ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ
ΓΙΑ ΤΟΝ «ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ»
ΤΟΥ ‘44
.jpg)
Ναι, δεν είναι σωστό να ξύνουμε παλιές πληγές. Ναι, πρέπει να υπάρξει εθνική συμφιλίωση. Ναι, πρέπει να υπάρξει λήθη του κακού παρελθόντος, που διχάζει τους Έλληνες. Ναι, αλλά η λήθη δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη και να εμφανίζονται σήμερα οι προδότες ως ήρωες και οι ήρωες ως προδότες. Ναι, αλλά δεν μπορεί να ξεχάσουμε την Ιστορία μας, γιατί οι λαοί που ξεχνούν την Ιστορία τους πεθαίνουν. Η ανάδειξη, λοιπόν, της παραποιημένης ιστορικής αληθείας για τα γεγονότα του «Κόκκινου Δεκέμβρη του ’44», είναι η μόνη σκοπιμότης της σημερινής μας ιστορικής αναδρομής.
Μάιος 1944: Η Ελλάς στην βρετανική σφαίρα επιρροής.
Τον Οκτώβριο του ’44, οι Γερμανοί αποχωρούν από την Ελλάδα, ενώ ηττώνται σε όλα τα μέτωπα. Η τύχη του Μεγάλου Πολέμου έχει πλέον κριθεί, και μόνο ένα θαύμα μπορεί να αλλάξει τον ρου της Ιστορίας. Δύο εκ των «μεγάλων νικητών», οι Άγγλοι και οι Σοβιετικοί, είχαν ήδη κάνει τις συμφωνίες τους, για το μοίρασμα των ζωνών επιρροής. Η εκχώρηση της Ελλάδος στην βρετανική σφαίρα επιρροής, είχε συμφωνηθεί κατ’ αρχάς τον Μάιο του 1944, κατά την συνάντηση του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών, Α. Ήντεν, με τον σοβιετικό πρεσβευτή στο Λονδίνο, Ι. Γκούσεφ. Απόδειξη της ισχύος των συμφωνηθέντων του Μαΐου, είναι ένα υπόμνημα του Α. Βισίνσκυ, Σοβιετικού αντιπροσώπου στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στις 23/09/1944: «Η σοβιετική κυβέρνηση ενθυμείτε πως τον Μάιο του ’44, στις συνομιλίες του Ήντεν με τον σοβιετικό πρεσβευτή Γκούσεφ, συμφωνήθηκε ότι η Ελλάδα ανήκει στην βρετανική σφαίρα επιρροής και η Ρουμανία στην σοβιετική. Τηρώντας την συμφωνία μας, η σοβιετική κυβέρνηση επιβεβαιώνει ότι δεν έχει αντίρρηση για την αποστολή βρετανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα και δηλώνει ότι δεν προτίθεται να στείλει δικά της στρατεύματα» (πηγή: «Το Βήμα», της 11/12/1994). Επίσης, μια ακόμη απόδειξη, είναι το γεγονός ότι ο Σοβιετικός στρατάρχης Τολμπούχιν σταμάτησε την προέλασή του στα σύνορα της Βουλγαρίας και δεν κατήλθε στην Ελλάδα, παρά τις… αγωνιώδεις προσκλήσεις των κουκουέδων.
Η «συμφωνία των ποσοστών», μεταξύ Τσώρτσιλ και Στάλιν.
Η πρώτη συμφωνία του Μαΐου, επικυρώθηκε την 9η Οκτωβρίου 1944 (λίγες ημέρες προ της αποχωρήσεως των Γερμανών από την Ελλάδα), με την λεγομένη «συμφωνία των ποσοστών», κατά την συνάντηση Τσώρτσιλ-Στάλιν, στην Μόσχα. Ιδού πως περιγράφει τον ωμό διαμελισμό των Βαλκανίων σ’ ένα παλιόχαρτο, ο Τσώρτσιλ: «Δήλωσα: Ας τακτοποιήσουμε τις υποθέσεις μας στα Βαλκάνια. Τα στρατεύματά σας βρίσκονται στην Ρουμανία και στην Βουλγαρία. Έχουμε στις χώρες αυτές συμφέροντα, αποστολές, πράκτορες. Ας αποφύγουμε να συγκρουστούμε επί θεμάτων που δεν αξίζουν τον κόπο. Ως προς ότι αφορά την Μεγάλη Βρετανία και την Ρωσσία, τι θα λέγατε για μια υπεροχή κατά 90% υπέρ ημών στην Ελλάδα και για μια ισοτιμία 50% στην Γιουγκοσλαβία; Ενώ μετέφραζαν όσα είπα, έγραψα σε μισή κόλλα χαρτί: Ρουμανία: Ρωσσία 90% – Άλλοι 10%, Ελλάδα: Μεγάλη Βρετανία 90% – Άλλοι 10%, Γιουγκοσλαβία: 50%, Βουλγαρία: Ρωσσία 75% – Άλλοι 25%. Έσπρωξα το χαρτί μπρος στον Στάλιν, που είχε ήδη ακούσει τη μετάφραση. Επικράτησε μια μικρή σιγή και κατόπιν πήρε ένα μπλε μολύβι, έκανε στο χαρτί ένα χοντρό σήμα συμφωνίας, και κατόπιν το επέστρεψε. Το όλο θέμα τακτοποιήθηκε σε λιγότερο χρόνο απ’ ότι χρειάζεται κανείς για να γράψει τα παραπάνω…» (πηγή: Τσώρτσιλ, «Απομνημονεύματα»).
Το ΚΚΕ τα εγνώριζε όλα!
Ερώτηση: Εγνώριζε το ΚΚΕ περί των συμφωνιών του Μαΐου και του Οκτωβρίου; Σίγουρα τις εγνώριζε εγκαίρως! Η «γραμμή» από την Μόσχα έφθανε πάντα στην ώρα της! Αυτό αποδεικνύεται, κατ’ αρχάς, από το γεγονός ότι το ΚΚΕ απεδέχθη την νομιμότητα της εξορίστου κυβερνήσεως «εθνικής ενότητος» υπό τον Γ. Παπανδρέου, κατά την «Διάσκεψη του Λιβάνου» (29/07/44), ενώ προηγουμένως είχε αντιρρήσεις. Μάλιστα, το ΕΑΜ μετείχε στην κυβέρνηση Παπανδρέου με 6 υπουργούς. Η αλλαγή γραμμής οφείλεται στην επίσκεψη της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής υπό τον συνταγματάρχη Ποπώφ, στο ορεινό στρατηγείο των συμμοριτών στην Θεσσαλία, τέσσερις ημέρες ενωρίτερα. Δεύτερον, από την υπογραφή του στρατιωτικού ηγέτη του ΕΛΑΣ, Σ. Σαράφη, στην «Συμφωνία της Καζέρτας» (26/09/44), με την οποία όλες οι εν ενεργεία ανταρτικές ομάδες υπάγονταν στην υπό τον Γ. Παπανδρέου κυβέρνηση του Καΐρου, η οποία με την σειρά της τις έθετε υπό τας διαταγάς του Εγγλέζου στρατηγού Σκόμπυ, διοικητού των συμμαχικών δυνάμεων για την απελευθέρωση της Ελλάδος. Προφανώς, ο Σαράφης δεν θα αποτολμούσε να υπογράψει τέτοια συμφωνία, που στην ουσία ακύρωνε τα σχέδια του ΚΚΕ για βίαιη κατάληψη της εξουσίας, μετά την επικειμένη αποχώρηση των Γερμανών, χωρίς την σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας του ΚΚΕ κι αυτή με την σειρά της χωρίς την σχετική εντολή από την Μόσχα. Τρίτον, από την αδράνεια που έδειξε το ΚΚΕ προς κατάληψη της εξουσίας, αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε ακόμα κανένα ένοπλο στήριγμα και μ’ ένα φύσημα θα έπεφτε. Πράγματι, οι εθνικές δυνάμεις του Ζέρβα βρίσκονταν στην Ήπειρο, τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν εξουδετερωθεί (όσοι άνδρες τους γλίτωσαν από το λεπίδι του Βελουχιώτη ήταν κρατούμενοι των Άγγλων, στο Γουδί και σε πρόχειρα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην επαρχία), ενώ οι πρώτες οργανωμένες εθνικές στρατιωτικές μονάδες της Μέσης Ανατολής, η «Ταξιαρχία του Ρίμινι» και ο «Ιερός Λόχος», κατέφθασαν στην Αθήνα στις 9 Νοεμβρίου.
Ξαφνικά, προκύπτει αδιέξοδο!
