδοχή του Παπαδόπουλου από τον Δ. Ιωαννίδη και η ανάληψη της Προεδρίας από τον στρατηγό Φ. Γκιζίκη.

Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ 

(6 - 26 Οκτωβρίου 1973)

Τόπος: Χερσόνησος του Σινά, Υψίπεδα του Γκολάν

Μαχόμενοι: Ισραήλ - Αίγυπτος, Συρία, Ιράκ

Αρχηγοί:

Ισραήλ: Μοσέ Νταγιάν, Νταβίντ Ελάζαρ, Ίσραελ Ταρ, Χαίμ Μπαρ-Λεβ

Αίγυπτος: Σαάντ Ελ-Σάζλυ, Μουσταφά Τλας, Ανουάρ Σαντάτ

Συρία: Χαφέζ Αλ-Άσαντ, Αχμέντ Ισμαήλ Αλί

Δυνάμεις:

Ισραήλ: 415.000 στρατιώτες, 2300 άρματα μάχης, 3000 ΤΟΜΠ, 945 πυροβόλα, 561 αεροπλάνα, 84 ελικόπτερα, 38 πλοία

Αίγυπτος: 800.000 στρατιώτες (300.000 αναπτύχθηκαν, 80.000 πέρασαν), 1700 άρματα μάχης (1.020 πέρασαν), 2400 ΤΟΜΠ, 1120 πυροβόλα, 400 μαχητικά αεροσκάφη, 140 ελικόπτερα, 104 πλοία

Συρία: 150.000 στρατιώτες (60.000 αναπτύχθηκαν), 1.400 άρματα μάχης, 800–900 ΤΟΜΠ, 600 πυροβόλα, 350 αεροπλάνα, 36 ελικόπτερα, 21 πλοία

Ιράκ: 30.000 στρατιώτες, 250-500 άρματα μάχης, 500 ΤΟΜΠ, 200 πυροβόλα, 73 αεροπλάνα 

Μπόλαρης :

Η Μοσάντ και η 

προδοσία της Κύπρου, 1974

ΟΙ ΑΘΕΑΤΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. 

17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973.

Τη νύχτα στις 14 Νοεμβρίου 1973, ο ισραηλινός στρατηγός Μωσέ Νταγιάν έφθασε στην Αθήνα.

Εγκαταστάθηκε στο σπίτι του γαμπρού του Δημ. Ιωαννίδη , του γιατρού Αλαζράκη .

Από εκεί έστειλε μήνυμα στον Ιωαννίδη να είναι έτοιμος : «η ώρα έφθασε . Όλα είναι έτοιμα».

Την επομένη 15 Νοεμβρίου , το γιώτ «Απόλλων» , ιδιοκτησίας της εταιρίας ΟΤC , η οποία τότε ήταν ιδιοκτησίας της CIA , έφθασε στον Πειραιά .

Το γιώτ πριν τη μετατροπή του , ήταν μονάδα του βρετανικού πολεμικού ναυτικού .

Ήταν εξοπλισμένο με πανίσχυρο ασύρματο , τέλεια εργαστήρια και αναρίθμητους φακέλους.

Είκοσι κομάντος συμπλήρωναν το ειδικό πλήρωμα του σκάφους .

Από τον Πειραιά έπλευσε προς τα ανοιχτά του Σουνίου , όπου και περίμενε ανενόχλητο.

Στο μεταξύ έκαναν τις ανάλογες επαφές τους , κυρίως με το στρατηγό Νταγιάν,ο οποίος ήταν σε συνεχή επαφή με Έλληνες πολίτες για την υπόθεση του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.

Η κύρια επαφή Νταγιάν , εκτός από τον Ιωαννίδη - Αραπάκη -Μπονάνο , ήταν με τον Γιάγκο Πεσματζόγλου ,ο οποίος τότε ήταν μέλος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ για την Ελλάδα.

Είχε αναλάβει το πολιτικό σκέλος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Ήταν ο ενδιάμεσος μεταξύ των επί κεφαλής των φοιτητών ,του Στρατηγού Νταγιάν και της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ.

Ο Πεσματζόγλου είχε άμεση επαφή , κυρίως με τρία πρόσωπα , από τους φοιτητές της εξέγερσης :Η μία είναι σήμερα {1993} αρχηγός αριστερού κόμματος και οι άλλοι δυο στελέχη και βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Με την ελπίδα και την ευχή , πως θα βγουν και θα καταγγείλουν δημόσια τα γεγονότα εκείνης της νύχτας από την πλευρά τους όπως εκείνοι τα έζησαν , υπόσχομαι , αν δεν μιλήσουν οι ίδιοι , να δημοσιεύσω στο επόμενο βιβλίο μου τα ονόματα τους ...;.

Τα χαράματα της 16 Νοεμβρίου , έφθασαν χίλιοι κομάντος από τις Βρυξέλλες , με εντολή να συμμετάσχουν στην εξέγερση του πολυτεχνείου.

Όλοι μεταφέρθηκαν από τη βάση του ελληνικού στη γεωγραφική υπηρεσία Στρατού στο πεδίο του Άρεως .

Τους μοιράστηκαν Ελληνικές στρατιωτικές και αστυνομικές στολές και περίμεναν διαταγή να επέμβουν.

Εκτός από όπλα , είχαν στην κατοχή τους ασύρματο , συγχρονισμένο με εκείνον του γιωτ «Απόλλων» , απ΄ όπου και περίμεναν την διαταγή για επέμβαση ...;..

Ο στρατιωτικός που είχε αναλάβει την εποπτεία όλων των ανδρών , ήταν ο υποστράτηγος Χουήζερ του ΝΑΤΟ , αλλά και έμπιστος της τριμερούς Επιτροπής .

Την νύχτα της 16ης Νοεμβρίου , οι κομάντος του ΝΑΤΟ διατάχθηκαν από τον υποστράτηγο Χουήβερ , να ακροβολιστούν στο Πεδίο του Άρεως και να περιμένουν διαταγές ..

Οι είκοσι κομάντος που περίμεναν στο γιωτ, διατάχθηκαν να πάνε με λέμβους στη στεριά , να καταλάβουν το σπίτι του Γεωργίου Παπαδόπουλου , να κόψουν τα τηλεφωνά του και να απαγορεύσουν στο δικτάτορα κάθε επαφή με τον έξω κόσμο.

Να συνεννοηθούν μετά με τους Έλληνες «συναδέλφους» τους και να περιμένουν διαταγή για να αποχωρίσουν.

Όταν νύχτωσε οι κομάντος έφθασαν στην ακτή και από εκεί με στρατιωτικά τζιπ κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

Οι άλλοι έφυγαν «κατά ομάδες» από τη Γεωγραφική Υπηρεσία ΚΑΙ ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΤΗΚΑΝ στο πεδίο του Άρεως 

Αργότερα , όταν το τανκ έσπασε την πόρτα του πολυτεχνείου , οι κομάντος βρίσκονταν ήδη μέσα.

Στις εφιαλτικές στιγμές που ακολούθησαν , οι Νατοϊκοί κομάντος χτυπούσαν αδιάκριτα.

