Η Ν.Δ (Νυχτωμένη Διαχρονικά) έχει από μόνο
του αποκλείσει την δυνατότητα να οδηγήσει την χώρα γιατί είναι άσχετο με τον ψυχι
σμό της ελληνικής κοινωνίας ασκώντας πολιτική που είναι ασύμπτωτη με τα κοινωνικά προβλήματα, τις συλλογικές πραγματικές ανάγκες.
Δεν προβληματίστηκε ποτέ σαν κόμμα γιατί άραγε οι πολιτικοί του αντίπαλοι που έκαναν δώρα στον εαυτό τούς, επέβαλαν στους Έλληνες την δικτατορία των πρασινοφρουρών, την ιδεολογική απολυταρχία, οδήγησαν την χώρα στα νύχια του ΔΝΤ, με το άλλοθι του “μαζί τα φάγαμε” θεσμοθέτησαν την φτώχεια το κατατροπώνουν συνεχώς.
Η ΝΔ δεν είχε ούτε θα αποκτήσει πολιτικό αντίλογο, κριτική αντιπρόταση, διαφορετική άποψη, άλλη εκδοχή γιατί έχει στερήσει από τον εαυτό της την δυνατότητα να οδηγήσει την χώρα.
Υπάκουη στις εντολές του αμερικανοσιωνισμού και στα κελεύσματα των διεθνών τοκογλύφων παίζει ρόλο διακοσμητικό του πολιτικού σκηνικού, άκρως παθητικό.
Όσα χρόνια κυβερνά δεν έχει κατορθώσει να ψελλίσει ούτε απόπειρα κριτικού λόγου και έγκυρης αντίστασης στην θηριωδία της ιδεολογικής τρομοκρατία της αριστεράντζας.
Η ΝΔ και οι κομματάνθρωποί της σαν ακρωτηριασμένοι Κερένσκι σιωπούν επιτρέποντας την μονοπώληση της λαϊκής θέλησης και των ιδεών από τα κατακάθια της αριστεράς εγκαταλείποντας ακίνητους τους Έλληνες στον μαρασμό και την νάρκη.
Σήμερα, κυριαρχούμενη από βαθιά συμπλέγματα μειονεξίας περιφέρεται στην πολιτική σκηνή σαν ηττοπαθής Λευκορώσος χωρίς πολιτικό αντίλογο, κριτική αντιπρόταση, διαφορετική εκδοχή, άλλη οπτική.
Το κόμμα της ΝΔ είναι πολιτικά και κοινωνικά ανύπαρκτο, γιατί έχει κυριολεκτικά απορροφηθεί από την κυρίαρχη μόδα του αριστερισμού. Πανικοβάλλεται, κυριολεκτικά τρέμει και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να χαρακτηριστεί "ελληνοκεντρική", "εθνικιστική", "αντιδραστική" “δεξιά”.
Τα στελέχη της τρέχουν να υιοθετήσουν τη γλώσσα, τα κριτήρια, τις αξιολογήσεις της νεοταξίτικης αριστεράς. Όλο αυτό το συνονθύλευμα που ακούει στο όνομα ΝΔ δεν έχει τίποτα δικό της να αντιτάξει στον ιδεολογικό μονόδρομο της κατεστημένης "προοδευτικής" ασυδοσίας γιατί δεν πιστεύει σε τίποτα, το πνευματικό του κενό είναι ολοφάνερο.
Το κόμμα της ΝΔ δεν τολμάει να διαφοροποιηθεί πολιτικά γιατί είναι βαθιά βυθισμένο στην παραπολιτική μειονεξία που του κληροδότησε ο Μολιερικός αρχοντοχωριάτης της ελληνικής πολιτικής ζωής ο αμαθής, αλλά μεγαλοφυής παλαιοκομματικός ανήρ Καραμανλής Α’, ο οποίος την έβρισκε να περιβάλλεται, με οπερετικό τρόπο, από εκλεκτούς διανοούμενους πολιτικούς σαν τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Ο ίδιος δεν έμαθε τίποτα.
Ο Καραμανλής Α’ με την επιστροφή του, καβάλα στα τουρκικά άρματα μάχης, στην Ελλάδα το 74 δημιούργησε το κόμμα της ΝΔ.
