Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του.Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία ...Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».Δεν είναι κακό να μην αισθάνεται κανείς Έλληνας, όπως και να πιστεύει άκριτα, όπου αυτός θέλει, τόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι άλλωστε το κάνουν αυτό, κακό είναι να διαστρεβλώνει την αλήθεια με ανύπαρκτες γνώσεις και ψεύδη!
”Το πολιτικό σύστημα θριαμβεύει επειδή είναι μια ενωμένη μειοψηφία που ενεργεί εναντίον μιας διαιρεμένης πλειοψηφίας.”
Τα κόμματα αντανακλούν κοινωνικές πραγματικότητες και ιδεολογικές αφετηρίες. Και μονάχα όταν η ίδια η κοινωνία τα απορρίψει, περνούν στην Ιστορία.
Μια τεράστια απάτη φέρνει στην δημοσιότητα η σελίδα newpost αναφορικά με την χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, δεκάδες αλλοδαποί προσκόμισαν πλαστά πιστοποιητικά στις αρμόδιες αρχές και με αυτόν τον... ευτελή τρόπο κατάφεραν να εξαπατήσουν και να πολιτογραφηθούν ώς Έλληνες πολίτες.
Σύμφωνα με το πόρισμα φωτιά που έρχεται στην δημοσιότητα, την τελευταία 15ετία έπειτα από....
επιθεωρήσεις σε 88 αποφάσεις χορήγησης ελληνικής ιθαγένειας που εκδόθηκαν από την περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και τη Γενική Γραμματεία Αποκεντρωμένης Διοίκησης, προκύπτει ότι οι περισσότεροι αλλοδαποί κατέθεσαν "μαϊμού" πιστοποιητικά.
Το ερώτημα που αβίαστα προκύπτει είναι αν όντως εξαπατήθηκαν οι αρμόδιοι ή υπάρχει δόλος και... κονόμα πίσω από αυτή την διαδικασία.
Καθόλου απίθανο και πολιτική κάλυψη από όσους ψηφίζουν ανέγερση τεμένους, σύμφωνα συμβίωσης ομοφυλοφίλων και εποικισμό της Ελλάδας από αλλοδαπούς. Πώς αλλιώς μπορεί να δεχτεί ο μέσος πολίτης την εξαπάτηση μιας συντεταγμένης πολιτείας με αυτόν τον κατάπτυστο και αστείο τρόπο;
Επιπλέον, αξίζει να υπογραμμιστεί και να μεταφερθεί στους αγγράματους και ανθέλληνες του Μαξίμου, ότι την Ιθαγένεια την προσφέρει ο Θεός και ως εκ τούτου, δεν χαρίζεται από την πολιτεία. Η πολιτεία μπορεί θεωρητικά να προσφέρει την υπηκοότητα σε ξένους και αυτό κάτω από αυστηρότατες προϋποθέσεις, ειδικότερα σε μια κοινωνία όπως η ελληνική η οποία αντιμετωπίζει μείζον και οξύτατο δημογραφικό ζήτημα.
Η Χρυσή Αυγή υιοθετεί πλήρως την άποψη του Ηρόδοτου επί του ζητήματος:
“Όμαιμον, ομότροπον, ομόγλωσσον, ομόθρησκον”. Αυτά είναι τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Έλληνα. Κοινό αίμα (καταγωγή), κοινή συμπεριφορά και αντίληψη (παράδοση), κοινή γλώσσα και κοινή θρησκεία.
Και μόνον η εξέταση του αιτήματος των αλλοδαπών για χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας αποτελεί όχι απλά πολιτικό ατόπημα,αλλά έγκλημα κατά του Έθνους, της Παράδοσης και των επόμενων γενιών.Να αποδοθούν άμεσα οι ανάλογες ποινές σε όλους τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση!
Η Χρυσή Αυγή δεσμεύεται να καταργήσει όλες τις εθνοπροδοτικές διατάξεις των Μεταπολιτευτικών Κυβερνήσεων.
-O "πατριώτης" Πάνος Καμμένος ακόμη να παραιτηθεί;
Μπορεί να μη θέλουμε να θυμόμαστε τις λεπτομέρειες της 15ης Αυγούστου 1974. Όμως, η υπενθύμιση δεν εξαρτάται από εμάς. Γιατί, κάθε που γίνεται 15 Αυγούστου, ολόκληρη η Κύπρος αποκτά τη μυρωδιά των περιβολιών του Αγίου Μέμνονα, αποκτά χρυσή αμμουδιά και γίνεται Αμμόχωστος…
Ο νομικός Πάνος Ιωαννίδης, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο και πρόεδρος της Κίνησης για Ελευθερία και Δικαιοσύνη στην Κύπρο, κάνει μίαν από καρδιάς αφήγηση για τα γεγονότα της κατάληψης της Αμμοχώστου. Η κατάθεσή του αποτελεί μαρτυρία μιας προδοσίας, αποτελεί τροφή για προβληματισμό και υπενθύμιση για όσους τείνουν να ξεχνούν.
«Αυτά που ακολουθούν δεν είναι θύμησες», αναφέρει. «Είναι γεγονότα, ανεξίτηλα χαραγμένα στην καρδιά και στο μυαλό όσων ατύχησαν να τα ζήσουν. Γεγονότα, που άλλαξαν τον τρόπο σκέψης και οδήγησαν τον καθένα από εμάς στο δικό του ‘Tάμα Ζωής’....», εξηγεί.
15η Ιουλίου 1974
Οι κατ’ όνομα μόνο Έλληνες μαχαιρώνουν την Κύπρο με χίλιες μαχαιριές, τη σφάζουν και την προσφέρουν στο πιάτο με το αίμα της, για να την απολαύσουν οι εχθροί του Ελληνισμού με την ησυχία τους και για όσο χρόνο εκείνοι θα αποφάσιζαν ότι θα διαρκέσει το φαγοπότι. Και το φαγοπότι συνεχίζεται για 10ετίες ολόκληρες.....
Η 1η φάση της Εισβολής
Την 20ή Ιουλίου 1974 οι Τούρκοι αρχίζουν τον «σικέ αγώνα της Εισβολής». Παρωδία η επιστράτευση στην Αμμόχωστο, σχεδόν ανύπαρκτα τα μέσα, σαστισμένοι και γελοίοι οι επιτελείς της Στρατιωτικής Διοίκησης, με έναν εκτρωματικό Διοικητή -το Συνταγματάρχη Κ.Ζ.- να περιφέρεται μονολογώντας «ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, δεν χρειάζεται να είμαστε προκλητικοί…»! Εξαίρεση, μέσα στο χάος, το ανήσυχο βλέμμα των Κυπρίων μονίμων και εφέδρων αξιωματικών και οπλιτών, που αντελήφθησαν την προδοσία και άρχισαν να οργανώνουν μεταξύ τους Ομάδες Μάχης.
Θλιβερή εξαίρεση από τους Ελλαδίτες Αξιωματικούς ο Αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Μουζάκης, που ηγήθηκε της μοναδικής δικής μας επίθεσης για την κατάληψη του πολυβολείου στο τουρκικό Λύκειο. Εκεί, έξω από τα Τείχη της Αμμοχώστου, σκοτώθηκε ο Αν/χης Μουζάκης.