Σκότωσαν , έσφαξαν έσπασαν ωμοπλάτες και όταν πια ο «εχθρός» είχε νικηθεί ένα στρατιωτικό σφύριγμα του επικεφαλής τους επανέφερε στην τάξη.

Ανασυντάχθηκαν , και όπως είχαν έρθει , έφυγαν αθόρυβα.

Σε μια ώρα απογειώνονταν από τη βάση του Ελληνικού , με προορισμό τις Βρυξέλλες .

Χίλια δολάρια μπόνους πήρε ο καθένας , για εκείνη τη βραδιά ...;

Το ίδιο έγινε και με τους είκοσι .

Διατάχθηκαν να επιστρέψουν στο γιωτ .

Ξημερώματα στις 18 Νοεμβρίου 1973 , το γιωτ «Απόλλων» έπλεε ανοιχτά , με προορισμό τη Βαρκελώνη ..

Ο Στρατηγός Νταγιάν αφού ενέκρινε τον κατάλογο των νέων Υπουργών , τακτοποίησε και άλλες μικρές λεπτομέρειες , και αναχώρησε αθόρυβα για το Ισραήλ, όπως είχε έρθει 

Β.Ραφαηλίδης:

Το “έπος” του Πολυτεχνείου

Όπως και νάναι, το «έπος του Πολυτεχνείου» έγινε ένα ισχυρό αντιστασιακό άλλοθι για κείνους που για εφτά χρόνια λούφαζαν, και ξαφνικά έγιναν αντιστασιακοί εν μια νυκτί, καλά προφυλαγμένοι οι περισσότεροι απ’ την πολυκέφαλη μάζα που τους περιέβαλλε πανταχόθεν. 

Ευτυχώς που η οίηση και ο κομπασμός για ένα έπος ελάχιστα επικό, άρχισε να ξεφουσκώνει σιγά σιγά.

Συνέντευξη του Μιχάλη Γουνελά, για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, την 17η Νοεμβρίου 1973, στον Στέλιο Κούλογλου, για την εκπομπή «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα», το 2005.

ΣΥΜΜΑΧΟΙ

ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ , ΔΥΟ ΣΤΑΘΜΑ.ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΙΧΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΣΤΟ ΤΟΙΧΟΣ ΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ.

Συμπληρώνονται 32 χρόνια από τη μέρα που ο εκπρόσωπος Τύπου της Κεντρικής Επιτροπής του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος (Κομμουνιστικού) της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, Γκίντερ Σαμπόφσκι, ανακοίνωνε αμήχανος και συγχυσμένος, ότι οι πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας, μπορούσαν πλέον να ταξιδεύουν ελεύθερα στη Δύση. Η δήλωσή του έγινε στη στιγμή το τηλεοπτικό γεγονός του αιώνα. Τα δυτικά πρακτορεία ειδήσεων μέσα σε λίγα λεπτά και η ανατολικογερμανική τηλεόραση αργότερα αναμετάδωσαν τη συνέντευξη, εστιάζοντας στο απίστευτο, ότι το Τείχος άνοιξε.

Οι Ανατολικοβερολινέζοι άκουσαν τις ειδήσεις από το Δυτικό Βερολίνο, βγήκαν στους δρόμους και κατευθύνθηκαν προς το Τείχος. Μπροστά στον κίνδυνο να λιντσαριστούν από τις μάζες, το προσωπικό των μεθοριακών φυλακίων άνοιξε τις πύλες στις 11 το βράδυ. 

Οι εικόνες της τηλεόρασης ενθάρρυναν και άλλους Ανατολικοβερολινέζους να κατέβουν στο Τείχος πεζοί ή με αυτοκίνητα και να δοκιμάσουν μια βόλτα στο Δυτικό Βερολίνο. Μέχρι το πρωί της 10ης Νοεμβρίου, όλες οι πύλες του Τείχους είχαν ανοίξει διάπλατα και οι πολίτες τις περασαν, χωρίς κανένα έλεγχο!

Το Τείχος ήταν τμήμα των ενδογερμανικών συνόρων που χώριζαν τη Γερμανία σε δύο κράτη, στην περιοχή του Βερολίνου. Από την ανέγερσή του, από τους κομμουνιστές Ανατολικογερμανούς στις 13 Αυγούστου 1961, μέχρι την πτώση του στις 9 Νοεμβρίου 1989, χώριζε το Δυτικό Βερολίνο από το Ανατολικό και τη γύρω περιοχή της Ανατολικής Γερμανίας. Υπήρξε το γνωστότερο σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και της διαίρεσης της Γερμανίας, ως επιστέγασμα του αποκλεισμού του Βερολίνου που είχε αρχίσει το 1948. 

Στην προσπάθειά τους να περάσουν στο Δυτικό Βερολίνο μέσα από τις καλά φρουρούμενες συνοριακές εγκαταστάσεις του Τείχους, σκοτώθηκαν τουλάχιστον 86 άνθρωποι, μεταξύ αυτών και δύο Έλληνες, από Ανατολικογερμανούς στρατιώτες.

Το Βερολίνο γιορτάζει 32 χρόνια από την επανένωσή του. Σε εκδήλωση που θα διοργανώσει η πόλη, θα συμμετάσχει και ο τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, που χωρίς αυτόν, πιθανό η Γερμανία να ήταν ακόμα διχοτομημένη.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Γκορμπατσόφ κατάργησε το Δόγμα Μπρέζνιεφ και επέτρεψε στις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας να επιλέξουν ελεύθερα τον δρόμο που θα ακολουθούσε κάθε μία στην εσωτερική και διεθνή πολιτική. Άρχισαν η μια μετά την άλλη, να ανοίγουν τα σύνορά τους προς τη Δύση.

Ήταν η απαρχή του τέλους για τα κομμουνιστικά καθεστώτα και της γέννησης μιας δημοκρατικής και ελεύθερης Ευρώπης.

Στις 13 Αυγούστου 1961 άρχισε να χτίζεται το Τείχος του Βερολίνου. Αρχικά με τη μορφή συρματοπλέγματος και μερικές εβδομάδες αργότερα με τη μορφή χαμηλού πλινθόκτιστου τείχους.

Τον Ιούνιο του 1962 δημιουργήθηκε εσωτερικά του τείχους η επονομοζόμενη "ζώνη Θανάτου" μήκους περίπου 100 μέτρων εντός της οποίας κατεδαφίστηκαν όλα τα σπίτια για να γίνει πιο εύκολη η φύλαξη των συνόρων μιας και τους πρώτους μήνες ανατολικογερμανοί διέφευγαν μέσα από παράθυρα και πόρτες σπιτιών που ήταν ακριβώς πάνω στο αρχικό τείχος. Σταδιακά η ζώνη "εξευγενίστηκε" και "διακοσμήθηκε" με όλα τα αποτρεπτικά μέσα διαφυγής (τείχος από συρματόπλεγμα, πύργους ελέγχου, εμπόδια για αυτοκίνητα, τάφρους κ.λπ) με γνωστότερο το επονομαζόμενο στη Δ. Γερμανία "γρασίδι του Στάλιν", μια ζώνη μερικών μέτρων γεμάτη με όρθια καρφιά 16cm που θα εμπόδιζε τους πεζούς να φτάσουν στον τελευταίο τείχο.

