Η Ιστορική ανατομία ενός ισχυρού Γεωπολιτικού δεσμού.

Σχέσεις Ελλάδος και Ρωσίας

Τα τελευταία κυρίως χρόνια, μετά την πρόταση κοινής κατασκευής ενός δικτύου παροχής ενέργειας (ο περίφημος αγωγός φυσικού αερίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης) εκ μέρους της μετα-σοβιετικής Ρωσίας, παρατηρείται ένας έντονος προβληματισμός που ξαναφέρνει στο προσκήνιο τις σχέσεις των δυο Εθνοτήτων (Ελλάς-Ρωσία).

Η ζοφερή μάλιστα πραγματικότητα της νεοελληνικής κοινωνίας, έχει κυριολεκτικά ξεβράσει κάθε είδους «άποψη», ξεκινώντας από την μοιρολατρία, την φαντασιολογική ανοησία και την ανυπόστατη κινδυνολογία των διαφόρων αποχρώσεων του πολιτικού φάσματος, φθάνοντας μέχρι και την δουλοπρεπή συμπεριφορά των κυβερνήσεων του νεοελληνικού προτεκτοράτου έναντι του ευρωατλαντισμού, που τρέμουν ακόμα και τις αντιρρήσεις του.

Μια παλιά Αυτοκρατορία πίπτει, μια Νέα γεννιέται
Η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453, δημιούργησε αδιαμφισβήτητα στο ιστορικό και γεωπολιτικό προσκήνιο ένα μεγάλο κενό. Κενό που έμελλε να αναπληρωθεί μόνον από κάποια ισχυρή μεν δύναμη, αλλά ταυτόχρονα κατόχου των ίδιων περίπου χαρακτηριστικών με εκείνα της απολεσθείσας.

Έτσι, η δυναμική εμφάνιση της Αυτοκρατορίας των Ρώσων, από τα πρώτα της κιόλας βήματα –κατά τα οποία οι Ρώσοι επιδόθηκαν σε διαδοχικούς Εθνικούς πολέμους οι οποίοι ξεκίνησαν από τον υποσκελισμό της μογγολικής Χρυσής Ορδή και των Τατάρων κι έφθασαν μέχρι την απόλυτη κυριαρχία του πρώτου τσάρου του Ιβάν του Τρομερού-, παρότι έλαβε χώρα βορειότερα της εγγύτερης ευρασιατικής περιοχής, που κάλυπτε η Βυζαντινή (ακόμα και στο απόγειο της) ήταν αρκετή για να αναλάβει εκ διαδοχής την θέση του πάγιου κέντρου συσπείρωσης στα μάτια όλων των ορθόδοξων Λαών της ανατολικής Ευρώπης.

Δεν είναι μάλιστα καθόλου τυχαία, τόσο η άμεση αναγωγή στους συμβολισμούς (υιοθέτηση του δικέφαλου αετού και του αξιώματος του τσάρου/καίσαρα), όσο και η πνοή που την διακατείχε, σαφέστατα επηρεασμένη από την επαφή του νεαρού ακόμα Ρωσικού Έθνους με την μεγάλη νοτιοανατολική Αυτοκρατορία.

Από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου (1689-1725), οπότε η Ρωσία καθίσταται ισχυρή Ευρωπαϊκή δύναμη και ανακηρύσσεται επισήμως Αυτοκρατορία, ο κυριότερος αντίπαλος παρουσιάστηκε στο πρόσωπο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο σταθερός γεωστρατηγικός προσανατολισμός της υπήρξε ο έλεγχος της Μαύρης Θάλασσας και η πρόσβαση στους εμπορικούς δρόμους του Αιγαίου και ευρύτερα της Ανατολικής Μεσογείου.

Αυτό δημιούργησε τις συνθήκες ενός φυσικού ανταγωνισμού και την συνεπαγόμενη εχθρότητα. Ο ίδιος ο τσάρος, ενστερνιζόμενος την προαναφερόμενη Ελληνορωμαϊκή πνοή, θεώρησε πολύ γρήγορα εαυτόν «Ρωσογραικών αυτοκράτορα» κι εξέδωσε προκήρυξη με την οποία καλούσε τους ορθόδοξους πληθυσμούς να επαναστατήσουν εναντίον της Υψηλής Πύλης.

Ο στόχος αυτός, που δημιουργούσε κλίμα έντασης και οδήγησε συχνά σε πόλεμο τις δύο Αυτοκρατορίες, φαίνεται ότι απέκτησε σαφέστερα χαρακτηριστικά στα χρόνια της Μεγάλης Αικατερίνης Β’ (1762-1796). 

Η ίδια η τσαρίνα Αικατερίνη, είχε εκδηλώσει ανοιχτά τον σκοπό της να δημιουργήσει ένα μεγάλο αυτόνομο κράτος στον Νότο, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη χρησιμοποιώντας σαν στήριγμα το Ελληνικό στοιχείο.

Για τον σκοπό αυτό μάλιστα, είχε ονομάσει τον δευτερότοκο εγγονό της, Κωνσταντίνο και του είχε δώσει Ελληνική παιδεία, ώστε να τον χρίσει ηγεμόνα της περιοχής.

Α) Πρώτος Ρωσοτουρκικός Πόλεμος 

Συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή

Μέρος του Ρωσικού σχεδίου δράσης αποτελούσε και η εξέγερση των Ορθόδοξων πληθυσμών της Βαλκανικής και, ανάμεσά τους, των Ελληνικών πληθυσμών της Ρούμελης, της Πελοποννήσου και των νησιών του Αιγαίου.

Η κοινή θρησκευτική πίστη αποτελούσε το έδαφος για τη διεκδίκηση εκ μέρους της Ρωσίας της αναγνώρισής της ως «προστάτιδας» των ορθοδόξων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Φαίνεται μάλιστα ότι το πέτυχε μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, γεγονός το οποίο της επέτρεψε να επεμβαίνει έκτοτε στις εσωτερικές υποθέσεις της Πύλης.

Η συνθήκη πήρε το όνομά της από το ομώνυμο χωριό, κοντά στη Σιλιστρία, στο οποίο υπογράφηκε την 21η Ιουλίου 1774 και ήταν το αποτέλεσμα του Α’ μεγάλου Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1768-74), στον οποίο η Ρωσία κατέλαβε την Αζοφική, την Κριμαία και τη Βεσσαραβία.

Υπό τον κόμητα στρατάρχη Π.A. Ρουμιάντσεφ, οι Ρώσοι επέδραμαν στη Μολδαβία και νίκησαν τους Οθωμανούς στη σημερινή Βουλγαρία, αναγκάζοντας τους Οθωμανούς να ζητήσουν ειρήνη.

Η Ρωσία με αυτή την νίκη της, επέβαλε το ασαφές δικαίωμα προστασίας των Ορθόδοξων υπηκόων της Πύλης από τον Τσάρο. Εκμεταλλευόμενη μάλιστα την εσκεμμένη ασάφειά της παραγράφου αυτής της συνθήκης, οδήγησε στην διατύπωση για πρώτη φορά του λεγόμενου «Ανατολικού ζητήματος», που οδήγησε τελικά στην κατάρρευση των Οθωμανών.

Με την υπογραφή της συνθήκης, κατοχυρώθηκε νομικά το δικαίωμα της χρήσης της Ρωσικής σημαίας από Έλληνες πλοιοκτήτες, όπως και η ναυπήγηση και ο εξοπλισμός πλοίων μεγάλου εκτοπίσματος. Γεγονός που οδήγησε στην πρώτη (στην μετα-βυζαντινή εποχή) επίσημη αναγνώριση του υπόδουλου Ελληνισμού πολλά χρόνια πριν από την αναγνώριση του ναυτικού αποκλεισμού των Ελλήνων στους Τούρκους (1822), από την Μ.Βρετανία, με την οποία αναγνωριζόταν το εμπόλεμο του Ελληνικού Έθνους.

Β) Τα Ορλωφικά

Η εξέγερση που εκδηλώθηκε το 1770 στην Πελοπόννησο, τα λεγόμενα «Ορλωφικά», σχεδιάσθηκε και οργανώθηκε από τους Ρώσους αξιωματούχους που ανήκαν στο στενό περιβάλλον της Αικατερίνης της Μεγάλης: Γρηγόριο Ορλώφ και των αδελφών του Αλέξιο και Θεόδωρο, οι οποίοι συνέβαλαν στην ανατροπή του τσάρου Πέτρου Γ’.

Παρουσιάστηκε σαν ένας «αγώνας της Ελευθερίας ενάντια στην τυραννία», της επικράτησης, δηλαδή, του χριστιανικού Ευρωπαϊκού πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα του ισλαμικού-ασιατικού δεσποτισμού. Το αποτέλεσμα όμως, έδειξε πως έλαβε χώρα στο πλαίσιο ανάπτυξης των συμφερόντων της Ρωσικής ηγεμονίας, αποβλέποντας ουσιαστικά στον επαναπροσδιορισμό της κυριαρχίας στην περιοχή.

Το καλοκαίρι του 1769 και ενώ ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1768-1774), συνεχίζεται με Οθωμανικές επιτυχίες στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, αναχωρούν από το λιμάνι της Κροστάνδης, στη Βαλτική, 14 πλοία με περίπου 600 στρατιώτες. Πρόκειται για την πρώτη Ρωσική ναυτική μοίρα, αποστολή της οποίας ήταν να πλεύσει στη Μεσόγειο και να αναλάβει πολεμική δράση στο Αιγαίο, κινητοποιώντας ταυτοχρόνως σε εξεγέρσεις τους χριστιανικούς πληθυσμούς στις νότιες βαλκανικές κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ιδίως στην Πελοπόννησο.