Μεσημέρι της 20ής Ιουλίου 1974
Καταλήφθηκε το τουρκικό πολυβολείο, αιφνιδιάστηκαν οι Τούρκοι από την επίθεση και, υποχωρώντας μέσα στα Τείχη, μετέδωσαν τον πανικό σε ολόκληρη την -για χρόνια- τουρκοκρατούμενη παλαιά πόλη της Αμμοχώστου. Οι έφεδροι ζήτησαν ενισχύσεις, εξηγώντας στο Διοικητή Ζαρκάδα ότι «οι πύλες είναι ανοικτές, ο πανικός μεταξύ των Τούρκων διάχυτος και -με λίγους ακόμα μαχητές- η επιχείρηση για κατάληψη της εντός των Τειχών Αμμοχώστου θα είναι νικηφόρα». Εξήγησαν, επίσης, οι έφεδροι στο Διοικητή ότι, «εάν η παλαιά πόλη καταληφθεί και οι Τούρκοι είναι πλέον ανάμεσά μας, ο κίνδυνος για βομβαρδισμό της Αμμοχώστου απομακρύνεται, χωρίς να αποκλείεται και το ενδεχόμενο οι εισβολείς να μη θεωρήσουν πλέον την Αμμόχωστο σαν στόχο προτεραιότητας».
Τα εξήγησαν αυτά οι έφεδροι στο Συν/χη Κ.Ζ., για να πάρουν την πιο προδοτική διαταγή που ακούστηκε ποτέ από Έλληνα Αξιωματικό: «Άμεση υποχώρηση, η κατάληψη της παλαιάς Αμμοχώστου δεν είναι δική σας δουλειά…»!
Τόλμησαν οι έφεδροι να ρωτήσουν «τίνος δουλειά είναι, άραγε, η απελευθέρωση της Αμμοχώστου, εάν όχι των Αμμοχωστιανών υπερασπιστών της…», για να πάρουν την ίδια παγερή απάντηση: «Σας διατάζω να υποχωρήσετε αμέσως». Με αυτήν τη διαταγή, η ευκαιρία για κατάληψη της εντός των Τειχών Αμμοχώστου χάθηκε οριστικά...
Ανήμποροι να ενεργήσουν όπως θα έπρεπε, οι έφεδροι υποχώρησαν στο Δασάκι των Δικαστηρίων και στα γύρω κτίρια, όπου άρχισαν να δέχονται -αμυνόμενοι πλέον- τα πυρά των Τούρκων από τα Τείχη. Σε λίγο άρχισε και η τουρκική αεροπορία να βομβαρδίζει το κέντρο της πόλης, την παραλία της Αμμοχώστου και τις θέσεις μας.
Ο Διοικητής Αμμοχώστου Συν/χης Κ.Ζ. φρόντισε έγκαιρα να ολοκληρώσει το δικό του μέρος της προδοσίας: Πρόδωσε την Αμμόχωστο από τις πρώτες ώρες, της πρώτης ημέρας, της πρώτης φάσης της Εισβολής, εκτελώντας με απόλυτη ακρίβεια τις εντολές που είχε πάρει και που μόνο εκείνος γνώριζε...
Η 2η φάση της Εισβολής
Το γεγονός ότι ο ρόλος του Συν/χη Κ.Ζ. και των ανθρώπων του είχε τελειώσει από την πρώτη μέρα, αποδείχθηκε μόλις ανακοινώθηκε η προσωρινή κατάπαυση πυρός, χάριν των δήθεν «συνομιλιών της Γενεύης». Με το πρόσχημα ότι «όφειλαν να επισκεφθούν το ΓΕΕΦ», ο Διοικητής Κ.Ζ. και το επιτελείο του εξαφανίστηκαν οριστικά, εγκαταλείποντας όλα τα Τμήματα και την Αμμόχωστο χωρίς Στρατιωτική Διοίκηση...
Για την πόλη της Αμμοχώστου, η δεύτερη φάση της Εισβολής άρχισε νωρίς το απόγευμα της 13ης Αυγούστου 1974 με βομβαρδισμό, και με δύο Τμήματα να προσπαθούν να την υπερασπιστούν: Ένα Τμήμα από 32 εφέδρους στο Δασάκι των Δικαστηρίων και ένα δεύτερο Τμήμα στο Νοσοκομείο της πόλης, με επικεφαλής το Λοχαγό Στέλιο Κάτσιο.
Οι έφεδροι στο Δασάκι χωρίς Διοίκηση. Ο αρχαιότερος από τους Αξιωματικούς έπρεπε να αναλάβει τη Διοίκηση. Έτυχε να είναι ο έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πάνος Ιωαννίδης. Οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν μέχρι και το μεσημέρι της Πέμπτης 15ης Αυγούστου 1974. Το απόγευμα της ημέρας εκείνης:
· Ο βομβαρδισμός εντάθηκε,
· Οι Τούρκοι πύκνωσαν τα πυρά από τα Τείχη,
· Κάποιο φορητό ραδιόφωνο μετέδιδε ότι «τα τουρκικά άρματα κατευθύνονται προς την Αμμόχωστο, κινούμενα χωρίς αντίσταση, χωρίς τη συνοδεία πεζικού και με μέγιστη ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Αμμοχώστου».
Οι διαταγές…
Η πόλη έρημη. Μοναδική ένδειξη αντίστασης, οι πυροβολισμοί από τους άνδρες στο Νοσοκομείο και τους εφέδρους στο Δασάκι. Πυροβολισμοί που άρχισαν να αραιώνουν, γιατί τα πυρομαχικά των εφέδρων ήσαν πλέον μετρημένα... Με το βλέμμα περισσότερο παρά με λόγια, αντάλλαξα κάποιες γρήγορες σκέψεις με τον αμέσως επόμενο έφεδρο Ανθυπολοχαγό Γιαννάκη Αρέστη (σήμερα Ταξίαρχος ε.α.). Γνωρίζαμε ότι έπρεπε να δοθούν διαταγές...
Διαταγή πρώτη: «Παραμένουμε στις θέσεις μας αμυνόμενοι. Οικονομία στα πυρομαχικά».
Διαταγή δεύτερη:«Να βγουν παρατηρητές προς τη Λίμνη του Αγίου Λουκά και να αναφέρουν τις κινήσεις των αρμάτων - Να χρησιμοποιηθεί η βενζίνη από τις αποθήκες του Διοικητηρίου για να γίνουν βόμβες Μολότοφ - Εάν τα άρματα κινηθούν μέσα στην πόλη, θα αντιμετωπιστούν».
Διαταγή τρίτη: «Να γίνει προσπάθεια επικοινωνίας με το ΓΕΕΦ και την Κυβέρνηση, για να ζητηθούν ενισχύσεις - Τα άρματα από μόνα τους, χωρίς πεζοπόρα τμήματα, μόνο γραμμή αντιπαράταξης μπορούν να επιδιώξουν, προφανώς κατά μήκος του δρόμου προς το Λιμάνι - Η πόλη της Αμμοχώστου μπορεί να κρατηθεί».