Την τελική του μορφή (τον κλασικό τοίχο που βλέπουμε στην ΤιΒι) την πήρε το "Τείχος" στα τέλη της δεκαετίας του '70 με τον τελευταίο τοίχο να αποτελείται από πλάκες ύψους 3,6m μέτρων. Να σημειώσουμε ότι αν διαστήματα αυτός ο τελευταίος είχε πόρτες προς τη Δύση (που άνοιγαν από 2 στρατιώτες μαζί) ώστε να ελέγχεται η κατάστασή του από την πλευρά της Δύσης μιας και τα σύνορα Α. και Δ. Γερμανία ήταν περίπου 2 μέτρα μετά τον τελευταίο τοίχο.

Η κατασκευή του "Τείχους" το 1961 κρίθηκε επιβεβλημένη από το καθεστώς της Α. Γερμανίας καθώς τα προηγούμενα 15 χρόνια από τη λήξη του Β' ΠΠ είχαν φύγει προς την Δ. Γερμανία 3,5 εκ. ανατολικογερμανοί.

Το μήκος του ήταν 155 χλμ. και από το 1961 μέχρι το 1989 σκοτώθηκαν τουλάχιστον 136 άνθρωποι στην προσπάθειά τους να διαφύγουν στη Δύση. Ο τελευταίος νεκρός ήταν τον Φεβρουάριο του 1989.

Δείτε και το ενδιαφέρον animation που δείχνει τι "μέσα" διέθετε το σύμπλεγμα του "Τείχους του Βερολίνου" και τα υπόλοιπα σύνορα της Α. προς τη Δ. Γερμανία:

Μισός αιώνας πέρασε από την έναρξη των εργασιών για την ανέγερση του τείχους στο Βερολίνο

Μεταξύ των ετών 1945-1961, περίπου 3,6 εκατομμύρια Γερμανοί εγκατέλειψαν την κατεχομένη από τους Σοβιετικούς περιοχή της Γερμανίας και του ανατολικού Βερολίνου με προορισμό την δύση. Στις 15 Ιουνίου 1961 ο πρόεδρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας Walter Ulbricht, δήλωσε ότι «ουδείς έχει την πρόθεση να κατασκευάσει τείχος». Όμως το υπουργικό συμβούλιο της Λ.Δ.Γ. στις 12 Αυγούστου 1961, με ανακοίνωσή του ανήγγειλε την δημιουργία «συστήματος» ελέγχου των συνόρων της Λ.Δ.Γ. Την επομένη ημέρα, τα χαράματα Κυριακή 13 Αυγούστου 1961, άρχισε η εγκατάσταση των πρώτων φραγμάτων και συρματοπλεγμάτων στο Βερολίνο που θα χώριζε τους δύο τομείς κατοχής σε ανατολικό και δυτικό, καθιστώντας αδύνατη κάθε δυνατότητα ελεύθερης μετάβασης από τον ένα τομέα στον άλλο. Τις επόμενες ημέρες τα συρματοπλέγματα άρχισαν να αντικαθίστανται από υψηλό τείχος που έμελλε να περάσει στην ιστορία ως το τείχος του Βερολίνου.

Στις 25 Οκτωβρίου 1961 στο συνοριακό φυλάκιο Checkpoint Charlie ήλθαν αντιμέτωπα σοβιετικά και αμερικανικά τεθωρακισμένα εξ αιτίας της άρνησης των συνοριοφυλάκων της Λ.Δ.Γ. να επιτρέψουν την διέλευση χωρίς έλεγχο, μελών των δυτικών συμμαχικών δυνάμεων στον σοβιετικό τομέα. Το επεισόδιο έληξε με αμοιβαία υποχώρηση των τεθωρακισμένων των δύο δυνάμεων κατοχής.

Το τείχος του Βερολίνου, όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του, είχε μήκος 145 χιλιόμετρα, περισσότεροι από 100.000 ανατολικογερμανοί προσπάθησαν να το περάσουν για να διαφύγουν στην δυτική Γερμανία και πολλές εκατοντάδες από αυτούς έχασαν την ζωή τους. Στις 4 Νοεμβρίου 1989 μεγάλη διαδήλωση κατοίκων της ανατολικής Γερμανίας στην γνωστή Alexanderplatz ήταν η αρχή του τέλους για το τείχος.

Στις 9 Νοεμβρίου 1989 με ανακοίνωσή της από τα Μ.Μ.Ε, η κυβέρνηση της Λ.Δ.Γ. επέτρεψε την ελεύθερη κυκλοφορία μεταξύ ανατολικής και δυτικής Γερμανίας. Η αντίδραση των αντολικογερμανών ήταν άμεση. Άρχισαν να συρρέουν προς το τείχος και με κάθε μέσο επιδόθηκαν στην κατεδάφισή του.

Στις 3 Οκτωβρίου 1990 έγινε η ενοποίηση των δύο Γερμανιών και από τις 20 Ιουνίου 1991 το Βερολίνο είναι η πρωτεύουσα της ενιαίας Γερμανίας.Οι εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια από την έναρξη ανέγερσης του τείχους έγιναν  στην Μπέρναουερ Στράσε, το δρόμο που πολλά από τα κτήριά του χωρίστηκαν στη μέση. Εκεί σκοτώθηκε στις 22 Αυγούστου του 1961 η 59χρονη Ιντα Ζίκμαν, επιχειρώντας μάταια να περάσει στη Δύση. 

Ήταν το πρώτο θύμα.

Στις 13 Αυγούστου, η τοπική επιτροπή του Αριστερού Κόμματος της Γερμανίας θα συγκεντρωθεί στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου - Δυτικής Πομερανίας, για να τιμήσει την 50ή επέτειο οικοδόμησης του Τείχους του Βερολίνου. Οι συμμετέχοντες στην εκδήλωση, πολλοί από αυτούς πρώην στελέχη του Κ.Κ. Ανατολικής Γερμανίας, αλλά και νέοι άνθρωποι, θα συζητήσουν απίστευτη πρόταση, που κατέθεσαν μέλη του κόμματός τους: να δηλώσει ότι η κατασκευή του Τείχους αποτελούσε αναπόδραστη αναγκαιότητα. Η υποστήριξη στο Τείχος δεν περιορίζεται, όμως, στο Αριστερό Κόμμα, καθώς όπως έδειξε σφυγμομέτρηση στο Βερολίνο, το ένα τρίτο των κατοίκων εκτιμά ότι το σύνορο μεταξύ των δύο Γερμανιών ήταν δικαιολογημένο. 

Η υποστήριξη αυτή αποτελεί, όμως, προσβολή στη μνήμη των εκατοντάδων που σκοτώθηκαν, προσπαθώντας να περάσουν στη Δύση και των χιλιάδων άλλων, που αντιστάθηκαν στο καθεστώς και στην πανταχού παρούσα μυστική του Αστυνομία, τη Στάζι, αναγκαίου στηρίγματος της κομμουνιστικής δικτατορίας.