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε την διάλυση όλων των ενόπλων σωμάτων (ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ), μέχρι το τέλος του έτους. Μετά από αρκετές αμφιταλαντεύσεις, στις 27 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη του Παπανδρέου με τους υπουργούς του ΕΑΜ που μετείχαν στην κυβέρνηση, για να επιτευχθεί οριστική συμφωνία. Πράγματι, συμφωνήθηκε η διάλυση όλων των ενόπλων σωμάτων και η δημιουργία Εθνικού Στρατού, στον οποίον θα ενσωματώνονταν η Ταξιαρχία του Ρίμινι, ο Ιερός Λόχος, μια μονάδα του ΕΔΕΣ και μια ταξιαρχία του ΕΛΑΣ. Την επομένη, ο Παπανδρέου ανακοίνωσε την επίτευξη της συμφωνίας. Όμως, το απόγευμα της ιδίας, ο αριστερός υπουργός Ζέβγος, κατ’ εντολήν του αρχηγού του ΚΚΕ, Γ. Σιάντου, επεσκέφθη τον Παπανδρέου και ζήτησε την ακύρωση της συμφωνίας, απαιτώντας τον αφοπλισμό της Ταξιαρχίας του Ρίμινι και του Ιερού Λόχου. Ο Παπανδρέου δεν εδέχθη τις εξωφρενικές αυτές απαιτήσεις. Το πρωί της 29ης Νοεμβρίου, συνεκλήθη εκτάκτως σύσκεψη της Κ.Ε. του ΕΑΜ, χωρίς αποτέλεσμα. Οι εργασίες συνεχίστηκαν την επομένη και η κατάληξη ήταν η υιοθέτηση των αδιάλλακτων θέσεων του Σιάντου. Μετά την οριστική απόφαση του ΕΑΜ για απόρριψη της συμφωνίας, έγινε μια τελευταία συνάντηση Παπανδρέου-Σιάντου, στην οποία ο Παπανδρέου επέδειξε στον αρχηγό του ΚΚΕ τηλεγράφημα του Τσώρτσιλ, στο οποίο απέρριπτε τον αφοπλισμό του Ιερού Λόχου και της Ταξιαρχίας του Ρίμινι. Επρόκειτο για ένα μήνυμα, ότι η Βρετανία δεν θα έμενε απαθής στις όποιες εξελίξεις. Παρ’ όλα αυτά, ο Σιάντος επέμεινε στην στάση του. Την 1η Δεκεμβρίου, ο Σκόμπυ εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση, στην οποία καθιστούσε σαφές πως οι βρετανικές δυνάμεις στην Ελλάδα θα υπεράσπιζαν ενεργά την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ούτε απ’ αυτό συγκρατήθηκε ο Σιάντος, ο οποίος ανακοίνωσε την πραγματοποίηση μεγάλου συλλαλητηρίου διαμαρτυρίας στο κέντρο των Αθηνών, για την 3η Δεκεμβρίου, ενώ ακολούθησαν οι παραιτήσεις των 6 υπουργών του ΕΑΜ. Μετά κι απ’ αυτές τις ενέργειες, ήταν πλέον φανερό, πως το ΚΚΕ οδηγούσε τα πράγματα στα άκρα!
Η αρχή του 2ου Γύρου.
Αρχικά, η κυβέρνηση είχε δώσει άδεια για την πραγματοποίηση του συλλαλητηρίου, αλλά οι πληροφορίες που έφταναν μιλούσαν για απαρχή του «δεύτερου γύρου» (ως «πρώτος γύρος» της κομμουνιστικής ανταρσίας θεωρούνται οι απόπειρες εξοντώσεως όλων των ενόπλων μη κομμουνιστικών σωμάτων, κατά την περίοδο της κατοχής). Έτσι, την παραμονή της συγκεντρώσεως, η κυβέρνηση Παπανδρέου ανακάλεσε την άδεια. Ήταν, όμως, πολύ αργά! Το ΚΚΕ είχε επιλέξει το δρόμο του… Το πρωί της Κυριακής 3ης Δεκεμβρίου, μέγα πλήθος ενόπλων κομμουνιστών κατέκλυσε την Πλατεία Συντάγματος. Η σύγκρουση ήταν βέβαιη, έμενε μόνο μια αφορμή για να ξεσπάσει. Γύρω στις 11, κι ενώ ο κόκκινος όχλος πολιορκούσε το κτίριο της Αστυνομίας, έπεσαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Είναι άγνωστο ποιός πυροβόλησε πρώτος, οι κομμουνιστές ή η Αστυνομία. Κάποιες μαρτυρίες, αναφέρουν ότι τα πυρά ξεκίνησαν από κάποιον (άγνωστο) ελεύθερο σκοπευτή. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν –κυρίως- οι αριστεροί, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτός ο άγνωστος ήταν άνθρωπος της κυβερνήσεως και των Άγγλων. Το σίγουρο είναι, ότι, η κυβέρνηση που ήλεγχε μόνον την περιοχή του κέντρου των Αθηνών, την Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου, τα νησιά του Ιονίου, την Ήπειρο (μέσω των δυνάμεων του Ζέρβα) και ένα μικρό τμήμα της Ανατολικής Μακεδονίας (μέσω των δυνάμεων του Φωστερίδη) δεν είχε κανέναν λόγο να επιδιώκει την σύγκρουση. Αντιθέτως, βάσει των δεδομένων, οι κομμουνιστές είχαν πολλούς λόγους να επιδιώκουν τη σύγκρουση. Ήλεγχαν ολόκληρη την περιοχή της Αττικής (εκτός από το κέντρο των Αθηνών) και το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, οργανωμένο κράτος και τακτικός στρατός δεν υπήρχαν, ενώ τα ηρωϊκά Τάγματα Ασφαλείας, ο μόνος σχηματισμός που μπορούσε να τους αντιμετωπίσει δυναμικά, είχε διαλυθεί και οι άνδρες τους (όσοι είχαν γλυτώσει από το κομμουνιστικό μαχαίρι) ήταν αιχμάλωτοι των Άγγλων. Επίσης, οι συνθήκες που επικρατούσαν (φτώχεια και δυστυχία) ήταν από μαρξιστικής-λενινιστικής απόψεως οι πιο ώριμες για την επιτυχία της επαναστάσεως. Η ευκαιρία, λοιπόν, ήταν μοναδική και το ΚΚΕ την άρπαξε από τα μαλλιά! Κι αν ακόμα λοιπόν, υπήρξε ο άγνωστος ελεύθερος σκοπευτής, αυτός σίγουρα θα ήταν προβοκάτορας του ΚΚΕ!
Άγγλοι και Σοβιετικοί στην «Μεγάλη Βρετανία».
Την 3η Δεκεμβρίου, υπήρχαν στους δρόμους της Αθήνας και βρετανικά στρατεύματα, με άρματα μάχης. Δεν αναμίχθηκαν, όμως, στην σύγκρουση. Μετά τους πρώτους πυροβολισμούς επικράτησε σύγχυση. Οι διαδηλωτές διαλύθηκαν προς στιγμήν, αλλά σύντομα ανασυντάχθηκαν. Δεν επιχείρησαν όμως κάτι περισσότερο και η ένταση εκτονώθηκε προσωρινά. Η λήξη του συλλαλητηρίου έγινε στις 4:30 το απόγευμα. Εδώ πρέπει να πούμε, ότι τον τελευταίο καιρό, η έδρα της κυβερνήσεως Παπανδρέου, της αγγλικής διοικήσεως, αλλά και της εξαμελούς σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής, υπό τον Συνταγματάρχη Γκριγκόρι Ποπώφ, ήταν το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». Εκεί, όχι μόνο συνεδρίαζαν, αλλά και διέμεναν όλοι οι παραπάνω και τα μέλη των οικογενειών τους. Το αποτέλεσμα των συγκρούσεων της πρώτης ημέρας ήταν 11 νεκροί και 40 περίπου τραυματίες από την πλευρά των στασιαστών και 6 νεκροί και 20 τραυματίες από την πλευρά της Αστυνομίας. Οπότε διερωτώμεθα: αν είχαν εντολή οι αστυνομικοί (οι οποίοι είχαν πιάσει επίκαιρες θέσεις π.χ. μπαλκόνια, ταράτσες κτιρίων κ.τ.λ.) να πυροβολήσουν και την πρόθεση να σκοτώσουν, μόνο 11 θα ήταν οι νεκροί και 40 οι τραυματίες; Έπειτα, αφού οι κομμουνιστές ήταν άοπλοι, όπως υποστηρίζουν, ποιός σκότωσε και τραυμάτισε τους αστυνομικούς; Μήπως …αυτοτραυματίστηκαν;
Φέρετρα γεμάτα… πέτρες!
Την επομένη, οι κομμουνιστές διοργάνωσαν παλαϊκή κηδεία των νεκρών τους. Οι νεκροί είπαμε ότι ήταν 11, αλλά στην κηδεία εμφανίστηκαν 21 φέρετρα! Τι περιείχαν τα παραπανίσια φέρετρα; Πέτρες! Η συγκέντρωση έγινε στη Μητρόπολη και ακολούθως η νεκρική πομπή κατευθύνθηκε στο Σύνταγμα. Θέλοντας να δώσουν μελοδραματικό τόνο, οι κομμουνιστές είχαν τοποθετήσει στην κεφαλή της πομπής ένα πανό που έγραφε το σύνθημα «όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Το πανό, το οποίο κρατούσαν μαυροφορεμένες ύαινες, ήταν πιτσιλισμένο με κόκκινη μπογιά, υποτίθεται από το… αίμα των «αγωνιστών». Την ίδια ώρα, στις συνοικίες κροτάλιζαν τα κομμουνιστικά πολυβόλα σπέρνοντας θάνατο. Είχαν αρχίσει οι επιθέσεις των «αγωνιστών» στα αστυνομικά τμήματα. Το ένα μετά το άλλο «ξεκαθαρίστηκαν» ή παραδόθηκαν. Όσοι αστυνομικοί έκαναν το λάθος να πιστέψουν στα «χωνιά» που ούρλιαζαν προτρέποντάς τους να παραδοθούν, με εγγύηση ότι δε θα πάθουν τίποτα, εξετελέσθησαν επί τόπου! Όσα τμήματα κράταγαν, οι εφορμούντες κόκκινοι δαίμονες τα περιέλουζαν εξωτερικά με βενζίνη και τα έκαιγαν μαζί με τους ηρωϊκούς υπερασπιστές τους!
Η εποποιία του Συντάγματος Μακρυγιάννη.