Ήσαν οι πρώτες ουσιαστικές διαταγές, μετά από τις προδοτικές εκείνες του Συν/χη Κ.Ζ. Η πειθαρχία των εφέδρων Αξιωματικών και Οπλιτών προς τον 29χρονο Ανθ/γό Διοικητή ήταν εκπληκτική. Μέσα σε συνθήκες κόλασης, όλοι και από μόνοι τους εξύψωσαν το ηθικό τους και κινήθηκαν όπως διατάχθηκαν.
Αρχίσαμε να νιώθουμε πως «ίσως δεν είχαν χαθεί τα πάντα»... Όμως, η προδοσία της Αμμοχώστου δεν ήταν γραμμένο να ανατραπεί. Αφηγείται, γι’ αυτές τις τελευταίες ώρες, ο τότε Λοχαγός Στέλιος Κάτσιος: «…Γύρω στις 4:30 το απόγευμα ξεκίνησα (από το Νοσοκομείο) σε μια προσπάθεια να επανακτήσω επαφή με το Τάγμα μου…
Στη διαδρομή βρήκα το Τμήμα του έφεδρου Ανθ/γού Πάνου Ιωαννίδη, που υπερασπιζόταν την περιοχή κοντά στην κλινική ΛΟΥΚΙΑ και το τουρκοκυπριακό Λύκειο. Συνάντησα, επίσης, το συνάδελφό μου Γιώργο Χατζηκωνσταντίνου, με τον οποίο αντάλλαξα κάποιες απόψεις, που με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι το Τάγμα μου είχε μετακινηθεί.
Μη έχοντας τρόπο επικοινωνίας, επέστρεψα στο Νοσοκομείο, όπου άρχισε η τελευταία μεγάλη μάχη. Τα αεροπλάνα βομβάρδιζαν συνεχώς και τα πυρά των αρμάτων ήσαν καταιγιστικά. Και ενώ τα πάντα έμοιαζαν με κόλαση, ήρθε με αγγελιαφόρο εντολή από το Τάγμα να συμπτύξω το Τμήμα μου στην περιοχή Δερύνειας, πράγμα που έγινε».
Το Τμήμα του Νοσοκομείου πράγματι ανασυντάχθηκε στη Δερύνεια και κράτησε τη γνωστή, μέχρι και σήμερα, ακραία γραμμή προς την Αμμόχωστο. Καθ’ οδόν προς τη Δερύνεια, ο Λοχαγός Κάτσιος πέρασε από το δικό μας Τμήμα και μας ενημέρωσε για τις κινήσεις του. Του ευχηθήκαμε «καλή τύχη» και τον παρακαλέσαμε να μας αφήσει όσα πυρομαχικά τού περίσσευαν. Δεν του είχε απομείνει τίποτε...
15 Αυγούστου 1974, ώρα 6:20 το απόγευμα:
Οι μόνοι Έλληνες που εμείς γνωρίζαμε ότι είχαν απομείνει στην Αμμόχωστο ήσαν οι 32 έφεδροι στο Δασάκι των Δικαστηρίων. Πολύ αργότερα πληροφορηθήκαμε για μιαν ακόμα Ομάδα Εφέδρων, που είχαν επίσης εγκαταλειφθεί, προδομένοι από τη δική τους ηγεσία, στο Λιμάνι της Αμμοχώστου. Ήσαν οι έφεδροι, που τελικά αναγκάστηκαν να πέσουν στη θάλασσα για να σωθούν κολυμπώντας.
Στο μεταξύ:
· Τα άρματα είχαν φθάσει στη Λίμνη του Αγίου Λουκά και κτυπούσαν διαρκώς.
· Τη βενζίνη που ψάχναμε, για την κατασκευή τών -ίσως σωτήριων- βομβών Μολότοφ, την είχε πάρει μαζί του ο Συν/χης Κ.Ζ.
· Ελπίδα για εξασφάλιση ενισχύσεων, μέσω του ΓΕΕΦ ή της Κυβέρνησης, καμία. Το μεν Γενικό Επιτελείο δεν απαντούσε στις κλήσεις, ο δε Προεδρεύων της Δημοκρατίας και το Υπουργικό Συμβούλιο είχαν εγκαταλείψει τη Λευκωσία.
· Και, το κρισιμότερο, τα πυρομαχικά των εφέδρων στην Αμμόχωστο είχαν εξαντληθεί.
Η «σιγή πυρός» από τη δική μας πλευρά έδωσε το τελικό σύνθημα στους Τούρκους. Η μοναδική επιλογή ήταν: Ή να χαθούμε αμαχητί ή να υποχωρήσουμε. Πεσμένοι όπως ήμασταν στο χώμα, γύρισα και κοίταξα τον Ανθ/γό Αρέστη, θέλοντας να μοιραστώ μαζί του την αγωνία μου.
Γνώριζα, βέβαια, πως «η ευθύνη για την όποια απόφαση ανήκε στον αρχαιότερο που διοικούσε».
Δεν θυμούμαι αν ήμασταν δακρυσμένοι, ούτε και έχει σημασία. Σημασία έχουν μόνο οι τρεις λέξεις που μου είπε ο Γιαννάκης: «Πάνο, τη Σημαία»... Χωρίς να περιμένει απάντηση, σηκώθηκε μέσα στη κόλαση και προχώρησε προς τον ιστό με τη Σημαία του Διοικητηρίου Αμμοχώστου. Σηκώθηκα πίσω του.
Διαταγή τέταρτη: «Υποστολή της Σημαίας». Όσοι μπόρεσαν να ακούσουν -σχεδόν όλοι- βρέθηκαν «σε στάση Προσοχής να χαιρετούν τη Γαλανόλευκη». Η Σημαία της Αμμοχώστου κατέβηκε, διπλώθηκε και παραδόθηκε στον αρχαιότερο Αξιωματικό. Όλοι πλέον γνώριζαν τη Διαταγή που θα ακολουθούσε.
Διαταγή πέμπτη, η τελευταία:«Να μαζευτεί ο οπλισμός - Άμεση υποχώρηση - Εγκαταλείπουμε τις θέσεις μας, η Αμμόχωστος χάνεται....»
Ο επίλογος της 15ης Αυγούστου 1974 γράφτηκε στη Δερύνεια, όπου δεχθήκαμε την ανακούφιση του Λοχαγού Κάτσιου, που μας είδε ζωντανούς, αλλά και στο Φρέναρος, όπου είχαμε κακό συναπάντημα με τον ατιμώρητο προδότη Συν/χη Κ.Ζ., για να ακούσουμε τη σαρκαστική απορία του: «Μπα, κύριε Ανθυπολοχαγέ, σωθήκατε όλοι!». Ειλικρινά, θα ήθελα να μου είχε περισσέψει μια τελευταία σφαίρα...