Κόμμα χωρίς ιδεολογική ταυτότητα, χωρίς κοινωνική πρόταση, το οποίο δεν είναι παρά ένα μεταλλαγμένο πολιτικό μόρφωμα, μία σχεδία πάνω στην οποία ξαπλώνουν οι άνθρωποι της και αφήνονται να τους πηγαίνουν τα κύματα των προοδευτικών ιδεών της διεθνιστικής θολο-κουλτούρας του αναχρονιστικού μαρξισμού της δεκαετίας του 20.
Αφού απογύμνωσε την Ελλάδα από κάθε περιεχόμενο πολιτιστικής ιδιαιτερότητας, γόνιμης ετερότητας, ιστορικών εθισμών και συλλογικών αναγκών: «ανοίκομεν στην Δύση», περιορίζεται στην διαχείριση της εξουσίας χωρίς την μεγάλη σύνθεση που θα φέρει την Ελλάδα σε μία δημιουργική επαφή με την κληροδοτημένη πείρα της παράδοσης .
Την παράδοση που δεν είναι αντίθετη με τον νεωτερισμό , αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να γίνονται οι νεωτερισμοί, ώστε να έχουν σημασία και διάρκεια. Όχι αυτό που είναι «πίσω μας», αλλά αυτό που είναι μόνιμο, αυτό που είναι «μέσα μας».
Η Νέα Δημοκρατία έχει φθάσει στο σημείο κάθε φορά που ψελλίζει πολιτικές θέσεις να αισθάνεται την ανάγκη να απολογείται για να μη δυσαρεστήσει το εμποτισμένο απο τις εκχυδαϊσμένες αριστερες αρλουμπολογίες καρατικοδίαιτο ακροατήριο της και το απόκομμα ΠΑΣΟΚ.
Τρομάζει με την ιδέα ότι μπορεί τα Botox των ειδήσεων των 8, οι ομοτράπεζοι του Χριστοφοράκου,ή οι οριστερόστοφες προοδευτικάντζες του Φίλιον και του Μπαλταζάρ την κατηγορήσουν για δεξιά στροφή.
Το μέγα κέρδος από την οικονομική λαίλαπα του ΔΝΤ και το τσουνάμι της Νέας Τάξης είναι ότι καταρρέει οριστικά και τελεσίδικα η κενή καυσιολογία, οι ρητορικές σαπουνόφουσκες της μεταπρατικής προοδευτικότητας. Ξεγυμνώνεται εξευτελιστικά, γελοιοποιείται και ακυρώνεται ανεπίστρεπτα όλος ο κούφιος λόγος της ΝΔ.
Η σχεδία της βουλιάζει..την στιγμή που το παρελθόν μας δίνει το δικαίωμα να είμαστε «περήφανοι» να απαιτούμε και να διεκδικούμε.
Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που πολέμησε τον φασισμό, τον ναζισμό, τον κομουνισμό και την αγγλική αποικιοκρατία.
Θα έπρεπε να θυμίζουμε στους Ευρωπαίους εταίρους μας, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμοι να συκοφαντήσουν την Ελλάδα, ότι αυτή η χώρα δεν έδωσε ούτε ένα στρατιώτη στα Waffen-SS σε αντίθεση με τις μεραρχίες των Γάλλων, των Βέλγων, των Δανών, των Ολλανδών, των Φιλανδών, των Λετονών του κυρίου Μούιζνιεκς, των Ουκρανών φίλων του Ομπάμα και πάει λέγοντας. Και όμως η Ελλάδα σιωπά.
Δέχεται αδιαμαρτύρητα την επιβολή από το State Department και τον Soros την αλλοίωσης της ιστορίας της, τις ιταμότητες και προσβολές των διεθνών λακέδων της Νέας Τάξης.
Ανέχεται τις αχαρακτήριστες και υβριστικές επεμβάσεις στην εσωτερική μας πολιτική του να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή. Ανέχεται τα υβρίστικα σχόλια των Αγγλικών εφημερίδων και συγχρόνως τα ΜΜΕ(ξαπάτησης) μας δείχνουν τους βασιλικούς τους γάμους, την ζωή της Diana.. την κηδεία της Θάτσερ…
Ανέχεται τις γερμανικές εφημερίδες να βυσσοδομούν ασύστολα κατα της πατρίδας και κανένας πολιτικός σαλντιμπάγκος η τηλεαστέρας της “ενημέρωσης” δεν τόλμησε να πεί: ότι οι απόγονοι των δολοφόνων των Καλαβρύτων, του Διστόμου καλλιτερα να σιωπούν.
