Εκκλησία και Έθνος

Παρακάτω είναι το Τμήμα 2 από τις Βάσεις του Κοινωνικού Δόγματος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με τίτλο «Εκκλησία και Έθνος», που εγκρίθηκε το 2000.

Εκκλησία και Έθνος

1. Ο λαός της Παλαιάς Διαθήκης, ο Ισραήλ, ήταν το πρωτότυπο του λαού του Θεού, που είναι η Εκκλησία του Ιησού Χριστού της Καινής Διαθήκης. Η λυτρωτική νίκη του Σωτήρος Χριστού έφερε σε ύπαρξη την Εκκλησία ως νέα ανθρωπότητα, τους πνευματικούς απόγονους του πατριάρχη Αβραάμ. Με του Αίμα Του, ο Χριστός μας λύτρωσε μπροστά στο Θεό από κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος (Αποκ. 5:09). Η Εκκλησία από την ίδια της την φύση είναι οικουμενική, άρα και υπερεθνική. 

Στην εκκλησία δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ του Εβραίου και του Έλληνα (Ρωμ. 10:12). Ακριβώς όπως ο Θεός δεν είναι ο Θεός των Εβραίων και μόνο, αλλά και ο Θεός των εθνών (Ρωμ. 3:29), έτσι και η Εκκλησία δεν χωρίζει τους ανθρώπους είτε με βάση την εθνικότητα, είτε με βάση την τάξη. Σε αυτήν δεν υπάρχει ούτε Έλληνας, ούτε Εβραίος, ούτε περιτομή και ακροβυστία, ούτε βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος: ο Χριστός όμως είναι όλα και σε όλα (Κολ. 3:11).

Στο σύγχρονο κόσμο, η έννοια του έθνους χρησιμοποιείται με δύο έννοιες, ως εθνική κοινότητα και ως το σύνολο των πολιτών ενός συγκεκριμένου κράτους. Οι σχέσεις μεταξύ Εκκλησίας και Έθνους πρέπει να εξεταστούν στο πλαίσιο και των δύο σημασιών της λέξης αυτής.

Στην Παλαιά Διαθήκη, οι όροι ‘am και goy χρησιμοποιούνται για να υποδηλώσουν ένα λαό. Στην Εβραϊκή Βίβλο, κάθε όρος δίνει μια πολύ συγκεκριμένη έννοια, ο πρώτος είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού δηλ. ο Ισραήλ, και ο δεύτερος σε πληθυντικό αριθμό, Goyim, είναι οι Εθνικοί. Στην ελληνική Αγία Γραφή (των Εβδομήκοντα), ο πρώτος όρος αποδόθηκε με τον όρο “λαός” ή “δήμος” (ένα έθνος ως πολιτική οντότητα), ενώ ο δεύτερος με τον όρο έθνος (σε πληθυντικό έθνη, δηλαδή ειδωλολάτρες).

Ο εκλεκτός λαός του Θεού, ο Ισραήλ, είναι σε αντίθεση με άλλα έθνη σε όλα τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης που συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με την ιστορία του Ισραήλ. 

Ο λαός του Ισραήλ δεν επελέγη επειδή ξεπέρασε τα άλλα έθνη σε αριθμό ή οτιδήποτε άλλο, αλλά επειδή ο Θεός τους επέλεξε και τους αγάπησε (Δευτ. 7:6-8). Η έννοια του εκλεκτού λαού ενός Θεού ήταν μια θρησκευτική έννοια στην Παλαιά Διαθήκη. Το αίσθημα του χαρακτηριστικού της εθνικής κοινότητας των υιών Ισραήλ είχε τις ρίζες της στην επίγνωση του ότι ανήκουν στο Θεό μέσα από ένα συμβόλαιο που έγινε από τους πατέρες τους με τον Κύριο. 

Ο λαός του Ισραήλ έγινε ο λαός του Θεού, του οποίου η κλήση ήταν να διατηρηθεί η πίστη του σε έναν αληθινό Θεό και να μαρτυρεί αυτή την πίστη σε άλλα έθνη, έτσι ώστε μέσω του Ισραήλ ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Σωτήρας όλων των ανθρώπων, να αποκαλυφθεί στον κόσμο.

Πέρα από το να μοιράζονται την ίδια θρησκεία, η ενότητα του λαού του Θεού εξασφαλίζονταν με την εθνική και γλωσσική κοινότητά τους και τις ρίζες τους σε μια συγκεκριμένη γη, την πατρίδα τους.

Η εθνική κοινότητα των Ισραηλιτών ήταν ριζωμένη στηνκαταγωγή τους από ένα προπάτορα, τον Αβραάμ. «Έχουμε Αβραάμ τον πατέρα μας» (Ματθ. 3:09, Λουκ. 3:08), έλεγαν οι αρχαίοι Εβραίοι, τονίζοντας ότι ανήκουν στους απογόνους εκείνου που όρισε ο Θεός να γίνει πατέρας πολλών εθνών (Γεν. 17:05). Μεγάλη σημασία δόθηκε στη διατήρηση της καθαρότητας του αίματος : οι γάμοι με ξένους δεν εγκρίνονταν επειδή σε αυτούς τους γάμους «το σπέρμα το άγιο» αναμειγνυόταν με τους λαούς εκείνων των εδαφών (Έσδρας 9:02).

Ο Θεός έδωσε στον λαό Ισραήλ τη Γη της Επαγγελίας για να ζήσει. Αφού ήρθαν από την Αίγυπτο, αυτοί οι άνθρωποι πήγαν προς τη Χαναάν, τη γη των προκατόχων τους, και με το θέλημα του Θεού την κατέκτησαν. Από τότε, η γη Χαναάν έγινε η γη του Ισραήλ, ενώ η πρωτεύουσα της, η Ιερουσαλήμ, έγινε το κύριο πνευματικό και πολιτικό κέντρο του εκλεκτού λαού του Θεού. 

Ο λαός Ισραήλ μιλούσε μια γλώσσα που δεν ήταν μόνο η γλώσσα της καθημερινής ζωής, αλλά και η γλώσσα της προσευχής. Επιπλέον, τα εβραϊκά ήταν η γλώσσα της Αποκάλυψης, γιατί ήταν μέσα από αυτήν που ο ίδιος ο Θεός μιλούσε στο λαό Ισραήλ. 

Στην εποχή πριν από την έλευση του Χριστού, όταν οι κάτοικοι της Ιουδαίας μιλούσαν Αραμαϊκά, η Ελληνική γλώσσα ανυψώθηκε ως η εθνική γλώσσα, ενώ η εβραϊκή συνέχισε να αντιμετωπίζεται ως ιερή γλώσσα με την οποία διεξάγονταν η λατρεία στο ναό.

Όντας καθολική από τη φύση της, η Εκκλησία είναι ταυτόχρονα ένας οργανισμός, ένα σώμα (Α΄ Κορινθ. 12:12). Είναι η κοινότητα των τέκνων του Θεού, ένα γένος εκλεκτό, ένα βασίλειον ιεράτευμα, ένα έθνος άγιο, ένας ιδιόμορφος λαός, ο οποίος στο παρελθόν δεν ήταν λαός, αλλά τώρα είναι λαός του Θεού (Α΄ Πέτρ. 2:9-10). 

Η ενότητα των νέων αυτών ανθρώπων εξασφαλίζεται όχι από την εθνική, πολιτιστική ή γλωσσική κοινότητα, αλλά από την κοινή πίστη τους στο Χριστό και το Βάπτισμα. Ο νέος λαός του Θεού δεν έχει πόλη διαμένουσα εδώ, αλλά επιζητεί την μέλλουσα (Εβρ. 13:14). 

Η πνευματική πατρίδα όλων των Χριστιανών δεν είναι η επίγεια Ιερουσαλήμ, αλλά η ουράνια Ιερουσαλήμ (Γαλ. 4:26). Το ευαγγέλιο του Χριστού δεν κηρύττεται σε μια ιερή γλώσσα που είναι κατανοητή σε έναν λαό, αλλά σε όλες τις γλώσσες (Πράξεις 2:3-11). 