Η 3η φάση της Εισβολής: Ο αγώνας που συνεχίζεται
Είναι ο άγνωστης διάρκειας μακροχρόνιος αγώνας, που η σφαγμένη Κύπρος οφείλει να διεξάγει. Όμως, το εάν μπορεί ποτέ:
• μέσα από τα ειρωνικά χειροκροτήματα του εχθρού, όταν αφελείς Έλληνες χορεύουν μπροστά του,
• ή μέσα από τις φιλοσοφίες και τα χαμόγελα ρηχών Ελλήνων πολιτικάντηδων, όταν ξένοι βουλευτές και άλλοι βάρβαροι αποκτούν σε τιμές ευκαιρίας τις κλεμμένες περιουσίες των Ελλήνων της Κύπρου,
• ή μέσα από επιχειρηματικές δραστηριότητες με τον κατακτητή που εισέβαλε, έσφαξε, βίασε και ξερίζωσε τα ιερά και τα όσιά μας,
• ή εξορίζοντας την ενίσχυση της άμυνάς μας,
• ή προσκαλώντας με τη συμπεριφορά μας άθλια «Σχέδια Λύσης»,
• ή μεθοδεύοντας -εμείς οι ίδιοι- την οικονομική εξαθλίωση του τόπου,
• ή ακόμα, αναγνωρίζοντας με τη συμπεριφορά μας το έγκλημα της Εισβολής και της Κατοχής, εξουδετερώνοντας την ευρωπαϊκή μας κατάκτηση και εξευτελίζοντας την αξιοπρέπεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν δηλαδή η κύρια επιδίωξη των δήθεν ηγετών του Ελληνισμού είναι «πώς θα γίνουν αρεστοί στον εχθρό, για ν' αποκτήσουν εξουσία»,
όταν δηλαδή το μέλημα και κατάντημα είναι «πόσα θα πάρουμε χωρίς τίποτε να δώσουμε στον Τόπο μας», όταν δηλαδή μερικοί είμαστε έτοιμοι να ζητιανέψουμε από τον εχθρό «την άδειά του για να περπατήσουμε στα δικά μας χώματα, να επιτρέψει την επίσκεψη στα δικά μας σπίτια και να επιτρέψει την υπό κατοχήν εγκατάστασή μας στην έγκλειστη περιοχή της προδομένης Αμμοχώστου,
αδιαφορώντας για την τύχητων άλλων ξεριζωμένων» και όταν έχουμε εντελώς λησμονήσει πως «ού περί χρημάτων, αλλά περί Αρετής, Τιμής και Αξιοπρέπειας τον Αγώνα οφείλομεν ποιούμενοι». Εάν, λοιπόν, με αυτά τα δεδομένα, ο οποιοσδήποτε αγώνας για ελευθερία -όσο μακροχρόνιος και εάν είναι- μπορεί να επιτύχει, θα χρειαστεί να το εξηγήσει ο κάθε σημερινός Έλληνας, όταν ερωτηθεί από τα παιδιά και τα εγγόνια του:
«Γιατί ξεχάσατε τόσο εύκολα τα όσα ζήσατε και γιατί δεν αντιστέκεστε τώρα που μπορείτε; Εάν, μετά από τόσα χρόνια "δήθεν Αγώνα", ΕΔΩ θα καταλήγατε, Ευρωπαίοι Έλληνες της Κύπρου και της Ελλάδας, ΓΙΑΤΙ δεν ολοκληρώσατε την προδοσία τότε, το 1974; Ή, μήπως, όλα αυτά τα χρόνια χρειαζόντουσαν για να μεθοδευτεί το ΑΛΛΟΘΙ για τους Ξένους Βάρβαρους και για τους Ντόπιους Εφιάλτες, ούτως ώστε η ΤΕΛΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ να θεωρείται πλέον ως πράξη εθνικής σοφίας;»
Κάποιου, όμως, τα εγγόνια θα έχουν το δικαίωμα να ρωτήσουν και κάτι ακόμα:
«Γιατί τη φύλαξες τη Σημαία, παππού; Απλώς και μόνο... για να δακρύζεις στις 15 του κάθε Αυγούστου; Και δεν είναι αυτό υποκρισία;». Αυτός ο παππούς επιθυμεί να μπορεί εκείνη την ώρα να απαντήσει με αξιοπρέπεια: Εγώ, αντιστάθηκα μέχρι το τέλος...
Τα πράγματα είναι απλά: Οι υπεύθυνοι της δυστυχίας ενός ολόκληρου Έθνους, δεν μπορούν να προσφέρουν απολύτως τίποτα. 42 ολόκληρα χρόνια εξαγόραζαν τις ψήφους, ξεπουλούσαν την Πατρίδα και λεηλάτησαν τις ζωές μας.
Σήμερα μας ζητάνε και τα ρέστα, αφού προηγουμένως άφησαν πίσω τους καμένη γη, έχουν το θράσος να λένε πως οι ίδιοι θα σβήσουν τη φωτιά που άναψαν. Είναι σαν να περιμένεις από έναν κλέφτη που σου άδειασε το σπίτι, να σου επιστρέψει τα κλοπιμαία. Είναι σαν να πιστεύεις ότι ένας δολοφόνος θα αναστήσει το θύμα του.
Είναι σαν να θέλεις καλλιγραφία από της μαϊμούς τον πισινό.
Τα κόμματα που κατέστρεψαν την Ελλάδα θέτουν εκβιαστικά διλλήματα σε όλους για να αρπάξουν την ψήφοκαι να συνεχίσουν ανενόχλητοι να υπηρετούν τα ξένα συμφέροντα που θέλουν την Ελλάδα προτεκτοράτο και τους Έλληνες εξαθλιωμένους. Έχουμε και τα περίφημα κόμματα της αντιπολίτευσης που επίσης δεν έχουν καταφέρει τίποτα το ουσιαστικό όλα αυτά τα χρόνια. Αντιθέτως είναι χτισμένα με τα ίδια παλαιοκομματικά υλικά της μεταπολίτευσης, πρόθυμοι να συνεργαστούν ανά πάσα στιγμή με διεφθαρμένους που δήθεν τους χωρίζουν πολλά.
Υπάρχουμε και εμείς: Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Οι «κακοί» του παραμυθένιου κόσμου τους, στον οποίο πρωταγωνιστούν σπουδαιογελοίοι πολιτικάντηδες, εκδότες και καναλάρχες.
Αποκλεισμένοι από τα κανάλια και τις εφημερίδες τους. Μόνοι μας και εναντίον όλων. Προσπάθησαν με κάθε τρόπο να μας λυγίσουν.
Όχι μόνο απέτυχαν αλλά σήμερα πλέον σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, όλοι μιλάνε για την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Και όταν ανησυχούν τόσο πολύ για την άνοδό μας, εκείνοι που πρόδωσαν τον λαό μας και την Πατρίδα, αυτό σημαίνει ότι είμαστε σε καλό δρόμο.
Δεν μας ενώνει τίποτα με τις γαλαζοπράσινες «πολυκατοικίες» τους, είμαστε εκείνοι που θα τις γκρεμίσουμε για να ανοίξουμε τον δρόμο προς την ελευθερία.
