Το ενωτικό ζήτημα της Κύπρου με τη μητροπολική Ελλάδα

Οι απαρχές του Ενωτικού ζητήματος - Από το 19ο αιώνα μεχρι το 1960 - Τα Οκτωβριανά - Η στάση της Εκκλησίας και των μειονοτήτων. 

Όλη η προσπάθεια των Κυπρίων για Ένωση με την Ελλάδα από την εποχή του Καποδίστρια μέχρι το 1960- Ιστορικές αναφορές για το ρόλο της Εκκλησίας και των μειονοτήτων της Κύπρου- Ο σημαντικός ρόλος των Οκτωβριανών ως έναυσμα του αγώνα του 1955-59 - Σε ποιοες περιπτώσεις η Κύπρος προσφέρθηκε στην Ελλάδα ως αντάλλαγμα 

Ιστορική έρευνα από το onlycy 

Το ενωτικό ζήτημα της Κύπρου με τη μητροπολική Ελλάδα εμφανίζεται κατά το 19ο αιώνα. Η Οθωμανική αυτοκρατορία αρχίζει να βάλλεται από τους έλληνες επαναστάτες και οι Κύπριοι με πρωτεργάτες τους εκκλησιαστικούς πατέρες πρωτοστατούν στον αγώνα με απώτερο στόχο τη λύτρωση της από τους κατακτητές και την ένωση της με την Ελλάδα. 

Από το 1570 όπου οι Οθωμανοί κατέλαβαν τη νήσο ξεκίνησαν οι προσπάθειες αποτίναξης του οθωμανικού ζυγού. Χαρακτηριστικά όπως αναφέρουν οι πηγές η Μαρία Συγκλητική πυρπολεί το καράβι του Μεχμέτ Πασά το οποίο θα μετέφερε αυτή και άλλες κύπριες στην Κωνσταντινούπολη στο χαρέμι του σουλτάνου. 

Πέρα από την προσπάθεια αυτή και από άλλες εξεγέρσεις που έγιναν φτάνουμε στις 9 Ιουλίου 1821 όπου θανατώνονται με διαταγή ου διοικητή της Κύπρου Κιουτσούκ Μεχμέτ ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός για τη δράση τους στον ένοπλο αγώνα του 1821.Πολλοί δε κύπριοι στέλνονται στον απελευθερωτικό αγώνα κατά των οθωμανών.

Αντιπροσωπεία των Κυπρίων το 1828 ζητάει από τον Ιωάννη Καποδίστρια να περιλάβει το νησί στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. 

Οι κύπριοι βρίσκονταν πάντα στο πλευρό των ελλήνων αγωνιστών. Η μακραίωνη ιστορία τους το επιβεβαιώνει πολλάκις.

Το 1854 στέλνονται στρατιώτες στην ήπειρο και στη Θεσσαλία που μάχονται στα στρατιωτικά σώματα των Ζέρβα, Γριβαίων και Τζαβέλα. Ακόμη στρατιώτες στέλνονται το 1897 στην Κρήτη αλλά και κατά τους Βαλκανικούς πολέμους στο Μακεδονικό μέτωπο. 

Το ενωτικό ζήτημα υπήρξε πολύ έντονο μέχρι και το 1960. Οργανώθηκε κυρίως από την Εθναρχία (εκκλησία) αλλά και μέσα από τη θέληση των ελληνοκυπρίων. Η ανταπόκριση της ελληνικής πλευράς δεν ήταν πάντα η αναμενόμενη.

Ασφαλώς και έγιναν αρκετές διπλωματικές προσπάθειες οι οποίες όμως και ναυάγησαν φέρνοντας την Κύπρο στη σημερινή κατάσταση. Ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Ελευθέριος Βενιζέλος ενέτασσαν την Κύπρο στον Ελληνικό χάρτη.

Όμως οι βλέψεις τους δεν καρποφόρησαν. Η Κύπρος αυτονομήθηκε και εντέλει διχοτομήθηκε.

Οι χαμένες ευκαιρίες

Η Ελλάδα είχε πολλές ευκαιρίες να ενωθεί με τη μεγαλόνησο. Ευκαιρίες τις οποίες για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους δεν εκμεταλλεύτηκε.

Οι πιο πρόσφατες είναι: 

• Το 1913 Οι βρετανοί προσφέρουν την Κύπρο στον Ελευθέριο Βενιζέλο με αντάλλαγμα να παραχωρηθεί το λιμάνι του Αργοστολίου στην Αγγλία.

• Την 17η Οκτωβρίου 1915 η Κύπρος προσφέρεται στην κυβέρνηση Ζαΐμη με αντάλλαγμα να εισέλθει ουδέτερη Ελλάδα στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο. Η κυβέρνηση αρνείται και όταν εντέλει εισέρχεται στον πόλεμο η προσφορά δεν ισχύει πια. 

• Το 1920 η Κύπρος προσφέρεται από τους Άγγλούς στην Ελλάδα,ως ανταλλαγή για τη Σμύρνη, αλλά η κυβέρνηση Βενιζέλου προτιμά τη Σμύρνη, αφού η Κύπρος θα γινόταν ούτως ή άλλως κάποτε ελληνική. 

• Το 1940-45 οι ελληνοκύπριοι πολεμούν στο πλευρό των συμμάχων ενάντια στους Γερμανούς Ναζί, περιμένοντας από τους Βρετανούς να τηρήσουν την υπόσχεση τους και με το πέρας του πολέμου να ενωθούν με την Ελλάδα.

Η τότε κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν προσπάθησε με διπλωματικά και πολιτικά μέσα να ενσωματώσει τη μεγαλόνησο αφού τα συμφέροντα της ήταν αγγλοαμερικανικά.

Ο ρόλος της Εθναρχίας

Η εκκλησία της Κύπρου είχε πάντα πρωτεύοντα ρόλο στην προσπάθεια ένωσης του νησιού με την Ελλάδα. Από την 9η Ιουλίου και τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό μέχρι και τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο το Γ’ η εκκλησία πίεζε τους κατακτητές αλλά και τις ελληνικές κυβερνήσεις για το φλέγον ενωτικό ζήτημα. 

Κατά τη διάρκεια της αγγλοκρατίας στέλνονταν ιερατικές αποστολές στην Ευρώπη και στην Ελλάδα προκειμένου να συνομιλήσουν με πολιτικούς για την κατάσταση του νησιού. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αποστολή υπό του Μητροπολίτη Πάφου Λεόντιου στην Αγγλία όπου τελικά έλαβε την αρνητική απάντηση όσον αφορά το ζήτημα της αυτοδιάθεσης από την κυβέρνηση Attlee.

Οι Βρετανοί καλούσαν τους Ιερείς να παραμείνουν στα εκκλησιαστικά αλλά η εκκλησία της μεγαλονήσου ανασυγκροτήθηκε και ιδρύθηκε η Εθναρχία από το Μακάριο Β’ ( Ο οποίος είχε πολεμήσει το 1912 στο πλευρό των Μακεδονομάχων).

Επί της αρχιερατείας του διενεργείται το δημοψήφισμα του 1950 όπου το 95 % των κατοίκων του νησιού, ανάμεσα τους και τ/κ ψηφίζουν υπέρ της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Το Μάρτιο του 1951 τον διαδέχεται στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ο Μητροπολίτης Κιτίου Μακάριος Γ’.