Το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου μπήκαν στη μάχη και τα βρετανικά στρατεύματα. Την ημέρα εκείνη, η ελεύθερη Ελλάδα άρχιζε από την Πλατεία Ομονοίας και τελείωνε στην περιοχή της Ακροπόλεως! Εν τω μεταξύ, οι κομμουνιστές επιτίθενται στις δυνάμεις της εθνικιστικής οργάνωσης «Χ» του Γ. Γρίβα, οι οποίες υπερασπίζονται την περιοχή του Θησείου. Μετά από επική αλλά άνιση μάχη (300 Χίτες εναντίον χιλιάδων ΕΑΜοκομμουνιστών), οι ανθέλληνες κατέλαβαν και το Θησείο. Ο Γ. Γρίβας, με τους μισούς περίπου άνδρες του, που είχαν απομείνει ζωντανοί, προωθήθηκαν προς το κέντρο της πόλεως, που παρέμενε ακόμα ελεύθερο. Το τελευταίο εμπόδιο των λυσσασμένων εχθρών της Ελλάδος προς το ελεύθερο κέντρο της πόλεως, ήταν το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη. Εδώ θα δινόταν η μεγάλη, η πιο κρίσιμη μάχη για την ελευθερία της πατρίδας! Ή ταν ή επί τας! Το Μακρυγιάννη, υπεράσπιζαν 600 περίπου χωροφύλακες. Σ’ αυτούς τους λίγους έπεσε ο κλήρος για την σωτηρία των πολλών! 5.000 χιλιάδες οπλισμένοι ως τα δόντια κομμουνιστές, εφορμούν το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου εναντίον του Συντάγματος. Τα χωνιά ουρλιάζουν: «Παραδοθείτε! Οι άνδρες του ΕΛΑΣ εγγυώνται για τη ζωή και τη σωματική σας ακεραιότητα με το λόγο της τιμής τους»! Κάποιοι ελάχιστοι μαχητές (καμμιά δεκαριά) λιγοψύχισαν. Βγήκαν προς τα έξω με τα χέρια ψηλά νομίζοντας ότι θα σωθούν. Τα κομμουνιστικά πολυβόλα τους θέρισαν! Πως είναι δυνατόν να έχουν λόγο τιμής οι άτιμοι;
Η ελληνική ψυχή δεν καταρρέει!
Οι Χωροφύλακες αμύνονται ηρωϊκά και αποκρούουν τις λυσσαλέες επιθέσεις του εχθρού που υποχωρεί πανικόβλητος. Οι επιθέσεις επαναλαμβάνονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Το απόγευμα, οι κόκκινοι ανατινάζουν με δυναμίτη ένα τμήμα της μάντρας του στρατοπέδου και ορμούν προς τα μέσα. Αρχίζει μάχη σώμα με σώμα. Σε μια τέτοια μάχη δεν μπορούσε να μην παίξει το ρόλο της η αθάνατη ελληνική ψυχή. Οι εθνικόφρονες μαχητές αναγκάζουν τα στίφη των βουλγαρόψυχων να υποχωρήσουν ντροπιασμένα. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει! Οι επόμενες ώρες περνούν με μια φαινομενική ηρεμία. Οι κατσαπλιάδες, αιφνιδιασμένοι από την ηρωϊκή αντίσταση των υπερασπιστών της Ελλάδος, μετρούν τις απώλειες και ανασυντάσσουν τις δυνάμεις τους. Το Μακρυγιάννη πρέπει να πέσει οπωσδήποτε, δεν υπάρχει άλλη λύση. Έρχονται συνεχώς και νέες ενισχύσεις. Ολόκληρη η δύναμη του ΕΛΑΣ πολιορκεί το Μακρυγιάννη! Οι υπερασπιστές του Συντάγματος βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Τροφή δεν υπάρχει ούτε για δείγμα! Το φως και το νερό είναι κομμένο! Οι τραυματίες πεθαίνουν αβοήθητοι! Παντού συντρίμμια! Η στέγη και ο τρίτος όροφος του κτιρίου έχουν καταρρεύσει από τις βολές πυροβολικού του ΕΛΑΣ! Η ψυχή όμως, η ελληνική ψυχή των υπερασπιστών του έθνους δεν καταρρέει με τίποτα!
Αυτό είναι το «ευχαριστώ» σ’ αυτούς που έσωσαν την Ελλάδα!
Το πρωϊνό της 9ης Δεκεμβρίου γίνεται η μεγάλη επίθεση στην γκρεμισμένη μάντρα. Μέσα στους καπνούς και στις φωτιές, ξεπροβάλλουν οι ηρωϊκοί μαχητές του Συντάγματος και αποκρούουν κι αυτή την επίθεση! Οι συμμορίτες αφρίζουν! Την νύχτα της 11ης Δεκεμβρίου, οι κομμουνιστές δοκιμάζουν και πάλι. Νέα νίκη των νηστικών, διψασμένων και ταλαιπωρημένων εθνικοφρόνων! Το «κάστρο» του Μακρυγιάννη δεν πέφτει! Οι Θερμοπύλες ξαναζούν! Την 15η Δεκεμβρίου αποβιβάζονται στο Φάληρο ισχυρές βρετανικές δυνάμεις, προερχόμενες από την Ιταλία, στην οποία σημειωτέον οι μάχες με τους Γερμανούς συνεχίζονταν. Πανικόβλητοι οι συμμορίτες λύουν την πολιορκία του Μακρυγιάννη και σκορπίζονται. Η Ελλάδα νίκησε! Κι όμως! Σήμερα, 70 χρόνια μετά, οι μαχητές αυτού του έπους δεν τιμώνται από τους Σαμαράδες κ.λπ.! Αντίθετα, τιμώνται οι σφαγείς του λαού μας, αυτοί που πολέμησαν τότε για να διαμελίσουν τα ιμάτια της πατρίδος. Αυτό είναι το ευχαριστώ των αχάριστων και αχαρακτήριστων «ηγητόρων» του σήμερα! Ντροπή τους!
Ο Τσώρτσιλ στην Αθήνα.
Στις 18 Δεκεμβρίου, «εκλεκτά» στρατεύματα του ΕΛΑΣ (15.000 άνδρες) υπό τον αρχισφαγέα Βελουχιώτη και τον επίορκο στρατηγίσκο Σαράφη, επιτίθενται στην Ήπειρο κατά των δυνάμεων του ΕΔΕΣ. Μετά από λίγες ημέρες άνισου αγώνα, οι δυνάμεις του ΕΔΕΣ περνούν στην Κέρκυρα. Πάει και η Ήπειρος! Υπό τις χαώδεις αυτές συνθήκες, κατέφτασε τα Χριστούγεννα στην Αθήνα ο Τσώρτσιλ και προήδρευσε σε κοινή σύσκεψη Άγγλων-κυβερνήσεως-ηγεσίας του ΚΚΕ. Η σύσκεψη έγινε την τελευταία στιγμή στο κτίριο του ελληνικού υπουργείου των εξωτερικών, αντί για την «Μεγάλη Βρετανία». Αιτία της απότομης αλλαγής, ήταν η συνταρακτική αποκάλυψη, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, ότι το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία», έδρα της κυβέρνησης Παπανδρέου και της βρετανικής στρατιωτικής διοίκησης, είχε παγιδευθεί από τον ΕΛΑΣ με εκρηκτικά, μέσω του δικτύου των υπονόμων, την παραμονή των Χριστουγέννων! Το πως αποκαλύφθηκε τελικά η παγίδευση του χώρου, είναι άγνωστο. Μάλλον, τη σχετική πληροφορία προς τους Βρετανούς την έδωσε κάποιος πράκτοράς τους, εντός του ΚΚΕ. Σε κάθε περίπτωση, τυχόν ανατίναξη του ξενοδοχείου την ώρα της σύσκεψης, θα άλλαζε πολλά από τα δεδομένα, όχι μόνον των εξελίξεων στην Ελλάδα, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς ο Β΄ Π. Π. συνεχιζόταν!
Οι κουκουέδες θέτουν όρους για να… απορριφθούν!
Η σύσκεψη δεν κατέληξε σε συμφωνία, λόγω της (φαινομενικώς) ανεξήγητης αδιαλλαξίας του ΚΚΕ. Πρώτα-πρώτα, είναι ενδεικτική των προθέσεων του ΚΚΕ, η καθυστερημένη εμφάνιση των εκπροσώπων του, για να σνομπάρουν τους διοργανωτές. Έπειτα, οι όροι που έθεσαν οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ για την επίτευξη συμφωνίας ήταν επιεικώς απαράδεκτοι, και ετέθησαν έτσι ακριβώς για να απορριφθούν στα σίγουρα! Για την ιστορία, ας αναφέρουμε τους έξι αυτούς όρους: 1ον) Να συμμετάσχει το ΕΑΜ στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας με ποσοστό 50% στους υπουργούς. 2ον) Να του δοθούν τα υπουργεία Εσωτερικών, Δικαιοσύνης, Εθνικής Αμύνης και Εξωτερικών. 3ον) Να διαλυθεί η Χωροφυλακή. 4ον) Να διαλυθούν η Ταξιαρχία του Ρίμινι, ο Ιερός Λόχος, και η Εθνοφυλακή. 5ον) Να γίνει δημοψήφισμα για το Πολιτειακό στις αρχές Φεβρουαρίου και 6ον) Να γίνουν γενικές εκλογές τον Απρίλιο. Όπως ήταν επόμενο, οι εξωφρενικοί όροι του ΚΚΕ απερρίφθησαν. Εδώ, όμως, θα σταθούμε. Ήδη η πλάστιγα είχε γύρει υπέρ της εθνικιστικής παρατάξεως. Ειδικά μετά από τον ερχομό των βρετανικών ενισχύσεων, οι πιθανότητες νίκης των κομμουνιστών είχαν ελαχιστοποιηθεί. Παρ’ όλα αυτά, το ΚΚΕ έθεσε όρους που δεν υπήρχε καμμία πιθανότητα να γίνουν δεκτοί! Είναι φανερό, ότι, το ΚΚΕ ήθελε την συνέχιση του αιματοκυλίσματος του ελληνικού λαού, έστω κι αν την πλήρωνε με την συντριβή του!
Τέλος του 2ου Γύρου – Η Συμφωνία της Βάρκιζας.
Στις 31 Δεκεμβρίου ορκίζεται Αντιβασιλεύς ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός και λίγες ημέρες μετά ορκίζεται πρωθυπουργός ο Στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας, γνωστός ως «Μαύρος Καβαλάρης». Στις 5 Ιανουαρίου του 1945, οι συμμορίτες του ΕΛΑΣ αποχωρούν νικημένοι και ντροπιασμένοι από την περιοχή πρωτευούσης και μια εβδομάδα αργότερα υπογράφεται ανακωχή. Στις 4 Φεβρουαρίου, στην Βάρκιζα, αρχίζει η διάσκεψη κυβερνήσεως-ΕΑΜ και Άγγλων, που μετά από λίγες ημέρες καταλήγει στην περιβόητη «συμφωνία της Βάρκιζας», η οποία αποτελεί το επίσημο τέλος του «δευτέρου γύρου» της κομμουνιστικής ανταρσίας.