«Η επέτειος αυτή είναι πολύ θλιβερή. Οταν μάλιστα βλέπει κανείς τις δημοσκοπήσεις αυτές, η θλίψη αυξάνεται, καθώς δείχνουν ότι το Τείχος ζει στα μυαλά πολλών ανθρώπων», λέει η καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσιγκτον, Χόουπ Χάρισον. Αυτή η ιδεολογική επιβίωση του Τείχους σχετίζεται με την παρούσα οικονομική αβεβαιότητα, ιδιαίτερα μεταξύ γυναικών που ήταν 30 με 40 ετών την εποχή της κατάρρευσης της Ανατολικής Γερμανίας. «Για τους ανθρώπους αυτούς, η αίσθηση απογοήτευσης παραμένει», λέει ο Εβερχαρτ Χόλτμαν, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης.

 Η επανένωση των δύο κρατών το 1990 σήμανε τη διακοπή λειτουργίας των γιγάντιων και μη ανταγωνιστικών βιομηχανιών της Ανατολικής Γερμανίας. 

Εκατομμύρια εργαζόμενοι βρέθηκαν άνεργοι. Η άρχουσα τάξη του Κομμουνιστικού Κόμματος -καθώς και τα μέλη της Στάζι- έχασε και αυτή πολλά. 

Πολλοί διατηρούν το Τείχος στα μυαλά τους γιατί πιστεύουν ακόμη ότι η Ανατολική Γερμανία ήταν καλύτερο κράτος, αλλά και γιατί η ζωή τους στη νέα ενιαία Γερμανία δεν έχει προοπτική. Η ιδεολογική αυτή αρτηριοσκλήρυνση ευνοεί το Αριστερό Κόμμα, που εξασφαλίζει ικανοποιητικά ποσοστά στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, αποκτώντας έτσι ισχυρή φωνή στην Ομοσπονδιακή Βουλή, τη Μπούντεσταγκ.

Το πιο ανησυχητικό χαρακτηριστικό της επετείου αυτής είναι η επιρροή που συνεχίζει να έχει το Τείχος στη νέα γενιά. Αμέσως μετά την πτώση του Τείχους, οι ταλαντούχοι Ανατολικογερμανοί μετακινήθηκαν στη Δύση, προκαλώντας ριζική πληθυσμιακή μεταμόρφωση. «Πάνω από 1,6 εκατ. Ανατολικογερμανοί μετοίκησαν στη Δυτική Γερμανία. Η επίπτωση στην περιοχή υπήρξε τεράστια», λέει ο Στέφεν Κρένερτ, του ινστιτούτου δημογραφικών μελετών του Βερολίνου. Οσοι έφυγαν ήταν νέοι και μορφωμένοι, ενώ 60% από αυτούς ήταν κάτω των 30 ετών και στην πλειοψηφία τους, γυναίκες.

Οι στατιστικές δείχνουν σήμερα ότι ελάχιστοι επέστρεψαν, προκαλώντας δραματική άνοδο του μέσου όρου ηλικίας στα κρατίδια της Ανατολής. Το 1989, 25,5% των Ανατολικών είχε ηλικία μικρότερη των 20 ετών. Το 2008, ως αποτέλεσμα της υποχώρησης της γεννητικότητας και της μετανάστευσης, το ποσοστό αυτό είχε υποχωρήσει στο 15,5%. Το αντίστοιχο ποσοστό στη Δυτική Γερμανία είναι 19,9%

Τα μυστικά δωμάτια της Στάζιη 25η επέτειος από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Με την ευκαιρία αυτή, ο Daniel και η Geo Fuchs έχουν εντοπίσει και φωτογραφίσει αρχηγεία της Στάζι (STAΖI), αίθουσες ανακρίσεων και φυλακές.

Το Υπουργείο Κρατικής Ασφαλείας της Ανατολικής Γερμανίας (γνωστό ως Στάζι - Ministerium für Staatssicherheit) διατηρούσε ένα από τα πιο αποτελεσματικά και καταπιεστικά δίκτυα πληροφοριών. Ένα από τα κύρια καθήκοντά του ήταν να παρακολουθεί τον γενικό πληθυσμό, βασικά η κατασκοπεία. Η οργάνωση είχε 90.000 εργαζόμενους και επιπλέον 170.000 ανεπίσημους πληροφοριοδότες.

Η Στάζι χρησιμοποιούσε τον φόβο και την καχυποψία ως βασικά όπλα κατά του γενικού πληθυσμού. Παρακολουθούσαν τηλέφωνα και ενθάρρυναν τους γείτονες να κατασκοπεύουν ο ένας τον άλλο. 

Επίσης υπέβαλαν τους ανθρώπους σε ψυχολογική παρενόχληση μπαίνοντας στα σπίτια τους αλλάζοντας την διάταξη των επίπλων ή κανοντας κατι που θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητο αλλα θα δημιουργούσε ερωτηματικά , όπως για παράδειγμα μια αλλαγή στην ποικιλία τσαγιού που έπινε κάποιος ανυποψίαστος "ύποπτος". Οι άνθρωποι συχνά δεν συνειδητοποιούσαν οτι ήταν υπεύθυνη η Σταζι, και αντ 'αυτού νόμιζαν ότι είχαν χάσει τα μυαλά τους.

Φυλακή Hohenschönhausen - Δωμάτιο ανάκρισης

Φυλακή Hohenschönhausen: Δωμάτιο παρακολούθησης

Φυλακή Hohenschönhausen: όροφος ανάκρισης

Φυλακή Hohenschönhausen: Δωμάτιο ανάκρισης 

Εκτός από τις φυλακές και τα αμέτρητα δωμάτια ανάκρισης, η Στάζι χρειαζόταν ενα τεράστιο χώρο για την αποθήκευση των πληροφοριών που συλλέγονται σχετικά με τον πληθυσμό και τους εχθρούς της Ανατολικής Γερμανίας.

Εκτιμάται ότι 180 χιλιόμετρα απο ράφια κρατούσαν τα μυστικά αρχεια. 

Τα αρχεία της Στάζι ειναι 180,000 μέτρα φακέλλων

Αρχεία Στάζι

Στην πτώση του Τείχους το 1989, η Στάζι διαλύθηκε (αλλά όχι πριν από την καταστροφή πολλών εγγράφων - που εκτιμάται να ειναι περίπου ένα δισεκατομμύριο φύλλα χαρτιού).

Μερικά από τα δωμάτια της Στάζι είχαν κατεδαφιστεί, ενω μερικά απέκτησαν νέες λειτουργίες, μερικά έχουν γίνει μουσεία και μνημεία, αλλά μερικά παραμένουν σχεδόν αμετάβλητα από την πτώση της DDR. Οι εφημερίδες στη βιβλιοθήκη της φυλακής, για παράδειγμα, είναι από το 1989.