Το ευαγγέλιο δεν κηρύττεται σε ένα περιούσιο λαό προκειμένου να διατηρήσει την αληθινή πίστη, αλλά έτσι ώστε στο όνομα του Ιησού να κλίνει παν γόνυ, επουρανίων, επιγείων και καταχθονίων και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός (Φιλιπ. 2:10-11).

2. Η καθολική φύση της Εκκλησίας, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι οι Χριστιανοί δεν πρέπει να έχουν κανένα δικαίωμα στην έκφραση της εθνικής τους ταυτότητας και της εθνικής τους αυτοδιάθεσης. Αντίθετα, η Εκκλησία ενώνει μέσα της το καθολικό με το εθνικό. Έτσι, η Ορθόδοξη Εκκλησία, αν και καθολική, αποτελείται από πολλές Αυτοκέφαλες Εθνικές Εκκλησίες. 

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, έχοντας επίγνωση ότι είναι πολίτες της ουράνιας πατρίδας, δεν πρέπει να ξεχνούν την επίγεια πατρίδα τους. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Θείος Ιδρυτής της Εκκλησίας, δεν είχε κανένα καταφύγιο στη γη (Ματθ. 8:20) και επισήμανε ότι η διδασκαλία που έφερε δεν είχε τοπικό ή εθνικό χαρακτήρα. «Έρχεται ώρα, όταν ούτε σε αυτό το βουνό, ούτε ακόμη στην Ιερουσαλήμ, θα λατρεύετε τον Πατέρα (Ιωάν. 4:21). 

Παρ’ όλα αυτά, προσδιόρισε τον Εαυτό Του με τους ανθρώπους με τους οποίους ανήκε από τη γέννηση. Μιλώντας στην Σαμαρείτιδα τόνισε ότι ανήκει στο εβραϊκό έθνος. «Εσείς προσκυνήτε εκείνο που δεν ξέρετε, εμείς προσκυνούμε εκείνο που ξέρουμε, επειδή η σωτηρία είναι εκ των Ιουδαίων (Ιωάν. 4:22). Ο Ιησούς ήταν ένας πιστός υπήκοος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και κατέβαλε όλους τους φόρους υπέρ του Καίσαρα (Ματθ. 22-16-21). 

Ο άγιος Παύλος, στις επιστολές του, δίδασκε τον υπερεθνικό χαρακτήρα της Εκκλησίας του Χριστού, αλλά δεν ξεχνούσε ότι από τη γέννηση ήταν Εβραίος εξ Εβραίων (Φιλιπ. 3:5), αν και Ρωμαίος πολίτης από πολιτογράφηση (Πράξεις 22:25-29).

Οι πολιτιστικές διαφορές των επί μέρους εθνών εκφράζονται ιδιαίτερα στη λειτουργική και σε άλλες εκκλησιαστικέ τέχνες, κυρίως στις ιδιαιτερότητες της χριστιανικής τάξη της ζωής. Όλο αυτό δημιουργεί εθνικούς χριστιανικούς πολιτισμούς.

Μεταξύ των αγίων που τιμούνται από την Ορθόδοξη Εκκλησία, πολλοί έγιναν φημισμένοι για την αγάπη τους στην επίγεια πατρίδα και την πίστη τους σε αυτήν. Ρωσικές αγιογραφικές πηγές εξυμνούν τον άγιο ευλαβή Πρίγκιπα Μιχαήλ του Τβερ, που έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα του, συγκρίνοντας το κατόρθωμα του με το μαρτύριο του αγίου πρωτομάρτυρα Δημητρίου Θεσσαλονίκης. 

Ο καλός εραστής της πατρίδας του είπε για τη γενέτειρα πόλη του, την Θεσσαλονίκη, «Ω Κύριε, αν καταστρέψεις αυτή την πόλη, θα χαθώ μαζί με αυτή, αλλά αν την σώσεις, θα σωθώ κι εγώ».

Σε όλες τις εποχές η Εκκλησία καλούσε τα παιδιά της να αγαπούν την πατρίδα τους εδώ στη γη και να μην λυπηθούν να δώσουν τη ζωή τους για να την προστατεύσουν, αν αυτή απειληθεί. Η Ρωσική Εκκλησία πολλές φορές έδωσε την ευλογία της στο λαό για να λάβει μέρος σε απελευθερωτικούς πολέμους. 

Έτσι, το 1380, οάγιος Σέργιος του Ραντονέζ ο Θαυματουργός, ευλόγησε τα ρωσικά στρατεύματα με επικεφαλής τον εάγιο ευλαβή Πρίγκιπα Ντιμίτρι Donskoy πριν από τη μάχη με τους κατακτητές Τάταρους/Μογγόλους. Το 1612, ο άγιος Ερμογένης, Πατριάρχης Μόσχας και Πάσης Ρωσίας, έδωσε την ευλογία του επί των ατάκτων στον αγώνα τους με τους Πολωνούς εισβολείς. 

Το 1813, κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Γάλλους επιτιθέμενους, ο Άγιος Φιλάρετος της Μόσχας, δήλωσε στο ποίμνιό του: Αν αποφύγετε να πεθάνετε για την τιμή και την ελευθερία της Πατρίδας, θα πεθάνετε ως εγκληματίες ή σκλάβοι. Πεθάνετε για την πίστη και για την Πατρίδα και θα σας δοθεί Ζωή και ένα στεφάνι στον Ουρανό.

Ο άγιος δίκαιος Ιωάννης της Κροστάνδης έγραψε αυτό για την αγάπη της επίγειας πατρίδας του: «Αγάπησε την επίγεια πατρίδα. Σε μεγάλωσε, σε έκανε διαφορετικό, σε τίμησε και σε εφοδίασε με τα πάντα. Αλλά να έχεις ιδιαίτερη αγάπη για την ουράνια πατρίδα. 

Καθώς η πατρίδα αυτή είναι ασύγκριτα πιο πολύτιμη, επειδή είναι άγια, δίκαιη και άφθαρτη. 

Το ανεκτίμητο αίμα του Υιού του Θεού έχει κερδίσει αυτή την πατρίδα για σας. Αλλά για να γίνεις μέλος αυτής της πατρίδας, θα πρέπει να σέβεσαι και να αγαπάς τους νόμους της, όπως ακριβώς είσαι υποχρεωμένος να σέβεσαι και πραγματικά να σέβεσαι τους νόμους της επίγειας πατρίδας.

3. Ο Χριστιανικός πατριωτισμός μπορεί να εκφραστεί ταυτόχρονα σε σχέση με ένα έθνος ως μια εθνική κοινότητα και ως κοινότητα των πολιτών της. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός καλείται να αγαπά τηνπατρίδα του, κάτι το οποίο έχει μια εδαφική διάσταση, και τουςαδελφούς του εξ αίματος που ζουν σε όλο τον κόσμο. 

Αυτή η αγάπη είναι ένας από τους τρόπους για την εκπλήρωση της εντολής του Θεού της αγάπης προς τον πλησίον, η οποία περιλαμβάνει την αγάπη προς την οικογένειά του, προς τους ανθρώπους της ίδιας φυλής και τους συμπολίτες.

Ο πατριωτισμός του ορθόδοξου χριστιανού πρέπει να είναι ενεργός. Εκδηλώνεται όταν ο ίδιος υπερασπίζεται την πατρίδα του εναντίον ενός εχθρού, εργάζεται για το καλό της πατρίδας, φροντίζει για την καλή κατάσταση της ζωής των ανθρώπων, μέσω, μεταξύ άλλων, της συμμετοχής του στις υποθέσεις της κυβέρνησης. Ο χριστιανός καλείται να διατηρήσει και να αναπτύξει τον εθνικό πολιτισμό και την αυτογνωσία των ανθρώπων.