Αθήνα: Ένα απέραντο σφαγείο.
Κατά την διάρκεια του 2ου γύρου (από 3/12/1944 έως 12/1/1945) η Αθήνα είχε μεταβληθεί σε απέραντο σφαγείο. Περιστέρι, Διυλιστήρια της Ούλεν, Άγιος Πέτρος Καισαριανής, λατομεία Κυψέλης, Υμηττού και Γούβας και άλλες περιοχές έγιναν τόποι θυσιών και μαρτυρίων χιλιάδων Ελλήνων. Οι αγρίως δολοφονηθέντες (με σφαίρες, τσεκούρια, μαχαίρια, ακόμα και κονσερβοκούτια) από την τρομοκρατική οργάνωση ΟΠΛΑ του ΚΚΕ, υπολογίζονται σε 20.000! Με το αγνό ελληνικό αίμα τους πότισαν το δέντρο της λευτεριάς! Ας μείνει η μνήμη τους αιωνία!
Οι μαρτυρίες της φρίκης.
Επιλέξαμε σήμερα μια από τις χιλιάδες μαρτυρίες της φρίκης, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι τα έργα και τις ημέρες του ΚΚΕ. Η επίσημη μαρτυρία είναι του κομμουνιστή αρχισφαγέα στα Διυλιστήρια της Ούλεν Σταματίου Λιόντου: «Έδινα διαταγή στους προς εκτέλεση να γδυθούν, να γονατίσουν και να πλησιάσουν το κεφάλι τους απάνω σε μεγάλες πέτρες, που είχαν αραδιάσει έξω από τα Διυλιστήρια. Έπαιρνα το τσεκούρι και τους έδινα μια τσεκουριά στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Αν δεν τους τελείωνα με την πρώτη συνέχιζα έως ότου τελειώσουν. Οι Τζογανάκος και Μακαρώνας, τους έδιναν μια μαχαιριά στην καρδιά. Ούτε θυμάμαι πόσους σκότωσα μόνος μου, πάντως άνω των 100». Αυτοί είναι οι «αντιστασιακοί»! Αυτοί τιμώνται σήμερα από το πανάθλιο κράτος και παίρνουν και συντάξεις, από το υστέρημα του ελληνικού λαού! Αυτή είναι η κατάντια μας!
Η οσμή του θανάτου καλύπτει την Αθήνα.
Ωστόσο, το δράμα του ελληνικού λαού δεν τελειώνει εδώ! Πριν την υποχώρησή τους από την Αθήνα, οι αχόρταγοι για ελληνικό αίμα βρικόλακες της κομμουνιστικής ανταρσίας, διέταξαν την απαγωγή χιλιάδων πολιτών, ως ομήρων, πράξη την οποία η 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που συνήλθε την 17/8/1945, χαρακτήρισε ως «το μεγαλύτερο σφάλμα που δυσφήμισε τον λαϊκό αγώνα». Δεν επρόκειτο, όμως, για απλό «σφάλμα». Ήταν ένα τεράστιο έγκλημα κατά του ελληνικού λαού! Έτσι, 25 χιλιάδες Έλληνες, που οι πιο πολλοί απ’ αυτούς δεν είχαν καμμία σχέση με την ενεργό πολιτική, οδηγήθηκαν δια της βίας μέσα στο καταχείμωνο στην ομηρεία. Κάποιοι απ’ αυτούς κατάφεραν να δραπετεύσουν από την κόλαση. Οι υπόλοιποι –μεταξύ των οποίων και τα αδύναμα γυναικόπαιδα- πέθαναν από το κρύο και την πείνα, ή εξετελέσθησαν από τα αφιονισμένα κτήνη του βουλγαροσυμμοριτισμού. Τα αθώα αυτά θύματα του μπολσεβικισμού, ανέρχονται σε 15.000! Η οσμή του θανάτου κάλυψε ολόκληρη την Αττική!
Η «οικοδόμηση του σοσιαλισμού» με μαχαίρια και τσεκούρια!
Τα αποτρόπαια αυτά εγκλήματα του κομμουνισμού είναι αναμφισβήτητα. Ωστόσο, σήμερα ελάχιστοι αναφέρουν τα εγκλήματα αυτά, για να μην τα πληροφορηθεί η νεολαία. Μεταξύ αυτών των ελαχίστων, είναι και ο γνωστός στιχουργός Μάνος Ελευθερίου, ο οποίος έγραψε ένα μυθιστόρημα (με τίτλο «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές») σχετικά με την αποτρόπαιη δολοφονία της μεγάλης ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη, από τους εκδοροσφαγείς του ΚΚΕ. Ο Ελευθερίου, που μόνο δεξιός δεν είναι, δέχθηκε σφοδρή κριτική από την κυριαρχούσα και τους πάντες τρομοκρατούσα αριστερά, για την «ιεροσυλία» του αυτή. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό της εφημερίδας «Το Βήμα της Κυριακής», με τίτλο «από την αριστερή κριτική θα μου ’ρθει κατακεφαλιά», αναφέρει τα εξής για την δολοφονία της Παπαδάκη, και όχι μόνον: «Την σκότωσαν στο Γαλάτσι, εκεί όπου ήταν η Ούλεν. Οι Ελασίτες εκτελούσαν με τσεκούρι συνήθως. Λέγανε στον κρατούμενο να λύσει τα κορδόνια των παπουτσιών του και μόλις έσκυβε τον χτυπούσαν με τσεκούρι. Έγιναν τότε μαζικές εκτελέσεις από Περιστέρι, Πατήσια, Γαλάτσι μέχρι Καισαριανή, Βύρωνα και Παγκράτι». Στην εύλογη απορία της δημοσιογράφου (και προφανώς και των νεωτέρων αναγνωστών μας) «και γιατί δεν τους εκτελούσαν με πολυβόλο …Δεν είναι υπερβολικό να γίνεται με τσεκούρι;», ο Ελευθερίου έδωσε την εξής εξήγηση: «Για να μη γίνεται θόρυβος. Οι εκτελέσεις γινόντουσαν κυρίως νύχτα και δεν έπρεπε να δίνεται στόχος. Τους θάβανε σε μαζικούς τάφους». Και ολοκληρώνει την συνέντευξη ως εξής: Οι Άγγλοι και οι υπηρεσίες τους ήταν άθλιοι. Αλλά αυτό δεν μπορεί να καλύψει και τα εγκλήματα που γίνανε από την πλευρά του ΕΛΑΣ. Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε την αλήθεια. Από το ’43 άρχισαν οι μεμονωμένες εκτελέσεις, αλλά στα Δεκεμβριανά είχαμε μαζικές εκτελέσεις από την πλευρά του ΕΛΑΣ. Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια».
Ήθελαν να ανατινάξουν την Ακρόπολη!
Υπάρχει, ωστόσο, κι ένα παντελώς άγνωστο στο ευρύ κοινό κακούργημα, που είχαν σκοπό να κάνουν οι ηγέτες του άτιμου ΚΚΕ, αλλά ευτυχώς απετράπη χάρις στον πατριωτισμό ενός εκπαιδευτικού. Πιο συγκεκριμένα, ο εκπαιδευτικός Ι. Λογοθέτης, διοικητής τμήματος του ΕΛΑΣ, έλαβε διαταγή από τον Γιάννη Μπαρζώτα -Φάνη, Α΄ Γραμματέα του ΚΚΕ στην Αθήνα, να ανατινάξει την Ακρόπολη!!! Κοντά στην Ακρόπολη, έδρευε κατά την περίοδο των αιματηρών γεγονότων βρετανική στρατιωτική δύναμη για να ελέγχει την πόλη από το ύψωμα. Ο Λογοθέτης τα ’χασε! Μην πιστεύοντας στην απίστευτη διαταγή ζήτησε επιβεβαίωση από το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ. Έλαβε την απάντηση ότι η διαταγή του Φάνη είχε εγκριθεί από το σύνολο του Π.Γ. του ΚΚΕ! Ευτυχώς, για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα ολόκληρη, ο Λογοθέτης δεν εξετέλεσε τη διαταγή κι έτσι το μοναδικό μνημείο του ελληνικού πολιτισμού έμεινε στη θέση του για να φωτίζει τον κόσμο.
Όπως προείπα, η στάση του επισήμου κράτους έναντι των ηρώων είναι αισχρή και απαράδεκτη. Όμως, ο τροχός της Ιστορίας γυρίζει γρήγορα και φαίνεται πως έρχεται η ώρα που οι ήρωες θα τιμώνται όπως τους πρέπει. Εγγυάται γι’ αυτό η Χρυσή Αυγή του Ελληνισμού, που έρχεται ολοταχώς! http://ethnikismos.net
Γ. Δημητρακόπουλος
Αυτή είναι η αριστερά...
Αφού ξεσκίστηκα βαθιά
κι αφού ξεσκίστηκα παντού ναζιάρα και καμωματού
θα κάνω το κορίτσι πια,
Κώστας Βάρναλης: Το φως που καίει
.jpg)
Δεν υπάρχει καλύτερος στίχος που να περιγράφει την αριστερά σήμερα. Αφού ξεχαλινωμένη κατέστρεψε την Ελλάδα, Έκαψε, ρήμαξε, ποδοπάτησε κάθε αξιοπρέπεια και έννοια ανθρωπιάς, και έβγαλε από μέσα της όλο το συμπλεγματικό της μίσος κατά της κοινωνίας προσπαθεί τώρα να το παίξει αγνή και παρεξηγημένη.