Φυλακή Potsdam: Βιβλιοθήκη φυλακισμένων

Potsdam: Καρέκλα φωτογράφισης

Φυλακή Potsdam: Κελί

Ο Daniel και η Geo Fuchs έχουν φωτογραφίσει τις φυλακές ανάκρισης στο Πότσνταμ και στο Hohenschönhausen, όπως και το γραφείο του Erich Mielke - Ηγέτη της Στάζι απο το 1957-1989, ένα καταφύγιο στη Λ

ειψία, μια φυλακή στο Bautzen, και άλλα απομεινάρια του καθεστώτος.

Με τις φωτογραφίες τους τεκμηρίωσαν τον φόβο, μέσα απο τα καφκικά δώματια ανακρισης και τα μουντά χρώματα των στενών γραφείων.

Φυλακή Potsdam: Κελί μπανιου

Bautzen ειδική φυλακή: Χώρος επισκεπτών

Bautzen ειδική φυλακή: Αυλή

Bautzen ειδική φυλακή: Σκάλες

Πηγή - International Business Times/Daniel & Geo Fuchs

ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ......

Το Βερολίνο γιορτάζει τα  33 χρόνια από την πτώση του Τείχους, αλλά και, για τους Γερμανούς, την έναρξη διαδικασιών επανένωσης των δύο τμημάτων της χώρας τους.  "Τείχος της ντροπής" για την Δύση, ενώ εθεωρείτο "αντιφασιστική προστασία" στην Ανατολή, αυτό το μήκους άνω των 150 χλμ. οικοδόμημα που ύψωσε η κομμουνιστική Γερμανία, για να συγκρατήσει τους Ανατολικογερμανούς που δραπέτευαν στην Δύση εγκαταλείποντας το κομουνιστικό καθεστώς.

Η καγκελάριος κα. Άγγελα Μέρκελ, η οποία μεγάλωσε στη Ανατολική Γερμανία (ίσως η μόνη περίπτωση Δυτικής οικογένειας, που έφυγε από την Δύση για να εγκατασταθεί στην κομμουνιστική Γερμανία, χωρίς ποτέ η κα. Μέρκελ να μας εξηγήσει το γιατί - που φυσικά το αντιλαμβανόμαστε) και κατοικούσε το 1989 στο Ανατολικό Βερολίνο, εξομολογήθηκε το περασμένο Σάββατο στο εβδομαδιαίο ποντκάστ της τα "απερίγραπτα συναισθήματά" της εκείνο το βράδυ.

«Χρειάσθηκε να περιμένω 33 χρόνια για να τα νιώσω (...) Δεν θα το ξεχάσω ποτέ», είπε η καγκελάριος, η οποία πρόκειται να εγκαινιάσει το πρωί της Κυριακής τη νέα μόνιμη έκθεση του Μνημείου του Τείχους. Δεν είπε την αλήθεια, αφού ήταν προπαγανδίστρια του μαρξισμού, στέλεχος δηλαδή του κομμουνιστικού κόμματος, με σπουδές στην Μόσχα.

Στο επίκεντρο των εορτασμών, που φέρουν τον τίτλο "Το θάρρος της ελευθερίας", είναι η Πύλη του Βραδεμβούργου, στην καρδιά της πρωτεύουσας. Σύμβολο της διαίρεσης και μετά της ενότητας της πόλης και της Γερμανίας, το οικοδόμημα που φέρει το περίφημο τέθριππο άρμα βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του Τείχους, σε μια ουδέτερη ζώνη.

Οι εκδηλώσεις συνιστούν φόρο τιμής στα "θύματα του Τείχους", τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν ενώ επιχειρούσαν να περάσουν το οικοδόμημα. Ο αριθμός τους είναι αβέβαιος: σε όλη την πρώην ΓΛΔ, τουλάχιστον 389 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν, σύμφωνα με έναν επίσημο αριθμό που οι ενώσεις των θυμάτων θεωρούν πως υπολείπεται της πραγματικότητας. Πρώην αξιωματούχοι του κομμουνιστικού καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας έχουν κληθεί να μιλήσουν για τις αναμνήσεις τους από τη νύκτα της 9ης Νοεμβρίου 1989.

Θα γίνει άραγε λόγος πως την ώρα των εορταστικών εκδηλώσεων για την πτώση του Τείχους της Ντροπής, υψώνονται άλλα Τείχη, που δεν χωρίζουν μόνον την Ανατολή από την Δύση, ούτε μόνον μουσουλμάνους τζιχαντιστές από όλους τους άλλους, αλλά χωρίζουν και λαούς ανάμεσά τους; Θα θυμηθεί κάποιος να αναφέρει πως η Τουρκία έχτισε ένα Τείχος στην Πράσινη Γραμμή της Λευκωσίας χωρίζοντας το νησί στα δύο, μη υπακούοντας έκτοτε στις άπειρες παραινέσεις της διεθνούς κοινότητας να αποσύρει τα στρατεύματά της; Αμφιβάλλω.

Αλλά κι εμείς εδώ, στο εσωτερικό της χώρας, υψώσαμε Τείχη ανάμεσά μας, επειδή έτσι θέλουν οι πολιτικάντηδές μας, που μας έχουν αποδείξει πως γράφουν τον λαό στα παλιά τους υποδήματα (αν έχουν), και αρνούνται να δώσουν σημασία στην έκκληση να αντιμετωπίσουμε την κρίση ενωμένοι. Η δίψα για την εξουσία δεν ικανοποιείται ποτέ.

Την ώρα που θα γιορτάζουν οι Γερμανοί την επανένωσή τους, εμείς θα τους κοιτάζουμε θλιμμένοι, αφού σε κρίσιμες στιγμές βρισκόμαστε πάλι σε κατάσταση διάλυσης. Αντί να γκρεμίζουμε Τείχη, τα κτίζουμε ακόμη πιο γερά.

Έτσι νιώθουν οι Κύπριοι για 30 χρόνια

- 40% Πρόσφυγες = 200,000 Πρόσφυγες

- Ένας στους τριακόσιους αγνοείται = 1619 αγνοούνται

- Ένας στους ογδοντατέσσερις σκοτώθηκε = 6,000 σκοτώθηκαν

- 37% της Κύπρου βρίσκεται υπό κατοχή για 29 χρόνια

- Η πρωτεύουσα της Κύπρου Λευκωσία είναι ημικατεχόμενη

Μπορείς να φανταστείς αυτό  

στις Ηνωμένες Πολιτείες 

Αμερικής;;;

- 40% Πρόσφυγες = 120,000,000 πρόσφυγες

- Ένας στους τριακόσιους Αγνοούμενος = 1,000,000,000 άνθρωποι αγνοούμενοι

- Ένας στους ογδόντατεσσερις σκοτωμένος = 3,600,000 άνθρωποι σκοτωμένοι- 37% της γης κατεχόμενη

- Η πρωτεύουσα του κράτους μοιρασμένη στα 2

Οκτώβριος 1956. Η Ουγγρική Επανάσταση ,ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΘΗΡΙΩΔΙΑ.

ΟΥΓΓΑΡΙΑ 1956, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΘΗΡΙΩΔΙΑ ΜΕ 20,000-50,000 ΝΕΚΡΟΥΣ ΟΥΓΓΡΟΥΣ ΚΑΙ 3,500-7,000 ΡΩΣΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ.

ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 1956 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΑΝ ΑΡΚΕΤΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΝΩ ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΑΝ Ή ΑΠΕΛΑΘΗΚΑ

Στα μέσα της δεκαετίας του ‘50 στην Ουγγαρία κυβέρνηση ήταν το Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα με τις πλάτες του κόκκινου στρατού που έκανε την εμφάνιση του στη χώρα το Σεπτέμβριο του 1944. 

Τον Οκτώβριο του 1956 η επανάσταση σάρωσε την Ουγγαρία. Ήταν μια γνήσια πατριωτική επανάσταση της νεολαίας που έδωσε τον αγώνα της στους δρόμους και τις πλατείες όσο και στα εργατικά συμβούλια. 

Οι νέοι εργάτες ήταν τα πιο αυθόρμητα και επαναστατικά στοιχεία στα εργοστάσια. Αν οι μεγαλύτεροι εργάτες σκέφτονταν τις συνέπειες και τα αντίποινα του Ρώσικου κολοσσού, οι νεολαίοι επάνδρωσαν με ενθουσιασμό και θάρρος την επαναστατική δράση και ταυτόχρονα αποτέλεσαν την κινητήρια δύναμη για την οργάνωση των συμβουλίων.

Αλλά και ο χαρακτήρας της επανάστασης καθόρισε ότι τον κύριο ρόλο στην επανάσταση τον είχε η νεολαία. Απ’ την αρχή της εξέγερσης οι νέοι δεν περιορίστηκαν σε διαδηλώσεις αλλά προχώρησαν στην εξουδετέρωση των σωμάτων ασφαλείας και των ρώσικων τανκς. 

Για την σταλινική αριστερά η επανάσταση του ‘56 θεωρείται μια αντεπαναστατική συνωμοσία στημένη απ’ τη Δύση που στόχο είχε την ακμή του καπιταλισμού, στην πραγματικότητα όμως ήταν μια εξέγερση ενάντια στον «κόκκινο ολοκληρωτισμό» με πρωταγωνιστές τους Ούγγρους εργάτες να παλεύουν για την δικιά τους δημοκρατία, γι’ αυτό η άρχουσα τάξη της Ρωσίας έπνιξε στο αίμα την επανάσταση αυτή και γι’ αυτό η «ελεύθερη» Δύση έμεινε στο πλάι κοιτώντας.

Ο εβραϊκής καταγωγής Ματίας Ράκοζι, γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού κόμματος της Ουγγαρίας (HWP), είχε δημιουργήσει ένα καθεστώς ιδιαίτερα σκληρό, ακόμη και με τα Σταλινικά κριτήρια. Η Ουγγρική κοινωνία υπέφερε κάτω απ’ το καθεστώς ακραίας τρομοκρατίας που ασκούσε η πανίσχυρη AVH, η αδίστακτη πολιτική αστυνομία που είχε ιδρυθεί επί Ράκοζι. 

Το HWP που ο Ράκοζι είχε μετατρέψει σε μονολιθικό κομμουνιστικό οργανισμό, είχε εισέλθει σε κάθε εκδήλωση του δημοσίου βίου και είχε επιβάλει τον ασφυκτικό έλεγχο του στα εργοστάσια, στο στρατό, στους αγρότες και στη δικαιοσύνη.

Η Ουγγρική οικονομία είχε φτάσει στο χείλος της κατάρρευσης και αυτός ήταν ένας απ’ τους κύριους λόγους που η Σοβιετική ηγεσία «έδωσε» την προεδρία της χώρας στον Ιμρέ Νάγκυ, ο οποίος κήρυξε την «Νέα πορεία» με στόχο την εκπόνηση μιας εναλλακτικής στρατηγικής στην οικονομία. 

Ο Νάγκι αποπειράθηκε να θεσπίσει το «Πατριωτικό Λαϊκό Μέτωπο» ένα αυτόνομο πολιτικό όργανο που θα εξασφάλιζε την ελεύθερη πρόσβαση των μαζών στην πολιτική διαδικασία έξω απ’ τον έλεγχο του HWP. Τα σχέδια του όμως ανατράπηκαν απ’ τον Ράκοζι όταν ο τελευταίος κέρδισε την ψηφοφορία και απέκτησε και πάλι πρωτοβουλία κινήσεων.

Το κίνημα των λεσχών πολιτών ήταν μια αντανακλαστική αντίδραση της κοινωνίας για την καθαίρεση του Νάγκυ και την επαναφορά στις Σταλινικές μεθόδους. Στη Βουδαπέστη το 1955 ιδρύθηκε η σημαντικότερη από αυτές με το όνομα «Κύκλος Πέτοφυ». Οι συζητήσεις που γινόντουσαν στις λέσχες αφορούσαν θέματα για την καλύτερη διαβίωση των επαγγελματικών ομάδων, την σχέση μεταξύ τέχνης και εξουσίας και γενικά θέματα σχετικά με το καθεστώς. 

Στις συνεδριάσεις αυτές άρχισαν να καταφτάνουν γνωστές πολιτικές προσωπικότητες και αντιπροσωπίες από τα εργοστάσια, τα πανεπιστήμια, τις δημόσιες υπηρεσίες ακόμη και από τις στρατιωτικές σχολές. Το νέο κίνημα πολύ γρήγορα έλαβε τεράστιες διαστάσεις εγκαινιάζοντας δεκάδες τοπικά παραρτήματα.

Με την παρέμβαση του φοιτητικού κινήματος, το στρατόπεδο της αντιπολίτευσης είχε περάσει πλέον στην αντεπίθεση. Στις 22/10 σε μια φοιτητική συνέλευση ψηφίστηκε μια διακήρυξη 16 σημείων που έμελλε να αποτελέσει το πολιτικό μανιφέστο της επερχόμενης Ουγγρικής επανάστασης.

Οι Ρώσοι έβλεπαν την λαϊκή κατακραυγή κατά του καθεστώτος να αυξάνεται γι’ αυτό αποφάσισαν την αντικατάσταση του Ράκοζι από έναν χειρότερο κομμουνιστή τον Έρνεστ Γκερό ο οποίος απαγόρευσε και τη διαδήλωση στις 23/10. 

Η απόφαση αυτή του Γκερό δε σταμάτησε τους εξεγερμένους με αποτέλεσμα στις 23/10 να ξεχυθούν στους δρόμους της Βουδαπέστης 300.000 άνθρωποι κάτω απ’ το λάβαρο της τρίχρωμης τρύπιας Ουγγρικής σημαίας. 

Η ώρα έναρξης συνέπιπτε με την ώρα που έκλειναν τα εργοστάσια και πολλοί εργάτες αντί να γυρίσουν σπίτια τους αψήφησαν την κυβερνητική απαγόρευση και ενώθηκαν με το πλήθος. Όταν η πορεία πέρασε μπροστά απ’ τους στρατώνες της στρατιωτικής ακαδημίας, μια ομάδα ευέλπιδων βγήκε απ’ το προαύλιο της σχολής και με στρατιωτικό βηματισμό προσχώρησε στη διαδήλωση. 