Όταν ένα έθνος, πολιτειακό ή εθνοτικό, αντιπροσωπεύει πλήρως ή κατά κύριο λόγο μια μονό-ομολογιακή ορθόδοξη κοινότητα, μπορεί κατά κάποιο τρόπο να θεωρηθεί ως μια κοινότητα πίστης – ένα Ορθόδοξο έθνος.

4. Παράλληλα, τα εθνικά συναισθήματα μπορεί να προκαλέσουν αμαρτωλά φαινόμενα όπως επιθετικό εθνικισμό, ξενοφοβία, εθνικό αποκλεισμό και εχθρότητα μεταξύ των διαφόρων εθνοτήτων. Στα άκρα τους, τα φαινόμενα αυτά συχνά οδηγούν σε περιορισμό των δικαιωμάτων των ατόμων και των εθνών, πολέμους και άλλες εκδηλώσεις βίας.

Είναι αντίθετο προς την Ορθόδοξη Ηθική να χωρίζει τα έθνη σε καλύτερα και χειρότερα και να μειώνει κάθε εθνοτικό ή πολιτειακό έθνος. Ακόμη πιο αντίθετες προς την Ορθοδοξία είναι οι διδασκαλίες που θέτουν το έθνος στη θέση του Θεού ή μειώνουν την πίστη στο επίπεδο απλά μίας από τις πτυχές της εθνικής αυτογνωσίας.

Αντιστεκόμενη σε αυτά τα αμαρτωλά φαινόμενα, η Ορθόδοξη Εκκλησία διεξάγει την αποστολή της συμφιλίωσης μεταξύ των εχθρικών εθνών και των εκπροσώπων τους. Έτσι, σε συγκρούσεις μεταξύ των εθνοτήτων, δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της με οποιαδήποτε πλευρά, εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη επιδεικνύει εμφανή επιθετικότητα ή αδικία.

ΠΗΓΗ: http://faithandheritage.com/2011/07/church-and-nation/

98% κατά της λαθρομετανάστευσης στο δημοψήφισμα της Ουγγαρίας! Πονοκέφαλος σε εθνομηδενιστές και συστημικά ΜΜΕ, το θεωρούν άκυρο λόγω... “μικρής συμμετοχής”

Πως τα συστημικά ΜΜΕ παρουσιάζουν το 98% της αποδοχής της άποψης του Ορμπάν στο δημοψήφισμα της Ουγγαρίας ως…φιάσκο

Τα συστημικά ΜΜΕ έχουν μια μακρόχρονη παράδοση να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα όσο και των πολιτικών σχηματισμών εκείνων με τους οποίους συμπλέουν από κοινού. 

Μετά την «κοινή πεποίθηση» όλων των ΜΜΕ του…θριάμβου της Κλίντον απέναντι στον Τραμπ (που βασίστηκε μόνο στα όσα «συμπεράσματα» έβγαλε το τόσο…αντικειμενικό CNN) έχουμε τώρα την σαφή προσπάθεια μείωσης του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στην Ουγγαρία.

Ενώ, λοιπόν, το αποτέλεσμα των δημοψηφίσματος αποτέλεσε έναν ανεπανάληπτο θρίαμβο για τον Ορμπάν και την πολιτική φύλαξης των συνόρων απέναντι στην λαθρομετανάστευση, με το πραγματικά εντυπωσιακό ποσοστό του 98%, τα ΜΜΕ εστίασαν στο γεγονός ότι η συμμετοχή στο δημοψήφισμα δεν ξεπέρασε το 50%, αλλά «περιορίστηκε» περίπου στο 43%, με αποτέλεσμα να χαρακτηρίσουν το δημοψήφισμα ως «φιάσκο»…

Είναι ολοφάνερο ότι αυτό το συντριπτικό ποσοστό αποδοχής της πολιτικής του Ορμπάν δημιουργεί πονοκεφάλους στους υπηρέτες του εθνομηδενισμού, της πολυπολιτισμικότητας και της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων. 

Επειδή, λοιπόν, κάποιοι αρέσκονται «να παίζουν» με τα νούμερα (όντας οι ίδιοι «νούμερα») να τους υπενθυμίσουμε ότι οι εγχώριες βουλευτικές εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015 είχαν ποσοστό συμμετοχής μόλις 56%. Εάν, δηλαδή, ένα ακόμη 7% των ψηφισάντων δεν πήγαινε να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, τότε το 51% των Ελλήνων θα απείχε.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, άραγε, θα χαρακτήριζαν τις εκλογές ως «άκυρες»; Όχι βέβαια. Αλλά ακόμη κι αυτό το 44% που δεν ψήφισε στις προηγούμενες εγχώριες εκλογές δεν είναι αρκετό για να δείξει το μέγεθος της απαξίωσης της εκλογικής διαδικασίας; Για τους υποκριτές των εγχώριων ΜΜΕ προφανώς και όχι.

Στην περίπτωση της Ουγγαρίας βλέπουν το δέντρο (την αποχή του 57%) και χάνουν το δάσος (την αποδοχή σε ποσοστό 98% της άποψης Ορμπάν). Όπως και να έχει, όμως, η πραγματικότητα είναι σίγουρα πολύ άσχημη για τους παντός είδους οπαδούς των ανοιχτών συνόρων.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

Bankingnews για το δημοσίευμα του “The Week”: Η Χρυσή Αυγή θα έρθει στην εξουσία

Ο Σύριζα 

θα έχει την τύχη του ΠΑΣΟΚ!

Η ενημερωτική ιστοσελίδα bankingnews.gr έγραψε για το αποκαλυπτικόδημοσίευμα του "The Week":

Στην άνοδο και στην πτώση του ΠΑΣΟΚ στα χνάρια του οποίου φαίνεται να βαδίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στην επιβολή των πολιτικών λιτότητας που οδήγησαν στην άνοδο της ακροδεξιάς αναφέρεται σε άρθρο του περιοδικό The Week. 

Όπως αναφέρεται, αμέσως μετά την οικονομική κρίση, το ΠΑΣΟΚ το κεντροαριστερό κόμμα είχε τον έλεγχο της Ελλάδας, έχοντας κερδίσει τις εκλογές του 2009 με ποσοστό 38%. Λίγα χρόνια αργότερα, όμως το ΠΑΣΟΚ καταστράφηκε ολοσχερώς, πέφτοντας στις εκλογές του 2015 στο 5%. Ο λόγος, όπως επισημαίνεται, ήταν η αγαπημένη πολιτική της ελίτ της ευρωζώνης, η λιτότητα, που ώθησε την ανεργία στην Ελλάδα στο 20% για περισσότερα από τα 4 χρόνια.

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον ΣΥΡΙΖΑ, το αριστερό κόμμα που σχεδόν από το τίποτα πέτυχε μια μεγάλη νίκη στις εκλογές του 2015. Έπειτα από μάχες μηνών με την ελίτ της ευρωζώνης, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας υποχώρησε και τον Ιούλιο του περασμένου έτους, έφερε περισσότερο λιτότητα στην Ελλάδα. 

Αποτέλεσμα είναι η δημοτικότητα του Τσίπρα έχει πέσει στο 17%.

«Η ελληνική πολιτική σκηνή είναι έτοιμη για κάθε έντονο ή ακραίο κόμμα για να δοκιμάσει...

ότι ο Τσίπρας δεν τόλμησε. Οι ακροδεξιοί είναι ο πιθανότερος υποψήφιος» αναφέρεται χαρακτηριστικά. 

Στη συνέχεια στο άρθρο γίνεται μια ιστορική αναδρομή - από το 2008 και μετά - για το πως η Ελλάδα έφτασε στη σημερινή κατάσταση. Έπειτα από αρκετά χρόνια λιτότητας «ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία υποσχόμενος να τελειώσει τη λιτότητα με οποιοδήποτε τρόπο. 

Εκτός από τον Τσίπρα, βασικός σε αυτή την προσπάθεια ήταν ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος τόνισε συνέχεια στο Eurogroup ότι η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα ήταν ανυπόφορη και ότι πρέπει να συμφωνηθεί κάποια ανακούφιση».