Το ξέρουν όλοι καλά. Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ θα είναι στην βουλή γιατί οι Έλληνες θέλουν την Πατρίδα τους πίσω. Θα είναι η πρώτη φορά που άνθρωποι καθημερινοί, όπως εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, θα σε εκπροσωπήσουν γνωρίζοντας τα προβλήματά σου, γιατί είναι εργαζόμενοικαι όχι ανεπάγγελτοι γόνοι πολιτικών.
Όσοι περισσότεροι , τόσο πιο γρήγορα θα απαλλαγούμε από τις βδέλλες που πίνουν το αίμα μας. Κάνε τον εφιάλτη τους πραγματικότητα και εμείς θα σε τιμήσουμε με τις πράξεις μας. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ για να ξεβρωμίσει ο τόπος.
Τις τελευταίες ημέρες οι εφημερίδες και τα έντυπα βρίθουν ανέμελων φωτογραφιών κάποιων γνωστών αλητών που χαριεντίζονταν με φίλους και φίλες τους σε κάποιες ελληνικές παραλίες, πίνοντας τα «μοχίτο» τους, εις υγείαν των κορόιδων.
Αυτόματα έρχονται στην μνήμη μερικές από τις πρόσφατες «νομοθετικές πρωτοβουλίες» της «δημοκρατίας», ώστε να μπορούν τόσο αυτοί όσο και άλλοι, αλήτες, να συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια, δοξάζοντας την ίδια αυτή «δημοκρατία» που τους επιτρέπει αντί να σαπίζουν σε ανήλιαγα κελιά, να κάνουν τα μπανάκια τους.
Νόμος 4022/2011:
« Αμνηστεύονται τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου από κάθε ποινική ευθύνη για οικονομικές ενισχύσεις σε τράπεζες που πτώχευσαν.»
Με τη λογική ότι κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς πρέπει να μεριμνά για τη διαιώνισή του στην εξουσία, ο νόμος αυτός είναι απόλυτα αναμενόμενος. Ο βασικός άξονας τηςμεταπολιτευτικής κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας, δηλαδή το δίδυμο «πολιτικός- τραπεζίτης» πρέπει να μένει στο απυρόβλητο, ώστε η διαφθορά να διαιωνίζει την ύπαρξή της. Ο πολιτικός πρέπει πρώτα να φροντίσει το σπίτι του, για να μην τον πλακώσει.
Νόμος 4141/2013:
«Δεν συνιστά απιστία η σύναψη δανείων με νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ή νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου του ευρύτερου δημόσιου τομέα» .
Με αυτή τη φράση απηλλάγησαν των ποινικών ευθυνών τους όλες οι «παρθένες»- τραπεζίτες που πέρασαν από την Εξεταστική και δεν μπορούσαν να απαντήσουν ούτε σε μία από τις ερωτήσεις που τους υπέβαλε ο Συναγωνιστής Κασιδιάρης, για τα οικονομικά εγκλήματα που διέπραξαν. Ο πολιτικός της μεταπολιτευτικής ολιγαρχίας, μετά το σπίτι του, σώζει τον πιστό σκύλο του! Άλλωστε είναι γνωστό ότι οι τραπεζίτες ήταν ανέκαθεν από τους μεγαλύτερους «δημοκράτες».
Νόμος 4254/2014:
«Απαλλάσσονται τα μέλη του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας από ποινικές ευθύνες ακόμα και αν πωλούν μετοχές τραπεζών σε τιμές χαμηλότερες της τιμής κτήσης τους».
Ο καλός «δημοκράτης» πολιτικός, προσπαθεί να γλιτώσει από τις ταλαιπωρίες των δικαστηρίων όχι μόνο τον εαυτό του και τον σκύλο του αλλά και όσους κατάλαβαν πόσο απατεώνας είναι και κοίταξαν να επωφεληθούν ενόσω κυβερνούσε.
Οι παραπάνω διατάξεις είναι , όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει, από διάφορες κοινοβουλευτικές περιόδους ώστε να αποδεικνύεται ότι η σήψη και η διαφθορά στη μεταπολιτευτική κοινοβουλευτική ολιγαρχία είναι διαχρονική και ανεξάρτητη από το ποιος διαθέτει ευκαιριακά την εξουσία.
Το συμπέρασμα είναι
εξίσου προφανές:
Αν οι Εθνικιστές δεν αναλάβουν σύντομα την εξουσία, οι εμετικοί κοιλαράδες της «δημοκρατίας» θα συνεχίσουν να χαριεντίζονται ανέμελοι στις ελληνικές πλαζ, απολαμβάνοντας τα μπανάκια τους, την ίδια ώρα που ο λαός πεινάει και η παλλαϊκή απαίτηση "Οι κλέφτες στην φυλακή" είναι πιο ισχυρή από ποτέ!
Μετά την προσωρινή ύφεση του Κυπριακού με την έναρξη διαπραγματεύσεων στο Λονδίνο και την εκνέου ενεργότερη ένταξη της Ελλάδας στον συμμαχικό στρατιωτικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ το 1958 με την έναρξη συζητήσεων για εγκατάσταση πυραύλων μέσου βεληνεκούς, η κομμουνιστική ηγεσία της ΕΣΣΔ αποφάσισε να ασκήσει διπλωματική και ψυχολογική πίεση εις βάρος της Ελλάδος.
Η πίεση αυτή εκδηλώθηκε με την επιδεικτικά φανερή στρατιωτική ενίσχυση της Βουλγαρίας που έτσι απέκτησε συντριπτική υπεροχή πυρός σε σχέση με την Ελλάδα, με τον "πόλεμο των γραμματοσήμων"
*
αλλά και με απειλητικές δηλώσεις του γενικού γραμματέα του Ρωσικού
κομμουνιστικού κόμματος Νικίτα Χρουστσόφ, που "σύμβούλευε" την Ελλάδα να αποφύγει την εγκατάσταση ΝΑΤΟικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς στο έδαφος της.
Ταυτόχρονα η ΕΣΣΔ χρηματοδοτούσε μυστικά την ΕΔΑ στην Ελλάδα, που είχε αποδυθεί σε έναν επιτυχημένο πολιτικό αγώνα ήδη από το 1957 με συνθήματα και εκδηλώσεις υπέρ της ειρήνης και κατά της χρήσης πυρηνικών όπλων, πολιτική που εμμέσως στρεφόταν και κατά της οριστικής ένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ.
Η "αντιπολεμική" δραστηριότητα της ΕΔΑ είχε απήχηση στο εκλογικό σώμα και σε συνδυασμό με το εκλογικό σύστημα και άλλους παράγοντες την οδήγησαν στην αξιωματική αντιπολίτευση στις εκλογές του 1958.
Το καλοκαίρι του 1961 ξέσπασε η κρίση του Βερολίνου με τους Σοβιετικούς να ξεκινούν την ανέγερση του τείχους που διχοτόμησε την πόλη απομονώνοντάς το Δυτικό κομμάτι της ακόμη περισσότερο.
Η αντιπαράθεση των δύο συμμαχιών είχε κλιμακωθεί επικίνδυνα..