Μια ομάδα αντικομμουνιστών κατεδαφίζει το άγαλμα του Στάλιν. Μια άλλη ομάδα αποσπάστηκε απ’ τους συγκεντρωμένους και κατευθύνθηκε προς το Μέγαρο της ραδιοφωνίας προκειμένου να διαδώσει τα 16 σημεία σε όλη την Ουγγαρία.

Μέσα στο μέγαρο βρισκόντουσαν 500 ένστολοι φρουροί της AVH οπλισμένοι με πολυβόλα και χειροβομβίδες. Η διευθύντρια προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο μέχρι να έρθουν οι ενισχύσεις που είχε καλέσει απ’ το Υπουργείο Εσωτερικών. Τότε ο Γκερό πυροδότησε την εξέγερση αποκαλώντας τους κατοίκους της Βουδαπέστης φασίστες και αντεπαναστάτες με αποτέλεσμα να εξαγριώσει το πλήθος και να ορμίσει κατά του κτιρίου εκτοξεύοντας πέτρες, αυτοσχέδιες βόμβες μολότοφ και χρησιμοποιώντας ένα φορτηγάκι για να σπάσουν τις πόρτες του Μεγάρου. 

Οι άντρες της AVH απάντησαν με ριπές από υδροφόρα κανόνια και με καπνογόνα χωρίς αποτέλεσμα. Στο χώρο της σύγκρουσης κατέφτασαν στρατιώτες του τακτικού Ουγγρικού στρατού και τρία άρματα μάχης. Οι στρατιώτες αντί να ορμήσουν κατά του πλήθους απλά παρατάχθηκαν έξω απ’ το Εθνικό Μουσείο.

Στις 11 το βράδυ και χωρίς καμία προειδοποίηση οι άντρες της μυστικής αστυνομίας ξεπρόβαλλαν από μια πλαϊνή πόρτα και άνοιξαν πυρ κατά των διαδηλωτών. Οι νεκροί και οι τραυματίες ήταν δεκάδες, οι διαδηλωτές όμως δεν τράπηκαν σε φυγή. Βλέποντας τις σφαίρες να θερίζουν το πλήθος κάποιοι απ’ τους στρατιώτες τους έδωσαν τα όπλα και κάποιοι άλλοι άρχισαν να πυροβολούν εναντίον της AVH. 

Η διαδήλωση είχε πια μετατραπεί σε μια ένοπλη εξέγερση που δεν είχε ως στόχο πια μόνο το Ουγγρικό κομμουνιστικό κόμμα, αλλά είχε αποκτήσει αντισοβιετικό χαρακτήρα. Τα ξημερώματα όταν και ο τελευταίος γεμιστήρας των ενόπλων της AVH άδειασε, το μισότρελο από οργή πλήθος όρμισε μέσα στο σταθμό και κατάσφαξε όσους ήταν ακόμη ζωντανοί.

Η κεντρική επιτροπή συνεδριάζει και αποφασίζει ο Ιμρέ Νάγκυ να αναλάβει και πάλι την πρωθυπουργία και παράλληλα απευθύνει έκκληση βοήθειας στα Ρωσικά στρατεύματα που βρίσκονται έξω απ’ την πρωτεύουσα ώστε να αποκατασταθεί η τάξη.

Ο Νάγκυ θα διαπραγματευτεί με την Ε.Σ.Σ.Δ και θα επιτύχει την απόσυρση των σοβιετικών στρατευμάτων στις 28 Οκτωβρίου. Στις 3 Νοεμβρίου το Υπουργικό συμβούλιο ψήφισε ομόφωνα υπέρ της εξόδου της Ουγγαρίας απ’ το σύμφωνο της Βαρσοβίας. Η κυβέρνηση ανασυγκροτήθηκε και τον αιμοδιψή Γκερό διαδέχτηκε ο Γιάνος Καντάρ ο οποίος ζήτησε την βοήθεια των σοβιετικών για την καταστολή της εξέγερσης και την είχε.

Τα ξημερώματα της 4 Νοεμβρίου 2.000 σοβιετικά τανκς εισέβαλαν στη Βουδαπέστη και κατέπνιξαν στο αίμα την επανάσταση, 2.500 Ούγγροι σκοτώθηκαν στις οδομαχίες απ’ τους οποίους οι 450 εκτελέστηκαν στις δίκες που ακολούθησαν,12.000 φυλακίστηκαν απ’ το κομμουνιστικό καθεστώς ως αντεπαναστάτες και 200.000 πήραν το δρόμο της εξορίας. 

Ο Νάγκυ καταφεύγει στη Γιουγκοσλαβία όπου και αιχμαλωτίστηκε αργότερα και εκτελέστηκε μετά από 2 χρόνια. Οι νεκροί του κόκκινου στρατού ανήλθαν στους 700 ενώ οι τραυματίες στους 1250.

Οι Ούγγροι αποδείξανε με τις πράξεις τους ότι η διαφορά μεταξύ εργατών και του «εργατικού κράτους» είναι η διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου και ότι προτιμούσαν να πεθάνουν πολεμώντας το «εργατικό κράτος» παρά να ζούνε ως εργάτες κάτω απ’ το «εργατικό κράτος».

ΕΞΩ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ...!!! Atlantic Council: Πιθανή η σύγκορουση Ελλάδος - τουρκίας που έχει επεκτείνει τιςε αξιώσεις της !

Πραγματικά τρομερό δίλημμα έθεσε το ινστιτούτο atlantic council, για την πιθανότητα μιας ελληνοτουρκική διένεξης σε Αιγαίο και Α.Μεσόγειο, ειδικά μετά και την τωρινή προκλητική στάση των Τούρκων στην Κύπρο, με την περικύκλωση περιοχών από τουρκικά πολεμικά πλοία.

“Σε μια τέτοια σύγκρουση, το ΝΑΤΟ θα βρεθεί σε μια πάρα πολύ δύσκολη θέση. Αναγνωρίζοντας αυτήν την πραγματικότητα, η συμμαχία δημιούργησε αρχικά έναν μηχανισμό αποσυμπίεσης για να αποφευχθεί η έξαρση νέων εντάσεων.

Ωστόσο, αυτός ο μηχανισμός δεν βοήθησε τις δύο χώρες να αντιμετωπίσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους και το ΝΑΤΟ απέφυγε να πάρει οποιαδήποτε πλευρά.

Με αυτό το ελληνογαλλικό αμυντικό σύμφωνο όμως, η Γαλλία δεσμεύεται ουσιαστικά να πάρει την πλευρά της Ελλάδος συμπεριλαμβανομένης της ένοπλης σύγκρουσης», δηλώνει ειδικός του ινστιτούτου.

Μια πιθανή σύγκρουση μεταξύ των δύο μελών της Συμμαχίας δεν είναι ένα περίεργο σενάριο, αφού η Άγκυρα έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι θα εξετάσει μια πιθανή επέκταση των χωρικών υδάτων σε βάρος της Ελλάδος.