Ακόμη η εκκλησία της Κύπρου κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα κατά των Άγγλων το 1955-59 στήριξε ηθικά και υλικά τον αγώνα.

Πολλοί αγωνιστές διέμεναν στο μοναστήρι της ιεράς μονής Κύκκου, που βρίσκεται στην οροσειρά του Τροόδους. Ο ίδιος ο αγώνας ξεκίνησε υπό τις εντολές του Αρχιεπισκόπου- Εθνάρχου Μακαρίου, ο οποίος και ήταν ο πνευματικός ηγέτης. 

Κατά την περίοδο των οκτωβριανών η εκκλησία πρωτοστατούσε στις λαϊκές εξεγέρσεις με ιερείς όπως ο Νικόδημος Μυλωνάς, ο οποίος μαζί με άλλους ιερείς συνδυάζαν την επαναστατική δράση με την εθνική αυτοδιάθεση της Κύπρου. 

Η κλιμάκωση των γεγονότων και τα Οκτωβριανά του 1931

Ο Οκτώβριος του 1931 ήταν σημαντικότατη χρονιά για τον κυπριακό λαό αφού σκιαγραφήθηκε από την πρώτη ομαδική εξέγερση των ελληνοκυπρίων κατά των Άγγλων. Αφορμή ήταν οι εξαντλητικοί φόροι που επέβαλλαν στην Κύπρο οι Βρετανοί. 

Το βαθύτερο όμως αίτιο ήταν το αίτημα του κυπριακού λαού γιααυτοδιάθεση. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. 

Οι Βρετανοί είχαν εφαρμόσει ένα αιρετό νομοθετικό συμβούλιο που αποτελείτο από εννέα διορισμένους Βρετανούς βουλευτές, τρεις Τουρκοκυπρίους και δώδεκα Ελληνοκυπρίους.

Η πλειοψηφία των ελλήνων ήταν πλασματική, αφού σε κάθε ψήφισμα οι τουρκοκύπριοι συμπράτταν με τους άγγλους, ενώ προσθέταν και την ψήφο του άγγλου κυβερνήτη υπερ τους. 

Τα ελληνικά μέλη του νομοθετικού σώματος διαμαρτύρονταν λόγο του ότι οι βρετανικές αρχές καρπώνονταν τον πλούτο του νησιού χωρίς να νοιάζονται για τις πραγματικές ανάγκες του λαού. 

Η προσπάθεια των βρετανών να επιβάλουν τον αντιλαϊκό προϋπολογισμό προσέκρουσε τόσο στους Ελληνοκυπρίους αντιπροσώπους όσο και στον τ/κ αντιπρόσωπο Nejati Bey. Οι βρετανοί τότε επικαλέστηκαν με ενέργεια του τότε κυβερνήτη της Κύπρου Storrs καταφεύγει στην τροποποίηση του τελωνειακού δασμού με το «διάταγμα εν συμβουλίο».

Το γεγονός αυτό αποτέλεσε την αφορμή να παραιτηθούν οι έλληνες αντιπρόσωποι ενώ ο Μητροπολίτης Κιτίου διακηρύσσει την αντίθεση του στο νομοθετικό σώμα και παραιτείται πρώτος από αυτό. 

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν ραγδαία. Στις 18 Οκτωβρίου 1931 ο Μητροπολίτης Νικόδημος Μυλωνάς κυκλοφορεί στο λαό διάγγελμα με το οποίο του γνωστοποιεί τα καθέκαστα και δηλώνει την παραίτηση του. Την ίδια μέρα εκφώνησε στη Λάρνακα επαναστατική ομιλία με την οποία καλούσε τον κυπριακό λαό να αγωνιστεί για την Ένωση και μόνο για την Ένωση. 

Η ρήξη με τους βρετανούς μπήκε στη συνείδηση του λαού. Έτσι στις 20 Οκτωβρίου του 1931 τα μαγαζιά όλα κλείνουν και οι καμπάνες της εκκλησίας της Φανερωμένης χτυπούν ηχηρά για να μαζέψουν τους Έλληνες της Κύπρου.

Ο κόσμος μαζευόταν Εμπορική Λέσχη Λευκωσίας όπου και θα μιλούσαν βασικά μέλη της Ε.Ρ.Ε.Κ. (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση Κύπρου). Σταδιακά μαζεύτηκε πλήθος κόσμου που έφτανε τις οκτώ χιλιάδες. Στόχος ήταν να κατευθυνθούν προς το κυβερνείο και να αποδώσουν στον άγγλο κυβερνήτη το ενωτικό υπόμνημα. 

Η πορεία ξεκίνησε προς το κυβερνείο με τον οικονόμο Φανερωμένης να άγετε αυτής με το λάβαρο της Ελλάδας στα χέρια. Μαζί τους ενώνονταν απ’ όλες τις πλευρές της Λευκωσίας οι έλληνες κάτοικοι.

Το αθλητικό σωματείο Α.Π.Ο.Ε.Λ. ( που ιδρύθηκε με κύριο στόχο του την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα) πρωτοστατούσε με αθλητές του στην πορεία. Εντέλει η λαοθάλασσα φτάνει έξω από το κυβερνείο.

Ο Storrs ειδοποιεί ότι δεν θα δεχθεί κανένα παρά μόνο ολιγομελές αντιπροσωπευτικό σώμα. Η αστυνομία αρνείται να χρησιμοποιήσει βία. Ο άγγλος κυβερνήτης βλέπει το κυβερνείο του να φλέγεται ενώ την ίδια στιγμή ελληνικές σημαίες κυματίζουν στο κυβερνείο.

Η αγγλική σημαία υποστέλλεται κι υψώνεται στην οροφή του κυβερνείου η Ελληνική. Εντέλει ο στρατός ανοίγει πυρ στους διαδηλωτές, σκοτώνει ένα (τον Ονούφριο Κληρίδη) και τραυματίζει άλλος δεκαπέντε.

Το συλλαλητήριο διαλύεται αλλά ο αντίκτυπός του άγγιξε όλη την Κύπρο ( στην Αμμόχωστο στις 25 Οκτωβρίου φονεύθηκε άλλος ένας κύπριος διαδηλωτής, ο Χαράλαμπος Φιλής) αλλά και τις γειτνιάζουσες χώρες.

Η κυπριακή παροικία της Αιγύπτου αντέδρασε στο άκουσμα των γεγονότων, ενώ υπάρχουν μαρτυρίες ότι από το Λίβανο, το Σουδάν και την Αβησσυνία στάλθηκαν χρήματα και όπλα. 

Στην Αμμόχωστο προαναγγέλθηκε από τον Ρωσσίδη, μέλος του νομοθετικού σώματος, η έναρξη της παθητικής αντίστασης κατά των Άγγλων. Τα Οκτωβριανά θα ήταν η αρχή της πτώσης της αγγλικής αυτοκρατορίας στο νησί. 

* Στοιχεία και ντοκουμέντα για την έρευνα πάρθηκαν από τα βιβλία: 

1. Πέτρος Στυλιανού, « Τα οκτωβριανά», εκδόσεις: Επιφανίου, Λευκωσία 2002.

2. «Κύπρος, η οδύσσεια της ανεξαρτησίας», εκδόσεις: Ελευθεροτυπία. 

3. Πλουτή Σέρβα, «Κοινή πατρίδα», εκδόσεις: Πρόοδος, 1997.