Μέσα σε αυτό το κλίμα τον Αύγουστο του 1961, ο Νικίτα Χρουστσόφ απείλησε ανοικτά την Ελλάδα (και δευτερευόντως την Τουρκία) με στρατιωτική επέμβαση σε περίπτωση που θα επέμενε στην ένταξη της στο ΝΑΤΟ.
Οι δηλώσεις αυτές έγιναν από τον Χρουστσόφ στον Έλληνα πρεσβευτή στην ΕΣΣΔ και δόθηκαν στην δημοσιότητα στις 11 Αυγούστου επ΄ ευκαιρία της συνάντησης του με Ρουμάνους αξιωματούχους.
Το περιεχόμενο τους ήταν το ακόλουθο:
"Κύριε πρεσβευτά δεν επιθυμώ να σας απογοητεύσω. Επί του προκειμένου όμως σφάλετε. Φυσικώ τω λόγω ως πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου δεν θα διατάξω ποτέ όπως βομβαρδιστεί η Ακρόπολις. Δεν θα διστάσω όμως να διατάξω τας αρμοδίους στρατιωτικάς αρχάς να συντρίψουν τας στρατιωτικάς βάσεις του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα. Και βεβαίως οι Σοβιετικοί στρατιωτικοί δεν θα φεισθούν τους ελαιώνας σας, ούτε την Ακρόπολιν, διότι αι βόμβαι ουδεμίαν κάνουν διάκρισιν".
Οι δηλώσεις αυτές έκαναν τον γύρο του κόσμου και προκάλεσαν έκπληξη και αρνητικά σχόλια στην ευρύτερη κοινή γνώμη του Δυτικού κόσμου αλλά και από πλευρές που αντιμετώπιζαν θετικά την ΕΣΣΔ.
Ο αρνητικός αυτός αντίκτυπος στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, σε μια εποχή εντατικής προπαγανδιστικής προσπάθειας σε επίπεδο εντυπώσεων από τις δύο υπερδυνάμεις, θορύβησε την Σοβιετική πλευρά που προσπάθησε να απαλύνει το ιταμό τους περιεχόμενο ανασκευάζοντας τις δηλώσεις και δίνοντας τους ένα μετριοπαθέστερο περιεχόμενο.
Οι απειλές της ΕΣΣΔ έτυχαν μεγάλης δημοσιότητας από τις εφημερίδες της εποχής και θορύβησαν την Ελληνική κοινή γνώμη. Ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής δήλωσε πως "Ο κ. Κρούστσεφ δύναται και ηπείλησε να καταστρέψει την Ακρόπολιν, δεν δύναται όμως να καταστρέψει τα ιδεώδη που συμβολίζει ο ιερός αυτός βράχος" ενώ ακόμη και η Ένωση Κέντρου καταδίκασε τις ιταμές αυτές απειλές ("το έθνος δοκιμάζει ευλόγως βαθυτάτην έκπληξιν από την αδικαιολόγητον επίθεσιν των ηγετών της Σοβιετικής Ένωσης....όταν όμως συμβή η ιστορική ώρα να επιβάλλη επιλογήν, ο Ελληνισμός κατά την μακραίωνη Ιστορία του έχει αποδείξει ότι θυσιάζει την ειρήνη χάριν της ελευθερίας, αλλά ουδέποτε την ελευθερίαν χάριν της ειρήνης.
Και ούτη είναι η λάμψις του εις την Ιστορίαν" δήλωσε ο Παπανδρέου) σε μια εποχή γενικότερης πολιτικής οξύτητας και αντιπαράθεσης με την ΕΡΕ σε όλα τα επίπεδα.
Στον "ανένδοτο αγώνα" που ακολούθησε το θέμα της παγκόσμιας πολεμικής ύφεσης δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου από την "Ένωση Κέντρου".
Ι. Β. Δ.
Πηγές
Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Στα σύνορα των 2 κόσμων (η Ελλάδα και ο Ψυχρός πόλεμος 1952-1967), εκδόσεις Παττάκη
Στη χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, υπάρχουν κάποιοι επιτήδειοι παραμυθάδες, που εξαπατούν τον κοσμάκη, ότι «όπου να’ ναι η Τουρκία διαλύεται»,με σκοπό να τον χειραγωγήσουν προς τον εφησυχασμό για τα εθνικά μας θέματα.
Μια τελευταία παραλλαγή του μύθου, τις τελευταίες μέρες και με αφορμή την αναθέρμανση των σχέσεων Τουρκίας-Ρωσσίας,είναι ότι η Τουρκία θα… εκδιωχθεί από το ΝΑΤΟ.
Μια απάντηση σε όλους αυτούς τους αγύρτες δόθηκε από τον εκπρόσωπο τύπου του ΝΑΤΟ:
«Δεν υπάρχει ερώτημα για τη θέση της Τουρκίας στο NATΟ. Η Τουρκία είναι πολύτιμη σύμμαχος με σημαντική συνεισφορά στις κοινές προσπάθειες των χωρών-μελών. Το NATO βασίζεται στη συνεχιζόμενη συνεισφορά της Τουρκίας και η Τουρκία μπορεί να βασίζεται στην αλληλεγγύη και τη στήριξη του NATO».
Ποια είναι η πραγματικότης που μας κρύβουν;
Ότι κάθε μέρα που περνάει η Τουρκία ισχυροποιείται ακόμα περισσότερο και καταφέρνει να τα έχει καλά με όλους εκείνους που υποτίθεται πως θα την… διαλύσουν!
Και πως η τουρκική απειλή προς την ρημαγμένη Ελλάδα, είναι πιο έντονη παρά ποτέ!
Σε ένα μέρος μαγικό με τόση ηρεμία και τόση ομορφιά ξεσπάει ξαφνικά πόλεμος!Καταστροφή, ερημιά, φρίκη.Ο πόνος αβάσταχτος.Η θλίψη και το δάκρυ των ανθρώπων ξεχειλίζουν. Η πίκρα ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Οι ψυχές τους λαβωμένες επιζητούν ανάπαυση. Ζητούν λύτρωση. Ποθούν τη λευτεριά.
Η τουρκία εισβάλλει στην ελληνική για 3500 χρόνια Κύπρο, κάνει εθνικό ξεκαθάρισμα και κατέχει παράνομα και με τη βία το βόρειο τμήμα του νησιού.
Προσχεδιασμένες εκτελέσεις, εθνικό ξεκαθάρισμα και συνεχιζόμενος δημογραφικός και πολιτισμικός βιασμός της Κύπρου…22 χρόνια μετά… 11 και 14 Αυγούστου 1996:δύο ημερομηνίες βαθιά χαραγμένες στην μνήμη μας.