Ωστόσο, ο ίδιος δεν έκανε καμία απολύτως πρόοδο. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, «έπειτα από μερικούς μήνες διαπραγματεύσεων, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ελίτ της ευρωζώνης έφτασαν σε κρίσιμο σημείο. 

Η ελίτ έστησε μια πολύπλευρη οικονομική επίθεση στην Ελλάδα για να εξαναγκάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να παραδοθεί, κυρίως με τη μορφή ενός τραπεζικού πανικού που προκλήθηκε σκόπιμα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. 

Σε απάντηση, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε δημοψήφισμα για τη λιτότητα, το οποίο κέρδισε επιδέξια». Από την πλευρά, όπως αναφέρεται, ο Βαρουφάκης παρουσίασε ένα σχέδιο για μερική έξοδο από την ευρωζώνη και να επανακτήσει η Ελλάδα τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας. 

Ωστόσο, ο Τσίπρας δεν πίστεψε ότι αυτό το σχέδιο θα μπορούσε να λειτουργήσει και έτσι αποδέχθηκε τους όρους της ελίτ. 

«Σε εκείνη την στιγμή, η ενδεχόμενη πολιτική μοίρα του ΣΥΡΙΖΑ σφραγίστηκε» επισημαίνεται στο ίδιο δημοσίευμα.

Η απαξίωση της άκρας Αριστεράς

Σε κάθε περίπτωση, όπως η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ έχει οδηγήσει σε πλήρη απαξίωση της άκρα αριστεράς «κι έτσι μια στροφή προς την άκρα δεξιά είναι συνήθως η επόμενη επιλογή για ένα απελπισμένο εκλογικό σώμα». 

«Η ακροδεξιά Χρυσή Αυγή είναι ήδη το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στην Ελλάδα, πετυχαίνοντας 7% στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. 

Καθώς στις δημοσκοπήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει σταθερά, το ποσοστό της Χρυσής Αυγής έχει ενισχυθεί σε περίπου 10%» αναφέρεται χαρακτηριστικά. 

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, αν και το ποσοστό της Χρυσής Αυγής δεν είναι πολύ μεγάλο, ωστόσο η πολιτική τείνει να είναι εξαιρετικά ασταθής στην Ελλάδα. Εξάλλου, «με δεδομένη τη μεγάλη προσφυγική κρίση που έχει χτυπήσει την Ελλάδα, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα πιο γόνιμο κλίμα για μια φασιστική κινητοποίηση».

Οι επόμενες εκλογές 

Οι επόμενες εκλογές στην Ελλάδα θα πραγματοποιηθούν κάποια στιγμή ή πριν από τον Οκτώβριο το 2019, δίνοντας στους ακροδεξιούς αρκετό χρόνο για να οργανωθούν. 

Η ακροδεξιά στην Ελλάδα της Χρυσής Αυγής νομοτελειακά θα πρωταγωνιστήσει και είναι πιθανό να επικρατήσει ή να κυριαρχήσει σε ένα συνασπισμό με την κεντροδεξιά. 

Το κρίσιμο ζήτημα όμως για την Χρυσή Αυγή είναι εάν μπορέσει να διαχειριστεί την εμπιστοσύνη που θα τις δείξουν οι πολίτες, αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση και καταφέρει να εξασφαλίσει μια διαρκή δημοτικότητα υπέρ του εθνικιστικού κινήματος.

www.bankingnews.gr

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΜΠΑΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΟΥΣ

ΟΤΑΝ “Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υπονόμευαν το veto του Καραμανλή στο ΝΑΤΟ για τα Σκόπια”17 ημέρες πριν τη μεγάλη μάχη της ελληνικής κυβέρνησης στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (2-4 Απριλίου του 2008)

ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΠΆΣΕΙ ΤΗΝ Ν.Δ, ΕΝΩ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΗΣΕ ΣΤΗΝ ΡΗΞΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΦΕΡΝΟΝΤΑΣ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΗΜΕΝΑ ΣΕ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΜΕ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΟΤΑΝ “Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υπονόμευαν το veto του Καραμανλή στο ΝΑΤΟ για τα Σκόπια”17 ημέρες πριν τη μεγάλη μάχη της ελληνικής κυβέρνησης στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (2-4 Απριλίου του 2008) ενάντια στις ΗΠΑ, Γερμανία και τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπου κρινόταν η ένταξη της ΠΓΔΜ στη Συμμαχία με το Συνταγματικής της όνομα 

Μία ομάδα αποτελούμενη από 193 προβεβλημένα στελέχη και προσωπικότητες του ΣΥΡΙΖΑ, υπέγραφαν και διένειμαν κείμενο με το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ, υπονόμευαν την Εθνική γραμμή για άρνηση της Ελλάδας στην ένταξη της ΠΓΔΜ με το όνομα “Μακεδονία” στο ΝΑΤΟ, εάν προηγουμένως δεν έχει βρεθεί λύση στο θέμα της ονομασίας.

Τα 193 στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επιτίθενται ευθέως στις ελληνικές θέσεις για τις εξελίξεις στα Βαλκάνια, οι οποίες χαρακτηρίζονται από τα στελέχη του κόμματος ως εθνικιστικές.

οι υπογράφοντες:

Πρόδρομος Αβακουμίδης – Νέοι/ες ΑΚΟΑ,

Θεόδωρος Αγγελίδης Π.Κ. ΣΥΝ Βύρωνα,

Μάνος Αγγελίδης Π.Κ. ΕΜΠ Νεολαίας ΣΥΝ,

Κώστας Αθανασίου Δίκτυο για τα Πολιτικά κ Κοινωνικά Δικαιώματα Αθήνας, 

Σπύρος Αλεξανδρίδης, ΣΥΡΙΖΑ Αγ. Βαρβάρας, 

Γιώργος Αλεξανδρίδης Π.Κ. Αιγάλεω – Περιστερίου Νεολ. ΣΥΝ, 

Κλεονίκη Αλεξοπούλου Π.Κ. Μεταπτυχιακών Νεολ. ΣΥΝ, 

Βιβή Αντωνογιάννη – εκπαιδευτικός, 

Γιάννης Αλμπάνης Δίκτυο Αθήνας, 

Κώστας Ανδριτσόπουλος – Π.Κ. Χαλανδρίου ΣΥΝ, 

Κατερίνα Αντωνίου Πανεπιστημιακός, ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων, 

Ανδρέας Αρναούτογλου Π.Κ. Νίκαιας ΣΥΝ, 

Σπύρος Απέργης Τμ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ, 

Γιώργος Αναδρανιστάκης Π.Κ. Δημοσιογράφων ΣΥΝ, Κώστας Αργαλιώτης- Δίκτυο. Αθήνας, 

Θεοδώρα Βελώνα – Π.Κ. Α’ ΦΜΣ Νεολ. ΣΥΝ, 

Βασίλης Αφεντούλης πολ. μηχανικός, Αλέξης Βάκης συνθέτης, 

Χρήστος Βαλλιάνος ΣΕ περιοδ. Θέσεις, Αβραάμ Βαμβακάς γραμ. Πόλης Θεσνίκης Νεολ. ΣΥΝ, 

Άκης Γαβριηλίδης μεταφραστής, 

Τερέζα Βεκιαρέλλη μεταφράστρια, Κώστας Βέττας Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, 

Μίτση Βρασιβανοπούλου Π.Κ. ΣΥΝ Κυψέλης, Ιωάννα Βίτσου ιδιωτική υπάλληλος, Παναγιώτης Βωβός Δίκτυο Αθήνας, 

Νίκος Γιαννόπουλος Νέοι/ες ΑΚΟΑ, 

Σίσυ Βωβού ΑΚΟΑ, Κώστας Γαβρόγλου πανεπιστημιακός, 

Νίκος Γεννημάκης γιατρός (Σουηδία), Αλέκος Γαϊτάνος Νομ. Χίου ΣΥΝ, Γιώργος Γιαννακόπουλος Νεολ. ΣΥΝ, 