Όχι γιατί η χώρα δεν έχει χαρτιά να παίξει, αλλά γιατί εν έτει 2015 οι δωσίλογοι του τότε κλωνοποιήθηκαν, αλά προβατίνες Ντόλι της πολιτικής, σε δωσίλογους της Νεοταξίτικης φράκτ(CΙΑ)ς, σε μεταπράτες ξένων πολιτικών που κάποια επικοινωνιακή δομή συμφερόντων φροντίζει να είναι παναταχού παρόντες.
Τους ανθρώπους αυτούς διακρίνει, όπως και τους ομοίους τους του τότε, ένα κοινό σύνδρομο δουλικότητας και συμπεριφοράς.
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας και οι διάφορες ελίτ πάσχουν από κατεστημένα συμπλέγματα χατζηαβατισμού και παγωμένα αντανακλαστικά. Αρκεί ένα bravo από τούς «μεγάλους» για να τα δώσουν όλα.
Οι Νεοταξίτες δωσίλογοι διακρίνονται σε πολλές κατηγορίες..
Σε αυτούς που συνδυάζουν τα ψυχολογικά συμπλέγματα με την επιδίωξη αμοιβών και ωφελημάτων πχ μία πρόσκληση στην Bilderberg, μία υποτροφία σε ίδρυμα της Εσπερίας, δημοσίευση ενός άρθρου τους στην Wall StreetJournal
Σε αυτούς τους επιστημονικά μεταμφιεσμένους προπαγανδιστές που συνειδητά και με συγκεκριμένα ανταλλάγματα--<εδώ πρακτορεύουν συμφέροντα ξένων Δυνάμεων (Είμαστε βαθιά νυχτωμένοι και πάσχουμε από παιδαριώδη αφέλεια να πιστέψουμε ότι το είδος αυτό εξέλιπε από τη χώρα μας).
Σε αυτούς που έχουν αφομοιώσει ψυχολογικά τον ενδοτισμό ξεκινώντας από ποικίλες τραυματικές ή συμπλεγματικές αφετηρίες. Το «ιδού ο στρατός σου» του Π. Κανελλόπουλου το αντικατέστησαν το:
«ιδού η ιστορία σας» του Λιάκου και της Ρεπούση προσφέροντας ανερυθρίαστα την Ελλάδα στα νύχια του Νεοταξίτικου Μολώχ.
“ιδού η Ελλάδα” της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ κλπ) που παραδίδει την χώρα στα στίφη των λαθρομεταναστών,
“ιδου το Αγαίο”, “ιδού η Θράκη”, “ιδού η Κύπρος” της αριστεράντζας που υποτάσσεται στα “αιτήματα και διεκδικήσεις” των Μογγόλων.
Σε αυτούς που θέλουν να μας πείσουν, για μία έπαυλη στον Νείλο, για ένα μέγαρο στην πόλιν, ότι δεν είμαστε χώρα, αλλά χώρος, ότι δεν είμαστε έθνος με 3000 χρόνια ιστορίας αλλά λαός.
Τους εκατοντάδες επιστημονικά μεταμφιεσμένους προπαγανδιστές, γενίτσαρους του πνεύματος, που εργολαβικά επιτίθενται κατά οτιδήποτε αφορά το συμφέρον της Ελλάδας, την εθνική της ανεξαρτησία, τις εξωτερικές απειλές, το παρελθόν της, την εδαφική της ακεραιότητα
Σε αυτούς τους κυρίους ή κυρίες, αυτούς/ες αλλά και άλλους εξ ίσου σχεδόν τυφλωμένους από προκάτ ιδεολογικά σχήματα (Lacan, Sizek, Hobsbawn, Huntington) νεόκοπους ιστοριοσχολιαστές (όχι ιστοριοδίφες, γιατί αυτό θέλει κόπο και πονόμματο, π' ανάθεμά το) αναμασούν και μηρυκάζουν ότι το έθνος των Ελλήνων γεννήθηκε το 1821. Επιμένουν ότι: “το εθνος συνιστά μια σχετικώς πρόσφατη και χωρίς ιστορικό προηγούμενο “κατακευή” με την οποία τα ανθρώπινα όντα μπόρεσαν να συγκροτήσουν ταυτότητα” (Ρένα Δούρου, Η απόλαυση του εθνικισμού, σελ 11).