4. Κλείτου Ιωαννίδη, «Η συμβολή της Ιεράς Μονής Κύκκου στον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59», εκδόσεις: Ιεράς Μονής Κύκκου, 2009.

5. Αλέξης Κύρου, «Ελληνική Εξωτερική Πολιτική», εκδόσεις: Εστία, Αθήνα. 

6. Δ. Βάκα, «Μεγάλη Ελλάς- Ελευθέριος Βενιζέλος, πολεμικός ηγέτης». Αθήνα.

7. Παπαγεωργίου Σπύρος, «Τα κρίσιμα ντοκουμέντα του Κυπριακού», τόμος Α’, εκδόσεις: Γ. Λαδιά, Αθήνα 1983.

Δημοψήφισμα 15ης Ιανουαρίου 1950: Αξιούμεν την Ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα

15 Ιανουαρίου 1950, μια μέρα ορόσημο στην σύγχρονη Ιστορία της Κύπρου. Υπό την Εθνική καθοδήγηση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Β’, οι Έλληνες της Κύπρου έδωσαν όρκο τιμής για ένωση με την Ελλάδα, κατέθεσαν την ψυχή τους στα δελτία του Δημοψηφίσματος, υπογράφοντας κάτω από το σύνθημα που τους διακατείχε εκείνη την περίοδο: ΑΞΙΟΥΜΕΝ ΤΗΝ ΕΝΩΣΙΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Διότι τότε οι Έλληνες της Κύπρου αξίωναν την ΕΝΩΣΗ και δεν συμβιβάζονταν με τίποτα λιγότερο.

Την 8η Δεκεμβρίου του 1949 αναγγέλλεται επίσημα με εγκύκλιο προς τον λαό το Ενωτικό Δημοψήφισμα από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Β’, που αποτελούσε αδιαφιλονίκητος ηγέτης της εποχής, ένας φλογερός πατριώτης, ένας Έλληνας με όλη την σημασία της λέξεως που έδωσε πολλές μάχες για τον Ελληνισμό της Κύπρου και ήταν ο πρωτεργάτης του Ενωτικού Δημοψηφίσματος.

Η Εγκύκλιος καταλήγει με τις ακόλουθες ιστορικές φράσεις, που έχουν την σημασία τους σε βάθος αιώνων:

«Κυπριακέ λαέ. Καλείσαι, όπως ηνωμένος και αδιάσπαστος υπέρ πάσαν άλλην περίπτωσιν επιτελέσης και τώρα προς την δούλην πατρίδα το καθήκον σου μετ' ενθουσιασμού. Δι Ένωσιν και μόνον Ένωσιν αγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσης διά της ψήφου σου.

Εμπρός Κύπριοι! Όλοι εις τας επάλξεις διά την μάχην του Δημοψηφίσματος διά την εθνικήν αποκατάστασίν μας. Δια την Ένωσιν με την Αθάνατον Μητέρα Ελλάδα. Ο δίκαιος Θεός, οστίς εδημιουργησε τον άνθρωπον διά να ζη ελεύθερος, είναι βοηθός και παραστάτης του αγώνος μας.

Ζήτω η Ένωσις».

Η συμμετοχή σε αυτό το δημοψήφισμα ήταν καθολική. Σύσσωμος ο Ελληνισμός της Κύπρου ψήφησε υπέρ της Ιστορικής και Εθνικής αποκατάστασης του νησιού, δηλαδή υπέρ της πολυπόθητης Ένωσης με την Ελλάδα. Μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι απείχαν από την ψηφοφορία, λόγω απαγορευτικού από τους Άγγλους υπερδημοκράτες δυνάστες μας.

Το σύνθημα «ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΣ» αντηχούσε παντού, από την πρωτεύουσα μέχρι την τελευταία γωνιά της πάντοτε Ελληνικής Κύπρου. Από τους 224,747 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, υπέρ της Ένωσης ψήφισαν 215,108 άτομα, δηλαδή το 95.7% των ψηφοφόρων. Είναι η πρώτη και μοναδική φορά στα χρονικά, που ένα δημοψήφισμα με καθόλα δημοκρατικούς μεθόδους είχε τέτοια μεγάλη αποδοχή. 

Αυτό το αποτέλεσμα άφησε κατάπληκτους πολλούς ξένους δημοσιογράφους και αντιπροσώπους μεγάλων πρακτορείων ειδήσεων που δεν περίμεναν με τίποτε ένα τόσο θεαματικό αποτέλεσμα.

Συγκλονισμένο το Πανελλήνιο έβλεπε τις εξελίξεις στην σκλαβωμένη Κύπρο ως προμήνυμα Ένωσης και Λευτεριάς. 

Παρά τον τεράστιο αγώνα που καταβλήθηκε από τον Ελληνισμό της Κύπρου, το Ενωτικό Δημοψήφισμα δεν εισακούστηκε και οι Άγγλοι «δημοκράτες» παρέμειναν στο νησί «με το έτσι θέλω». 

Τρανή απόδειξη τα λεγόμενα του Άγγλου υφυπουργού Αποικιών, Χόπκινσον, γραμμή που ακολουθεί μέχρι και σήμερα η Αγγλική Κυβέρνηση: «Η Κύπρος ως στρατηγική περιοχή ουδέποτε θα μπορούσε να τύχει αυτοδιαθέσεως». Τα ύπουλα σχέδια των Άγγλων για το μέλλον της Κύπρου είχαν προαποφασιστεί και η ανακοπή τους δεν θα γινόταν με διπλωματικά μέσα.

Πέντε χρόνια αργότερα εκτυλίσσεται στα σκλαβωμένα χώματα της Κύπρου ένας Αγώνας για την Ελευθερία, ένας αγώνας για την αποτίναξη του Αγγλικού ζυγού και Ένωση με την Ελλάδα. Ένας αγώνας ηρωικός, αγνός και τίμιος που όμοιός του δεν είχε ξαναγίνει. Με καθοδηγητή τον Αρχηγό Διγενή και άξιους συνοδοιπόρους τα παλληκάρια της Ε.Ο.Κ.Α. γίνεται κατορθωτό το θαύμα. 

Η μικρή και ασήμαντη Κύπρος, κατά τους Άγγλους, αποδεικνύεται τεράστια και ισχυρή ξεφτιλίζοντας τον στρατό και την αυτοκρατορία της αυτού μεγαλειότης.

Μετά από ένα ανεπανάληπτο ανταρτοπόλεμο, κακουχίες, χαμούς και ολοκαυτώματα αγωνιστών, βασανιστήρια σε κέντρα κράτησης και στέλλοντας στην αγχόνη νέα παιδιά, η Ε.Ο.Κ.Α. με τις προσταγές του Γεωργίου Γρίβα Διγενή φέρνει την Λευτεριά στην Κύπρο.

Μια Λευτεριά που ο μακάριος είχε προδώσει πολύ πριν τελειώσει ο αγώνας, στις 22/9/1958 σε συνέντευξή του στην Μπάρμπαρα Κάσολ, βουλευτή της εργατικής αντιπολίτευσης δήλωσε: 

«Δέχομαι λύση ανεξαρτησίας με αποκλεισμό της Ενώσεως». 

Την δήλωση αυτή την έκανε 20 μέρες μετά την ηρωική μάχη στον Αχυρώνα Λιοπετρίου, το νέο χάνι της Γραβιάς.

Ερχόμαστε στο σήμερα. Από την ΕΝΩΣΗ με την Ελλάδα, φτάσαμε στην επανένωση με τους τούρκους και την Ομοσπονδία. Ήρθε ο καιρός να το αντιληφθούν οι ξεπουλημένοι και τουρκοπροσκυνημένοι  πως η Κύπρος δεν είναι μοιρασμένη για να επανενωθεί αλλά κατεχόμενη.

Δεν συμβιβαζόμαστε και δεν διαπραγματευόμαστε το μέλλον της Κύπρου. 

Θα συνεχίσουμε ακμαίοι τον αγώνα που αρχίσαμε μέχρι την τελική νίκη, μια νίκη που θα έρθει όταν η γαλανόλευκη θα κυματίζει περήφανα στον ματωμένο Πενταδάκτυλο. Συνεχίζουμε με όπλο την ατσαλένια ιδεολογία μας να αντιστεκόμαστε σε όλους που οραματίζονται μια Κύπρο ομοσπονδιακή και τουρκοποιημένη.

Απέναντι από τους προδότες και τους ξεπουλημένους, φωνάζοντας με όλη την δύναμη της ψυχής μας 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΙ 

Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ! 

Στόχος του πραξικοπήματος ήταν μόνο και μόνο η Ένωση

Τα γεγονότα δικαίωσαν τον Καραμανλή.

Βασικός μέτοχος.

Αναφορά Νταβατζήδων.

Αρθρο 16.

Εξεταστική του Σπήλιου κατά του Ακη.
(ήταν τέτοια η οργή τους που τον ΕΞΑΦΑΝΙΣΑΝ από την πολιτική σκηνή!)

ΟΧΙ στο Ανάν.



ΟΧΙ μοίρασμα Αιγαίου.

ΟΧΙ στο Μακεδονικό.

Βέτο στα Σκόπια.

ΤΙ ΕΙΡΩΝΙΑ

Άνοιγμα στους Κινέζους.

Επαφή στην Αίγυπτο για την ΑΟΖ.

Ενεργειακή ανεξαρτησία.

Αγωγός Μπουργκάς.

Αγωγός Ελληνο – Ιταλικός.

Αγωγός SOUTH STREAM.

Αγωγός Φυσικού Αερίου Ελλάδας – Βουλγαρίας.

Δεύτερη Ηλεκτρική Διασύνδεση Ελλάδος – Βουλγαρίας.

Αύξησε το επίδομα ανεργίας, από 311 σε 454 €.

Αύξησε το ΕΚΑΣ, από 141 σε 230 €. ΄

Ιδρυσε το Ταμείο Κοινωνικής Συνοχής, για τους οικονομικά ασθενέστερους.

΄Εδωσε έκτακτα επιδόματα, συνολικού ύψους 300 εκατ. €, για (ΕΚΑΣ και ΟΓΑ).

΄Εδωσε 500 εκατ. Ευρώ, για ενίσχυση των αγροτών.

Αύξησε την βασική σύνταξη κατά 64%, από 201 σε 330 €.

Εδωσε ενίσχυση 2.000 €, για κάθε παιδί, πέραν του 3ου κι αναγνώρισε τους Τριτέκνους σε Πολύτεκνους

(αυτό ακόμη ΤΣΟΥΖΕΙ τους πολυπολιτισμικούς αλληλέγγυους, μαζί με το επίδομα του Χριστόδουλου)

΄Ελυσε το θέμα με τα πανωτόκια, ή τουλάχιστον προσπάθησε.

Επέστρεψε, σε όλους τους συνταξιούχους, το ΛΑΦΚΑ.

Το σκάναλο Siemens

ΔΕΝ ΠΑΡΕΛΑΒΕ ΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΑ ΓΕΡΜΕΝΑ ΓΕΡΜΑΝΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ !!!!
(που προσπάθησαν να του φορτώσουν, αλλά ήξεραν ότι αφορούσε την πρασινοφρουρα).

ΣΑΣ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΑΠΟΦΥΓΗΣ 

ΤΟΥ ΔΝΤ; 

Μπά!

Τι “τυχαία” γεγονότα συνέβησαν κατά την διάρκεια της θητείας του, εκτός από τα ανάξια στελέχη της ΝΔ;……………….

..........Είχε Φιδια στον Κόρφο του….


Υποκλοπές.

Φωτιές.

https://www.protothema.gr/greece/article/535879/kaine-tin-athina-kai-trehoun-ston-labrou-na-tous-sosei/

Δεκεμβριανά 2008.

Το άγνωστο Βουκουρέστι: 

Τι συνέβη την άνοιξη του 2008

Ένα χτύπημα στην πλάτη του Κώστα Καραμανλή από τον Τζορτζ Μπους στους διαδρόμους του Παλατιού του Λαού, όπου λίγα λεπτά πιο πριν είχε ολοκληρωθεί το επίσημο δείπνο εργασίας των ηγετών των χωρών - μελών του ΝΑΤΟ, ήταν η τελευταία σκηνή ενός θρίλερ που είχε εκτυλιχθεί στην καρδιάτης άνοιξης του 2008, στο Βουκουρέστι...

Ενα χτύπημα στην πλάτη του Κώστα Καραμανλή από τον Τζορτζ Μπους στους διαδρόμους του Παλατιού του Λαού, όπου λίγα λεπτά πιο πριν είχε ολοκληρωθεί το επίσημο δείπνο εργασίας των ηγετών των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ, ήταν η τελευταία σκηνή ενός θρίλερ που είχε εκτυλιχθεί στην καρδιά της άνοιξης του 2008, στο Βουκουρέστι…

Η πρωτεύουσα της Ρουμανίας έμελλε να μείνει στην ιστορία της χώρας μας και να γίνει ο τίτλος μιας συνολικής στρατηγικής για το ζήτημα των Σκοπίων. 

Οπως τονίζουν στα «ΝΕΑ» οι πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών, στο Βουκουρέστι παίχτηκε πόκερ για γερά νεύρα. Παρασκηνιακές παρεμβάσεις, πιέσεις, διάλογοι που ξέφυγαν ορισμένες φορές από τα όρια της διπλωματικής ευγένειας, συγκρότηση νέων συμμαχιών σε επίπεδο κρατών και ηγετών είναι τα στοιχεία που συνέθεσαν το παζλ μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της χώρας.

Ο Κώστας Καραμανλής, με αρκετά ανοιχτά μέτωπα στο εσωτερικό εκείνη την περίοδο, είχε λάβει εγκαίρως την απόφαση ότι δεν θα μπορούσε να συναινέσει σε αυτό που οι Αμερικανοί ζητούσαν πιεστικά και σε κάθε ευκαιρία: την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ χωρίς προηγουμένως να έχουν επιλυθεί οι διαφορές που τα χώριζαν με την Ελλάδα. Ο ίδιος ο πρόεδρος Μπους το είχε καταστήσει σαφές από την πρώτη στιγμή της ανάληψης της προεδρίας των ΗΠΑ, όταν τον Νοέμβριο του 2004 αιφνιδιάζει τη – σχετικά νέα – κυβέρνηση Καραμανλή, αναγνωρίζοντας τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία».