Μαίρη Γουδέλη Δίκτυο Αθήνας, 

Αρίστος Γιαννόπουλος δημοσιογράφος, Νίκος Γι 

Χριστίνα Γιαννούλη – Δίκτυο Αθήνας, Αλί Γιλμαγιάν Δίκτυο Αθήνας, Παναγιώτης Γιούλης – Δίκτυο Αθήνας, 

Γιώργος Δεδεγκίκας Δίκτυο Μεταναστών, 

Δημήτρης Γκιβίσης ΑΚΟΑ, Νίκος Γκλαρνέτατζης Δίκτυο Θεσ/νίκης, 

Δήμητρα Γούναρη μεταπτυχιακή φοιτήτρια ΕΚΠΑ, 

Γιάννης Γρηγοριάδης – Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Διονύσης Γουσέτης πολιτικός μηχανικός, Νικολέτα Δανιά Γρ. Β’ Αθήνας Νεολ. ΣΥΝ, 

Έφη Θάνου γρ. Π.Κ. Πόλης Θεσ/νίκης Νεολ. ΣΥΝ, Δημήτρης Δημούλης – καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Σ.Ε. περιοδ. Θέσεις, Ιωάννα Δρόσου Νέοι/ες ΑΚΟΑ, Κώστας Ελευθερίου ανένταχτος, Μάριος Εμμανουηλίδης υπάλληλος ΙΚΑ, Αδάμος Ζαχαριάδης Δίκτυο Μεταναστών, Κώστας Ζυρίνης Π.Κ. Κουκάκιoυ ΣΥΝ, 

Δημήτρης Καλαντζόπουλος Π.Κ. ΕΚΠΑ Νεολ. ΣΥΝ, Σοφία Θεοδουλίδου Νομ. Ξάνθης ΣΥΝ, Νάσος Θεοδωρίδης Τμ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ, Μαρία Θεοδωρίδου – Επ. πόλης Θεσνίκης ΣΥΝ, Γιάννης Ζαρκάδης πανεπιστημιακός, Στέφανος Ιωάννου Π.Κ. Πανεπιστημίου Πειραιά Νεολ. ΣΥΝ, Βασίλης Kαγιάς οικονομολόγος, Πέτρος Καλκανδής- ΚΠΕ ΣΥΝ, 

Μαριαλένα Καραμπάτσου Γρ. Σπουδάζουσας Νεολαίας ΣΥΝ, Μαρία Καλυβιώτου Π.Κ. Υπολοίπου ΕΚΠΑ Νεολ. ΣΥΝ, Πέτρος Καούνης Π.Κ. Πετραλώνων-Θησείου Νεολ. ΣΥΝ, Νέλλη Καμπούρη, Αθηνά Καραγιαννίδη ΣΥΝ Δράμας, Θόδωρος Καραγιαννίδης Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Χρήστος Καραγιαννίδης ΣΥΝ Δράμας, Νίκος Καρανίκας Π.Κ. Κεντρου Θεσνίκης ΣΥΝ, 

Αφροδίτη Κουκουτσάκη πανεπιστημιακός Πάντειο, Ξανθούλα Καρανίκα Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Γιώργος Καρατσιουμπάνης – ΚΣ Νεολ. ΣΥΝ, Μιχάλης Καστρινάκης Νομ. Βόλου ΣΥΝ, Ντία Κεραμειδά- Π.Κ. Δικαιωμάτων Θεσ/νίκης ΣΥΝ, Δημήτρης Κλαυδιανός – Νέοι/ες ΑΚΟΑ, Αντώνης Κοσμίδης Νομ. ΣΥΝ Ξάνθης, Λουκία Κοτρωνάκη Δίκτυο Αθήνας., Γιάννα Κούρτοβικ Δίκτυο Αθήνας, 

Ζωή Λιανού – φοιτήτρια Παντείου, Μάγδα Κουσιάντζα ΚΠΕ ΣΥΝ, Αλέκα Κρασοπούλου ΠΚ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Λίνα Κυργιαφίνη Δίκτυο Θεσ/νίκης, Θάνος Κυριακόπουλος Π.Κ. Ζωγράφου Νεολ. ΣΥΝ, Χάρης Κωνσταντάτος ΚΠΕ ΣΥΝ, Δημήτρης Λαβατσής Νομ. Χίου ΣΥΝ, Χρήστος Λάσκος ΚΠΕ ΣΥΝ, Άρια Λελάκη Δίκτυο Αθήνας, Δημήτρης Λεοντίου ΤΕΙ Χαλκίδας, Ελισάβετ Λούντου Δίκτυο Αθήνας , 

Αλεξάνδρα Μαντζούτσου ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων, Άννα Μάγκλαρη Π.Κ. Βύρωνα-Καισαριανής Νεολ. ΣΥΝ, Μακρόπουλος Κώστας, γραμματέας Π.Κ. Βύρωνα του ΣΥΝ, Γιώργος Μανώλης Π.Κ. Φιλοσοφικής Νεολ. ΣΥΝ, Μυρτώ Μάλλη-Πολλάκη Πρωτοβουλία Πολιτών Βύρωνα για τη Διάσωση του Υμηττού, Ντιάνα Μάνεση Π.Κ. Μεταπτυχιακών Νεολ. ΣΥΝ, Γιώργος Μανιάτης Δίκτυο Μεταναστών, Νανά Μανωλιδάκη ΣΥΝ, Ειρήνη Μαρκίδη φοιτήτρια Ψυχολογίας, 

Εύα Μπαμπαλώνα Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Εύη Μαχαίρα Π.Κ. Υμηττού ΣΥΝ, Σταυρούλα Μελά «Λιμάνι της Αγωνίας» Πειραιάς, Πέτρος Μετάφας ανένταχτος, Γιάννης Μηλιός Ανεξάρτητος, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ, Ζινάρ Μιράν Δίκτυο Αθήνας, Βίλη Μιχελάκου Δίκτυο Αθήνας, Κλεάνθης Μοιρασγενίτης ΑΚΟΑ Θεσ/νίκης, Στράτος Μόρφης Π.Κ. Αγ. Δημητρίου ΣΥΝ, Νίκος Μορφονιός δημοσιογράφος, Ελένη Μουγιάκου Δίκτυο Αθήνας, Όλγα Μπαλαούρα Νέοι/ες ΑΚΟΑ, 

Ελένη Ξεφτέρη Δίκτυο. Θεσ/νίκης, Μαρία-Άννα Μπαρσέφσκι Δίκτυο Αθήνας, Νίκος Μπελαβίλας Δημ. Σύμβουλος Πειραιά «Λιμάνι της Αγωνίας», Ισαβέλλα Μπερτράν περιοδικό Resistencias, Γιώργος Μπουρολιάς Δίκτυο Αθήνας, Μωυσής Μπουντουρίδης πανεπιστημιακός, Γιάννης Μπρούζος Π.Κ. Αλίμου Νεολ. ΣΥΝ, Χρήστος Νασιόπουλος ΣΕ του περιοδικού Θέσεις, Νίκος Νικήσιανης- Δίκτυο. Θεσ/νίκης, Γεωργία Ντούσια Δίκτυο Αθήνας, Σταύρος Παναγιωτίδης ΚΣ Νεολ. ΣΥΝ, 

Μαρία Παπαδοπούλου Π. Επιτροπή ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Φώτης Παλαμιώτης Π.Κ. Eξαρχείων, Επιτροπή Δικαιωμάτων Νεολ. ΣΥΝ, Βασίλης Πανάγου Δίκτυο Αθήνας, Φάνης Παπαγεωργίου Π.Κ. Β. Προαστίων Νεολ. ΣΥΝ, Σταύρος Παπαγιαννόπουλος Π.Κ. Αλίμου ΣΥΝ, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος ΚΣ Νεολ. ΣΥΝ, Γιάννης Παπαδημητρίου ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων, Νίκος Παπαδογιάννης Νεολαία ΣΥΝ, Δημήτρης Παπαδόπουλος πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Κάρντιφ, Χριστόφορος Παπαδόπουλος ΚΠΕ ΣΥΝ, Χρήστος Παπαθανασίου Π.Κ. Αγ. Παρασκευής ΣΥΝ, 