Ο Έλληνας άνθρωπος, η πλειοψηφία των Ελλήνων ανθρώπων σήμερα ακούγοντας τον Λόγο της Χρυσής Αυγής αισθάνεται ότι είχαν βρεθεί υπό κατοχή. Για 38+1 χρόνια μια φωνακλάδικη, τσαμπουκαλού μικρονοϊκή αριστερά είχε επιβάλει την θέληση της με το έτσι θέλω. Μία αριστερά κλαψιάρα. Όλες οι ιδεολογίες, όλες οι παρατάξεις επιδιώκουν και προσπαθούν να κερδίσουν την εκτίμηση των Ελλήνων με όσα πρόσφεραν και όχι με όσα έπαθαν. Όλες οι πολιτικές παρατάξεις θέλουν να έχουν τον θαυμασμό του λαού και όχι την λύπη του. Μόνον η αριστερά κλαψουρίζει και προβάλλει όσα, αλήθεια ή ψέματα, δίκαια ή άδικα, έπαθε και ζητάει αναγνώριση μέσα απο την λύπη. Καμία πολιτική παράταξη ή ιδεολογία δεν ανήγαγε σε υψηλή πολιτική να την λυπούνται οι άλλοι. Χιλιάδες βάναυσες, μελοδραματικές, υποκριτικές σελίδες έχουν γραφτεί για το τι υποτίθεται τράβηξε η αριστερά. Δείξτε μας μία σελίδα για το τι πρόσφερε; Με μανιχαϊστικές μελοδραματικές σχηματοποιήσεις του τύπου αριστερά/δεξιά και μονότονα επαναλαμβανόμενε γερασμένα συνθήματα και χρόνια ολέθρια κατά συνθήκην ψεύδη κάθισε στο σβέρκο των Ελλήνων σαν μεγάλη "δημοκρατική παράταξη" και έφαγε, καταβρόχθισε, διασπάθισε τον πλούτο της Ελλάδας.
Οι Έλληνες σήμερα κατάλαβαν, ότι η αριστερά δεν είναι πλέον το ποιο ευαίσθητο κομμάτι της κοινωνίας που βλέπει αυτά που εμείς οι "αλλοτριωμένοι" δεν μπορούμε να δούμε, που σκέφτεται αυτή για μας. Η ωμή τρομοκρατία που για 38+1 χρόνια ασκούσαν στην Ελληνική πολιτική σκηνή οι συμμορίες των αριστερό-προοδευτικών πήρε τέλος. Η οικονομική κρίση αποκάλυψε το μεγάλο φαγοπότι. Οι ορδές των κουκουλοφόρων της αριστεράς έδωσαν στους Έλληνες πολίτες την δύναμη της θέληση. Η Αριστερά μας έδωσε την θέα του χειρότερου ώστε να μπορέσουμε να βρούμε τον δρόμο για το καλλίτερο.
Αυτή είναι η αριστερά. Είναι η πραγματική αριστερά. Η αριστερά που με την μεταπολίτευση πέταξε το προσωπείο και εμφάνισε το πραγματικό της πρόσωπο, αποδεικνύοντας πόσο μισάνθρωπη, μισαλλόδοξη και μισελληνική είναι και θα είναι πάντα. Από τα πειθήνια 45άρια της "17 Νοέμβρη", το μαρξιστικό καθηγηταριό με την κούφια ρητορεία που προσπαθεί να βρεί μία αρρενωπή συντροφικότητα μέσα από την "κινηματική βία" του Βέλτσου, μέχρι τις αριστερές συμμορίες των παρακρατικών που λυμαίνονται, με το αζημίωτο, τα πανεπιστήμια και τα έχουν μετατρέψει σε άντρα ανομίας μοιράζοντας "συγκεκριμένα ποσά βίας", τους επιδοτούμενους "αντιρατσιστές"των ΜΚΟ που προσπαθούν απεγνωσμένα να επιβάλουν στους Έλληνες το Diktat της Νέας Τάξης, τους ληστές και τους δολοφόνους της Marfin και της Πάρου.
Αυτή είναι η αριστερά, η αριστερά των βανδάλων, των κουκουλοφόρων, των καλάσνικοφ, των τροφίμων των σκοτεινών κέντρων των μυστικών υπηρεσιών. Οι άνθρωποι της καίνε βιβλιοπωλεία, ληστεύουν τράπεζες, δολοφονούν αθώους, χτυπούν καθηγητές μέσα στις αίθουσες των Πανεπιστημίων και από τις εφημερίδες λοιδορούν και βρίζουν όποιον τολμήσει να εκφράσει αντίθετη άποψη. Οι δολοφόνοι, οι επαγγελματίες 'αντιρατσιστές" και οι κουκουλοφόροι είναι η αριστερά των νεοταξίτικων ταγμάτων εφόδου.
Αυτή είναι η αριστερά. Από την πρώτη ημέρα της μεταπολίτευσης με την βία επέβαλε την στυγνή της δικτατορία. Οι κόκκινες ορδές των άλουστων ξέκολων ανθυποκουλτουριάσων με τις αξύριστες μασχάλες, των μουσάτων με τα αμπέχονα και το κουλτουριαρικο ύφος με την στρατωνισμένη σκέψη και την μονοτροπία του ιστορικού υλισμού περασμένων εποχών επέβαλλαν, με την βοήθεια και την αρωγή του Καραμανλή Α, μια στυγνή δικτατορία φρίκης σε ολόκληρη της χώρα τρομοκρατώντας και προπηλακίζοντας όποιον θα τολμούσε να φέρει αντίρρηση στον πλινθοκεραμισμό των σκέψεων τους. Η πολυτραγουδισμένη μεταπολίτευση δεν ήταν παρά η συνέχεια του εμφυλίου πολέμου με άλλα μέσα. Ένας άνθρωπος που θα διάβαζε “Ελεύθερο Κόσμο”, έστω και τριπλογυρισμένο, κινδύνευε να φακελλωθεί απο τους εγκάθετους της μεταπολίτευσης. Δεν τολμούσες να προφέρεις τις λέξεις πατρίδα, Έθνος, Ελλάδα και έπεφτες θύμα της πλέον χυδαίας συκοφαντίας και βάρβαρου διασυρμού. Με άναρθρες κραυγές και υψηλή υστερία αναμασούσαν με ηδονή τα μουχλιασμένα υποπροϊόντα της ιδεοληψίας τους, χωρίς να βρίσκουν κανέναν λόγο να ξανασκεφτούν κάτι, μόνιμα ασφαλείς στις γενικολογίες και αερολογίες, μόνιμα βέβαιοι ότι αυτές δείχνουν το σωστό δρόμο. Με ιησουίτικη μονομέρεια προσπάθησαν και προσπαθούν να μας διδάξουν ότι: "η "δημοκρατία" είναι η αυθαιρεσία, η "ελευθερία" είναι να ψεύδεσαι ασύστολα, “νόμος” είναι το δίκαιο του εργάτη, και ο "στοχασμός" είναι η φθηνή προπαγάνδα των μακντολναντοποιημένων γνωμοδιαμορφωτών της παγκοσμιοποίησης.
Η μεταπολίτευση διέγραψε τον δημοκρατικό πολιτισμό, που είναι η ανάσα και η ουσία της δημοκρατίας, και με το πελατειακό σύστημα των κλαδικών και των πρασινοφρουρών άρμεξε και αρμέγει το κράτος και τους πολίτες. Η γενιά του Πολυτεχνείου εξαργύρωσε βιαστικά το “ψωμί, παιδεία, ελευθερία” με τα σύμβολα και τα προνόμια της εξουσίας. Χωρίς στοιχειώδη εφόδια πνευματικής καλλιέργειας η γενιά του Πολυτεχνείου έγινε μία Ανώνυμη Εταιρεία κρατικοδίαιτων κηφήνων που κυβερνά έως σήμερα. Ακολούθησε με ασυνείδητη μακαριότητα το δρόμο του λαϊκισμού και με ψευδεπίγραφα κλισέ: “Αχ! Ελλάδα σ’αγαπώ!”, υποδαύλισε μια κοινωνία αργόσχολων καταναλωτών με αποκούμπι το κράτος, χωρίς το σφρίγος της ανάπτυξης και την αυτοπεποίθηση της προκοπής και ωδήγησε την Ελλάδα στην σημερινή κατάντια.
Σήμερα, τα κατεστραμμένα Πανεπιστήμια, τα υποβαθμισμένα Πανεπιστήμια, τα λουκέτα στα μαγαζιά, η απόγνωση στις γειτονιές της Ελλάδας, οι τραγωδίες στην Πάρο, οι καθημερινές ληστείες και τα εγκλήματα παίρνουν την σωστή τους θέση. Οι ανώμαλες γωνιές τους, κατάλοιπα της αριστερής λαίλαπας, εξαφανίζονται δένονται σε ένα συμπαγές σύνολο απελευθέρωσης.
Επιτέλους το μέλλον ανοίγεται μπροστά μας. Έχουμε αποτινάξει τα δεσμά του παρελθόντος, τα εικονικά πιστεύω και τα φανταστικά χρέη προς τα περιτρίμματα της αριστεράς. Η αριστερή βαρβαρη χυδαιότητα των επιδοτούμενων, με την ρηχή συνείδηση, λακέδων της Νέας Τάξης, που βιώσαμε σαν Έθνος μας λύτρωσε και το μυαλό είναι ξεκάθαρο όσο ποτέ άλλοτε, μας απάλλαξε ξαφνικά από μία πίεση επίμονη, από ένα μαρτύριο τρομερό που δεν μπορούσαμε να το αντέξουμε άλλο. Από εδώ και εμπρός η λάμπα θα μένει αναμμένη. Τώρα, ξέρουμε ότι τα φαντάσματα έχουν εξορκιστεί και ο εφιάλτης δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Ο αγώνας τώρα αρχίζει. Δεν υπάρχουν πιστωτές και μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.
Πάντα υπάρχει ένας δυνατότερος για να σταθεί στο πλευρό του έθνους που βασανίζεται. Εμείς οι Έλληνες πατριώτες είμαστε οι Δυνατοί. Εμείς οι Δεξιοί, οι ακροδεξιοί, οι χρυσαυγήτες- όπως και να μας πουν καρφί δεν μας καίγεται- ξεπερνάμε, αποτελεσματικά, χωρίς λάθος ή αμφιβολία κάθε δυσκολία. Είμαστε το στόμα που καρτερεί η Ελλάδα να της πει το “έλα πάλι”. Η αλήθεια που για 38+1 χρόνια πνίγανε οι αριστερόστροφες προοδευτικάντζες είναι ανοιχτή πλέον στην ιστορία. Την ίδια στιγμή που το κενό αισθήματος στην Ελλάδα διαμορφώνει συνθήκες αποσύνθεσης έφτασε η ώρα της Δεξιάς. Η Δεξιά σημερα οδηγεί την κοινωνία δεν την περιμένει.