Στη νεκρή ζώνη ανάμεσα στα Κατεχόμενα και την ελεύθερη Κύπρο συμβαίνουν τα πιο δραματικά γεγονότα από την τουρκική εισβολή του 1974. Στιγμές που θα συγκλονίσουν για πάντα τους Έλληνες…
Τα οδοφράγματα στην πράσινη γραμμή είναι ακόμα κλειστά και οι Έλληνες δεν μπορούν να πάνε στα χωριά και στα σπίτια τους στα κατεχόμενα. Η κυπριακή ομοσπονδία μοτοσικλετιστών αποφασίζει να οργανώσει για άλλη μια χρονιά μία πορεία διαμαρτυρίας για την τουρκική κατοχή. Μόνο που αυτή τη χρονιά η πορεία προσλαμβάνει διεθνή χαρακτήρα. Ξεκινά στις 2 Αυγούστου από το Βερολίνο με σκοπό να καταλήξει, μία εβδομάδα αργότερα, στην μοιρασμένη σκλάβα Κύπρο.
Στόχος τους ήταν να ακουστεί το Κυπριακό πρόβλημα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, να μάθει όλος ο κόσμος ότι δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα στην ίδια τους τη χώρα. Να ενωθεί επιτέλους η Κύπρος.Να σταματήσει να υποφέρει.
Το σχέδιο των μοτοσικλετιστών να μπουν στα κατεχόμενα και να φτάσουν στην Δερύνεια, ήταν παράτολμο, αλλά η τότε κυπριακή κυβέρνηση του Γλαύκου Κληρίδη αρχικά δεν φαινόταν να ανησυχεί. Ο αριθμός των μοτοσικλετιστών όλο και αυξάνεται. Στο Βερολίνο ξεκινούν 300 και μέχρι να φτάσουν στην Κύπρο αγγίζουν τους 12.000.
Η κυβέρνηση του ψευδοκράτους, μαθαίνοντας τα σχέδια των διαδηλωτών, ξεκαθαρίζει τη θέση της:Ξεκαθάρισαν στον ΟΗΕ ότι αν παραβιαστούν οι γραμμές τους υπάρχει εντολή να πυροβολήσουν. Με επίσημες δηλώσεις, οι τούρκοι παραδέχτηκαν ότι κουβάλησαν στην Κύπρο μέλη παραστρατιωτικής τρομοκρατικής οργάνωσης, τους «Γκρίζους Λύκους», για να αντιμετωπίσουν με όσα μέσα διέθεταν την πορεία. Ο ίδιος ο Ραούφ Ντενκτάςτους υποδέχτηκε και τους δεξιώθηκε συγχαίροντάς τους για την εγκληματική τους παρουσία.
Οι μοτοσικλετιστές είναι αποφασισμένοι να περάσουν στο τελευταίο σκέλος της πορείας τους, την είσοδο στα κατεχόμενα. Το πρωί της 11ης Αυγούστου ο πρόεδρος Κληρίδης ανακοινώνει την ακύρωση της πορείας με διάγγελμα από την τηλεόραση.
Η κατάσταση, τότε, ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Οι μοτοσικλετιστές, αρνούμενοι να δεχθούν την απόφαση, άρχισαν να κινούνται ανοργάνωτα προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Διαδηλωτές άρχισαν να περνούν στην ελεγχόμενη από τις δυνάμεις του ΟΗΕ νεκρή ζώνη.
Οι συγκεντρωμένοι τούρκοι άναψαν φωτιά για να τους απομακρύνουν. Στη Δερύνεια οι συγκρούσεις δεν άργησαν να μετατραπούν σε γενικευμένη σύρραξη. Μοτοσικλετιστές και άλλοι διαδηλωτές βρέθηκαν αντιμέτωποι με το συγκεντρωμένο πλήθος φανατικών τούρκων, μελών των «Γκρίζων Λύκων» και τον κατοχικό στρατό. Όσο περνούσε η ώρα τα επεισόδια κλιμακώνονταν. Τα μέλη των «Γκρίζων Λύκων» χτυπούσαν τους διαδηλωτές με στειλιάρια και πέτρες, τη στιγμή που οι ειρηνευτικές δυνάμεις κοιτούσαν το σκηνικό τρόμου ανίκανες να αντιδράσουν.
Ήταν τότε που ο Τάσος Ισαάκ, ένα παλικάρι που φώναζε «Ελευθερία», ένα παλικάρι που έτρεξε να σώσει έναν άλλον Έλληνα συναγωνιστή του, ο οποίος δεχόταν τα ανελέητα χτυπήματα των τούρκων, βρέθηκε στο κέντρο των γεγονότων και εγκλωβίστηκε.
Γύρω του μαζεύτηκε ασκέρι μανιασμένων «Γκρίζων Λύκων», και τον ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου. Η τουρκία έδειξε για άλλη μια φορά το πραγματικό της πρόσωπο. Πόσο απάνθρωποι ήταν αυτοί που μπόρεσαν να χτυπήσουν έναν άνθρωπο μέχρι να πεθάνει; Πόσο μίσος χρειάζεται ώστε δεκαπέντε και πλέον άνθρωποι να χτυπούν έναν και μοναδικό;
Εκείνο το μαύρο απόγευμα στις 11 του Αυγούστου, ο Τάσος Ισαάκ ξαπλωμένος και ματωμένος δίπλα στο συρματόπλεγμα έγινε σύμβολο ενός λαού που του αρνούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, έγινε πρότυπο αντρειοσύνης και αγώνα. Δύο μήνες μετά την φρικτή δολοφονία του, γεννήθηκε η κόρη του…
Μόλις τρεις μέρες πέρασαν από τότε που ο Τάσος Ισαάκ έπεφτε νεκρός στα χώματα της κατεχόμενης μεγαλονήσου, όταν η δεύτερη πράξη του δράματος έμελλε να παιχτεί.
Με το χώμα νωπό, ακόμα, πάνω στο μνήμα του, οι φίλοι του πήραν στεφάνια και λουλούδια μυρωμένα και κατευθύνθηκαν στον τόπο του μαρτυρίου του για να αποδώσουν φόρο τιμής στο χαμένο τους σύντροφο.
Η κατάσταση δεν άργησε να βγει και τη μέρα εκείνη εκτός ελέγχου, όταν από το πουθενά την εμφάνισή τους στο σημείο έκαναν για άλλη μια φορά οι «Γκρίζοι Λύκοι». Λίγα λεπτά αργότερα η περιοχή μετατράπηκε σε πεδίο μάχης.
Ο πετροπόλεμος ήταν μόνο η αρχή. Ξαφνικά, ένας από τους συγκεντρωμένους διαδηλωτές πετάχτηκε μπροστά. Ήταν ο 26χρονος Σολωμός Σολωμού, ο άνθρωπος που έφερε το όνομα του εθνικού μας ποιητή, του ποιητή που έγραψε τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», όπως είναι σήμερα τα ξεριζωμένα αδέλφια της Κύπρου.
Ο ξάδερφος του νεκρού Τάσου, ο οποίος είχε ορκιστεί εκδίκηση, μην αντέχοντας να βλέπει άλλο τη σημαία του φονιά της πατρίδας του, τρέχει στην γη που ανήκει εδώ και 3500 χιλιάδες χρόνια στον λαό του, ανεβαίνει στον ιστό και εξευτελίζει μόνος του έναν στρατό κατοχής.