Άχιμ Ρολχόιζερ Δίκτυο Αθήνας, Θανάσης Παπαζαφείρης Δίκτυο Αθήνας, Σωτήρης Παπαμιχαήλ ΣΥΡΙΖΑ Βύρωνα, Δημήτρης Παπανικολόπουλος Νεολαία ΣΥΝ, Εύη Πάτκου Π.Κ. Εκπαιδευτικών Θεσνίκης ΣΥΝ, Γεωργία Πετράκη Π.Κ. Αγ Δημητρίου ΣΥΝ, Αγγελική Πολάτου, Σταυρούλα Πουλημένη Π.Κ. Πόλης Θεσσαλονίκης Νεολ. ΣΥΝ, Aλέξης Πουλιάσης ιδιωτικός υπάλληλος, Ευαγγελία Προκοπίου διδάκτωρ Πολιτιστικής Ψυχολογίας, Νίκος Ραδικόπουλος ΚΣ Νεολ. ΣΥΝ, Επιτροπή Δικαιωμάτων, Βασίλης Ρόγγας Π.Κ. Πετρούπολης Νεολ. ΣΥΝ, 

Πέτρος Σταύρου Π.Κ. Αγ. Παρασκευής ΣΥΝ, Άλκης Ρήγος Ανεξάρτητος, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ, Όλγα Σακαλή Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Νίκος Σαμανίδης Π. Επιτροπή Θεσνίκης ΣΥΝ, Μανώλης Σαρρής-Νομ. Πειραιά ΣΥΝ, Γιάννης Σδράνης ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων, Χρήστος Σίμος Νεολαία ΣΥΝ, Λίνα Σιπητάνου περιοδικό Resistencias, Παναγιώτης Σιώκος Π.Κ. Φιλοσοφικής Νεολ. ΣΥΝ, Σπύρος Σκαμνέλος ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων, Γιώργος Σκάνης- περιοδικό Resistencias, Μιχάλης Σκομβούλης (Παρίσι), Νεολαία ΣΥΝ, Ελένη Σταματάκη Γραμματεία ΑΚΟΑ, Σπύρος Σταύρου Νομ. Α. Αττικής ΣΥΝ, 

Γεωργία Τσιλικοπούλου Π.Κ. Πετρούπολης Νεολ. ΣΥΝ, Δημήτρης Στεργιόπουλος Δίκτυο Αθήνας, Νίκος Στεφανή Μηχανικός, Γιώργος Στόγιας εκπαιδευτικός, Σταυρούλα Συράκου ΚΣ Νεολ. ΣΥΝ, Επιτροπή Δικαιωμάτων, Mιχάλης Σφυράκης Νομ. Χίου ΣΥΝ, Δημήτρης Σωτηρόπουλος, Δημήτρης Ταλαίπωρος Π.Κ. Παντείου Νεολ. ΣΥΝ, Τάκης Τσαντήλας ανένταχτος, Τζεμίλ Τζιγέρ Δίκτυο Αθήνας, Ευκλείδης Τσακαλώτος Π.Γ. ΣΥΝ, Θανάσης Τσακίρης ανένταχτος, Σοφία Τσαουσίδου ανένταχτη, Άγγελος Τσέκερης ΚΠΕ ΣΥΝ, Βασίλης Τσιάνος πανεπιστημιακός (Αμβούργο), Δημήτρης Τσιάρας Δίκτυο. Θεσ/νίκης, 

Βαγγέλης Χερουβείμ Π.Κ. Δημοσιογράφων ΣΥΝ, Μαρία Τσίπη Π.Κ. Α’ ΦΜΣ Νεολ. ΣΥΝ, Θέμη Τσολάκου ΚΣ Νεολαίας ΣΥΝ, Γιάννης Φελέκης ΟΚΔΕ Σπάρτακος, Ίλια Φόστερ Δίκτυο Μεταναστών, Γιώργος Φουρτούνης πανεπιστημιακός, Αντώνης Φράγγος ραδιοφ. παραγωγός «105,5 Στο κόκκινο», Διονύσης Φτεργιώτης Π. Επιτροπή ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Κώστας Φώλιας Δίκτυο, Ζωή Χαλιδιά Δίκτυο Αθήνας Αλεξάνδρα Χαλκιά πανεπιστημιακός, Πάντειο, Έλμα Χαραλαμπίδου υποψήφια διδάκτωρ, Μάκης Χαρίσης Δίκτυο Αθήνας, Παύλος Χατζόπουλος ερευνητής, Χρυσάνθη Χειμώνα Π.Κ. Βύρωνα – Καισαριανής Νεολ. ΣΥΝ, 

Τασία Χριστοδουλοπούλου Ανεξάρτητη, Γραμματεία Γιώργος Χονδρός Νομ. Τρικάλων ΣΥΝ, Ειρήνη Χόπλαρου εκπαιδευτικός 

Χρήστος Χορταρέας Π.Κ. Φιλοσοφικής Νεολ. ΣΥΝ

http://newpost.gr/politiki/79051/pos-oi-ipa-methodeysan-tin-ptosi-karamanli-kai-tin-anodo-papandreoy

Alex Τσίπρας, ΣΥΡΙΖΑ και το ... ΜΕΓΆΛΟ ΚΕΦΆΛΑΙΟ!!!!! ένας κομμουνιστής παρέα με Αμερικανούς πρέσβεις, πολιτικούς και τραπεζίτες!

Παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάννης από την Τουρκία.ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΙΜΒΡΟΣ ΚΑΙ ΤΕΝΕΔΟΣ .

Η Καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, 

των μειονοτήτων και ο αφελληνισμός,

πάγια τακτική τών Τούρκων

Η Ίμβρος και η Τένεδος είναι δύο μικρά νησιά στο βόρειο Αιγαίο, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας η στρατηγικής σημασίας θέση τους εντοπίζεται έξω από τα στενά των Δαρδανελίων, που αποτελούν τη μοναδική θαλάσσια δίοδο επικοινωνίας μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Μεσογείου. 

Το 1923, μετά το τέλος του πολέμου που είχε ξεσπάσει μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι δύο χώρες υπέγραψαν τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία, μεταξύ άλλων, προέβλεπε και την παράδοση των δύο αυτών νησιών στην Τουρκία, παρά το γεγονός ότι τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο τα νησιά αυτά βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Ελλάδας και ο πληθυσμός τους αποτελούνταν ανέκαθεν και αποκλειστικά από Έλληνες.  

Ο λόγος της διάταξης αυτής ήταν αμιγώς γεωπολιτικού χαρακτήρα, καθώς είχε ως στόχο την εξασφάλιση του ελέγχου των Στενών από την πλευρά της Τουρκίας. 

Ως αντάλλαγμα, η Συνθήκη προέβλεπε τηνεφαρμογή ειδικού διοικητικού καθεστώτος για τα νησιά (άρθρο 14 και άρθρα 37-44 του 3ου τμήματος), παρέχοντας εγγυήσεις για την προστασία της ζωής και των ιδιοκτησιών, την ελεύθερη χρήση της μητρικής γλώσσας (ελληνική), τη θρησκευτική ελευθερία και γενικά για το σύνολο 

Τα εν λόγω άρθρα της Συνθήκης χαρακτηρίστηκαν ως «βασικοί νόμοι» τους οποίους, όπως συμφωνήθηκε, η Τουρκία δεν θα είχε κανένα δικαίωμα να καταργήσει μέσω άλλου νόμου, κανονισμού ή διοικητικής πράξης. 

Πάνω από ογδόντα χρόνια έχουν περάσει από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης.

Επομένως, είναι καιρός να δούμε πώς η Τουρκία «τίμησε» την υπογραφή της όσον αφορά τα δύο αυτά νησιά. 