Εάν η μεταπολίτευση ήταν ένας εμφύλιος με άλλα μέσα, το τέλος της μεταπολίτευσης είναι η αναγέννηση της Δεξιάς σαν ιδέας, σαν τρόπος και σκοπός ζωής. Για πρώτη φορά μετα 38+1 χρόνια βρίσκει διέξοδο με ένα τρόπο συνθετικό η πνευματικότητα, η πίστη ενός λαού μέσα απο τις γραμμές ενός πολιτικού Εθνικιστικού κινήματος.
Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
ΣΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ
Ας πάμε τώρα στα παρασκήνια του «Κόκκινου Δεκέμβρη» και στην στάση των ξένων δυνάμεων. Κατ’ αρχάς, είναι γεγονός αναμφισβήτητο, ότι ο Στάλιν τήρησε τις συμφωνίες με τους Άγγλους. Έτσι, αρκετόν καιρό πριν από τα Δεκεμβριανά, βρισκόταν στην Ελλάδα 6μελής σοβιετική στρατιωτική αποστολή, υπό τον Συνταγματάρχη Ποπώφ, η οποία διέμενε στην «Μεγάλη Βρετανία», μαζί με τους «μοναρχοφασίστες» και «τυράννους του ελληνικού λαού» υπουργούς της κυβερνήσεως Παπανδρέου, και τους Εγγλέζους της Στρατιωτικής Διοικήσεως. Η στρατιωτική αυτή αποστολή ήταν μια άτυπη σοβιετική διπλωματική αντιπροσωπεία στην Αθήνα. Η παραμονή της σοβιετικής αποστολής συνεχίστηκε κανονικά και κατά την περίοδο του Κόκκινου Δεκέμβρη, σα να μην συνέβαινε τίποτα! Επίσης, την ίδια ώρα που μαίνονταν οι μάχες, ο κατευθυνόμενος σοβιετικός τύπος δεν αφιέρωσε ούτε μια γραμμή στην «εθνική μας αντίσταση» και στον «τιτάνιο αγώνα της για τη λευτεριά». Πλήρης σιωπή! Κι όχι μόνον αυτό. Ο ίδιος ο Ποπώφ αρνήθηκε δύο φορές κατά την περίοδο των γεγονότων να δεχθεί αντιπροσωπία του ΚΚΕ! Επίσης, σ’ ένα διάλειμμα της γνωστής συσκέψεως Άγγλων- Παπανδρέου-ΕΑΜ, που έγινε με την συμμετοχή του Τσώρτσιλ, ο Ποπώφ ενημέρωσε τους εκπροσώπους του ΕΑΜ για την πρόθεση της ΕΣΣΔ να αποστείλει, εντός των ημερών, επίσημη διπλωματική αντιπροσωπεία στην Αθήνα, πράξη που θα σήμαινε την επίσημη αναγνώριση της «μοναρχοφασιστικής» κυβερνήσεως Παπανδρέου, ως μόνης νόμιμης κυβερνήσεως της χώρας! Μάλιστα, δύο μέρες μετά την αναχώρηση του Τσώρτσιλ, ακολούθησε ενημέρωση του Έλληνα πρεσβευτή στην Μόσχα για τον επικείμενο διορισμό σοβιετικού πρεσβευτή στην Αθήνα. Την μη ανάμειξη της Μόσχας υπέρ του ΚΚΕ, την αναγνώρισε και ο ίδιος ο Τσώρτσιλ: «Ο Στάλιν τήρησε αυστηρώς και πιστώς τη συμφωνία μας του Οκτωβρίου και κατά την Δεκεμβριανή ανταρσία ούτε μία λέξη μομφής εσημειώθη στην Πράβδα ή την Ιζβέστια»
Έκαναν του κεφαλιού τους οι κουκουέδες;
Εγώ, όμως, δεν πείθομαι και επιμένω: πως οι «Έλληνες» κομμουνιστές, οι οποίοι ήταν μια ζωή δουλικά υποταγμένοι σε όλες τις θελήσεις της Μόσχας, στα Δεκεμβριανά έκαναν του κεφαλιού τους; Και γιατί άραγε παράκουσαν οι ηγέτες του ΚΚΕ τον Στάλιν τον Δεκέμβριο του ’44, τότε που υπήρχε στην Ελλάδα μια κάποια κυβέρνηση, κάποιες αξιόμαχες και ετοιμοπόλεμες στρατιωτικές μονάδες, όπως η Ταξιαρχία του Ρίμινι, ο Ιερός Λόχος, η Εθνοφυλακή, αλλά και εγγλέζικο στρατιωτικό σώμα, το οποίο διέθετε βαρύ οπλισμό, αεροπορία, τεθωρακισμένα κ.λπ. κι όχι αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Αθήνα (12 Οκτωβρίου 1944), τότε δηλαδή που δεν είχε επιστρέψει στην Ελλάδα από το Κάιρο η κυβέρνηση Παπανδρέου, τότε που δεν είχαν αποβιβαστεί ακόμα τα βρετανικά στρατεύματα, οι Ριμινίτες και οι Ιερολοχίτες, τότε που το ΚΚΕ είχε ήδη καταλάβει την μισή Ελλάδα (την Νότια) και που μπορούσε κάλλιστα να καταλάβει πανεύκολα και την άλλη μισή; Τι συνέβη, λοιπόν; Μήπως, τελικά, οι ηγέτες του ΚΚΕ ακολούθησαν τις εντολές του Στάλιν;
Τους διέταξε να κάνουν εμφύλιο πόλεμο για να τον… χάσουν!
Τον Δεκέμβριο του 1944, ο Β΄ Π. Π. συνεχιζόταν. Ναι μεν ο Στάλιν ήταν σύμμαχος και είχε υπογράψει συμφωνίες με τους Άγγλους και τους Αμερικανούς, είχε δε «ειδική σχέση» με τον Ρούσβελτ, αλλά ήταν και εξαιρετικά δύσπιστος κι έτρεμε στην ιδέα ότι στο τέλος «θα του τη φέρουν». Ειδικά στον Τσώρτσιλ δεν είχε καμμία εμπιστοσύνη και φοβόταν ότι θα παρασύρει εναντίον του τον Ρούσβελτ. Τι ακριβώς φοβόταν ο Στάλιν; Ότι, οι Γερμανοί – σχεδόν απίθανο με ηγέτη τους τον Χίτλερ, αλλά εξαιρετικά πιθανό με κάποιον από τους Στρατηγούς που σχεδίαζαν να τον ανατρέψουν- θα υπέγραφαν ανακωχή με τους Αγγλοαμερικανούς και μετά όλοι μαζί θα στρέφονταν εναντίον της ΕΣΣΔ. Είχε, επίσης, ο Στάλιν την έμμονη ιδέα, ότι αν οι Αγγλοαμερικανοί καταλάμβαναν πριν απ’ αυτόν την Γερμανία, θα διέλυαν την συμμαχία μαζί του και θα επιτίθονταν στην Σοβ. Ένωση. Είναι κυνικό το συμπέρασμά μου, αλλά από έναν άνθρωπο σαν τον Στάλιν, που διέταξε την δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων όλα πρέπει να τα περιμένει κανείς. Η γνώμη μου είναι, ότι ο Στάλιν διέταξε την ηγεσία του ΚΚΕ να προκαλέσει με κάθε τρόπο εμφύλιο πόλεμο, στον οποίο δεν είχε σκοπό να αναμιχθεί βοηθώντας το ΚΚΕ, αντιθέτως είχε σκοπό να τους πουλήσει, μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι είναι αξιόπιστος σύμμαχος, που τιμά τις συμφωνίες που υπογράφει, ώστε να καλλιεργήσει κλίμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και να φάει με την ησυχία του την μισή Ευρώπη που του παραχώρησαν οι Αγγλο-αμερικανοί. Ίσως δε, του ζητήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο, να δώσει δηλαδή ένα έμπρακτο παράδειγμα των καλών του προθέσεων, με θύμα την Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, όλο αυτό το σατανικό σχέδιο που παίχτηκε πίσω από τις πλάτες των απλών κομμουνιστών, ήταν σίγουρα εις γνώσιν της ηγεσίας του ΚΚΕ! Την άποψη αυτή ενισχύει και ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του, όταν γράφει ότι: «Είχε φτάσει ο καιρός όπου οι διάφορες συμφωνίες μας θα δοκιμάζονταν στην πράξη. Στην διάσκεψη της Μόσχας, είχα πετύχει την αποχή της Ρωσίας, πράγμα που πλήρωσα πολύ ακριβά».
Τα ντοκουμέντα αποδεικνύουν την εντολή της Μόσχας για τα Δεκεμβριανά!
Μάλιστα, υπάρχει και απόδειξη για την ενθάρρυνση του ΚΚΕ στο αιματοκύλισμα της Ελλάδος, η οποία έγινε μέσω του Βουλγάρου ανθρώπου του Στάλιν, Γκεόργκι Δημητρώφ, ή «παππού». Συμφώνως, λοιπόν, με τα έγγραφα από τα βουλγαρικά αρχεία (με πηγή το βιβλίο «Εμφύλιος Πόλεμος – Έγγραφα από τα γιουγκοσλαβικά και βουλγαρικά αρχεία», εκδόσεις «Βήμα»:
Έγγραφο 1ο (με το οποίο αποδεικνύεται ότι η σοβιετική γραμμή στο ΚΚΕ δίδεται μέσω Βουλγαρίας): Ραδιοτηλεγράφημα (αρ. 171) του Dimitrov προς τον Kostov για την αποκατάσταση επικοινωνίας του ΚΚΕ με τη σοβιετική πλευρά, μέσω Βουλγαρίας (18.11.1944): «Δώστε στον Αναστασιάδη τον κωδικό του Petrov, όμως προσωρινά ας επικοινωνεί κρυπτογραφικά μαζί μας μέσω της δικής σας οδού».