Στη δύναμη αυτή, την οποία θα ακολουθούσε και μια δεύτερη μοίρα, οι Ρώσοι είχαν υποσχεθεί πως θα προσέθεταν και άλλα πλοία, που κατασκευάζονταν στη Ρωσία καθώς και σε λιμάνια της Ιταλίας, όπου διενεργούταν στρατολόγηση για την συγκρότηση πληρωμάτων. Επρόκειτο για εγχείρημα παράτολμο και με πολλές υποσχέσεις προς του Έλληνες που θα έμεναν ανικανοποίητες. Η Ρωσία δεν είχε ναυτική παράδοση και έως τότε στήριζε τη στρατιωτική της ισχύ σε χερσαίες δυνάμεις.

Την 17η Φεβρουαρίου του 1770, ένα τμήμα του στόλου υπό τον Θ. Ορλώφ αγκυροβόλησε στο Οίτυλο της Μάνης, ξεκινώντας την εξέγερση στην Πελοπόννησο τις επόμενες ημέρες. Ιδιαίτερες διαπραγματεύσεις είχαν ήδη ξεκινήσει από το 1769 με τους Μανιάτες, στους οποίους απευθύνθηκαν με επιστολές τους ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Πάνιν και ο Αλέξιος Ορλώφ, ενώ αρκετές υπήρξαν και οι αποστολές Μανιατών στη Βενετία και άλλες πόλεις της Ιταλικής χερσονήσου, όπου βρίσκονταν την εποχή εκείνη οι επικεφαλής της επικείμενης επιχείρησης με σκοπό να την προετοιμάσουν.

Οι Μωραΐτες επιδίωκαν να δεσμεύσουν τους Ρώσους με την αποστολή αρκετών χιλιάδων ενόπλων. Οι Ρώσοι, από την πλευρά τους, υπόσχονταν χωρίς φειδώ, φάνηκε ωστόσο από τον αριθμό πλοίων, ενόπλων και πολεμικών εφοδίων που έστειλαν στην Πελοπόννησο, ότι δεν ήταν η ξηρά το πεδίο που τους ενδιέφερε να δοκιμαστούν στρατιωτικά, αλλά η θάλασσα.

Τελικά η εξέγερση κράτησε μόνο τρεις μήνες, για να κατασταλεί σχετικά εύκολα, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές μεταξύ του Ελληνικού πληθυσμού του τόπου. Επίσης, λόγω της παρουσίας των πολυάριθμων ενόπλων, στρατολογημένων για την καταστολή της –οι Τουρκαλβανοί-, δημιουργήθηκε και το κλίμα τρομοκρατίας σε βάρος του Ελληνισμού, το οποίο διατηρήθηκε επί πολλά έτη.

                           

Γ) Η Εθνεγερσία του 1821

Οι επιδιώξεις και η καταπόντιση του σχεδίου του Υψηλάντη στην Μολδοβλαχία

Το πρώτο μέλημα του αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας και ηγέτη του Επαναστατικού στρατού, Αλέξανδρου Υψηλάντη ήταν να λάβει επισήμως από τον Τσάρο δίχρονη άδεια. Η δικαιολογία –και δικαίως- ήταν από αστεία ως και ύποπτη: “λουτροθεραπεία στο εξωτερικό”.

Στην πραγματικότητα βέβαια, ο Υψηλάντης μετέβηκε στη Βεσσαραβία όπου θα ξεκινούσε τη στρατιωτική προπαρασκευή της Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, αφού πρώτα πέρασε από την Οδησσό, πόλη με σημαντική Ελληνική εμπορική παροικία και πολυπληθή τοπική Εφορία της Φιλικής Εταιρείας. Εκεί έλαβε επιστολή του Αναγνωσταρά που τον πληροφορούσε πως ο Μωριάς σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, μπορεί να αντιπαραθέσει περίπου 30.000 ένοπλους απέναντι σε μία δύναμη 12.800 μουσουλμάνων.

Στην Οδησσό τον επισκέφτηκε στις 22 Αυγούστου, ερχόμενος από την πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, Αγία Πετρούπολη όπου έχει συναντηθεί με τον Καποδίστρια, ο γραμματέας του Ρωσικού προξενείου της Πάτρας και στέλεχος της Φιλικής Εταιρείας Ι.Παπαρρηγόπουλος. Στη μεταξύ τους συζήτηση ο Υψηλάντης εξέφρασε τη σκέψη να κατέβει στο Μωριά και να ηγηθεί εκεί της Επαναστάσεως. Ο Παπαρρηγόπουλος όμως, υποστήριξε πως το Κίνημα έπρεπε να ξεκινήσει από τη Μολδοβλαχία, διότι κατά τη γνώμη του παρουσίαζε τρία πλεονεκτήματα:

α) Οι Οθωμανοί έβρισκαν σε απόσταση αναπνοής από τις εξεγερμένες Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, τη Ρωσική στρατιά της Βεσσαραβίας. Δεν θα μετακινούσαν λοιπόν, τις δυνάμεις τους προς τον νότο, αφήνοντας ευοίωνες συνθήκες για να ξεσπάσει το κύριο μέρος της Εθνεγερσίας στην Πελοπόννησο.

β) Ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων πιστεύοντας, λόγω της γεωγραφικής γειτνίασης Μολδοβλαχίας, ότι θα υπάρξει άμεση Ρώσικη εμπλοκή, θα συνέχιζε με μεγαλύτερο πείσμα τον πόλεμο του κατά της Πύλης.

γ) Για τον ίδιο λόγο Μωραΐτες και Ρουμελιώτες θα εύρισκαν τη δύναμη να ξεσηκωθούν.

Σε αυτή την εξέλιξη, στήριζε ξεκάθαρα ο ίδιος ο Υψηλάντης τις ελπίδες του, αλλά σε αυτήν ευελπιστούσαν και οι περισσότεροι Ρώσοι αξιωματούχοι της περιοχής, οι οποίοι είχαν αρχίσει να αντιλαμβάνονται τις κινήσεις του, έστω κι αν αυτές δεν ουδέποτε εξεδήλωσαν ανοιχτές (απ-)αιτήσεις για βοήθεια προς εκείνους.

Για αυτό τον λόγο έστειλε στις 23 Φεβρουαρίου, μέσω των Ρώσων προξένων του Ιασίου και του Βουκουρεστίου, μήνυμα στο Ρώσο πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη Στρογκανόφ καλώντας τον να «είναι άγρυπνος» και να διαμαρτυρηθεί σε περίπτωση που τα Οθωμανικά στρατεύματα θα επιχειρήσουν να παραβιάσουν τις Ρωσοτουρκικές συνθήκες και να εισβάλουν στις Ηγεμονίες. Αυτό όμως που δεν είχε υπολογίσει, ήταν οι πιέσεις της Ιεράς Συμμαχίας, για την αντίδραση της Αυστρίας και των άλλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων, σε περίπτωση που η Ρωσία βοηθούσε τους εξεγερμένους.

Έτσι λοιπόν τα σχέδια αυτά έπεσαν απευθείας στο κενό. Ο Ρώσος τσάρος, όχι μόνο κράτησε ουδέτερη στάση αλλά προέβη και σε επίσημη αποκήρυξη του Υψηλάντη και της Επαναστάσεως, αφήνοντας τον τελευταίο εμβρόντητο.

Ο βασικότερος λόγος ήταν οι πιέσεις των άλλων μεγάλων δυνάμεων. Αυστρία, Γαλλία και Βρετανία δεν θα επέτρεπαν στη Ρωσία να υποστηρίξει μία Επανάσταση που θα ήταν η απαρχή του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της ανάσχεσης της πολιτικής και οικονομικής διεισδύσεως τους σε αυτή.

Ο «Γίγαντας με τα Πήλινα Πόδια» αποτελούσε τον κυματοθραύστη των επιδιώξεων του τσάρου κι η εμφάνιση μιας νέας αντίπαλης με προοπτικές ναυτικής ανάπτυξης, δύναμης, θα ήταν ανταγωνιστική προς τα σχέδιά τους.

Προς την δημιουργία του νεοελληνικού προτεκτοράτου

Στις 4 Απριλίου 1826, κατά την διάρκεια του Αγώνα κι έχοντας ρεύσει ποταμοί Ελληνικού αίματος, ο τσάρος Νικόλαος Α’ (1796 – 1855) υπέγραψε με την Βρετανία το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης. Είναι το πρώτο κείμενο που αναφέρει τη λέξη Ελλάδα στη διεθνή διπλωματία και την θεωρούσε αυτοδιοικούμενη χώρα κάτω από την επικυριαρχία του σουλτάνου. Είχε προηγηθεί η αλλαγή στην διπλωματία του βασιλέα της Αγγλίας και η σοβαρή διείσδυση των συμφερόντων των Άγγλων τραπεζιτών με τα εξοντωτικά δάνεια.

Ακολουθεί η συνθήκη του Λονδίνου ανάμεσα στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία τον Ιούλιο του 1827, η οποία επίσης αναγνώριζε αυτόνομη Ελλάδα κάτω από την επικυριαρχία και πάλι του σουλτάνου, στη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού και νοτιότερα.

Η κυριότερη, όμως παράμετρος, της τελευταίας συνθήκης ήταν εκείνη που απαιτούσε την αποστολή τριεθνούς στόλου στην Πελοπόννησο, με εντολή την επιβολή των αποφάσεων της, δεδομένου πως ο σουλτάνος την απέρριψε, έχοντας αποστείλει τα τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματα υπό τον Ιμπραήμ σε μια εκστρατεία που έφθασε κοντά στο να πνίξει την Επανάσταση.

Εκτελεστές της συνθήκης ορίστηκαν οι ναύαρχοι Ερρίκος Δανιήλ Γκωτιέ, κόμης Δεριγνί για τη Γαλλία, Εδουάρδος Κόδριγκτον για την Μ.Βρετανία και Λογγίνος Χέυδεν για τη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Η εφαρμογή του στρατιωτικού σκέλους του σχεδίου, ήταν αυτό που τελικά οδήγησε στην ναυμαχία του Ναυαρίνου και την σύγκρουση μεταξύ των τριών Ευρωπαϊκών στόλων με τον Αιγυπτιακό, που οδήγησε στην συντριβή του τελευταίου.

Το αποτέλεσμα όμως της ναυμαχίας, ήταν κι ενδεικτικό των προθέσεων της κάθε πλευράς. Η κυβέρνηση της Μ.Βρετανίας έδειχνε «κεραυνόπληκτη προ του ανεπιθύμητου τετελεσμένου», που διέπραξε ο Κόδριγκτον.

Σε ομιλία του μάλιστα ο ίδιος ο Άγγλος βασιλιάς Γεώργιος ο Δ΄  διακήρυξε ανοιχτά την αντίθεσή του στην Βουλή των Λόρδων: «Στο λιμάνι του Ναυαρίνου έλαβε χώρα μια σύγκρουση τελείως απροσδόκητη μεταξύ των πόλων των συμμάχων Δυνάμεων και του στόλου της Οθωμανικής Πύλης.  Η Αυτού Μεγαλειότις δεν μπορεί να μη θρηνήσει, που αυτή η σύγκρουση έγινε με τη ναυτική δύναμη ενός προαιωνίου συμμάχου, του σουλτάνου. Εξακολουθεί όμως να τρέφει την ελπίδα πως το ατυχές αυτό γεγονός δε θα συνοδευθεί από άλλες εχθροπραξίες».

Ο ναύαρχος Κόδρικτον, θεωρήθηκε υπαίτιος και έπεσε σε δυσμένεια. Αντιθέτως ο ναύαρχος του Ρωσικού στόλου, Χέυδεν, παρασημοφορήθηκε με κάθε επισημότητα και ο σουλτάνος, ανατρέχοντας στις διακηρύξεις του τσάρου περί «προστασίας των ορθοδόξων χριστιανών» της επικρατείας του, άνοιξε νέο πολεμικό μέτωπο μόνο με την Ρωσική Αυτοκρατορία.

Ο νέος αυτός Ρωσοτουρκικός Πόλεμος, με τον στρατό του τσάρου στην Ανδριανούπολη και την Τραπεζούντα, να πνίγει τον σουλτάνο, τον ανάγκασε να στείλει απεσταλμένους στον στρατηγό Ντίμπιτς την 24η Σεπτεμβρίου του 1829 μαζί με πρεσβευτές της Γαλλίας και της Μ.Βρετανίας, οι οποίοι αξίωναν την αποχώρησή των Ρώσων.

Ο στρατηγός, κατ’ εντολή του τσάρου, έθεσε αμέσως ζήτημα ανεξαρτησίας της Ελλάδας χωρίς αυτή να θεωρείται υποτελής στην Πύλη –παρότι οι δυτικοί επέμεναν να διαχωριστεί αυτή η περίπτωση με τις συνθήκες του εν εξελίξει Ρωσοτουρκικού Πολέμου-, για πρώτη φορά από την έναρξη της Εθνεγερσίας.

Τελικά την 3η Ιανουαρίου 1830, στην Διάσκεψη του Λονδίνου διακηρύχθηκε η πολιτική ανεξαρτησία της Ελλάδας, πράξη η οποία συνιστούσε διεθνή αναγνώριση του νεοελληνικού κράτους. Η συνοριακή γραμμή όμως, του Πρωτοκόλλου της 3ης Φεβρουαρίου 1830 (Αμβρακικός-Παγασητικός) κρατούσε έξω από αυτό ένα μεγάλο τμήμα της έκτασης που είχε συμφωνηθεί στην Ανδριανούπολη.

Επιπλέον, καθοριζόταν η πολιτειακή μορφή του νεοσύστατου κράτους και παρεχόταν στις δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις το δικαίωμα εκλογής του ηγεμόνα χωρίς να ερωτηθεί ο Ελληνικός Λαός.

Δόθηκε πλήρης αμνηστία και προβλεπόταν δικαίωμα μετανάστευσης από ή και προς «τόπον Οθωμανικόν».

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος και οι επιπτώσεις του στα εσωτερικά των Ελλήνων

H επόμενη Ρωσοτουρκική σύρραξη που επηρέασε δρώμενα στην Ελληνική χερσόνησο και το νεοελληνικό κράτος ήταν ο Κριμαϊκός Πόλεμος του 1853-56, στον οποίο αναμείχθηκαν και άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις: η Αγγλία, η Γαλλία και το Βασίλειο Σαρδηνίας-Πεδεμοντίου, που πολέμησαν στο πλευρό της Τουρκίας.

Άμεση αιτία του Πολέμου ήταν οι απαιτήσεις του τσάρου ως προς την προστασία των Ορθοδόξων χριστιανών που ζούσαν στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Άλλος σημαντικός παράγοντας ήταν και οι διαφορές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Γαλλίας με πρόφαση τα προνόμια Ορθοδόξων και καθολικών στους Αγίους Τόπους, που κατέχονταν από τους Τούρκους.

Με την υποστήριξη της Αγγλίας, η Τουρκία τήρησε άτεγκτη στάση απέναντι στις Ρωσικές απαιτήσεις με αποτέλεσμα την έναρξη του Πολέμου. Τον Ιούλιο του 1853 η Ρωσία κατέλαβε τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Στις 23 Σεπτεμβρίου ο Βρετανικός στόλος έπλευσε στην Κωνσταντινούπολη. Στις 4 Οκτωβρίου η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ρωσίας και τον ίδιο μήνα εξαπέλυσε επίθεση στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες.

Όταν ο Ρωσικός στόλος κατέστρεψε τον Τουρκικό στη Σινώπη, ο Βρετανικός και ο Γαλλικός, στις 3 Ιανουαρίου 1854, εισέπλευσαν στον Εύξεινο Πόντο για να προστατεύσουν τις μεταφορές των Οθωμανών.

Στις 28 Μαρτίου 1854 η Αγγλία και η Γαλλία κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Ανταποκρινόμενη σε σχετική απαίτηση της Αυστρίας, και για να αποτρέψει και τη δική της είσοδο στον πόλεμο, η Ρωσία εκκένωσε τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Τον Αύγουστο του 1854 τις κατέλαβε η Αυστρία.

Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους οι σύμμαχοι αποβίβασαν δυνάμεις στην Κριμαία και πολιόρκησαν τη Σεβαστούπολη. Οι Ρώσοι αντιστάθηκαν σθεναρά και η πολιορκία κράτησε έναν χρόνο. Την περίοδο αυτή δόθηκαν σκληρές μάχες, στην Άλμα στις 20 Σεπτεμβρίου, στην Μπαλακλάβα στις 25 Οκτωβρίου και στο Ίνκερμαν στις 5 Νοεμβρίου.

Στις 26 Ιανουαρίου 1855 ο πρωθυπουργός του Βασιλείου Σαρδηνίας-Πεδεμοντίου Καμίλο Καβούρ, για λόγους εξωτερικής αλλά και εσωτερικής πολιτικής, πείστηκε να συμμετάσχει στον πόλεμο, στο πλευρό της Τουρκίας, και έστειλε στο μέτωπο δύναμη 10.000 ανδρών.

Τελικά, η απειλή της Αυστρίας να βγει και αυτή στον πόλεμο ανάγκασε τους Ρώσους να δεχθούν την έναρξη διαδικασίας ειρήνευσης. H Συνθήκη του Παρισιού, που υπογράφτηκε στις 30 Μαρτίου 1856, εγγυόταν την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και υποχρέωνε τη Ρωσία να παραδώσει την περιοχή γύρω στις εκβολές του Δούναβη και μέρος της Βεσσαραβίας.

H Ρωσία επίσης, παραιτήθηκε των απαιτήσεών της για προστασία των Ορθοδόξων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δίνοντας πλέον νέα τροπή στο Ανατολικό ζήτημα.

Η Μεγάλη Βρετανία φάνηκε να παραχωρεί τότε τα Επτάνησα στην Ελλάδα ως αντάλλαγμα γι’ αυτή τη μετατόπιση του νεοελληνικού κράτους οριστικά στην δική της σφαίρα επιρροής, εξασφαλίζοντας την αποδοχή από την Ελλάδα του δόγματος περί ακεραιότητας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας που θεσπίστηκε με την Συνθήκη των Παρισίων.

Προϋπόθεση όμως γι’ αυτή την υπόσχεση, ήταν να απομακρυνθεί από την Ελλάδα και ο βασιλεύς Όθων , που είχε δυσαρεστήσει τους Αγγλογάλλους στην διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου με την ρωσόφιλη του στάση.

Το αγγλικής εμπνεύσεως δόγμα περί της εδαφικής ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στρεφόταν κυρίως κατά της ηττημένης Ρωσίας, αλλά εμμέσως αφορούσε και την Ελλάδα, που μέχρι τότε ενθάρρυνε τοπικές εξεγέρσεις Ελλήνων σε τουρκοκρατούμενες περιοχές, εν ονόματι της Μεγάλης Ιδέας.

Στους πρώτους μήνες μάλιστα του Κριμαϊκού Πολέμου, σχεδόν σε όλες τις Οθωμανικές περιοχές που πλειοψηφούσε το Ελληνικό στοιχείο, υπήρξαν αιματηρές εξεγέρσεις με την κρυφή συνδρομή του Ελληνικού στρατού.

Γεγονός που οδήγησε στην άμεση στρατιωτική επέμβαση των Αγγλογάλλων στην Ελλάδα, το 1854 και σήμαινε το τέλος της εμπνευσμένης από την Μεγάλη Ιδέα, Ελληνικής πολιτικής που είχαν ενστερνισθεί τόσο ο Όθων όσο και η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων.

Στην Ελλάδα μετά το 1827, η ζοφερή πραγματικότητα της ξενοκρατίας εκφραζόταν απόλυτα από τις ονομασίες των αντιμαχόμενων κομμάτων: το «ρωσικό», το «γαλλικό», το «αγγλικό». Οι «Προστάτιδες Δυνάμεις» έβλεπαν την Ελλάδα ως ένα πεδίο ανταγωνισμού επιρροών στο πλαίσιο ευρύτερων εδαφικών ανταγωνισμών, σε σχέση πάντα με το ευρύτερο Ανατολικό ζήτημα.

Το 1856 ήταν και η χρονιά που η Μ.Βρετανία είχε για πρώτη φορά τη μεγάλη ευκαιρία να ηγεμονεύσει μόνη την Ελλάδα και τον ευρύτερο χώρο της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Όλα τα χρόνια μέχρι τον Κριμαϊκό Πόλεμο, η αγγλική επιρροή στην Ελλάδα υπολειπόταν κατά των δύο άλλων, κυρίως λόγω των προσωπικών επιλογών του Όθωνος που έκλινε άλλοτε προς το «γαλλικό» κόμμα (στο οποίο ηγούταν οι «ζητωπόλεμοι» του Κωλέττη ο οποίος φέρει την πατρότητα του όρου Μεγάλη Ιδέα), άλλοτε προς το «ρωσικό» (στο οποίο βρίσκονταν οι περισσότεροι αγωνιστές της Εθνεγερσίας), αλλά σπάνια στο «αγγλικό».

Με νωπή την τριετή στρατιωτική κατοχή της Αθήνας και του Πειραιά και τον ναυτικό αποκλεισμό του 1850 (για να αποζημιωθεί ο εβραίος Πατσίφικο για την καύση αντικειμένων στο σπίτι του από όχλο και οι «πληγμένοι από πειρατεία» Βρετανοί εφοπλιστές των Ιονίων), η Βρετανική διπλωματία φάνηκε να υπόσχεται τα Επτάνησα για να προσδέσει την Ελλάδα στο άρμα της.

Και έπραξε τελικά αυτή την παραχώρηση, με δεδομένη την αδυναμία της να εγκαθιδρύσει την εξουσία της στην Ιόνια Πολιτεία. Έπρεπε, πρώτον, να καταστεί ο Όθων μισητός, από λαοφιλής που ήταν στην διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου και δεύτερον, να μεταστραφούν τα αισθήματα των Ελλήνων σε αγγλόφιλα.

Ο Όθων, τελικά, ανατράπηκε το 1862 από εσωτερικό κίνημα εναντίον του, το οποίο γιγαντώθηκε από τις εφημερίδες που υποστήριζαν το «αγγλικό» κόμμα.

Αμέσως μετά, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών λόρδος Ράσελ έκανε σαφές στον Έλληνα επιτετραμμένο στο Λονδίνο, Χαρίλαο Τρικούπη, ότι η Βρετανία δεν θα είχε αντίρρηση να παραχωρήσει τα Επτάνησα στην Ελλάδα, εφ’ όσον αυτή θα εξασφάλιζε βασιλεία ικανή να τηρήσει διεθνείς δεσμεύσεις έναντι των γειτόνων της και έναντι των Μεγάλων Δυνάμεων.

Οι Έλληνες έσπευσαν να ανταποκριθούν και, σε δημοψήφισμα το 1863, ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ του Άγγλου πρίγκιπα Αλφρέδου (δευτερότοκου υιού της βασίλισσας Βικτωρίας) ως …«νέου βασιλέως της Ελλάδος», εκδηλώνοντας τα «νέα αισθήματά» τους. Η εκλογή Αλφρέδου όμως, σκόνταψε στην προβλεπόμενη από το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830 ρήτρα απαγόρευσης εκλογής βασιλέως προερχόμενου από οποιαδήποτε από τις τρεις δυνάμεις.

Επίλογος

Οι παραπάνω περιπτώσεις που περιγράφηκαν κι αναλύθηκαν, δεν μπορούν παρά να αποτελέσουν το ιστορικό πλαίσιο επί του οποίου θα έπρεπε να απασχολήσει τον προβληματισμό για τα σημερινά δρώμενα.

Αφενός, παρουσιάζεται η τάση εκ μέρους του ρωσικού κράτους, που μετετράπη σε γεωπολιτικό σχέδιο, το οποίο είναι ουσιαστικά η βάση επί της οποίας εκτυλίσσεται και η σημερινή επέκταση των συμφερόντων του κατά τον Ευρωπαϊκό νότο και την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου.

Είναι η τάση αυτή, που οδήγησε στον Πρώτο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο και την συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή  από όπου προέκυψε η πρώτη –σύγχρονη- αναγνώριση του Ελληνικού Έθνους και σφαιρικότερα το ίδιο το Ανατολικό ζήτημα.

Σε αυτή όμως την περίπτωση, απουσιάζει πλήρως το ίδιο το Ελληνικό Έθνος, εγκαταλείποντας την βούληση και το συμφέρον του, στις επεκτατικές διαθέσεις του τσάρου και της αυλής του, έναντι του Τούρκου σουλτάνου.

Έτσι οι εξελίξεις έφθασαν στο τραγικό αποτέλεσμα των Ορλωφικών, οπότε και πάλι, οι Έλληνες παρότι συμμετέχουν ενεργά, καθίστανται έρμαιο στα χέρια των Ρώσων αξιωματούχων και των φιλοδοξιών της Αυτοκράτειρας.

Η αλληλουχία των ιστορικών γεγονότων, οδηγούν στην Εθνεγερσία του 1821, οπότε και τα Έθνος εμπόλεμο κι οδηγούμενο από την φυσική αριστοκρατία του, δράττει τα ηνία της Μοίρας του μετά από αιώνες. Παρά δε, την αρχική απογοήτευση που έδωσε ο Ρώσος Αυτοκράτορας, ο Αγώνας είναι τελικά αυτός ο οποίος θα πιέσει πραγματικά την μεγάλη ανατολικοευρωπαϊκή δύναμη να κινηθεί προς το αμοιβαίο συμφέρον.

Στην τελευταία περίπτωση –τα αποτελέσματα του Κριμαϊκού Πολέμου , παρουσιάζεται αφενός η εκταμίευση της «ανεξαρτησίας» μέσα από την «υποστήριξη» των δυτικών, οδηγώντας ανεπιστρεπτί στην ξενοκρατία. Κι αφετέρου, η σχεδόν ταυτόχρονη απώλεια της ευχέρειας στην υποστήριξη εκ μέρους του ισχυρού πόλου εκείνου (Ρωσία), που ενίσχυε τα Ελληνικά συμφέροντα στην διεθνή σκακιέρα, όχι μόνο προς χάριν αμοιβαίων απολαβών κέρδους, αλλά και εξαιτίας ενός ειλικρινέστερου παράγοντα: του ευσεβούς Πνεύματος που τον διακατείχε.

Οι ΗΠΑ δεν εγκρίνουν τα σχέδια επέκτασης της ‘Gazprom’στην Ελλάδα

 

 

Η ‘Gazprom’ προσέφερε στην ελληνική εταιρεία φυσικού αερίου ΔΕΠΑ σχεδόν δύο δισεκατομμύρια ευρώ.

 

Έτσι η ρωσική κρατική εταιρεία, η οποία παρέχει ήδη, το 80 τοις εκατό των αναγκών της Ελλάδας σε αέριο, διεκδικεί το ρόλο του απόλυτου μονοπωλίου στην αγορά φυσικού αερίου στη χώρα.

Η προοπτική αυτή διαταράσσει σοβαρά την Ουάσιγκτον, η οποία ενημέρωσε την Αθήνα να αποφευχθεί η υπερβολική εξάρτηση από τη Ρωσία, γράφει το βουλγαρικό Φόκους, επικαλούμενο δημοσίευμα της ρωσικής εφημερίδας Βίζγκλιαντ.

Εκτός από την ‘Gazprom’ για την αγορά της ΔΕΠΑ, υπάρχουν και άλλες τέσσερις εταιρείες- δύο τοπικές, η ρωσική εταιρεία συμμετοχών Negusneft που είναι μέρος της ‘Σίντεζ’, καθώς και από το Αζερμπαϊτζάν η Sokar.

Η τιμή που δηλώθηκε από την ‘Gazprom’ είναι σημαντικά υψηλότερη από εκείνες των ανταγωνιστών και την καθιστούν πιθανή υποψήφια, αναφέρει το δημοσίευμα.

Έκκληση του ΟΗΕ για ηρεμία στο Πρέσεβο

Ο ΟΗΕ απηύθυνε έκκληση για ηρεμία μεταξύ των Αλβανών και των Σέρβων, μετά τις διαδηλώσεις των Αλβανών στη νότια Σερβία, δια μέσου του εκπροσώπου του Οργανισμού Martin Nesirky.

Σήμερα στη διαδήλωση του Πρέσεβο συμμετείχαν περίπου 3.000 Αλβανοί, οι οποίοι διαδήλωσαν για την απομάκρυνση από τη σερβική χωροφυλακή του μνημείου για τους πεσόντες Αλβανούς που έστησε ο δήμος στο κέντρο της πόλης στα τέλη Νοεμβρίου του περασμένου έτους.

«Ο ΟΗΕ παρακολουθεί την κατάσταση στο Πρέσεβο και προβαίνει σε εκκλήσεις για ηρεμία, ο Οργανισμός ανέκαθεν επισημαίνει την ανάγκη για συμφιλίωση στα Βαλκάνια», δήλωσε ο εκπρόσωπος.

 

Πρόσθεσε, ακόμη, ότι οι σερβικές αρχές δεν πρέπει να επεμβαίνουν στις «ειρηνικές διαδηλώσεις».

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος:Καταστρέφεται η χώρα.Καθείς ας διαλέξει το δρόμο που πρέπει να πάρει.

Πολιτική κάθαρση τώρα !

Η ομιλία του Γενικού Γραμματέα της Χρυσής Αυγής στη Βουλή για το φορολογικό.

Θα αρχίσω την τοποθέτησή μου με ένα άρθρο το οποίο εγράφη τη Δευτέρα από έναν δημοσιογράφο, ο οποίος ήτο από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές της πολιτικής του μνημονίου, του κ. Πρετεντέρη στα «ΝΕΑ», άρθρο που είχε τίτλο «Η πικρή αλήθεια» και από το οποίο σας διαβάζω. «Τώρα που τελείωσαν οι γιορτές και οι χαρές για τη δόση, ας πούμε την πικρή αλήθεια ή, καλύτερα, να αφήσουμε να την πει ο Νικολά Μπαβερέζ, ένας από τους κορυφαίους Γάλλους οικονομολόγους:

 

«Η Ελλάδα έχει καταστραφεί.

 

Παραμένει στο ευρώ μόνο χάρη στο πιο δαπανηρό και πιο αναποτελεσματικό σχέδιο αναδιάρθρωσης στην ιστορία του καπιταλισμού»». Αυτό εγράφη στην εφημερίδα «Le Monde».

Και συνεχίζει: «Αμφιβάλλω αν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει σοβαρά τη διαπίστωση: Έως τα τέλη Μαρτίου η Ελλάδα θα έχει πάρει 200 δισεκατομμύρια ευρώ από δάνεια μέσα σε τρία χρόνια, θα έχει κάνει δύο διαδοχικές αναδιαρθρώσεις του χρέους. Θα έχει φτωχύνει περισσότερο από όσο φτώχυνε η Μεγάλη Βρετανία στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.»
Όσο φτώχυνε η Μεγάλη Βρετανία στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, φτώχυνε η Ελλάδα σε αυτά τα τρία χρόνια με το μνημόνιο! Η Μεγάλη Βρετανία ξόδεψε τα κεφάλαιά της στα χαρακώματα του Βερντέν, του Ιπρ, στο Βαλκανικό μέτωπο. Εμείς, φαίνεται, μια κι έχουμε τη λίστα Λαγκάρντ υπόψη μας, σε άλλα μέτωπα!

Επίπλαστη οικονομική ευρωστία, βασισμένη σε ψέματα

Γιατί δεν είναι μόνο η λίστα Λαγκάρντ, μιας μόνο τράπεζας της Ελβετίας. Υπάρχει το Λιχτενστάιν, το Λουξεμβούργο, υπάρχει η Μύκονος, υπάρχει το Χρηματιστήριο, που κάποιοι μας έλεγαν ότι θα περάσει τις 7.000 μονάδες.

Ποια Μέρκελ και ποια Γερμανία; Εμείς είχαμε γίνει παγκόσμια οικονομική δύναμη και δεν το ξέραμε. Θα περνούσε τις 7.000 μονάδες, δηλαδή, ο δείκτης του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών θα ήταν υψηλότερος του δείκτη του Χρηματιστηρίου της Φραγκφούρτης. Αυτά μας έλεγαν και μάζευαν τα λεφτά και μετά τα λεφτά, όπως ξέρετε, έφυγαν.

Στη συνέχεια του άρθρου του, όμως, ο κ. Πρετεντέρης, -και εδώ έρχομαι στο ζήτημα του φορολογικού νομοσχεδίου- γράφει χαρακτηριστικά: «Η φοροκαταιγίδα που ξέσπασε την τελευταία τριετία και συνεχίζεται, οι αυξήσεις των συντελεστών, οι έκτακτες εισφορές, τα νέα χαράτσια και το κυνήγι της φοροδιαφυγής είχαν ως αποτέλεσμα τη σταθερή μείωση των εσόδων.

 

Η πικρή αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι πήραμε λάθος δρόμο». Σας το λέει ο κ. Πρετεντέρης, κύριοι της τρικομματικής συγκυβέρνησης, ο πλέον ένθερμος υπέρμαχος του Μνημονίου, έχετε πάρει λάθος δρόμο, αλλάξτε τον!

Εξοντωτικά χαράτσια εξαθλιώνουν τον λαό

Δεν υπάρχει πιο υγιής και πατριωτική επένδυση από το να επενδύεις στην πατρίδα σου, στα ακίνητα. Γνωρίζουμε όλοι μας ότι ένα συντριπτικό μέρος του ελληνικού λαού, οι μικρομεσαίοι, οι μεσαίοι είτε με το εφάπαξ τους είτε με τις οικονομίες τους αγόραζαν δύο – τρία διαμερίσματα για να έχουν κάποια ενοίκια και να έχουν κάποια έσοδα. Αυτοί, λοιπόν, που έκαναν το λάθος να επενδύσουν στην πατρίδα σήμερα τιμωρούνται. Υπάρχουν δέκα διαφορετικοί φόροι για τα ακίνητα.

 

Εκεί που μπορούν εύκολα να βρουν τα χρήματα, γιατί βέβαια για την περίφημη φοροδιαφυγή και για όλα αυτά τα οποία έχουν γίνει όλα αυτά τα χρόνια δεν βλέπουμε να υπάρχει και καμία σοβαρή μέριμνα, καμία σοβαρή έρευνα και καμία πραγματική διάθεση για τιμωρία και κάθαρση, την κάθαρση να γυρίσουν πίσω τα κλεμμένα, να τιμωρηθούν οι κλέφτες που λέει ο λαός.

 

Όχι ο λαός να είναι καλός μόνο όποτε σας συμφέρει. Αυτό πιστεύει ο λαός. Ας βγούμε στις ρούγες, στα καφενεία να ακούσουμε το λαό. Αυτό λέει ο λαός.

Έρχομαι σ’ ένα άλλο θέμα, στο θέμα του εξοντωτικού φόρου, ο οποίος υπάρχει στο πετρέλαιο θέρμανσης. Πριν λίγα χρόνια βλέποντας ότι το πετρέλαιο θέρμανσης τελικά κατέληγε πετρέλαιο κίνησης είχαμε φτάσει στο κωμικό σημείο να είμαστε ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο που είχε δύο χρώματα πετρέλαιο, ένα για την θέρμανση και άλλο για την κίνηση. Τελικά ούτε αυτό έπιασε. Ερχόμαστε τώρα και βάζουμε έναν εξοντωτικό φόρο.

Για το Κίνημα μου για αυτά που εμείς πιστεύουμε για μια εθνική οικονομία, δεν υπάρχει πιο άδικος φόρος από τον έμμεσο φόρο. Είναι άδικο να πληρώνει τον ίδιο φόρο ο φτωχός συνταξιούχος με την σύνταξη των 400 ευρώ για το πετρέλαιο με τον μεγαλοεπιχειρηματία ή με τον εφοπλιστή. Είδαμε ότι με την αύξηση αυτή, η οποία έγινε στο πετρέλαιο θέρμανσης, αντί να κερδίσει το κράτος έχασε.

Η ανομία ζει και βασιλεύει

Ταυτόχρονα, έχουμε και ένα άλλο φαινόμενο που είχαμε να το δούμε δεκαετίες στην Ελλάδα. Πηγαίνετε σε μια λαϊκή αγορά και θα δείτε λαθραία τσιγάρα, όπως στην δεκαετία του ’50. Επίσης γίνεται εμπόριο και της φορολογικής ταινίας από τα πακέτα από τα περίπτερα για να κολληθούν σε άλλα πακέτα λαθραία και να πωληθούν νόμιμα. Εκεί έχει καταντήσει η Ελλάδα.
Ποιοι ωφελούνται από αυτό; Άθελα του το κράτος μ’ αυτήν τη φορολογική πολιτική, μ’ αυτήν την εξοντωτική αύξηση των έμμεσων φόρων είναι αβανταδόρος των λαθρεμπόρων. Οργιάζει το λαθρεμπόριο σε κάθε γωνιά της χώρας.

Δεν ήταν ποτέ φιλική η σχέση του λαού με το κράτος σ’ ό,τι αφορά τη φορολόγησή του γιατί θεωρούσε -και δικαίως εν πολλοίς- ότι οι φόροι τους οποίους πληρώνει δεν πηγαίνουν επ’ αγαθώ του λαού, αλλά πηγαίνουν πολλές φορές σε κάποιους από τους σπουδαίους της πολιτείας, οι οποίοι και θησαυρίζουν.

 

Σήμερα που η κατάσταση η οικονομική είναι κρίσιμη αυτό καθίσταται πλέον επιτακτικό, να αποδείξει δηλαδή το κράτος και η πολιτεία ότι είναι έντιμη να κάνει κάθαρση.

Αλλιώς, θα δείτε στο τέλος του 2013 ότι θα υπάρχει μικρότερη είσπραξη των φόρων για έναν απλό λόγο, διότι ο λαός δεν εμπιστεύεται αυτό το κράτος, για να πληρώσει τους φόρους. Πόσους θα βάλετε φυλακή;

 

Έχετε διαβάσει ιστορία και τι έγινε το 1932 με το Βενιζέλο που προσπάθησε με ανάλογο τρόπο να κάνει συλλογή φόρων; Γέμισαν οι φυλακές, έγιναν επεισόδια σε όλες τις πόλεις και τελικά δεν έγινε τίποτα.

Εάν δεν υπάρξει κάθαρση, λοιπόν, δεν υπάρχει περίπτωση να ανταποκριθεί ο λαός σε αυτά τα ούτως ή άλλως άδικα και αναποτελεσματικά φορολογικά μέτρα.

Οι ξένοι δεν θα μας σώσουν. Οι ξένοι ποτέ δεν μας έσωσαν. Οι ξένοι μας έδιναν όλα αυτά τα χρόνια αυτά τα λεφτά από τη μία τσέπη και τα έπαιρναν από την άλλη με την κατανάλωση. Επίκαιρος είναι ο Διονύσιος Σολωμός: «Μοναχή το δρόμο επήρες και ξανάρθες μοναχή, δεν είναι εύκολες οι θύρες, όταν η χρεία τες κουρταλεί». Είδαμε, λοιπόν, με πόσο σκληρούς όρους μας δίνουν αυτά τα χρήματα, υποτάσσοντας την Ελλάδα.

Πιστεύω, όμως, ότι όλα αυτά τα οποία σχεδιάζει η Κυβέρνηση θα αποτύχουν. Μακάρι να επιτύχουν, αλλά εγώ βλέπω και την ανεργία να αυξάνεται και την οικονομία, την ήδη κατεστραμμένη, να καταστρέφεται περισσότερο. Για όλους αυτούς τους λόγους καταψηφίζουμε το φορολογικό νομοσχέδιο, ένα νομοσχέδιο το οποίο τάσσεται στη λογική του μνημονίου και καλούμε έκαστον και εκάστην να αναλάβει τις ευθύνες του.

 

Καταστρέφεται η χώρα.

  

Καθείς ας διαλέξει το δρόμο που πρέπει να πάρει.

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος

Αυτοί εκπροσωπούν το Λαό…ΝΤΡΟΠΗ (ΒΙΝΤΕΟ)

 

 

 

Καμαρώστε τους δημοτικούς συμβούλους που εκπροσωπούν το Λεσβιακό λαό…

Δείτε το βίντεο από το Αρχιπέλαγος στο οποίο οι δημοτικοί σύμβουλοι από την παράταξη της πλειοψηφίας διορίζει συγγενείς τους, βρίζονται δημοτικοί σύμβουλοι και αντιδήμαρχοι, γελάνε, μιλάει στα μικρόφωνα όποιος θέλει χωρίς την άδεια του προέδρου κ.τ.λ,….
 
Από όλο αυτόν τον θίασο ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΛΕΣΒΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΩΝ Και μόνο το σακάκι του που είναι αφημένο στην καρέκλα δείχνει ότι τελικά υπάρχει δήμαρχος…

Και ο θίασος συνεχίζεται στο προγραμματισμένο δημοτικό συμβούλιο στις 12/12/12 .

Το βίντεο είναι ένα μέρος από το δημοτικό συμβούλιο Λέσβου που έγινε στις 07/12/12 και μεταδόθηκε ζωντανά από την τοπική τηλεόραση Αρχιπέλαγος…

Κοσσυφοπέδιο:Άγνωστο το σενάριο της δράσης τών Σέρβων.

Η Σερβία ενίσχυσε την παρουσία της Χωροφυλακής στο Πρέσεβο

 Πέντε λεωφορεία της σερβικής χωροφυλακής έφθασαν στο Πρέσεβο για την ενίσχυση της παρουσίας του κράτους, γράφει η σερβική πύλη Τέλεγκραφ.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, άλλα πέντε λεωφορεία με αστυνομικούς, πήγαν στο Μπουγιάνοβατς, ενώ την προηγούμενη νύχτα είχε σταθμεύσει στην περιοχή ένα ακόμη απόσπασμα της σερβικής χωροφυλακής.

«Όλα είναι έτοιμα για να επιβάλλουν την απόφαση του κράτους. Ωστόσο το σενάριο της δράσης παραμένει άγνωστο. Έτσι μόνο τα κορυφαία στελέχη γνωρίζουν πως θα εξελιχθεί η κατάσταση και αν ετοιμάζεται κάποια επιχείρηση», δήλωσε πηγή από την υπηρεσία ασφαλείας της Σερβίας σύμφωνα με το δημοσίευμα.

 

Πρίστινα  Κοσσυφοπέδιο,19 Ιανουαρίου 2013:

 

Ετοιμότητα του τουρκικού στρατού

 

για περισσότερη υποστήριξη των FSK

 

 

Οι διοικητής των FSK, αντιπτέραρχος Καντρί Καστράτι, συνοδευόμενος από τον υφυπουργό FSK, Μπειτούς Γκάσι, δέχθηκε σήμερα μία ανώτερη στρατιωτική αντιπροσωπεία της Τουρκίας, με επικεφαλής ένα μέλος του Γενικού Επιτελείου του τουρκικού στρατού, τον στρατηγό Metin Iyidil.

Ο αναπληρωτής υπουργός Μπειτούς Γκάσι ευχαρίστησε το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας και το τουρκικό κράτος για την υποστήριξη της συνεργασίας και την αύξηση των παροχών και τη δωρεάν εκπαίδευση που παρέχει σε στελέχη των FSK, ως μέρος της ευρύτερης συνεργασίας μεταξύ των δύο υπουργείων και των δύο χωρών, όπως αναφέρει το ανακοινωθέν των FSK.

Ο Τούρκος στρατηγός, Metin Iyidil συνεχάρη για το επίπεδο των Δυνάμεων Κοσσυφοπεδίου σε σχέση με το παρελθόν και εξέφρασε την ετοιμότητα του τουρκικού στρατού για μελλοντική υποστήριξη των FSK σε τομείς που θεωρούνται ενδιαφέροντες και έχουν προτεραιότητα.

Η συνεργασία αυτή βασίζεται στη συμφωνία που έχει υπογραφεί για την συνεργασία του τουρκικού υπουργείου Άμυνας και του Υπουργείου FSK και στις πολύ καλές σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ της Τουρκίας και του Κοσσυφοπεδίου, σύμφωνα με την ανακοίνωση.
 

 

 

Αntifa-Antideutsch:Ο ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟΣ “ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ”

Ιδεολόγοι

 ή  

Πεμπτοφαλαγγίτες Πράκτορες.

 

 

του Κώστα Αθανασίου

 

Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται τα τελευταία χρόνια πολιτικές οργανώσεις (ή και ομάδες κρούσης), οι οποίες αυτοπροσδιορίζονται ως antifa, δηλαδή ως «αντιφασιστικές», «αντιρατσιστικές» και «αντιναζιστικές».

 

Κάποιες από αυτές μας είναι γνωστές για τη συμμετοχή μελών τους σε πορείες συνοδευόμενες από επεισόδια, τραμπουκισμούς και βανδαλισμούς στις μεγάλες πόλεις, στα οποία αποδίδεται εσφαλμένα ο όρος «αναρχικοί» ή «αντιεξουσιαστές».

Πρόκειται στην πραγματικότητα για δραστηριοποίηση παρακρατικών μηχανισμών που προσπαθούν μέσα από ποικίλες «παρεμβάσεις» να προπαγανδίσουν το πνεύμα της εθνοφοβίας, του αντιπατριωτισμού και του κοσμοπολιτισμού και να προαγάγουν την εδραίωση της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας.

 

Σύμφωνα με τις ελιτίστικες αντιλήψεις τους ο λαός μας χρειάζεται μία ριζική αναμόρφωση, ώστε να σκέφτεται και να λειτουργεί «πολιτικά ορθά» («politically correct»), υιοθετώντας τις «αξίες» άλλοτε του «αναρχισμού» και άλλοτε της «αστικής δημοκρατίας» και μάλιστα της πλέον στυγνής εκδοχής της: αυτής της απροκάλυπτης καταπάτησης της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και της άρνησης του δικαιώματος των λαών στην εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση 

Η ρητορική της «αντιρατσιστικής» υστερίας

 

 

Σήμερα λοιπόν έχοντας -υποτίθεται- επιλύσει όλα τα προβλήματα που απασχολούν τον τόπο μας και την ανθρωπότητα, βρισκόμαστε ενώπιον του φάσματος μίας «φοβερής απειλής»: του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Η κοινωνία μας απειλείται όχι από τη σήψη, τη διαφθορά, την ανεργία, την αναξιοκρατία, την εργοδοτική ασυδοσία, την διάλυση του κοινωνικού ιστού, την αλλοίωση της δημογραφικής σύνθεσης του τόπου μας, τις επιβουλές των γειτόνων μας, την πολιτική ρευστότητα στα Βαλκάνια, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Όχι. Δεν υπάρχουν τέτοιου είδους προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε ή τουλάχιστον δεν είναι τα πλέον φλέγοντα. 

 

Τα μείζονα προβλήματά μας είναι ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η «ομοφοβία» και πρωτίστως ο εθνικισμός (ο αλβανικός εθνικισμός αποτελεί εξαίρεση).

 

Η οποιαδήποτε αναφορά στην πατρίδα, στο λαό ή στο έθνος μας συνιστά «ρατσισμό». Έτσι «ρατσιστές» θεωρούνται κατά κάποιο τρόπο όχι μόνον οι ακροδεξιοί ή όσοι θεωρούν ότι υπάρχουν φυλές ανώτερες και κατώτερες, αλλά και οι ανήκοντες στην πατριωτική Αριστερά.

 

Η ύπαρξη ωστόσο οργανώσεων που όντως εκφράζουν ρατσιστικές ιδέες και κυρίως η πραγματοποίηση «ρατσιστικών» επιθέσεων κατά ξένων μεταναστών (άγνωστο από ποιους) κατά το τελευταίο διάστημα αποτελούν το άλλοθι για τη δραστηριοποίηση των λεγόμενων «αντιρατσιστικών» και «αντιφασιστικών» οργανώσεων.

 

Τα όποια κρούσματα ρατσιστικής βίας προβάλλονται με «υπερβάλλοντα ζήλο» από τα καθεστωτικά ΜΜΕ (τη στιγμή που οι εγκληματικές πράξεις που διαπράττονται από αλλοδαπούς υποβαθμίζονται συστηματικά ή αποσιωπώνται), με σκοπό την δημιουργία ενός κατάλληλου κλίματος για τη συνεχή τροφοδότηση της «αντιρατσιστικής» εκστρατείας.

Έτσι ακούγονται μισαλλόδοξες φωνές που λένε ότι θα πρέπει να παταχτούν οι «φασίστες» νομικά  ή και δια της βίας . Διακηρύσσουν δε το δόγμα: «καμία ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας»! (Βεβαίως το ποιος ορίζεται κάθε φορά «φασίστας» ή «ναζί», από ποιόν και βάσει ποιών κριτηρίων παραμένει ασαφές και νεφελώδες…)

 

Έτσι λοιπόν κάποιοι με πρόσχημα την καταπολέμηση του «αυγού του φιδιού» θέλουν να μας στερήσουν τα ατομικά και συλλογικά μας δικαιώματα, την ελευθερία σκέψης και γνώμης, ακόμη και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, κυρίως μέσα από τη διοργάνωση αντισυγκεντρώσεων. 

Ο νέος «μανιχαϊσμός»

Στα πλαίσια του «πολιτικά ορθού» σημασία για την επιδοκιμασία ή την καταδίκη μίας πράξης δεν έχει το ίδιο το περιεχόμενό της, αλλά το ποιος την τελεί. Επί παραδείγματι υπάρχουν «καλοί» κρανοφόροι – ροπαλοφόροι («αντιεξουσιαστές») και «κακοί» κρανοφόροι – ροπαλοφόροι («ακροδεξιοί»).

 

Υπάρχουν «καλές» βιαιοπραγίες και «κακές» βιαιοπραγίες. Υπάρχουν «πολιτικά ορθές» συγκεντρώσεις (antifa), καθώς και άλλες που δεν πρέπει να είναι «ανεκτές» (εθνικιστικές). Υπάρχουν «καλοί» βομβαρδισμοί (αγγλο-αμερικανικοί) και «κακοί» βομβαρδισμοί (γερμανικοί) .

Υπάρχουν «καλοί» αναθεωρητές της ιστορίας (π.χ. Λιάκος) και κακοί αναθεωρητές της (π.χ. Irving). Δύο μέτρα λοιπόν και δύο σταθμά. Όλη η υποκρισία στο απόγειό της!

Πέραν αυτών υπάρχει και μία έντονη «μεταναστολαγνεία», ένας παθολογικού τύπου «φετιχισμός» για τους ξένους μετανάστες που ζουν στην πατρίδα μας, παραλλήλως προς ένα εξίσου παθολογικό μίσος για τους Έλληνες, την Ελλάδα, την ιστορία της και τον πολιτισμό της. Όλα τα παραπάνω χρήζουν βεβαίως ερμηνείας. Εμείς μη διαθέτοντας γνώσεις ψυχιατρικής για να ερμηνεύσουμε την εκούσια αποκοπή κάποιων από τη λαϊκή κοινότητα (ή τον γενιτσαρισμό αν προτιμάτε) και τη συστράτευσή τους με τους εχθρούς του λαού και του τόπου τους, θα περιοριστούμε σε προσπάθεια πολιτικής προσέγγισης όλου του ζητήματος.

Antifa: η «αντιφασιστική διεθνής»

Σήμερα υπάρχει ένα παγκόσμιο δίκτυο καταπολέμησης του «φασισμού» και του «ναζισμού» και προάσπισης των «ατομικών ελευθεριών» και των «ανθρώπινων δικαιωμάτων»: η antifa. Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν γιγαντιαίο μηχανισμό καταπολέμησης όχι τόσο του ανύπαρκτου σχεδόν φασισμού (που αποτελεί ουσιαστικά το άλλοθι για την ύπαρξή του), όσο των λαϊκών κινημάτων για εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση, «βαφτίζοντας» αυθαίρετα «φασιστικό» και «ρατσιστικό» οτιδήποτε δεν είναι αρεστό στους υπερατλαντικούς αυτοκρατορικούς κύκλους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η ανάπτυξη αυτού του είδους των «αντιφασιστικών» οργανώσεων έλαβε χώρα μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ (1990). Μάλιστα στη σημερινή Ρωσία του Πούτιν αυτού του είδους οι οργανώσεις βρίσκονται υπό διαρκή επιτήρηση και περιορισμό, δεδομένου ότι δρουν υπονομευτικά για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, λειτουργώντας ως πράκτορες δυτικών χωρών.

Στην Ελλάδα οι «αντιφασίστες» έχουν παρεισφρήσει στον ευρύτερο χώρο των αναρχικών, των αντιεξουσιαστών, των αυτόνομων και της (ρεφορμιστικής) εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, διατηρώντας πολλά από τα εξωτερικά γνωρίσματά τους (π.χ. «αλφάδι», μαυροκόκκινες σημαίες, «αναρχική» και «αριστερή» ρητορική κτλ) με αποτέλεσμα να καθίστανται δυσδιάκριτοι εν μέσω των φαινομενικά ομοϊδεατών τους, αναρχικών και αριστεριστών. Βεβαίως οι αναρχικοί και οι συνοδοιπόροι τους ανέκαθεν διέκειντο εχθρικά ως προς οτιδήποτε είχε να κάνει με τον όρο «έθνος» (θεωρώντας το σύμφυτο με το κράτος και την εξουσία), πολλώ δε μάλλον με τον σωβινισμό, τον φασισμό και το ρατσισμό.

Όμως στις ημέρες μας υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στους «παλαιάς κοπής» αναρχικούς και στους «αντιφάδες». Οι πραγματικοί αναρχικοί παίρνουν ανοιχτά το μέρος των Παλαιστινίων και στρέφονται κατά της ισραηλινής κατοχής (φορούν μάλιστα πολλές φορές την παλαιστινιακή μαντήλα), εν αντιθέσει προς τους «αντιφάδες» π.χ. της Γερμανίας -ιδίως τους Antideutsch- που υποστηρίζουν τα εγκλήματα του Ισραήλ κατά του παλαιστινιακού και του λιβανέζικου λαού κρατώντας σε «αντιφασιστικές» πορείες ισραηλινές και αμερικανικές σημαίες! (οι εδώ «αντιφάδες» δεν τολμούν -προς το παρόν τουλάχιστον- να πράξουν το ίδιο λόγω του έντονου αντιαμερικανικού κλίματος στη χώρα μας).

Επίσης οι γνήσιοι αναρχικοί δεν χειροκροτούν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των Αμερικανών στα Βαλκάνια (π.χ. «ανεξαρτητοποίηση» Κοσόβου) -όπως οι «αντιφάδες»- επειδή δήθεν οι Σέρβοι είναι «κακοί», ως «εθνικιστές» και σύμμαχοι των Ελλήνων εθνικιστών, ούτε θεωρούν ότι η επιδοκιμασία της αμερικανικής πολιτικής αναφορικά με το Κόσοβο αποτελεί πράξη αλληλεγγύης υπέρ των κατατρεγμένων από τον «ελληνικό ρατσισμό» εδώ Αλβανών μεταναστών. Οι αναρχικοί της Ελλάδας στρέφονται εξίσου κατά όλων των εθνικισμών, είτε του ελληνικού και του σερβικού είτε του τουρκικού και του αλβανικού και -ανεξάρτητα με το αν συμφωνεί κανείς μαζί τους ή όχι- είναι συνεπείς σε αυτή την ιδεολογική τους θέση.

Αντιφασιστική Δράση:

«παράρτημα» της γερμανικής antifa

 

Η Αντιφασιστική Δράση είναι μία νεοεμφανιζόμενη οργάνωση (το ιστολόγιό της δημιουργήθηκε λίγες ημέρες μετά τα γεγονότα της 2-2-2008), η οποία λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο ως «υποκατάστημα» της antifa Γερμανίας, μέσα στην ευρύτερη «αλυσίδα» antifa οργανώσεων της Ευρώπης. Είναι ενδεικτικό ότι η ονομασία «Αντιφασιστική Δράση» αποτελεί μεταφορά στα ελληνικά του γερμανικού όρου «Antifaschistische Aktion», ενώ και το λογότυπό της αποτελεί ακριβές αντίγραφο του αντίστοιχου της «μητρικής» antifa Γερμανίας . Η οργάνωση αυτή -προφανώς για λόγους επικοινωνιακούς- δεν φθάνει στο σημείο να στηρίζει απροκάλυπτα το Ισραήλ στα εγκλήματά του κατά των Παλαιστινίων, όπως πράττουν άλλες «αντιφασιστικές» οργανώσεις (π.χ. Terminal 119, Cafe Morgenland)  και ο φιλοϊμπεριαλισμός της είναι κάπως συγκεκαλυμμένος.

 

Τα μέλη της φέρουν τα εξωτερικά γνωρίσματα των αναρχικών με σκοπό να θολώσουν τα νερά και να αποκρύψουν την πραγματική τους ταυτότητα. Φθάνουν μάλιστα στο σημείο να καπηλεύονται ακόμη και τους αγώνες του ΕΑΜ της περιόδου (1941-1944) κατά των Γερμανοϊταλών φασιστών κατακτητών, συσχετίζοντας έτσι με τον πλέον ελεεινό τρόπο την Εθνική Αντίσταση της εποχής εκείνης με τον σημερινό δωσιλογισμό στη Νέα Τάξη. Γενικά πάντως για να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη υιοθετούν τη ρητορική και ορισμένες πρακτικές του αναρχικού / αντιεξουσιαστικού, αλλά και του ευρύτερου αριστερού χώρου.

Ωστόσο, παρά την προσπάθεια για μεταμφίεση και απόκρυψη, αυτό δεν το κατορθώνουν πάντοτε. Η αχίλλειος πτέρνα τους έγκειται στο ότι αποφεύγουν επιμελώς και συστηματικά να καταδικάσουν τις ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις στα Βαλκάνια, κάτι που τους καθιστά έκθετους και ύποπτους για προβοκατόρικη δράση. Είναι ενδεικτικό ότι στο ιστολόγιό τους οι της Αντιφασιστικής Δράσης φιλοξενούν φωνές κατεξοχήν φιλοαμερικανικές και φιλοϊμπεριαλιστικές.

Επί παραδείγματι, φωνές που υποστηρίζουν την «ανεξαρτητοποίηση» του Κοσσυφοπεδίου, κατηγορώντας όσους αντιστέκονται και στρέφονται κατά των αμερικανικών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων ως ρατσιστές κατά των Αλβανών μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα! Παίρνουν γενικά θέσεις υπέρ των γεωπολιτικών επιδιώξεων των ΗΠΑ και της Τουρκίας στην περιοχή, υποστηρίζοντας εμμέσως πλην σαφώς τον νεο-οθωμανισμό, αναφερόμενοι π.χ. στην «απελευθέρωση» των Ιωαννίνων  από τους Τούρκους το 1913… Παραλείπουν επίσης να αναφερθούν στις εισβολές του τουρκικού στρατού στο Ιράκ και στη συστηματική καταπίεση των κουρδικού λαού τις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας. Αποφεύγουν όμως και να καταδικάσουν -τουλάχιστον μέχρι στιγμής (Μάρτιος 2008)- την κατοχή του Ιράκ και του Αφγανιστάν από τους Αμερικανό-βρετανούς και της Παλαιστίνης από το Ισραήλ. Τυχαία άραγε;

Το κεντρικό σύνθημά τους είναι: «Θα σας τσακίσουμε!» (We will rock you!) Υμνούν συνεχώς τη βία και προτρέπουν τους πολίτες σε αυτήν . Επιπλέον φακελώνουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, διατηρώντας φωτογραφίες τους και εκθέτοντάς τις στο διαδίκτυο με σκοπό τη συλλογή προσωπικών τους στοιχείων από e-ρουφιάνους . Γι’ αυτό αν έπρεπε να απαγορευτούν κάποιες ακραίες οργανώσεις για την αντικοινωνική τους δράση, θα έπρεπε να είναι αυτού του είδους οι οργανώσεις. Θα μπορούσαν μάλιστα κάποιοι να διωχθούν ποινικά για τις πράξεις τους -όχι για τις ιδέες τους- (π.χ. για προτροπή σε άσκηση βίας, συλλογή ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων – ηλεκτρονικό φακέλωμα, στοχοποίηση αντιπάλων, απειλές κτλ). Μολονότι φημολογείται έντονα ότι βρίσκονται υπό την σκέπη παρακρατικών μηχανισμών (ή μέσα σε αυτούς), εντούτοις τέτοιου είδους κινήσεις θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν μοχλό πίεσης εναντίον τους.

 

Πολλοί λοιπόν από εμάς μπαίνουν σε πονηρές σκέψεις για το ποιοι είναι αυτοί οι «αντιφασίστες», από πού χρηματοδοτούνται και ποιόν σκοπό έχουν. Άλλοι υποπτεύονται ότι πρόκειται για δοσίλογους που βρίσκονται στην υπηρεσία ξένων συμφερόντων δραστηριοποιούμενοι ως «δούρειος ίππος» στους κόλπους νεολαιΐστικων οργανώσεων, άλλοι εικάζουν ότι πρόκειται για παρασυρμένους από τη νεοταξική ιδεολογία «χρήσιμους ηλίθιους», ενώ άλλοι πιθανολογούν ότι πρόκειται για συνδυασμό και των δύο.

Εμείς δεν είμαστε σε θέση να επιβεβαιώσουμε κάποιες από τις παραπάνω εικασίες, δεδομένου ότι δεν διαθέτουμε απτές αποδείξεις για κάτι τέτοιο. 

 

Η επερχόμενη -πολιτική ή και ένοπλη- δράση των UCKάδων και στην Ελλάδα θα καταδείξει το τι πραγματικά ισχύει, αφού τότε όλοι αυτοί θ’ αναγκαστούν να πάρουν θέση. Και τότε θα φανεί εάν πρόκειται για αγνούς ιδεολόγους ή για πεμπτοφαλαγγίτες πράκτορες. Ο χρόνος θα δείξει… Σε κάθε περίπτωση αναγκαία είναι η σύμπηξη ενός παλλαϊκού – πατριωτικού μετώπου με σκοπό την αντιϊμπεριαλιστική δράση. Γιατί υπάρχει ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει: «Ένας είναι ο εχθρός: ο Ιμπεριαλισμός»!

Με λαμπρότητα τα Θεοφάνεια στη Μόσχα (ΦΩΤΟ)

Με μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε στην Ρωσία η εορτή των Θεοφανείων, καθώς και ο καθαγιασμός των υδάτων.

Στον Καθεδρικό Ναό των Θεοφανείων της Μόσχας, τελέστηκε Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κυρίλλου.

Ακόμη συλλειτούργησαν ο Επίσκοπος Ποντόλσκ κ. Τύχων, ο Επίσκοπος Βοσκρεσένσκι κ. Σάββας και πλειάδα κληρικών του Πατριαρχείου Μόσχας.

Ο Πατριάρχης Κύριλλος στο κήρυγμά του, μεταξύ άλλων τόνισε: "Η ημέρα των Θεοφανείων , έχει μια ιδιαίτερη σημασία για την κατανόηση το τι είναι η σωτηρία μέσα από τον Ιησού Χριστό".

Επίσης ο κ. Κύριλλος αναφέρθηκε στη θεολογική έννοια της σημερινής εορτής, καθώς και στο μυστήριο του αγιασμού των υδάτων.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας, τέλεσε την Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού.

 

 

 

Η πολιτική σκοπιμότητα είναι υπεράνω όλων… Η πολιτική παρωδία δεν έχει όρια

 

Ο Κοινοβουλευτισμός κουκούλωσε την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, όπως όπως, παραπέμποντας μόνο τον Παπακωνσταντίνου στην προκαταρκτική επιτροπή. 

 

Τα κόμματα της συγκυβέρνησης, μάντρωσαν τους βουλευτές τους βγάζοντας τον Μπένι λάδι, γιατί τελικά έκριναν ότι η διάσωση της μνημονιακής συγκυβέρνησης είναι σημαντικότερη από την ολόπλευρη διερεύνηση της υπόθεσης και την απονομή δικαιοσύνης.

 

Η εξουσία είναι γλυκιά άλλωστε.

Έτσι οι δυνάμεις που συναποτελούν την κυβέρνηση συγκάλυψαν αυτή την υπόθεση και το θέμα έπεσε στα μαλακά αυτή η ιστορία.

 

Και ο Σαμαράς, είναι πλέον πιο ήσυχος, νομίζοντας ότι εξόφλησε τα γραμμάτιά του προς τον Βενιζέλο, οποίος του τονίζει  καθε τόσο οτι , τον έκανε Πρωθυπουργό.

Στην Ιπποκράτους τώρα, <<ο ταπεινόφρων Μπένι>> είναι όλο χαρές, γέλια και κεράσματα  γιατί, όπως λέει, πέρασε το δικό του και έτσι ο Αλέξης δεν θα μπορεί να τον γελοιοποιεί λέγοντας ότι παραποίησε το στικάκι.

Είναι ξεκάθαρό ότι η πολιτική σκοπιμότητα είναι υπεράνω όλων… Η πολιτική παρωδία δεν έχει όρια…

 

Οι καρεκλοκένταυροί απέδειξαν ότι όλη αυτή η λιστο-συζήτηση αποσκοπούσε στο να κρύψει αυτούς που στην ουσία πραγματικά ληστεύουν τις ζωές μας…

 

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν άλλαξε καθόλου, συνεχίζει να είναι στον πάτο.

 

Κουκούλωμα

με ξεπλήρωμα γραμμάτιων…