Τον τελευταίο καιρό, η Τουρκία έχει επίσης επεκτείνει τις αξιώσεις της με βάση το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» στα ελληνικά νησιά, μη αναγνωρίζοντας υφαλοκρηπίδα ή το δικαίωμα αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αντίθετο με το διεθνές δίκαιο όπως ορίζεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, την οποία η Τουρκία δεν έχει υπογράψει)’, αναφέρει μεταξύ άλλων το ίδιο.

Σε μια τέτοια περίπτωση είναι όντως πιθανή η σύγκρουση Τουρκίας και Ελλάδος, με το ΝΑΤΟ να βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη θέση, αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα κάνει το παραμικρό επί του πεδίου, για να την σταματήσει εάν και όποτε αυτή προκληθεί από την Τουρκία.

Την ίδια περίοδο επισημαίνονται ραγδαίες εξελίξεις και ζυμώσεις που διενεργούνται εντός του τουρκικού βαθέως κράτους για την παραμονή ή όχι της χώρας εντός του ΝΑΤΟ, το οποίο δεν εξυπηρετεί πλέον τα τουρκικά συμφέροντα και αυτό είναι πασιφανές πιο πολύ από ποτέ.

Ο Τούρκος Ταξίαρχος ε.α. Nejat Eslen, μέλος ενός εκ των πολλών τουρκικών THINK TANK στην χώρα αναφέρει επακριβώς την όλη διαδικασία που ξεκίνησε, ενώ τονίζει ότι η συμμαχία εξυπηρετεί πλέον χώρες σαν την Ελλάδα μόνο.

Ο ίδιος είχε επισημάνει ότι “σήμερα, το ΝΑΤΟ είναι πιο σημαντικό για τις χώρες της Βαλτικής, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, που αποτελεί το νέο μέτωπο εναντίον της Ρωσίας, και την Ελλάδα, η οποία έχει γίνει η βάση συγκέντρωσης του ΝΑΤΟ, (παρά για την Τουρκία).

Ως εκ τούτου, μπορεί να ειπωθεί ότι σήμερα και ο πυρήνας του ΝΑΤΟ αποτελείται από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τα κράτη της Βαλτικής, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα, η συμμαχία είναι ένας από τους θεσμούς της νέας παγκόσμιας τάξης που καθιέρωσαν οι ΗΠΑ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος εξυπηρετεί πρωτίστως και πρωτίστως τα συμφέροντα ασφαλείας των ΗΠΑ”.

Η Τουρκία που προσπαθεί να αγκαλιάσει τη Ρωσία και το Ιράν είναι η ίδια που δείχνει τους νεο-Οθωμανικούς χάρτες με την “Γαλάζια Πατρίδα”, οι οποίοι φυσικά δεν γίνονται αποδεκτοί στο ΝΑΤΟ.

Η ίδια Τουρκία που προσπαθεί να αγκαλιάσει τη Ρωσία και το Ιράν είναι η ίδια που εξακολουθεί να μιλάει για το μύθο της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν είναι σαφές πώς μια Τουρκία που έχει αυταρχικό καθεστώς και όπου δεν επιτρέπονται σχεδόν κριτικοί δημοσιογράφοι και όπου οι άνθρωποι φυλακίζονται για δεκαετίες για tweets, θα επιχειρήσει μια πιθανή ευθεία πρόκληση κατά της Ελλάδος, αλλά η όσφρηση είναι ότι ο Ερντογάν λόγω προβλημάτων θα επιχειρήσει "κάτι" μεταξύ Κρήτης και Κύπρου.

Το ΝΑΤΟ έχει επιτρέψει ουσιαστικά στην Άγκυρα για χρόνια να γίνει πιο αυταρχική, συμπεριλαμβανομένης της δικαιολογίας της εισβολής της Άγκυρας στην Κύπρο, στην Συρία, την Λιβύη και τώρα ετοιμάζεται ίσως να κάνει το ίδιο ξανά στην κυπριακή και την ελληνική ΑΟΖ, αλλά θα βρεθεί μπροστά στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που αναμένουν με καρτερία τον Τούρκο εχθρό, τόσο του ελληνισμού όσο και του ίδιου του ΝΑΤΟ.

ΟΛΗ Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΕΛΛΑΔΑ.!...και έτσι θα ξαναγίνει...

 Ο ΧΑΡΤΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ μέχρι τον Δεύτερο Προ Χριστού Αιώνα...!!!

Μέχρι το τέλος του 2ου αιώνα π.Χ είχαν καταγραφεί από τους γεωγράφους της αρχαιότητας πάνω από 1500 Ελληνικές πόλεις και αποικίες στις περιοχές της Μεσογείου, Ελληνικής Χερσονήσου ( Βαλκάνια), Ευξείνου Πόντου, και Βόρειας Αφρικής!

Μάλιστα οι πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις αναφέρουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν φτάσει συνολικά τον 3ο αιώνα π.Χ κοντά στα 20.000.000! Η Αθήνα στο απόγειό της είχε πληθυσμό κοντά στις 500.000 κατοίκους ενώ μόνο η Σικελία έφτασε μέχρι και τους 1.000.000 Έλληνες!

Γι αυτό άλλωστε και εκείνη η περιοχή ονομαζόταν ''Μεγάλη Ελλάδα'', επειδή έφτασε να έχει πληθυσμό Ελλήνων μεγαλύτερο από την κυρίως Ελλάδα!

Μπορεί σήμερα η Ελλάδα να έχει περιοριστεί στα σημερινά της σύνορα, όμως η αρχαία κλασσική Ελλάδα αδιαμφισβήτητα ήταν η κοσμοκράτειρα δύναμη του τότε κόσμου.

Οι θαλασσοπόροι και ποντοπόροι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποικίσουν σε παρθένες τότε

περιοχές περισσότερες από 1500 πόλεις σε κάθε γωνία του τότε γνωστού κόσμου!

Ποτέ δεν επέλεγαν τυχαία τα σημεία οπού θα έκτιζαν τις νέες αποικίες...Πάντοτε είχαν συγκεκριμές οδηγίες από τα ιερατεία των μητροπολιτικών πόλεων για το πού και πως θα κτίσουν τη νέα πόλη.

Κάθε καινούρια Ελληνική πόλη έπρεπε οπωσδήποτε να είχε τείχη, στρατώνες, ναό στον πολιούχο θεό, αγορά, σχολεία ή ακαδημίες, θέατρα, ωδεία, γυμνάσια, αποθήκες, εργαστήρια, υδραγωγεία, λουτρά, αποχετευτικό σύστημα αλλά και να είναι οπωσδήποτε χτισμένη με καλαισθησία και αρμονια με το περιβάλλον!

Αυτοί ήταν οι αρχαίοι Έλληνες! 

Ανήσυχα πνεύματα, δημιουργικοί, εφευρετικοί, λεπτολόγοι με υψηλό το αίσθημα της φιλοπατρίας, και φυσικά πραγματικά προοδευτικοί!

Από αυτούς σήμερα πρέπει να αποκτήσει όραμα και η νέα γενιά για να ξαναποκτήσει και πάλι η Ελλάδα την θέση που της αξίζει στο παγκόσμιο στερέωμα!