Έγγραφο 2ο : Ραδιοτηλεγράφημα του Kostov (αρ. 22) προς τον Dimitrov για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα (13.12.1944): «Οι Έλληνες ζητούν την αποκατάσταση της επικοινωνίας με ασύρματο μαζί σου. Ο Ρούσσος επέστρεψε από το Βελιγράδι και αναχώρησε. Ο αγώνας στην Αθήνα συνεχίζεται, όχι ανεπιτυχώς. Οι δικοί μας δεν έχουν την πρόθεση να συνθηκολογήσουν». Ιδού και η απάντηση:
Έγγραφο 3ο : Ραδιοτηλεγράφημα του Kostov προς το ΚΚΕ για τη γνώμη του Dimitrov σχετικά με τις μάχες της Αθήνας (15.12.1944): «Ο Ρούσσος αναχώρησε πριν από λίγες μέρες. Ο παππούς συμβουλεύει ο αγώνας να συνεχιστεί. Εμείς κάνουμε κάθε τι το δυνατό». Υπάρχει περίπτωση ο Δημητρώφ να έπαιζε παιχνίδια για λογαριασμό άλλων; Αποκλείεται! Γιατί εκτός όλων των άλλων είχε και τον σοβιετικό στρατό απάνω από το κεφάλι του, οπότε αν παρέκλινε έστω και κατά κεραία από τις εντολές του Στάλιν, θα έμενε χωρίς… κεφάλι. Οπότε…
Και νέα στοιχεία!
Αυτές τις ημέρες, θα εμφανισθούν και νέα στοιχεία, ενθαρρύνσεως του ΚΚΕ για τα Δεκεμβριανά και από τον Τίτο! Πρόκειται για έγγραφα από τα γιουγκοσλαβικά αρχεία, τα οποία θα παρουσιαστούν στο κοινό σε επιστημονικό συνέδριο που θα διεξαχθεί τις επόμενες ημέρες από το ΑΣΚΙ της Θεσσαλονίκης.
Όπως, λοιπόν, αποκαλύπτουν τα έγγραφα, στις 15 Νοεμβρίου 1944, με εντολή του Σιάντου, αντιπροσωπεία του ΚΚΕ έχουσα ως επικεφαλής τον Στέργιο Αναστασιάδη, επισκέφθηκε το Βελιγράδι, για να λάβει διαταγές από τον Τίτο, σχετικώς με την τακτική που θα ακολουθούσε. Ο Τίτο, λοιπόν, απορρίπτει την διάλυση του ΕΛΑΣ (η απόφαση της κυβερνήσεως Παπανδρέου ήτο η διάλυσις όλων των ενόπλων ομάδων, άρα και του ΕΛΑΣ), διατάσσει το ΚΚΕ να αποχωρήσει από την κυβέρνηση «εθνικής ενότητος» και να κάνει ανταρσία, υποσχόμενος βοήθεια. Ιδού: «Σας επαναλαμβάνω, κρατήστε γερά τον στρατό σας. Άκουσα ότι θέλετε να τον διαλύσετε και θύμωσα. Ένα σας λέω: είναι καλύτερα να έχετε ένα σίγουρο τάγμα ενόπλων, παρά έξι υπουργούς στην κυβέρνηση. Εμείς θα σας βοηθήσουμε. Θα είναι και για εμάς καλύτερα. Εμάς μας συμφέρει το κόμμα σας να κρατάει τα πάντα. Εάν δεν έχετε στρατό δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα».
Έκανε, λοιπόν, του κεφαλιού του τότε ο Τίτο, ενεργώντας παρά τις διαταγές του Στάλιν; Ασφαλώς όχι! Διότι, όταν αργότερα ο Τίτο σήκωσε δικό του μπαϊράκι, επήλθε ρήξη με τον Στάλιν. Αλλά, το 1948, όχι το 1944! Επιπλέον, το 1944 υπήρχε σοβιετικός στρατός στην Γιουγκοσλαβία (ενώ το 1948 είχε αποχωρήσει) κι αν ο Στάλιν αντιλαμβανόταν ότι ο Τίτο ενεργούσε αντίθετα με τις διαταγές του, ο κόκκινος στρατός θα τον καρατομούσε αυθημερόν!
Ήταν ο Γ. Σιάντος πράκτορας των Άγγλων;
Υπάρχει και η εκδοχή, να έβαλαν και οι Εγγλέζοι το… χεράκι τους στα Δεκεμβριανά, εφαρμόζοντας στην πράξη το «διαίρει και βασίλευε». Την εκδοχή αυτή ενισχύει η παραδοσιακά βρώμικη βρετανική εξωτερική πολιτική και η παραδοσιακά επιφυλακτική στάση του ελληνικού λαού απέναντί της. Την εκδοχή αυτή ενισχύει επίσης η άποψη του Γ.Γ. του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη (ο οποίος την περίοδο των Δεκεμβριανών βρισκόταν στο Νταχάου) για τον αναπληρωτή του Γ. Σιάντο. Έτσι, σε ομιλία του ενώπιον της 3ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, τον Οκτώβριο του 1950, ο Ζαχαριάδης είπε τα εξής: «Αν αραδιάσετε τα γεγονότα κατά ημερομηνίες, θα εύρετε ότι ο Σιάντος ήτο ένας κατάσκοπος των Άγγλων, ένας ύποπτος χαρακτήρας, ένας χαφιές». Επίσης, στο βιβλίο του «Προβλήματα Καθοδήγησης», ο Ζαχαριάδης γράφει: «Επιτρέψαμε στον Σιάντο, ο οποίος ήταν πράκτωρ του εχθρού, να πουλήσει και να καταστρέψει την επανάσταση». Πιστεύω, ότι, οι κατηγορίες του Ζαχαριάδη για τον Σιάντο ήταν άδικες. Άλλωστε, στο ΚΚΕ όποιος αναλάμβανε Γ.Γ. κατηγορούσε τον προηγούμενο ως προδότη! Το ίδιο υπέστη και ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, όταν αντικαταστάθηκε αργότερα από άλλον. Το σίγουρο είναι ότι όλοι οι ηγέτες του ΚΚΕ επιλέγονταν από την Μόσχα. Ούτε εκλέγονταν, ούτε αναδεικνύονταν. Όλοι τους, λοιπόν, ήταν απλά όργανα της Μόσχας και τίποτα παραπάνω. Ότι τους έλεγε η Μόσχα έκαναν. Δεν έπαιρναν δικές τους πρωτοβουλίες, ούτε χάραζαν την πολιτική γραμμή του κόμματος. Και ο Σιάντος από την Μόσχα είχε επιλεγεί για να αναπληρώσει τον Ζαχαριάδη. Διάλεξε η Μόσχα έναν πράκτορα των Άγγλων για την προσωρινή έστω ηγεσία του ΚΚΕ; Πολύ αμφιβάλλω. Αλλά, ακόμα κι αν δεχθούμε πως ο Σιάντος ήταν πράκτορας των Άγγλων και παράκουσε τις εντολές του Στάλιν στα Δεκεμβριανά, θα αρκούσε ένα νεύμα του Ποπώφ για να εκπαραθυρωθεί αμέσως από την αρχηγία του ΚΚΕ. Κι είχε όλον τον χρόνο ο Ποπώφ για να το κάνει αυτό πριν τα Δεκεμβριανά. Έχω τη γνώμη, ότι μετά την ήττα στα πεδία των μαχών και το ξεπούλημα από τον Στάλιν, έπρεπε να βρεθεί κάποιος «αποδιοπομπαίος τράγος», για να τα φορτωθεί όλα. Έτυχε αυτός να είναι ο Σιάντος. Επίσης, όπως προανέφερα, πιστεύω, ότι ο Σιάντος είχε λάβει την εντολή από τον Στάλιν να προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο (για να τον χάσει!), κατά συνέπεια, αφού ήξερε το μυστικό και υπήρχε ο κίνδυνος να το αποκαλύψει ανά πάσα στιγμή και να εκτεθεί ο Στάλιν ανεπανόρθωτα, έπρεπε να φύγει από τη μέση και να διασυρθεί μετά θάνατον. Πράγματι, λίγο μετά τα Δεκεμβριανά (τον Μάιο του 1945) κατέφτασε στην Ελλάδα ο Ζαχαριάδης. Αμέσως, ο Σιάντος παραμερίστηκε και τον επόμενο χρόνο πέθανε μυστηριωδώς στην κλινική του κομμουνιστή γιατρού Πέτρου Κόκκαλη (πατέρα του γνωστού σημερινού μεγιστάνα). Ήξερε, λοιπόν, πάρα πολλά ο Σιάντος κι έπρεπε να πεθάνει!
Δεν προκύπτει βρετανικός δάκτυλος.