Οι Κυανόκρανοι των Ηνωμένων Εθνών ήταν πολύ αδύναμοι για να τον συγκρατήσουν. Με γρήγορο και σταθερό βήμα κατευθύνθηκε προς τον ιστό που ανέμιζε η τουρκική σημαία και άρχισε να σκαρφαλώνει πάνω του. Οι τούρκοι κατακτητές δεν αντέχουν αυτή την ξευτίλα και πυροβολούν όχι για να αποτρέψουν αλλά για να ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ!
Λίγα δευτερόλεπτα μετά ο Σολωμός Σολωμού πέφτει νεκρός, χτυπημένος από πέντε σφαίρες στο πρόσωπο, τον λαιμό και την κοιλιά. Άλλος ένας Έλληνας νεκρός στο πάνθεον των ηρώων του Έθνους που έδωσαν την ζωή τους για την Πατρίδα. Άλλος ένας ήρωας νεκρός από τις σφαίρες αυτών που προσπαθούν να τουρκέψουν τον τόπο.
Επικράτησε πανικός.Οι τούρκοι πυροβολούσαν αδιακρίτως ανάμεσα στο πλήθος θέλοντας να αποδείξουν ότι η κατοχή τρέφεται με αίμα, με όλο και περισσότερο αίμα.Έντεκα τραυματίες, ανάμεσά τους και μία γυναίκα που δεν βρισκόταν καν στη νεκρή ζώνη, ήταν ο θλιβερός απολογισμός, άλλη μια αδιάψευστη μαρτυρία για το όργιο της αυθαιρεσίας και της βίας.
40 ολόκληρα χρόνια αφότου εισέβαλε στην Κύπρο,η τουρκία ανενόχλητη συντηρεί με αίμα την κατοχή και καταλαμβάνεται από πανικό ακόμη και όταν αντιμετωπίζει ειρηνικούς, άοπλους διαδηλωτές.
Από τις ριπές των τούρκων τραυματίζονται και κυανόκρανοι. Χρειάστηκε να περάσουν 15-20 λεπτά, προτού οι άνδρες της ειρηνευτικής δύναμης καταφέρουν να προσεγγίσουν το άψυχο κορμί του Σολωμού που κείτονταν στο χώμα.
Ο Σολωμού είναι ένας νεομάρτυρας της ελευθερίας. Η εικόνα του να σκαρφαλώνει στο ιστό με το τσιγάρο στο στόμα εξακολουθεί να συγκλονίζει και να προκαλεί ρίγη συγκίνησης. Σύμβολο θυσίας και αυταπάρνησης. Πηγή έμπνευσης και ελπίδας.
Κάποιοι τον είπαν ήρωα, κάποιοι άλλοι τον είπαν τρελό. Αυτοί όμως οι λίγοι που γράφουν πάντα ιστορία αυτά έχουν μέσα τους: ηρωισμό και τρέλα.
Δύο παλικάρια, δύο ήρωες, που έκαναν το ταξίδι της ελευθερίας…
Πήγαν να συναντήσουν τον Αυξεντίου, τον Παλληκαρίδη, τον Μάτση, όλους αυτούς τους ήρωες που έδωσαν την ζωή τους για τον ίδιο σκοπό. ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΠΡΟ.
Χωρίς πράσινες γραμμές και φονιάδες. Ο σκοπός που ήρθαν στη ζωή όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν για να δείξουν σε όλους εμάς ότι οι ήρωες δεν τελειώνουν ποτέ. Κάνουν πράξη την ρήση του Παλαμά: "Η Μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα"…
Σήμερα ποιος τα θυμάται όλα αυτά;
Έχουν ξεχαστεί, στο πλαίσιο μιας καλοστημένης και πλήρως ελεγχόμενης από την ξένη προπαγάνδα «επαναπροσέγγισης» προς μια δίκαιη λύση του Κυπριακού.
Στην προσπάθεια αυτή με περίσσιο θράσος προβάλλεται ο… κοινός πολιτισμός Ελλήνων και τούρκων, ο οποίος διαφέρει όσο ο ήλιος από το φεγγάρι.Κοινότητα ενός διζωνικού μορφώματος έρμαιο στην υπηρεσία των τουρκικών και παγκοσμιοποιητικών συμφερόντων.
Το ψευδοκράτος, δεν αποτελεί ένα κράτος παράνομο, αλλά έναν «αξιόλογο» τουριστικό προορισμό. Την ίδια ώρα, Έλληνες και Κύπριοι πολιτικάντηδες ξεπουλούν το Κυπριακό.
Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας φρόντισε να βάλει την Κύπρο στο μνημόνιοκαι να διώξει τους Ρώσους σύμφωνα με τις επιταγές των Αμερικανών οι οποίοι έσυραν τον Αναστασιάδη σε ένα κοινό ανακοινωθέν με τον Έρογλου που οδηγεί σε ένα κακέκτυπο του σχεδίου Ανάν, το οποίο δεν είναι μια απλή διακοινοτική διαφορά αλλά μάλλον ζήτημα αποικιοκρατίας, ενώ ο στόχος θα έπρεπε να είναι η απελευθέρωση από την τουρκική εισβολή και κατοχή. Το μεγάλο μυστικό βέβαια κρύβεται στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της περιοχής.
Διαγράφονται τα εγκλήματα πολέμου της τουρκίας, το βόρειο τμήμα νομιμοποιείται ως τουρκικό και η διχοτόμηση οριστικοποιείται σε ένα υποτίθεται ομοσπονδιακό κράτος, όπου οι πολίτες θα είναι μέλη και των δύο «συνιστωσών πολιτειών».
Πάγια θέση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι να επιστρέψει στην Κύπρο το 37% του εδάφους που παράνομα κατέχεται από τους τούρκους.
Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ θα συνεχίσει τον αγώνα της για μία Κύπρο, αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδος, όπως την οραματιζόταν ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής, και για την οποία χύθηκαν ποτάμια αίματος των αδελφών μας Κυπρίων. Για να κυματίσει ξανά, περήφανη η γαλανόλευκη σε ολόκληρο το πολύπαθο νησί.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ τα εγκλήματα των τούρκων, την κατοχή και τις τεράστιες συνέπειές της.
Η Κύπρος είναι ΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ!
ΚΟΡΙΝΑ ΠΕΝΕΣΗ
Αφιέρωμα στον Τάσο Ισαάκ
Η στιγμή της δολοφονίας του Σολωμού Σολωμού (όπως παρουσιάστηκε από τους διαπλεκόμενους της περιόδου)
Πως αν είναι, τέλος πάντων, να τους δώσουμε πίσω τους “8”, τότε ας μας δώσουν κι οι τούρκοι τους δυο φονιάδες του Σολωμού Σολωμού, το 1996, που κατέγραψαν οι κάμερες!
Ας μας δώσουν και τους φονιάδες του Τάσου Ισαάκ, που τον σκότωσαν στην “πράσινη γραμμή”!
Αν είναι να τους δώσουμε τους “8” στους τούρκους,λοιπόν, να μας δώσουνε κι αυτοί τους δολοφόνους των Ηρώων μας, του Ισαάκ και του Σολωμού, για να τους δικάσουμε!