Σε κάθε περίπτωση, πιστεύουμε ότι τα ακόλουθα θα πρέπει να γίνουν γνωστά σε όλους όσοι σχετίζονται με τα ζητήματα των  ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, ως προς την κατάσταση του αυτόχθονος πληθυσμού των δύο αυτών νησιών: 

• Τον Σεπτέμβριο του 1923, αμέσως μετά την παράδοση των νησιών στην Τουρκία, το άρθρο 14 παραβιάστηκε με τον διορισμό Τούρκου διοικητή αντί κάποιου που θα προερχόταν από τον τοπικό ελληνικό πληθυσμό, όπως προβλεπόταν σαφώς στη Συνθήκη. 

Παραβιάζοντας το ίδιο αυτό άρθρο, ο έλεγχος της αστυνομίας, των δικαστηρίων, των τελωνείων και των λιμενικών αρχών περιήλθε στους Τούρκους. Εξήντα τέσσερις δικηγόροι, γιατροί,δάσκαλοι και έμποροι χαρακτηρίστηκαν ως «συνεργάτες του (προηγούμενου) ελληνικού καθεστώτος» και κηρύχτηκαν «ανεπιθύμητοι». 

Επιπροσθέτως, σε 1500 άτομα ακόμα απαγορεύτηκε η επιστροφή στις κατοικίες τους, διότι είχαν εγκαταλείψει τα νησιά πριν από τον Σεπτέμβριο του 1923 (παραβίαση του 15ου πρωτοκόλλου περί αμνηστίας, προσαρτημένου στη Συνθήκη). 

• Το 1927 ψηφίστηκε νέος νόμος από το τουρκικό κοινοβούλιο (Νόμος 1151), επικυρώνοντας και επισήμως τα παραπάνω διοικητικά μέτρα, παρά τις αναφορές στη Συνθήκη που προέβλεπαν ότι κανένας νόμος δεν θα μπορούσενα υπερισχύσει έναντι των διατάξεων αυτών. 

 • Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου επιβλήθηκε φόρος ιδιοκτησίας (ο περίφημος βαρλίκ), σύμφωνα με τον οποίο το ύψος των φόρων καθοριζόταν με τρόπο αυθαίρετο και πολλαπλάσιο της συνολικής αξίας της ιδιοκτησίας των νησιωτών, σε μια καταφανή προσπάθεια οικονομικής εξόντωσης του πληθυσμού (παραβίαση των άρθρων 39 και 40). 

Ταυτόχρονα, οι ακίνητες περιουσίες των χριστιανικών μοναστηριών, που προσέφεραν τα προς το ζην σε πλήθος οικογενειών, απαλλοτριώθηκαν και παραχωρήθηκαν σε Τούρκους που μεταφέρθηκαν εκεί από τις περιοχές της ανατολικής Τουρκίας, πολύ σύντομα, οι νέοι αυτοί πληθυσμοί κατεδάφισαν τις εκκλησίες και άλλα κτίρια που ανήκαν στα μοναστήρια, παραβιάζοντας τα άρθρα 38, 39, 40 και 42 της Συνθήκης. 

• Την περίοδο αυτή, οι άρρενες κάτοικοι των νησιών ηλικίας 20-40 επιστρατεύθηκαν και στάλθηκαν στα διαβόητα «τάγματα εργασίας» (γνωστά ως αμελέ ταμπουρού), όπουυποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία, κάτω από τις σφοδρές καιρικές συνθήκες του χειμώνα,στα βουνά της ανατολικής Τουρκίας και του Κουρδιστάν(παραβίαση των άρθρων 39 και 40). 

• Ο επίσκοπος των νησιών και οι ηγέτες των τοπικών κοινοτήτων συνελήφθησαν και εξορίστηκαν στην Ανατολία (στην ανατολική Τουρκία), αφήνοντας με τον τρόπο αυτό ακέφαλο τον τοπικό πληθυσμό (παραβίαση των άρθρων 38, 39 και 40). 

• Το 1964, οι τουρκικές αρχές κατέσχεσαν τα σχολικά κτίρια της τοπικής κοινότητας(νηπιαγωγείο, δημοτικό και γυμνάσιο), καθώς επίσης και τα έπιπλα, τις βιβλιοθήκες και τον σχολικό εξοπλισμό τους.  

Οι διδάσκοντες απολύθηκαν και δεν τους επετράπη η ανάληψη θέσης ούτε στα σχολεία των μειονοτήτων στην Κωνσταντινούπολη. 

Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας απαγορεύτηκε ακόμη και κατ’ οίκονκαι τα παιδιά των Ελλήνων υποχρεώθηκαν να διδάσκονται μόνο την τουρκική (παραβίαση των άρθρων 38, 39, 40, 41 και 42). 

• Το 1964, το τουρκικό κοινοβούλιο ψήφισε τον νόμο 6830 «περί απαλλοτριώσεων» που, σύμφωνα με το άρθρο 5, έδινε στην «εντολοδόχο αρχή το δικαίωμα να προβαίνει σε απαλλοτριώσεις χωρίς να δεσμεύεται από καμιά προδιαγραμμένη νομική ρύθμιση και να ορίζει την αποζημίωση κατά τη δική της υποκειμενική κρίση».

Προοδευτικά, απαλλοτριώθηκε το 98% περίπου του συνόλου των γόνιμων και αροτραίων εκτάσεων με οικονομικό αντάλλαγμα που δεν ξεπερνούσε την αξία ενός καλαθιού με αυγά στην τοπική αγορά, πράγμα που στην ουσία συνιστούσε κατάσχεση. 

Το 1964, η έκταση της αροτραίας γης που ανήκε στους Έλληνες κατοίκους των νησιών ανερχόταν στα 25.000 στρέμματα περίπου. 

Το 1990, και μετά από όλες αυτές τις εικονικές απαλλοτριώσεις, η έκταση αυτή δεν ξεπερνούσε τα 0,06 στρέμματα περίπου. 

Επιπλέον, βοσκότοποι που παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν για τη βοσκή των προβάτων χαρακτηρίστηκαν ως «δασικές περιοχές» ή ως «αναδασωτέες» εκτάσεις κρατικής ιδιοκτησίας, στις οποίεςοι ντόπιοι δεν είχαν πλέον το δικαίωμα να φέρνουν τα κοπάδια τους. 

Ως εκ τούτου, οι κάτοικοι που στην πλειονότητά τους ήταν γεωργοί και βοσκοί έχασαν τις καλλιέργειές τους, τους ελαιώνες, τους αμπελώνες, τα κτήματα μετα οπωροφόρα δέντρα και τους βοσκοτόπους τους. 

Εκτός από τα παραπάνω μέτρα, η εκμετάλλευση των λιγοστών υδάτινων πηγών που βρίσκονταν κοντά στα χωριάπαραχωρήθηκε στους στρατιωτικούς καταυλισμούς ή στις καλλιέργειες κρατικής ιδιοκτησίας, στερώντας από τους ντόπιους τη δυνατότητα να καλλιεργούν ακόμη και τα περιβόλια των σπιτιών τους. 

Τέλος, εκτός από τη γη, οι αρχές κατέσχεσαν όλες τις αγροικίες και κάθε άλλη εγκατάσταση στις αγροτικές περιοχές και απαγόρευσαν ακόμη και τη διέλευση των πρώην ιδιοκτητών τους μέσα από αυτές (παραβίαση των άρθρων 38, 39, 40 και 42). 

Με στόχο την περαιτέρω τρομοκράτηση του τοπικού πληθυσμού, έλαβαν επίσης χώρα τα ακόλουθα: 

• Στην Ίμβρο δημιουργήθηκαν «ανοιχτές αγροτικές φυλακές» (agir ceza),όπου μεταφέρθηκαν μερικοί από τους πιο επικίνδυνους κατάδικους από φυλακές άλλων περιοχών της χώρας. 

Στους εγκληματίες αυτούς παραχωρήθηκε το ελεύθερο να κυκλοφορούν στο νησί τρομοκρατώντας, λεηλατώντας, βιάζοντας και δολοφονώντας τους κατοίκους (παραβίαση των άρθρων 38, 39, 40 και 42). 