Εφόσον, λοιπόν, ο Σιάντος δεν ήταν πράκτορας των Άγγλων, καταρρέει η θεωρία περί της αγγλικής ευθύνης για τα Δεκεμβριανά. Επίσης, αν υπολογίσουμε τα δεδομένα της εποχής, και πάλι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι Άγγλοι δεν προκάλεσαν τα Δεκεμβριανά. Δεν μπορούσαν να ρισκάρουν, οι Άγγλοι, πρόκληση εμφυλίου πολέμου, εφόσον δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι θα επικρατούσαν οι φίλιες προς αυτούς δυνάμεις. Υπενθυμίζω, ότι την ημέρα που ξεκίνησε η κομμουνιστική ανταρσία, η φιλοβρετανική κυβέρνηση Παπανδρέου ήλεγχε το κέντρο της Αθήνας, τα νησιά, την Κρήτη, την Ήπειρο και την Ανατολική Μακεδονία. Κι αν δεν υπήρχε η συγκλονιστική αντίσταση των ανδρών του Συντάγματος Μακρυγιάννη, η Αθήνα θα είχε πέσει στα χέρια των κομμουνιστών κι όλα θα είχαν τελειώσει! Να υπενθυμίσω, επίσης, ότι οι βρετανικές δυνάμεις που βρίσκονταν στην Αθήνα πριν τα Δεκεμβριανά ήταν απελπιστικά μικρές, ενώ οι σοβαρές ενισχύσεις έφτασαν πολύ αργότερα, στις 15 Δεκεμβρίου. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει επίσης, το γεγονός ότι οι βρετανικές ενισχύσεις ήρθαν άρον-άρον από το μέτωπο της Ιταλίας, στο οποίο οι μάχες μαίνονταν και η έλλειψη των δυνάμεων που μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα έγινε αισθητή τις επόμενες μέρες. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Τσώρτσιλ επισκέφθηκε την Ελλάδα κατά την διάρκεια της κρίσης για να παρέμβει προσωπικά και επιτόπου. Η επίσκεψή του δεν ήταν επίσκεψη αναψυχής, αλλά επίσκεψη υψηλού κινδύνου και υψηλού ρίσκου. Θα διακινδύνευε ο ίδιος ο Τσώρτσιλ τη ζωή του εάν οι μυστικές του υπηρεσίες είχαν στήσει την κομμουνιστική ανταρσία; Μ’ όλα αυτά δεν θέλω βέβαια να ευλογήσω την βρετανική πολιτική γενικά, αλλά στην περίπτωση των Δεκεμβριανών δεν προκύπτει βρετανικός δάκτυλος.
Η στάση, όμως, των ΗΠΑ στα Δεκεμβριανά, ήταν πραγματικά πολύ περίεργη. Είναι ενδεικτική η δήλωση του Αμερικανού υπουργού εξωτερικών Στεττίνιους, την παραμονή της ανταρσίας: «Πολιτική των ΗΠΑ ήταν πάντοτε να απέχουν από κάθε επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων εθνών. Συμφώνως με την πολιτικήν αυτήν, οι ΗΠΑ αποφεύγουν με σχολαστικότητα να επεμβαίνουν στις υποθέσεις των χωρών, οι οποίες απελευθερώνονται από τους Γερμανούς. Η πολιτική των ΗΠΑ αντίκειται σε οποιαδήποτε επέμβαση, η οποία θα επηρέαζε την εσωτερική κατάσταση, οιασδήποτε από τις χώρες που απελευθερώνονται. Ο αμερικανικός λαός, βεβαίως, αντιμετωπίζει με συμπάθεια τις προσδοκίες των κινημάτων αντιστάσεως και των αντιφασιστικών στοιχείων στις απελευθερωθείσες χώρες. Ο αμερικανικός λαός γνωρίζει ότι οι ομάδες αυτές, οι οποίες πολέμησαν τόσο θαρραλέα κατά των Γερμανών, δεν προτίθενται να παρεμποδίσουν τις παρούσες τόσο σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Γερμανίας» (πηγή: «Πως θεμελιώθηκε η Pax Americana » – Γ. Γεωργαλά, σελ. 939). Η δήλωση αυτή δημοσιεύθηκε στην πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη» της 3ης Δεκεμβρίου και υπήρξε η καλύτερη ενθάρρυνση προς τους κομμουνιστές για την έναρξη του «δευτέρου γύρου»!
Οι ΗΠΑ κράτησαν ουδέτερη στάση (μέχρι παρεξηγήσεως) καθ’ όλη την διάρκεια της ανταρσίας. Να τονίσουμε επίσης, την εχθρική στάση που τήρησε ο αμερικανικός τύπος, ο οποίος ήταν ελεγχόμενος, εφόσον ο παγκόσμιος πόλεμος συνεχιζόταν, έναντι της βρετανικής πολιτικής στην Ελλάδα. Γράφει ο «Ριζοσπάστης» της 3/12/1944: «Την στιγμή που ο Παπανδρέου και η αντίδραση κάνουν ότι μπορούν για να διαλύσουν τον ΕΛΑΣ, ο αμερικανικός τύπος αφιερώνει μακρά άρθρα στην ηρωϊκή δράση και τα ηρωϊκά κατορθώματα των Ελλήνων ανταρτών. Οι «Τάϊμς της Νέας Υόρκης» στο σημερινό φύλλο τους δημοσιεύουν ανταπόκριση του ανταποκριτού του «Ασοσιέιτετ Πρές» που περιγράφει τους αγώνες του ΕΛΑΣ. Δύο από τα μεγαλύτερα περιοδικά των Ηνωμένων Πολιτειών, το «Λάϊφ» και το «Κόλλιερς» αφιερώνουν, στα τελευταία τεύχη τους, ολόκληρες σελίδες στη δράση του ΕΛΑΣ που «πολέμησε τον κατακτητή και τελικά απελευθέρωσε την Ελλάδα και κέρδισε τον θαυμασμό όλου του δημοκρατικού κόσμου». Επίσης, φανερά εχθρική στάση προς την κυβέρνηση Παπανδρέου και την βρετανική επέμβαση, έδειξαν και οι ανταποκριτές των αμερικανικών εφημερίδων στην Ελλάδα, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτήν του Νμίτρι Κέσσελ: «Ο Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα, Λήπερ, διαπιστώνει: Η ουδετερότητα των Αμερικανών χρησιμοποιήθηκε στο έπακρο από τον ΕΛΑΣ και την προπαγάνδα του. Ήταν ένα πρώτης τάξεως τονωτικό γι’ αυτούς. Οι περισσότεροι Αμερικανοί ανταποκριτές κατηγορούσαν τους Βρετανούς και υποστήριζαν τους κομμουνιστές»(πηγή: «Πως θεμελιώθηκε η Pax Americana» – Γ. Γεωργαλά, σελ. 942).
Ο Άρης Βελουχιώτης και η… αστερόεσσα.
Πολύ διαφωτιστικά στοιχεία, σχετικά με το βρώμικο αμερικανικό παιχνίδι, είναι και τα αναγραφόμενα στην έκδοση της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», με τίτλο «Από τα Δεκεμβριανά στον Εμφύλιο»: «Τον Οκτώβριο του 1944 η εφημερίδα του αμερικανικού στρατού «Η Αστερόεσσα» δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Η συνάντηση Τσώρτσιλ-Στάλιν», όπου αναφερόταν ότι: Αν και μικρές βρετανικές δυνάμεις είχαν φτάσει στο ελληνικό έδαφος, υπήρχαν ενδείξεις ότι η Ελλάδα βαδίζει προς εμφύλιο πόλεμο λόγω των αντιπαραθέσεων επί πολιτικών ζητημάτων και σε πείσμα της συμφωνίας που υπογράφηκε πρόσφατα. Περί τα τέλη Νοεμβρίου «Η Αστερόεσσα» δημοσίευσε φωτογραφία «του γενειοφόρου υποστράτηγου Άρη Βελουχιώτη» μ’ έναν αντάρτη που καταγόταν από το Οχάιο. Η φωτογραφία και το σχόλιο της εφημερίδας του στρατού των ΗΠΑ ήταν έκδηλα υπέρ του καπετάνιου του ΕΛΑΣ. Οι αντιπρόσωποι του OSS στην Ελλάδα, Κ. Κουβαράς και Τζ. Φατσέας (που αργότερα εντάχθηκε στη ΣΙΑ), φωτογραφίζονταν με τον Άρη, τον πιο γνωστό αντιβρετανό αντάρτη ηγέτη. Ο Βελουχιώτης είχε πειστεί για την κατά κάποιο τρόπο «φιλοΕΑΜική» αμερικανική θέση και σε γράμμα του, τον Μάρτιο του 1945, διατυπώνει τη θέση ότι αν δεν έκανε σοβαρά οπορτουνιστικά λάθη η ηγεσία του ΚΚΕ θα είχε επιτρέψει στη Σοβιετική Ένωση «να επέμβει ενεργότερα» στη διάρκεια του Δεκέμβρη, «όπως δεν αποκλείεται και αυτή η Αμερική»… Στις 4 Δεκεμβρίου, ενώ οι μάχες έχουν ξεσπάσει, η ηγεσία του ΕΛΑΣ Αθήνας μετέδωσε στον Σιάντο: Κατά τη διάρκεια μιας μάχης, Αμερικανοί στρατιώτες και αξιωματικοί εκδηλώθηκαν υπέρ ημών και εδήλωσαν ότι οι Αμερικανοί θα βοηθήσουν. Στις 7 Δεκεμβρίου, ο Βρετανός υπουργός Χ. Μακμίλαν σημείωσε στο ημερολόγιό του ότι: Τα νέα από την Ελλάδα είναι πολύ άσχημα, τα ίδια είναι και από την Ιταλία. Η Ελλάδα έχει μια επανάσταση και η Ιταλία είναι χωρίς κυβέρνηση. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε εγκαταλειφθεί από τον Αμερικανό μας σύμμαχο. Το 1945, ο ειδικός απεσταλμένος του προέδρου Τρούμαν στο Λονδίνο, ο Τζόουζεφ Ντέβις διαπίστωσε ότι ο Τσώρτσιλ αναμφίβολα θα θυμάται ακόμα τη στάση μας στην ελληνική κατάσταση κατά τη σύγκρουση του Δεκέμβρη, όταν αφέθηκε να πολεμήσει μόνος τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ ».
Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε πως τα Δεκεμβριανά ήταν ένα παιχνίδι τακτικής και εντυπώσεων του Στάλιν, με όργανο το ΚΚΕ, για να εμπεδώσει την κυριαρχία του στις ανατολικές χώρες, που του είχαν δοθεί ως «λάφυρα», στις οποίες αντιμετώπιζε μεγάλες δυσκολίες (ειδικώς στην Πολωνία). Επίσης, από τα προναφερθέντα προκύπτει, ότι ο Ρούζβελτ ήταν ενήμερος του παιχνιδιού και το υποβοήθησε. Κι όλα αυτά τα παιχνίδια παίχθηκαν στις πλάτες του ελληνικού λαού, που τα πλήρωσε με το αίμα του!
Γ. Δημητρακόπουλος
.png)
.jpg)