Το τηλεγράφημα του πρέσβη

Στις αρχές του 2008, η Ντόρα Μπακογιάννη ήταν εκείνη που μεταφέρει στον Κώστα Καραμανλή την πρόθεση των Αμερικανών για ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, μαζί με την Κροατία και την Αλβανία. Το State Department είχε πείσει τον πρόεδρο Μπους ότι η διεύρυνση της Συμμαχίας με τρεις χώρες που προέρχονταν από το πάλαι ποτέ ανατολικό μπλοκ θα ήταν μια πρωτοβουλία – σταθμός στα χρόνια της προεδρίας του.

Ολα αυτά τα είχε εξηγήσει σε εκτενές τηλεγράφημά του προς το υπουργείο Εξωτερικών 15 ημέρες πριν από Βουκουρέστι ο έλληνας πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον Αλέξανδρος Μαλλιάς. Ο έμπειρος διπλωμάτης μετέφερε μάλιστα την εκτίμηση της αναπληρώτριας σύμβουλου εθνικής ασφάλειας Τζούντι Ασλεϊ ότι τυχόν ελληνικό βέτο «θα σήμαινε ατυχή επιλογή με συνέπειες». 

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι ήταν η κατάλληλη συγκυρία, κατά την Ουάσιγκτον. Η Αθήνα όμως διαμηνύει προς όλους τους συμμάχους ότι δεν προτίθεται να συναινέσει εάν προηγουμένως δεν επιλυθούν κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τις δύο χώρες, με κεντρικότερα εκείνα του αλυτρωτισμού και του ονόματος. Οι πιέσεις ωστόσο γίνονται μέρα με τη μέρα εντονότερες…

Είναι χαρακτηριστικό το τηλεφώνημα που δέχεται αιφνιδιαστικά η Ντόρα Μπακογιάννη, από την αμερικανίδα ομόλογό της Κοντολίζα Ράις, ένδεκα μέρες πριν από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Η τότε υπουργός Εξωτερικών βρίσκεται στη Λιουμπλιάνα για τη Σύνοδο Υπουργών και ειδοποιείται από τον γερμανό ομόλογό της Φρανκ – Βάλτερ Σταϊνμάγερ ότι θέλει να της μιλήσει η Ράις. Η Ντόρα Μπακογιάννη αντιλαμβάνεται αμέσως το θέμα και καλεί σε σύσκεψη τους πρέσβεις Σαββαΐδη και Χαλαστάνη, καθώς και τον εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών Κουμουτσάκο. Το τηλέφωνό της χτυπά και ξεκινά μια δύσκολη – όπως παραδέχονται όλες οι πλευρές – συνομιλία.

Η επικεφαλής του State Department καθιστά σαφές ότι τα Σκόπια πρέπει να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ με την ονομασία FYROM, καθώς «αυτή είναι η επιθυμία των ΗΠΑ». Η Ντόρα Μπακογιάννη αντιδρά αμέσως και στον ίδιο τόνο απαντά ότι «αυτό δεν μπορεί να γίνει εάν δεν λυθούν προηγουμένως τα θέματα που χωρίζουν τις δύο χώρες». «Αυτό δεν μπορεί να περάσει» συνεχίζει η ελληνίδα υπουργός Εξωτερικών. Αναλύει εν τάχει τους λόγους των ελληνικών επιφυλάξεων, αλλά σύντομα η επικοινωνία καταλήγει σε αδιέξοδο καθώς και οι Αμερικανοί διά της υπουργού Εξωτερικών επιμένουν… Η Ντόρα Μπακογιάννη έχει καταλάβει ότι η επικείμενη Σύνοδος Κορυφής θα είναι μια μεγάλη δοκιμασία για τις σχέσεις της Ελλάδας με τις ΗΠΑ…

Χάρτης μέχρι το Αιγαίο

Δύο 24ωρα πριν από την αναχώρηση της ελληνικής αποστολής για τη ρουμανική πρωτεύουσα φτάνει στο Μέγαρο Μαξίμου μια φωτογραφία του σκοπιανού πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι να καταθέτει στεφάνι σε μνημείο στα Σκόπια που πάνω του είναι χαραγμένος ο χάρτης της χώρας του, που φτάνει μέχρι το… Αιγαίο. Τα αντανακλαστικά είναι άμεσα. Η φωτογραφία αυτή μετατρέπεται σε καταχώριση σε μεγάλης κυκλοφορίας αμερικανικές εφημερίδες («Wall Street Journal», «Financial Times» κ.ά.) με τον τίτλο «Να γιατί τα Σκόπια δεν πρέπει να γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ».

Η κίνηση αυτή από την ελληνική πλευρά αποτελεί σαφές μήνυμα προς τους Αμερικανούς και αποτυπώνει ανάγλυφα το κλίμα των ημερών. Κι όμως κανείς στην άλλη όχθη του Ατλαντικού δεν περιμένει ότι η ελληνική κυβέρνηση θα το φτάσει μέχρι το τέλος…

Στις 2 Απριλίου ο Κώστας Καραμανλής φτάνει καθυστερημένα στη ρουμανική πρωτεύουσα, ακριβώς για να αποφύγει τις παρασκηνιακές πιέσεις και τις συζητήσεις. Πολύ νωρίτερα είχε φτάσει στο Βουκουρέστι η σκοπιανή αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Γκρούεφσκι. 

Στα πρόσωπά τους ήταν ζωγραφισμένη η βεβαιότητα ότι στο τέλος της Συνόδου η μικρή τους χώρα θα ήταν επίσημα μέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, καθώς διέθεταν την υποστήριξη των ΗΠΑ… Λίγο πριν από τις οκτώ τοπική ώρα ξεκινά το δείπνο των ηγετών…

Ο Τζορτζ Μπους με την αλαζονεία του πλανητάρχη καλωσορίζει τα τρία νέα μέλη στη Συμμαχία. Περιττό να αναφερθεί ότι ονομάζει τα Σκόπια «Μακεδονία». Ο έλληνας πρωθυπουργός παρεμβαίνει: «Αυτό δεν θα συμβεί – επ’ ουδενί λόγο…» επισημαίνει και εξηγεί ότι τα Σκόπια «δεν πληρούν το κριτήριο της καλής γειτονίας». 

Παραπέμπει στους φακέλους που είχε ήδη διανείμει η ελληνική αντιπροσωπεία προκειμένου να ενημερωθούν αναλυτικά οι ξένοι ηγέτες για το ότι δεν πρόκειται για ένα… καπρίτσιο της χώρας μας, αλλά για μια ουσιαστική διαφορά.

Ο ισχυρός σύμμαχος

Η Αθήνα βρίσκει εκείνη τη στιγμή έναν ισχυρό σύμμαχο: το Παρίσι και τον πρόεδρο Σαρκοζί, ο οποίος τάσσεται στο πλευρό του έλληνα πρωθυπουργού, εκφράζοντας την αλληλεγγύη του και την κατανόησή του για τις επιφυλάξεις που μόλις είχαν εκφραστεί. Ο Σαρκοζί μίλησε για τις ελληνικές του ρίζες και προχώρησε σε μια μάλλον συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία. 

Κανείς δεν μπορεί να επιβεβαιώσει εάν αυτή η στήριξη ήταν αποτέλεσμα πράγματι της καταγωγής του ή της καλής πορείας που είχαν οι συζητήσεις με την Αθήνα το αμέσως προηγούμενο διάστημα, για την προμήθεια πολεμικών αεροσκαφών Ραφάλ από τη γαλλική πολεμική βιομηχανία.

Η συζήτηση στο δείπνο συνεχίστηκε με την Ιταλία και την Ισπανία να στηρίζουν τις ελληνικές ανησυχίες, τους Γερμανούς να βρίσκονται σε αμηχανία καθώς δεν ήθελαν να απογοητεύσουν τους Αμερικανούς αλλά και να μη σπάσουν τον γαλλογερμανικό άξονα και την Τουρκία να τάσσεται αναφανδόν υπέρ των αμερικανικών θέσεων. 

Μετά το τέλος του δείπνου, ο Κώστας Καραμανλής αναχωρεί για το ξενοδοχείο του. Θέλει να μείνει μόνος για λίγο και κάθεται στο σαλόνι, πριν ανέβει στο δωμάτιό του. 

Τον πλησιάζει ο Γιώργος Κουμουτσάκος. «Πρόεδρε, καλά πήγε…» του λέει. «Απόψε θα κοιμηθώ ήσυχος με τα φαντάσματα» του απαντά εννοώντας προφανώς ότι υπερασπίστηκε όλους εκείνους που πολέμησαν για τη Μακεδονία…

Στις έξι το πρωί, την επόμενη μέρα (μέρα της Συνόδου Κορυφής), η πόρτα του δωματίου της Ντόρας Μπακογιάννη στο ξενοδοχείο όπου διέμενε χτυπά. Ηταν ο σύμβουλός της πρέσβης επί τιμή Γιώργος Σαββαΐδης. 

«Ξέρετε, εδώ και 50 χρόνια από την ίδρυση του ΝΑΤΟ δεν έχει βάλει κανείς βέτο» της είπε ανήσυχος. «Μην ανησυχείς, η Ελλάδα δεν θα είναι μόνη σε αυτό τον αγώνα» του απάντησε.

Πράγματι σε λίγες ώρες η Σύνοδος ξεκίνησε και το θέμα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ δεν ετέθη ποτέ, καθώς το βέτο είχε τεθεί ουσιαστικά την προηγούμενη μέρα. Με το τέλος των εργασιών η ελληνική αποστολή ετοιμάζεται να επιστρέψει στην Αθήνα. Ολα τα μέλη επιβιβάζονται στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος και τελευταίος μπαίνει ο Κώστας Καραμανλής. Βλέπει τη χαλαρή διάθεση των συνεργατών του και τα χαμόγελα για την έκβαση της Συνόδου. 

«Γιατί πανηγυρίζετε;

Δεν έχετε καταλάβει ότι τώρα αρχίζουν τα δύσκολα;» τους ρώτησε. 

Ισως γιατί κατάλαβε ότι το… χτύπημα στην πλάτη που δέχθηκε από τον πρόεδρο Μπους δεν ήταν φιλοφρόνηση, αλλά προειδοποίηση…

20 ΝΗΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΣΕΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ: Ιταλικοί χάρτες-φωτιά!

Χαστούκι-τρόμου για την τουρκική επιθετικότητα αποτελούν Ιταλικοί Χάρτες - ντοκουμέντα, που όχι μόνο επιβεβαιώνουν περίτρανα τα εθνικά μας δίκαια, όχι μόνο κατοχυρώνουν απόλυτα την ελληνική κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων, όχι μόνο καθορίζουν σαφέστατα την θαλάσσια συνοριακή γραμμή Ελλάδας - Τουρκίας, αλλά και καταδεικνύουν ότι οι Τούρκοι μας χρωστούν από πάνω είκοσι νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που βρίσκονται πλάι στις Μικρασιατικές ακτές!

ΙΤΑΛΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ

Τα Δωδεκάνησα είχαν περάσει στην στυγνή Ιταλική Κατοχή το 1912 ως το 1947, που αποδόθηκαν από τους Συμμάχους πανηγυρικά στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδα, νικήτριας της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων στις 10-2-1947!

Συγκεκριμένα στο άρθρο 14, παράγραφος 1, αναφέρεται ρητά:

«Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον,Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας»!

ΟΙ ΙΤΑΛΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ - 1929

Οι παρόντες χάρτες είχαν σχεδιαστεί επισήμως από τους Ιταλούς κατά την διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής της Δωδεκανήσου και δείχνουν ποια νησιά του ΝΑ Αιγαίου ΔΕΝ ανήκαν τότε στην Τουρκία και άρα δεν μπορούν να ανήκουν και σήμερα, επειδή εκχωρήθηκαν επ΄ ακριβώς από την Ιταλία στην Ελλάδα!

Α. Ο πρώτος ιταλικός χάρτης μάλιστα φέρει την πλέον έγκυρη υπογραφή του "Ιταλικού Υπουργείου Αποικιών" και κυκλοφόρησε το 1929 σε ιταλική κάρτ - ποστάλ στα Δωδεκάνησα, στα πλαίσια της ιταλικής κατοχικής πολιτικής και δείχνει με μαύρη διακεκομμένη γραμμή την θαλάσσια μεθόριο με την Τουρκία, που κόβει τα πόδια στην Άγκυρα!

Β. Ο δεύτερος ιταλικός χάρτης, εκτυπωμένος στο Μιλάνο, επίσης το 1929, είναι απόλυτα βασισμένος στον πρώτο και περιέχει περισσότερες και ευκρινέστερες λεπτομέρειες, που μπορούμε να δούμε σε δύο τμήματα.

 

Στο επάνω τμήμα του Β Ιταλικού Χάρτη του 1929, φαίνεται αναγράφεται ολοκάθαρα ότι το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι και οι Βραχοσίδες Ίμια (Λιμνιά) είναι εκτός Τουρκίας, εντός τότε Ιταλικής Κατοχής και εντός πια της Ελλάδος στην οποία εκχωρήθηκαν με τη σύμφωνη γνώμη και υπογραφή της Ιταλίας και των Συμμάχων!

Όμως εδώ βλέπουμε καθαρά και την πρώτη μεγάλη έκπληξη, καθώς η νήσος Αρκός (τ. Καρά Αντά) που βρίσκεται μπροστά από την Αλικαρνασσό (τ. Μποντρούμ) ΔΕΝ είναι τουρκική, αλλά υπό Ιταλική Κατοχή και άρα ελληνική!

   

Στο κάτω τμήμα του Β Ιταλικού Χάρτη του 1929, φαίνεται επίσης ολοκάθαρα ότι τα νησιά Ρω (Άγιος Γεώργιος), Μεγίστη (Καστελόριζο), Υψηλή (Στρογγύλη) είναι εκτός Τουρκίας, εντός τότε Ιταλικής Κατοχής και εντός πια της Ελλάδος στην οποία και εκχωρήθηκαν!

Αλλά εδώ βλέπουμε και τις υπόλοιπες εκπλήξεις, καθώς τα νησιά Βόλος (Κάτω Βόλος), η Αλιμεντάρια και η Καράβολα (τ. Κέκοβα, πλάι στα υποθαλάσσια ερείπια της αρχαίας μας Δολίχης ή Δολιχίστη) ΔΕΝ είναι τουρκικά, αλλά υπό Ιταλική Κατοχή και άρα ελληνικά!

ΣΥΝΘΗΚΗ ΛΩΖΑΝΗΣ 1923

Μετά ττις Γενοκτονίες Ελλήνων και Αρμενίων και την Μικρασιατική μας Καταστροφή, νιώθοντας ενισχυμένη η Τουρκία, άρχισε να διαμαρτύρεται για την ιταλική κατοχή των παραπάνω (με κόκκινο) πλαϊνών στην Μικρασία νησιών, προβάλλοντας παράνομα την Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, που θεωρεί τουρκικό νησί όποιο βρίσκεται σε απόσταση 3 μιλίων από τις ακτές της, με εξαίρεση όμως άλλης "αντιθέτου διατάξεως" της ίδιας Συνθήκης.

Άρθρο 12 Συνθήκης της Λωζάνης;

«Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν».

Η "αντίθετη διάταξη" όμως είναι στο άρθρο 15 και περιέχει τη συγκλονιστική παραίτηση της Τουρκίας από όλα τα Δωδεκάνησα:

Άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάνης:

«Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό την Ιταλίαν και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου»! 

(Η Τουρκία επειδή δεν αναφέρονται ρητά τα Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι επικεντρώνει σε αυτά την αιχμή των διεκδικήσεών της, αφού "γκριζάρισε" πρώτα τα Ίμια)

Τι σημαίνει αυτό; 

Ότι το 1923 που υπογράφεται η Λωζάνη, η Ιταλία κατέχει ήδη τα Δωδεκάνησα, νησιά, νησίδες, βραχονησίδες, όπως φαίνονται στους παραπάνω χάρτες και άρα η Τουρκία αποδέχεται με την υπογραφή της την παραπάνω τότε κυριαρχία.

Αργότερα μετανιώνει και αρχίζει να προβάλει το άρθρο 12 (τα εντός 3 μιλίων νησιά), αποσιωπώντας το άρθρο 15 με το οποίο παραιτείται κάθε διεκδικήσεως επί των Δωδεκανήσων.

ΙΤΑΛΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ 1932

Έτσι πιέζοντας, καταφέρνει να πείσει την Ιταλία να της παραχωρήσει μια σειρά νησιών (με κόκκινο στους χάρτες), τα οποία δεν της ανήκαν και τα οποία παραχωρήθηκαν τελικά κατά παράβασης της Λωζάνης. 

Τα νησιά αυτά είναι τα παρακάτω 20, όπως αναφέρονται στην επισήμως υπογεγραμμένη Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία της 4ης Ιανουαρίου 1932:

"Volo (Gatal-Ada), Ochendra (Uvendire), Fournachia (Furnakya), Kato Volo (Katovolo), Prassoudi (Prasudi) (soyth-east of Catovolo). The islets of Tchatallota, Pighi, Nissi-Tis-Pighi, Agricelia reef, Proussecliss (rock), Pano Makri, Kato Makri (including the rocks), Marathi, Roccie Voutzaky (Rocci Vutchaki), Dacia (Dasya), Nissi-Tis Dacia, Prassoudi (north of Dacia), Alimentarya (Alimentaria), Caravola (Karavola)". Και το "Kara-Ada" (σ.σ. Αρκός) στον κόλπο της Αλικαρνασού!

Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, όλα σχεδόν τα παραπάνω ονόματα είναι ελληνικά, κάτι που δείχνει την αδιάκοπη ελληνικότητα των νησιών αυτών, τα οποία παραχωρήθηκαν από την Ιταλία προς την Τουρκία παρανόμως, αφού η Τουρκία με το άρθρο 15 της Λωζάνης είχε παραιτηθεί κάθε δικαιώματος προς αυτά και τα Δωδεκάνησα γενικά!

20 ΝΗΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Η Τουρκία συνυπέγραψε τότε με την Ιταλία το συμπληρωματικό Πρωτόκολλο της 28ης Δεκεμβρίου 1932, με το οποίο καθοριζόταν επ΄ ακριβώς από κοινή επιτροπή και δια 37 σημείων, τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων και Τουρκίας, με ρητή αναφορά και στα Ίμια (τ. Καρντάκ) να ανήκουν στη Δωδεκάνησο!

Η Τουρκία όμως και πάλι τώρα - ισχυρότερερη παρά ποτέ - έχει μετανιώσει για εκείνες τις Συμφωνίες και τα Πρωτόκολλα και ζητά να μας πάρει τα μη ρητώς αναφερόμενα στο άρθρο 12 της Λωζάνης Δωδεκάνησα, ήτοι Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι, Ίμια και άλλα, διαμελίζοντας την Ελλάδα στο Αιγαίο! 

Έτσι η Άγκυρα, έχει παραχώσει τις παραπάνω Ιταλο-Τουρκικές Συμφωνίες, τις οποίες θεωρεί διμερείς και όχι επισήμως διεθνείς, υποσκάπτοντας εσκεμμένα την αδιαμφισβήτητη ισχύ και το κύρος τους!

Όμως η Ελλάδα, έχει το μεγάλο όπλο να απαντήσει πλέον στην κλιμακούμενη τουρκική επιθετικότητα στα Δωδεκάνησα! 

Πώς; 

Προσφεύγοντας στα Διεθνή Δικαστήρια και ζητώντας την απόδοση των 20 αυτών νησίδων, ως παρανόμως εκχωρηθέντων - κατά παράβαση του άρθρου 15 της Λωζάνης - από την Ιταλία στην Τουρκία!

ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Το δε Διεθνές Δικαστήριο τότε δύο αποφάσεις μπορεί να βγάλει:

1. Ή θα δικαιώσει την Ελλάδα, προτάσσοντας την ισχύ της Λωζάνης και ακυρώνοντας την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία

2. Ή θα διατηρήσει μεν την ισχύ της Λωζάνης, αλλά θα αναγνωρίσει και την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία του 1932 και το συμπληρωματικό Πρωτόκολλό της, σαν οικοιοθελή παραχώρηση της Ιταλίας προς την Τουρκία..

Στην μεν πρώτη περίπτωση η Τουρκία ηττάται συντριπτικά και επιβεβαιώνεται Διεθνώς και Νομικώς ότι ουδένα δικαίωμα έχει επί των Δωδεκανήσων, τα οποία εκχωρήθηκαν τελικά από την Ιταλία στην Ελλάδα! 

Η Ελλάδα θα κερδίσει τότε 20 ακόμη νησιά, τα οποία θα έχει κάθε άνεση να διαπραγματευτεί με μεγαλοκαρδία, προκειμένου να εξασφαλίσει την άρση των τουρκικών προκλήσεων και την αναγνώριση εθνικού μας χώρου, FIR και συνόρων....

Στην δε δεύτερη περίπτωση, θα αναγνωριστεί Διεθνώς και δεσμευτικώς η ισχύς της Ιταλο-Τουρκικής Συμφωνίας και του συμπληρωματικού της Πρωτοκόλλου του 1932, όπου ορίζονται ρητώς και επ΄ ακριβώς τα θαλάσσια σύνορα και η κυριαρχία επί νήσων, νησίδων, βραχονησίδων, μετατρέποντας την διμερή Συμφωνία σε Διεθνώς κατοχυρωμένη, επίσημη και ενεργή! 

Οπότε θα πρόκειται για επίσης μεγάλο νομικό και διπλωματικό θρίαμβο της Ελλάδας, στερώντας κάθε δικαιώματος την Τουρκία επί των Δωδεκανήσων!

Χρειάζεται λοιπόν μόνο τρόπος και όχι κόπος... 

Και φυσικά διαρκής ετοιμότητα, επαγρύπνηση, ισχυρή εθνική παιδεία και Άμυνα, με αγορές νέων εξελιγμένων οπλικών συστημάτων που προσδίδουν σαφή και διαρκή ποιοτική υπεροχή στην χώρα μας, η οποία μπορεί να επικαλεστεί ανά πάσα στιγμή τον τουρκικό κίνδυνο - απειλή, για να αναστείλει το Μνημόνιο και να στραφεί σε εξοπλισμούς με εγχώρια συμπαραγωγή και συναρμολόγηση, εγχώρια ανάπτυξη και εθνική ταυτότητα και ενότητα.

ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΚΑΙ ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΟΥΝ! ΦΩΦΗ: ΦΡΑΞΑΜΕ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ! ΠΟΙΟΙ ΦΤΑΙΝΕ;

Στις ευρωεκλογές, εκτός των άλλων, επέστρεψαν ως νικητές και τροπαιούχοι τα φαντάσματα του παρελθόντος, το κόμμα των κλεφτών και των απατεώνων, που αντί να σαπίζουν στη φυλακή μπορεί να βρεθούν ως τρίτο κόμμα στην επόμενη βουλή!

Κι όχι μόνο επέστρεψαν, αλλά θριαμβολογούν κι από πάνω! Έτσι, μιλώντας χθες βράδυ η αρχηγός τους (συνταξιούχος της Εθνικής Τραπέζης –στην οποία ποτέ δεν πάτησε το πόδι της- από τα 45 της, κοροϊδάρες, εσείς δουλέψτε μέχρι τα 65 και σκάστε!) στην Θεσσαλονίκη, καυχήθηκε ότι: 

«Στις ευρωεκλογές εξασφαλίσαμε ένα σημαντικό ποσοστό, κατακτώντας την τρίτη θέση και φράζοντας οριστικά το δρόμο στους φασίστες της Χρυσής Αυγής».

Υπάρχουν υπεύθυνοι για τη μεγάλη επιστροφή των φαντασμάτων του παρελθόντος, που αφού κατάκλεψαν τον ελληνικό λαό τον παρέδωσαν σιδηροδέσμιο στα κοράκια του ΔΝΤ; 

Ασφαλώς και υπάρχουν! 

Είναι όλοι αυτοί οι πατριώτες που προτίμησαν αντί για Χρυσή Αυγή να ψηφίσουν την Νουδούλα, για «να μην ξαναβγεί ο Τσίπρας»! 

Αλλά και όλοι αυτοί, που αφαίρεσαν εκλογική δύναμη από το Κίνημα των Ελλήνων εθνικιστών, ψηφίζοντας έναν πρώην πρασινοφρουρό, που τώρα εμφανίζεται με τη μάσκα του… υπερπατριώτη – τον αδίστακτο ελλαδοχριστέμπορο Βελόπουλο.

Άνθρωποι είμαστε, σφάλματα κάνουμε, αλλά στις προσεχείς εκλογές έχουν τη μία και μοναδική ευκαιρία να επανορθώσουν. Αλλιώς, θα είναι υπεύθυνοι και υπόλογοι απέναντι στην Ιστορία, αλλά και απέναντι στα παιδιά τους, για την Ελλάδα που θα τους παραδώσουν!

Αντίοχος

«Φάκελος της Κύπρου»

Τι είναι ο «Φάκελος της Κύπρου»;

«Φάκελος της Κύπρου» ονομάζεται όλο το αρχείο της αίθουσας επιχειρήσεων και όλων των σχετικών υπηρεσιών που αφορά την ελληνοτουρκική κρίση και την τραγωδία της Κύπρου το 1974 (στρατιωτική επέμβαση και κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου απ’ τους Τούρκους με τις επιχειρήσεις «Αττίλας 1» και «Αττίλας 2»). Το υλικό συγκεντρώθηκε από επιτροπές αξιωματικών, με εντολή του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελου Αβέρωφ, κι αφού σφραγίστηκε με την επιγραφή «Αρχείον Ελληνοτουρκικής Κρίσεως 1974», παραδόθηκε στην πολιτική εξουσία (κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή), με τελικό σκοπό την δικαστική έρευνα και δίωξη των υπευθύνων.

Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη, καθώς με Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου (αριθμός Π.Υ.Σ. 45/7-3-75), όλο το αρχείο, μαζί με επιπρόσθετο αρχείο που συγκέντρωσε η Επιτροπή της Βουλής για το «Κυπριακό», τοποθετήθηκε και σφραγίστηκε σε κιβώτια κι έκτοτε φυλάσσεται σε αποθήκη της Βουλής. 

Στις 3-5-1976 η Πράξη ενισχύθηκε με Υπουργική Απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης Κωσταντίνου Στεφανάκη, με την οποία ανεστάλη η ποινική δίωξη κατά παντός υπευθύνου, με το αιτιολογικό ότι «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…». Οι εικασίες και οι φήμες, αιτιολογούν την απόφαση αυτή, ως κίνηση αυτοπροστασίας των πολιτικών (Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων), καθώς φέρονταν να προέκυπταν βαρύτατες ευθύνες γι’ αυτούς (εκτός απ’ αυτές των στρατιωτικών), σε συνάρτηση και με τον βαθμό επέμβασης ξένων δυνάμεων (Αμερικανών και Βρετανών) στα τότε δρώμενα και τις εξελίξεις. Έκτοτε, πάντα υπήρχαν και υπάρχουν οι επιφυλάξεις, για το αν το αρχείο παραμένει αμετάβλητο χωρίς να έχει αλλοιωθεί ή αφαιρεθεί κάτι απ’ τους άμεσα ενδιαφερόμενους.

Το 1986, επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου, δημιουργήθηκε Εξεταστική Επιτροπή για να εξετάσει τον «Φάκελο της Κύπρου», αλλά τα δυο πορίσματα που προέκυψαν το 1988 (ένα του ΠΑΣΟΚ κι ένα της Νέας Δημοκρατίας) θεωρήθηκαν, εκτός από πορίσματα-παρωδίες (επέρριπταν τις περισσότερες ευθύνες στους ξένους, ακόμη και στους…Σοβιετικούς, υποβαθμίζοντας το περίφημο «Η Κύπρος κείται μακράν» του Κωνσταντίνου Καραμανλή και «ψελλίζοντας» κάποιες ευθύνες για τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελο Αβέρωφ), ως πρόσχημα για το οριστικό κλείσιμο του «Φακέλου της Κύπρου», χωρίς την απόδοση ουσιαστικών ευθυνών και άσκηση ποινικών διώξεων.

Το 2008, ο νομικός Στέλιος Γρηγορίου κατέθεσε μήνυση «κατά παντός υπευθύνου, στρατιωτικού και πολιτικού προσώπου, ενεχομένου εις τα γεγονότα της Κυπριακής προδοσίας» και αίτημα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, ζητώντας την ανάκληση της Υπουργικής Απόφασης του 1976, που απέκλειε την απόδοση ευθυνών και την ποινική δίωξη των υπευθύνων. Το αίτημα αυτό απερρίφθη με το αιτιολογικό ότι «δεν εκλείπουν οι λόγοι αναστολής των λόγων της ποινικής δίωξης των υπευθύνων για τα εγκλήματα της κυπριακής τραγωδίας»…