Στα νησιά μεταφέρθηκε στρατιωτικό τάγμα, οι στρατιώτες του οποίου είχαν επίσης το ελεύθερο να καταστρέφουν αγροικίες και ξωκλήσια, να ληστεύουν, να χτυπούν, να βιάζουν και να δολοφονούν τους ντόπιους. 

Στρατιωτικά φυλάκια μεταφέρθηκαν μέσα σε κατοικημένες περιοχές, οιστρατιώτες των οποίων επιδίδονταν σε παρόμοιες πράξεις(παραβίαση των άρθρων 38, 39, 40 και 42). 

• Δημιουργήθηκε ένα είδος διδασκαλείου/οικοτροφείου για 800 σπουδαστές που μεταφέρθηκαν εκεί από την ενδοχώρα της Τουρκίας, με κύριο «αντικείμενο σπουδών»την τρομοκράτηση του τοπικού πληθυσμού και τον βιασμό των γυναικών (παραβίαση των άρθρων 38, 39 και 42). 

• Από τα 262 ξωκλήσια της Ίμβρου βεβηλώθηκαν και λεηλατήθηκαν τα 248, που στο εξής χρησιμοποιήθηκαν ως στάβλοι, στρατιωτικά φυλάκια, αποθήκες καιαποχωρητήρια στρατοπέδων ή καταστράφηκαν και τα οικοδομικά υλικά τους χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή στρατιωτικών καταυλισμών και φυλακών. 

Ο ιστορικός ναός του Κάστρου (που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα)πυρπολήθηκε και τα ερείπιά του σήμερα χρησιμοποιούνται ως στάβλοι. Στους κατοίκους του νησιού δεν επετράπη η ανοικοδόμηση του ναού, ούτε καν με δικά τους έξοδα(παραβίαση των άρθρων 38, 40 και 42 της Συνθήκης). 

• Τη νύχτα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο (Ιούλιος 1974) όλοι οι κάτοικοι του Κάστρου υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. 

Στη συνέχεια,  το νεκροταφείο του χωριού βεβηλώθηκε και τα οστά των νεκρών σκορπίστηκαν στη ρεματιά που βρίσκεται κοντά στο χωριό (παραβίαση των άρθρων 38, 39, 40 και 42). 

• Οι Ίμβριοι και οι Τενέδιοι που διέμεναν στο εξωτερικό έχασαν την τουρκική υπηκοότητά τους, χάνοντας έτσι τα «πολιτικά τους δικαιώματα» και τη δυνατότητα να επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη (παραβιάσεις των άρθρων 38, 39 και 40). Σύντομα, η τρομοκρατική αυτή τακτική που υφίστατο με την ανοχή του κράτους, κατέληξε ακόμη και σε δολοφονίες Ελλήνων κατοίκων: 

ƒΤον Σεπτέμβριο του 1973 κατάδικοι που κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο νησί δολοφόνησαν τον Στέλιο Καβαλλέρο, έμπορο από την πόλη της Παναγιάς.Το ακρωτηριασμένο σώμα του βρήκαν γείτονες στον πάτο ενός πηγαδιού. 

Το καλοκαίρι του 1977 η Στυλιανή Ζούνη, μητέρα δύο μικρών παιδιών, βιάστηκε και δολοφονήθηκε από Τούρκο στρατιώτη στο χωριό των Αγίων Θεοδώρων. 

ƒΤον Ιούλιο του 1980 ο Γεώργιος Βιγλής από το Σχοινούδι βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από κατάδικους των φυλακών μέσα στην αγροικία του. 

ƒΤο 1983 δύο ακόμη Ίμβριοι, ο Ευστράτιος Στυλιανίδης και ο Νικόλας Λαδάς δολοφονήθηκαν από εποίκους από την τουρκική ενδοχώρα, ο πρώτος στο Σχοινούδι και ο δεύτερος στην Παναγιά. 

ƒΤον Νοέμβριο του 1990, ο Ζαφείρης Δεληκωνσταντής, ο πρόεδρος του χωριού Γλυκύ, δολοφονήθηκε από Τούρκο έποικο. 

Κανένας από τους δολοφόνους δεν έχει συλληφθεί και καταδικαστεί έως σήμερα (παραβίαση των άρθρων 38, 39 και 40). 

Η εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού των νησιών αλλοιώθηκε δια της βίας, λόγω της υποχρεωτικής εγκατάστασης εκεί εποίκων που προέρχονταν από την τουρκική ενδοχώρα. 

Τα άτομα αυτά, στα οποία δόθηκαν κρατικές...επιχορηγήσεις, εγκαταστάθηκαν σε οικισμούς που ανεγέρθηκαν ειδικά για εκείνους ή σε κατοικίες Ελλήνων που κατελήφθησαν δια της βίας, σε βάρος των προηγούμενων ιδιοκτητών τους. 

Εκτός των άλλων, στους εποίκους αυτούς παραχωρήθηκαν επίσης οι εκτάσεις και η ακίνητη περιουσία που είχαν κατασχεθεί και που άλλοτε ανήκαν στους Έλληνες κατοίκους των νησιών (παραβιάσεις των άρθρων 14, 39 και 40). 

Ως συνέπεια όλων των παραπάνω και άλλων παρόμοιων συμπεριφορών, είτε ενεργειών είτε ολιγωριών, από την πλευρά της κυβέρνησης της Τουρκικής Δημοκρατίας, οι Έλληνες κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, τον τόπο όπου οι πρόγονοί τους είχαν ζήσει για περισσότερο από 3.000 χρόνια, και να καταλήξουν πρόσφυγες, διασκορπισμένοι στα πέρατα του κόσμου.

Το 1960, σύμφωνα με την επίσημη απογραφή, στην Ίμβρο υπήρχαν 5.487 Έλληνες και 289 Τούρκοι. 

Σήμερα, στο νησί υπάρχουν 200 Έλληνες και 9.000 Τούρκοι  λιγότεροι από 20 είναι και οι Έλληνες που έχουν απομείνει στην Τένεδο.

ΙΜΒΡΟΣ ΚΑΙ ΤΕΝΕΔΟΣ
ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

http://www.voicenews.gr/index.php

Κανείς δεν μιλάει για τους Έλληνες 

Η "πραγματική" Συνθήκη της Λωζάνης... (ΒΙΝΤΕΟ)

Σοκ προκαλεί το παρακάτω βίντεο, που δείχνει με αριθμούς πως έγινε η κατανομή του πληθυσμού, τουρκικού και ελληνικού, στην Θράκη και την Πόλη αντίστοιχα, μετά τη σύναψη της Συνθήκης της Λωζάνης και φτάνοντας στο σήμερα.

Τα νούμερα θα μας βάλουν σε σκέψεις.

Σας παραθέτουμε το κείμενο του βίντεο:

"Το 1923, μετά το τέλος του ελληνοτουρκικού πολέμου συμφωνήθηκε μεταξύ των δύο χωρών στη συνθήκη της Λωζάννης, πως οι μουσουλμάνοι της Ελλάδος έπρεπε να φύγουν και να πάνε στην Τουρκία και παράλληλα οι Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι της Μικράς Ασίας (Τουρκίας) στην Ελλάδα.

Η μόνη εξαίρεση ήταν οι Έλληνες της Πόλης και οι μουσουλμάνοι της Θράκης οι οποίοι μπορούσαν να παραμείνουν.

Σήμερα 93 χρόνια μετά από αυτή την συμφωνία οι μουσουλμάνοι της Θράκης και τζαμιά έχουν και δικαιώματα μειονότητας και ακόμα βουλευτές στη Βουλή των Ελλήνων.

Και πόσους Έλληνες άφησαν οι σύμμαχοί μας Τούρκοι στην Πόλη;

1923

Έλληνες στην Πόλη – 110.000

Μουσουλμάνοι στην Ελλάδα – 100.600

2016

Έλληνες στην Πόλη –1.200

Μουσουλμάνοι στην Ελλάδα – 172.000".

Δείτε το βίντεο: 

Εναλλακτικά ΕΔΩ

ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ: