ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ

ΤΟ ΑΙΜΟΣ BLOG ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΤΟ ΕΤΟΣ 2016 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ



Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του.Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία ...Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».Δεν είναι κακό να μην αισθάνεται κανείς Έλληνας, όπως και να πιστεύει άκριτα, όπου αυτός θέλει, τόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι άλλωστε το κάνουν αυτό, κακό είναι να διαστρεβλώνει την αλήθεια με ανύπαρκτες γνώσεις και ψεύδη! ”Το πολιτικό σύστημα θριαμβεύει επειδή είναι μια ενωμένη μειοψηφία που ενεργεί εναντίον μιας διαιρεμένης πλειοψηφίας.”

Τα κόμματα αντανακλούν κοινωνικές πραγματικότητες και ιδεολογικές αφετηρίες. Και μονάχα όταν η ίδια η κοινωνία τα απορρίψει, περνούν στην Ιστορία.

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΚΥΛΑΔΙΚΟ ΤΗΣ ΤΡΟΥΜΠΑΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΟ… «ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΞΟ»!

%ce%b1%cf%85%ce%bb%cf%89%ce%bd%ce%b9%cf%84%ce%b7%cf%82%cf%81%ce%b5-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%ce%bc%ce%b5

Λίγες μόνο ημέρες μετά τις ύβρεις που αντάλλαξαν τα εν αριστερά συντρόφια Σκουρολιάκος και Ψαριανός, με εκφράσεις που κάποτε ακούγονταν μόνο στα καμπαρέ της Τρούμπας, ένα ακόμα κρούσμα… πολιτικού πολιτισμού είχαμε στον «ναό της δημοκρατίας», μεταξύ βουλευτών του… συνταγματικού τόξου, κατά την συζήτηση επερώτησης για την Υγεία.

Αυτή τη φορά μεταξύ του γνωστού Πολάκη και του Κεγκέρογλου του ΠΑΣΟΚ. Ιδού τα χάλια τους:

Πολάκης: «Γελοίος είστε και φαίνεστε κύριε Κεγκέρογλου, αυτό είπατε τώρα. Με είπατε και χαμένο κορμί προηγουμένως και έκανα πως δεν το είδα».

Κεγκέρογλου: «Είσαι τραμπούκος και τσαρλατάνος».

Μάλιστα, προς στιγμήν απειλήθηκε και… θερμό επεισόδιο μεταξύ των δύο, όταν ο Κεγκέρογλου κατευθύνθηκε προς τη μεριά που καθόταν ο Πολάκης, αλλά δεν συνέχισε, κατόπιν παρεμβάσεως του προεδρεύοντος…


Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΠΕΙΛΗ ΠΟΛΕΜΟΥ: Ξεκάθαρες επεκτατικές βλέψεις εις βάρος της Ελλάδος από τον Ερντογάν - Καμία αντίδραση από το ελλαδικό ΥΠΕΞ


Τις επεκτατικές του βλέψεις εις βάρος της χώρας μας εξέφρασε ανοιχτά και δημοσίως ο «σουλτάνος», Ερντογάν, σε συνάντηση που είχε με περιφερειακούς διοικητές της Τουρκίας.

Συγκεκριμένα, ο σουλτάνος ανέφερε ότι επιθυμεί την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης, γιατί με αυτήν «δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη;».

Αυτό αποτελεί μια ξεκάθαρη απειλή πολέμου από πλευράς της Τουρκίας, μιας και η συγκεκριμένη συνθήκη ήταν μια συνθήκη ειρήνης που συνάφθηκε μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και ορίζει τα σύνορα των δύο χωρών.

Η όποια αναθεώρησή της, την οποία λέει ότι επιθυμεί ο Ερντογάν, αποτελεί μία ξεκάθαρη απειλή πολέμου εις βάρος της χώρας μας. Παρόλα αυτά το ελλαδικό ΥΠΕΞ τηρεί σιγή ιχθύος για το ζήτημα, αντί να έχει ζητήσει την σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τις απειλές του «σουλτάνου».

Επίσης θα πρέπει να γίνει υπόμνηση για τις συνεχείς παραβιάσεις της εν λόγω Συνθήκης από πλευράς τουρκίας, αφού από τον καιρό που υπεγράφη αυτή έχουν συντελεστεί συστηματικές εθνοκαθάρσεις εις βάρος των Ελλήνων που κατοικούν στην Κωνσταντινούπολη και την Μικρά Ασία, ενώ αντιστοίχως η Τουρκία προσπαθεί εδώ και δεκαετίες τον προσεταιρισμό της Ελληνικής μουσουλμανικής μειονότητας.


Συνεπώς, αν κάτι πρέπει να γίνει με την Συνθήκη της Λωζάνης, είναι να πάρει τους τουρκόφρονες και τους πράκτορες της Άγκυρας στην Τουρκία ο Ερντογάν και να ξεχάσει τα επεκτατικά όνειρα για «ανεξάρτητη Θράκη».



Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΑ ΡΕΤΑΛΙΑ ΤΗΣ «ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»: ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ, ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ, ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΑ ΦΑΜΕ ΠΑΛΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!

tsipras_kouvelis
Ανοιχτή πρόσκληση προς όσα «ρετάλια» της κεντροαριστεράς ήταν απόντα και με παρόντες τους Κουβέλη, Ξενογιαννακοπούλου, Ρεπούση και Τζουμάκα, απηύθυνε αργά χθες το βράδυ ο mister Tsipras, κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εκδήλωση του Παπαδημούλη για τα δύο χρόνια στο ευρωκοινοβούλιο.

Ο… μεγάλος τιμονιέρης τόνισε ότι «οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις πρέπει να δουλέψουμε από κοινού για μια αλλαγή στην Ευρώπη» και υπέδειξε τον… κίνδυνο: «Κίνδυνος για την Ευρώπη δεν είναι όσοι θέλουν να την αλλάξουν, αλλά οι λαϊκιστές της δεξιάς και η ακροδεξιά που θέλουν να τη διαλύσουν».

Εν συνεχεία, επανέλαβε με άλλα λόγια τα περί… φωτός και σκότους, που έλεγε πριν από καμιά 30αριά χρόνια (και βάλε…) ο Άντριου Παπάντριου: 

«βρισκόμαστε σε μια πολύ κρίσιμη καμπή για το μέλλον της Ευρώπης καθώς εξελίσσεται μια καθοριστική αναμέτρηση σε όλα τα επίπεδα, με καθαρό πολιτικό πρόσημο, ο προοδευτικός πόλος από τη μια, ο συντηρητικός και υπερσυντηρητικός από την άλλη. Γι’ αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι όσοι κατατάσσουμε τους εαυτούς μας στις πολιτικές δυνάμεις της προόδου ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να λειτουργούμε τόσο κατακερματισμένα όσο κατακερματισμένη είναι και η ΕΕ».

Κατέληξε δε ως εξής: «Απευθύνω ανοιχτή πρόταση σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις για να ξαναφτιάξουμε τη χώρα με την κοινωνία όρθια. Απ’ αυτό τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς».

Μετά από τα παραπάνω, είναι προφανές ότι στον πρώτο ανασχηματισμό (που όπως φαίνεται δε θα αργήσει…), θα μπούνε στην κυβέρνηση τουλάχιστον όσα «ρετάλια» της «κεντροαριστεράς» ήταν παρόντα!

Σίγουρα η Ρεπούση θα κάνει αχτύπητο δίδυμο με τον Φίλη, στο υπουργείο (Α)Παιδείας! Δε βρίσκετε;

Άραγε, ο… πρώην Μεσσίας Jeffrey, θα πάει τώρα ή αργότερα στην νέα «μεγάλη κεντροαριστερά» του Τσίπρα; Ιδού η απορία!

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Ραγδαία η άνοδος της Χρυσής Αυγής -ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΥΦΗ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΞΕΝΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ…

Εφημερίδα «Δημοκρατία»: 
Ραγδαία η άνοδος της Χρυσής Αυγής  Το κλίμα μοιάζει με το 2012!


Τις παρατηρήσεις του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη περί των πολιτικών συσχετισμών στην Πατρίδα μας φιλοξενεί η σημερινή εφημερίδα «Δημοκρατία».

Αυτό που παρατηρεί ο Κοττάκης είναι ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής είναι ραγδαία και δεν περιορίζεται σε αυτή τη «μία μονάδα λόγω προσφυγικού» που δίνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά αντιθέτως θυμίζει το κλίμα του 2012, όταν το Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών ήταν έτοιμο να ρίξει στην τρίτη θέση τη Νέα Δημοκρατία και κάλπαζε προς την πρώτη θέση, γεγονός που οδήγησε στην απαρχή της σκευωρίας για να επιστραφούν τα ψηφαλάκια στην ψευτοδεξιά.

Σας παρουσιάζουμε αποσπάσματα από το κείμενο του Κοττάκη:

«Λόγω αναγνωρισιμότητας με πλησίασε πολύς κόσμος και μου μίλησε. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι η Χρυσή Αυγή έχει ρεύμα. Όχι ένας, όχι δύο, τουλάχιστον 10 Ροδίτες, έμποροι, καταστηματάρχες, ταξιτζήδες, όλοι εξέφραζαν την απογοήτευσή τους για το πολιτικό σύστημα, ο Σύριζα ήταν η τελευταία ελπίδα τους. 

Το ίδιο και στη Σύμη, όπου τα αντίτυπα του «Εμπρός» και της «Χρυσής Αυγής» ήταν διπλάσια των λοιπών αθηναϊκών εφημερίδων.

Συνήθως το ένστικτό μου δεν με γελάς, αντίστοιχα φαινόμενα είχα «συλλάβει» τον Νοέμβριο του 2011, όταν οι μετρήσεις έδειχναν το κόμμα Μιχαλολιάκου μηδενικό.»

«Απέφυγα να διατυπώσω την εκτίμηση αυτή μετά την επιστροφή μου στην Αθήνα, ήθελα να βεβαιωθώ. Άλλο πράγμα τσιμπάει μια μονάδα στις δημοσκοπήσεις η Χρυσή Αυγή λόγω προσφυγικού και άλλο να τραβάει την ανηφόρα. 

Παίρνω σήμερα το ρίσκο να γράψω ότι τραβάει βουβά την ανηφόρα και μακάρι να πέσω έξω.Ωστόσο το κλίμα μοιάζει με το 2012.»

Αυτό που παρατηρεί ο Κοττάκης είναι η πραγματικότητα. Το μόνο σημείο στο οποίο είναι άδικος είναι ότι «την αλλαγή στην ατμόσφαιρα δεν την καταλαβαίνουν ούτε τα πολιτικά πρόσωπα, ούτε τα εξωπολιτικά».

Είναι αντιληπτό ότι την καταλαβαίνουν, εξού και η όλη συντονισμένη προσπάθεια να στήσουν προβοκάτσια στα νησιά και να την φορτώσουν στην Χρυσή Αυγή. 

Εξού και στις ασχήμιες και τα επεισόδια των λαθρομεταναστών έχουν αρχίσει και «βλέπουν» να παραμονεύουν «Χρυσαυγίτες».

Για να μην σας κοροϊδεύουν τα διάφορα λαμόγια των κατά παραγγελίαν δήθεν δημοσκοπήσεων, εξασφαλίσαμε και σας παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα μεγάλης κρυφής πανελλαδικής δημοσκόπησης, που έγινε από τις 21 έως τις 24 Σεπτεμβρίου, σε δείγμα 2.000 ατόμων, για λογαριασμό ξένης πρεσβείας (δυτικού κράτους, που προσφάτως… συντάραξε την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο) στην Ελλάδα.

Ιδού η εκτίμηση της ψήφου που έγινε μετά από αναγωγή σε λευκά, άκυρα και αποχή και με περιθώριο σφάλματος + – 1:

ΝΔ 28%

ΣΥΡΙΖΑ 20%

Χρυσή Αυγή 12%

ΠΑΣΟΚ 6,5%

ΚΚΕ 5,5%

Πλεύση Ελευθερίας 3%

Ένωση Κεντρώων 2,5%

Ποτάμι 2%

ΑΝΕΛ 2%

Λαϊκή Ενότητα 1,5%

Άλλο Κόμμα 5%

Αναποφάσιστοι 12%

Αυτά τα ολίγα…


Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Ορθοδοξία, Ανθρώπινα Δικαιώματα και Μαρξισμός


«Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, είπαμε ότι αυτό ήταν το τέλος της μαρξιστικής ιδεολογίας. Κάναμε τρομερό λάθος».

Του Vladimir Moss* (Orthodox Christian Books) 

ΚΟ: Το παρακάτω άρθρο μπορεί να είναι λίγο μεγάλο, αλλά είναι θα έλεγα η «ερμηνεία» πάρα πολλών ειδήσεων που παρουσιάζει ο ΚΟ. Γιατί η ριζική μεταμόρφωση / παραμόρφωση των δυτικών κοινωνιών που βιώνουμε σήμερα σε όλους του τομείς δεν γίνεται καθόλου «τυχαία», αλλά βάσει σχεδίου. 

Αφιερώστε λίγο χρόνο και διαβάστε το.


* Ο Vladimir Moss γεννήθηκε ως Anthony Moss στο Λονδίνο το 1949, γιος Βρετανού διπλωμάτη. 

Έχει πτυχία Φιλοσοφίας και Ψυχολογίας. Το 1974 έγινε Χριστιανός Ορθόδοξος και εντάχθηκε στο Πατριαρχείο της Μόσχας. Από το 1984 έως το 1985 εργάστηκε ως καθηγητής Αγγλικών στη Θεσσαλονίκη. Από το 1993 έως το 1994 ήταν λέκτορας Ψυχολογίας και Θρησκείας σε Πανεπιστήμιο της Σόφιας. Ως επί το πλείστον ασχολείται με τη συγγραφή βιβλίων για την Ορθόδοξη Εκκλησία και την ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ένας άνθρωπος κλωτσάει έναν άλλον άνθρωπο που βρίσκεται στο έδαφος και δεν απειλεί κανέναν. Είναι αυτό σωστό ή λάθος; Κανείς πολιτισμένος άνθρωπος δεν θα μπορούσε να αρνηθεί ότι είναι λάθος. Το ερώτημα είναι: γιατί είναι λάθος; Είναι λάθος επειδή ο Θεός μας έδωσε την εντολή να αγαπάμε τον πλησίον μας, να μην τον κακομεταχειριζόμαστε; Αυτή είναι η απάντηση που θα έδινε ένας Ορθόδοξος Χριστιανός (και οι περισσότεροι θρησκευόμενοι άνθρωποι). Είναι λάθος, διότι η απρόκλητη βία είναι έγκλημα σύμφωνα με τους νόμους του κράτους ; Και πάλι, θα απαντούσε ναι ένας Ορθόδοξος Χριστιανός (και πιο νομοταγείς άνθρωποι). Είναι λάθος διότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αντιμετωπίζεται με αξιοπρέπεια και σεβασμό; Εδώ ένας Ορθόδοξος Χριστιανός θα μπορούσε πιθανότατα να διστάσει να απαντήσει ... Όχι επειδή αρνείται ότι τα ανθρώπινα όντα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με αξιοπρέπεια και σεβασμό, αλλά επειδή ο τρόπος που τίθεται το ερώτημα προϋποθέτει μια φιλοσοφία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δεν είναι Ορθόδοξη ...

Η προέλευση της Φιλοσοφίας : Φυσικό Δίκαιο

Η σύγχρονη φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι μια θεωρία οικουμενικής ηθικής δέσμευσης για όλους τους ανθρώπους και όλα τα ανθρώπινα θεσμικά όργανα και κράτη που δεν εξαρτώνται από την ύπαρξη του Θεού ή οποιουδήποτε ανθρώπινου νομοθέτη.

Οι ρίζες αυτής της φιλοσοφίας βρίσκονται στη μεσαιωνική δυτική ιδέα του «φυσικού δικαίου» (lex naturalis). Αυτή η ιδέα γεννήθηκε από την ανάγκη να τεθούν όρια στα δύο όργανα που με διάφορους τρόπους θεωρούσαν ότι είναι υπεράνω του νόμου : η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ο ρωμαϊκός παπισμός.

Σύμφωνα με το ρωμαϊκό δίκαιο, ο αυτοκράτορας ήταν υπεράνω του νόμου ή ελεύθερος από τους ανθρώπινους νόμους (legibus solutus), στο μέτρο που «ό, τι ευχαριστεί τον άρχοντα έχει τη δύναμη του νόμου». Εάν παραβίαζε δικούς του νόμους, ποιος έμελλε να τον κρίνει και ποιος έμελλε να τον εμποδίσει να περάσει άλλους νόμους που θα κάνουν την προηγούμενη παράβαση του νόμου νόμιμη; Ο Πάπας ομοίως θεωρείτο ότι ήταν υπεράνω του νόμου - δηλαδή ελεύθερος από τις διατάξεις του εκκλησιαστικού δικαίου. Αυτή ήταν η συνέπεια της«απόλυτης εξουσίας» του (potestas absoluta), διότι εάν αμάρτησε κατά το εκκλησιαστικό δίκαιο, ή έγινε αιρετικός, ποιος θα μπορούσε να τον κρίνει εκτός από τον ανώτατο ειδικό επί του θέματος, δηλαδή τον ίδιο τον Πάπα; Και ποιος θα μπορούσε να τον κρίνει αν αυτός αρνιόταν να κρίνει τον εαυτό του;

Ωστόσο, αν και ένας μονάρχης θα μπορούσε να απελευθερωθεί από τους νόμους του κράτους και ο Πάπας θα μπορούσε να απελευθερωθεί από το κανονικό δίκαιο της Εκκλησίας, υπόκειντο και οι δύο, θεωρητικά, σε ένα άλλου είδους δίκαιο. Αυτόν τον ανώτερο νόμο που ονομάστηκε από μεσαιωνικούς θεωρητικούς, «φυσικό δίκαιο»

Το Φυσικό Δίκαιο ορίζεται από τον ιστορικό της μεσαιωνικής σχολαστικής φιλοσοφίας Fr. Frederick Copleston(1907-1994) ως «το σύνολο των καθολικών προσταγών του σωστού λόγου σχετικά με αυτό το αγαθό της ανθρώπινης φύσης, το οποίο πρέπει να επιδιώκεται και αυτό το κακό της ανθρώπινης φύσης, το οποίο πρέπει να αποφεύγεται».

Αλλά ο ορισμός αυτός θέτει το ερώτημα: πώς μπορούμε να γνωρίζουμε τι είναι «σωστός λόγος»; Και τι είναι «το καλό της φύσης»; 

Η απάντηση που δόθηκε από τους μεσαιωνικούς θεολόγους, σύμφωνα με τον J.S. McClelland, ήταν περίπου το εξής : «Για να είναι ένα απόφθεγμα ηθικής ή ένα απόφθεγμα χρηστής διακυβέρνησης μέρος του φυσικού δικαίου, θα πρέπει να είναι σύμφωνο με την Αγία Γραφή, με τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, με την παπική δήλωση, με ό, τι οι φιλόσοφοι λένε και θα πρέπει επίσης να είναι σύμφωνο με τις κοινές πρακτικές της ανθρωπότητας, τόσο τις χριστιανικές όσο και τις μη χριστιανικές».

Αλλά αυτό, επίσης, εγείρει πολλά ερωτήματα. Τι πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση που η «παπική δήλωση» έρχεται σε αντίθεση με «τα γραπτά των Πατέρων της Εκκλησίας» (όπως συμβαίνει συχνά); Και δεν είναι πιθανόν αυτό που «λένε οι φιλόσοφοι» να είναι ακόμη περισσότερο σε αντίθεση με τους Αγίους Πατέρες; Και δεν είναι «οι κοινές πρακτικές της ανθρωπότητας, χριστιανικές και μη χριστιανικές» μια εξαιρετικά ασαφής και συζητήσιμη έννοια;

Είναι πράγματι αυτός ο λόγος, που ακόμη και στην πιο σύγχρονη και εκκοσμικευμένη εκδοχή της, η φιλοσοφία του φυσικού δικαίου, των ανθρώπινων δικαιωμάτων, παραμένει εξαιρετικά ασαφής και συζητήσιμη. Αλλά αυτό δεν την εμποδίζει να είναι, και τότε και τώρα, ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια εκείνων που, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, επιθυμούν να ανατρέψουν την επικρατούσα ιεραρχία ή το σύστημα της ηθικής. 

Αυτό το βλέπουμε ακόμη και στον Θωμά τον Ακινάτη, τον μεγαλύτερο από τους σχολαστικούς και πιστό γιο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Όρισε τη σχέση του φυσικού δικαίου με τεχνητούς νόμους ως εξής : «Κάθε νόμος που σχηματίζεται από τον άνθρωπο φέρει το χαρακτήρα ενός νόμου ακριβώς σε αυτό το βαθμό στον οποίο προέρχεται από τον νόμο της φύσης. Αλλά αν σε οποιοδήποτε σημείο έρχεται σε σύγκρουση με το νόμο της φύσης, ταυτόχρονα παύει να είναι νόμος. Είναι μια απλή διαστροφή του νόμου».

Η πρώτη σημαντική εφαρμογή της αρχής του φυσικού δικαίου ήρθε κατά τη διάρκεια της κρίσης της Magna Carta στην Αγγλία. 

Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ ' είχε θέσει το σύνολο της Αγγλίας υπό απαγόρευση επειδή ο βασιλιάς Ιωάννης διαφώνησε με αυτόν για το ποιος πρέπει να είναι ο αρχιεπίσκοπος του Canterbury. 

Αφόρισε τον Ιωάννη, τον καθαίρεσε από τον θρόνο και πρότεινε το βασιλιά Φίλιππο Αύγουστο της Γαλλίας να εισβάλει και να κατακτήσει την Αγγλία! Ο Ιωάννης έκανε έκκληση στην παπική διαμεσολάβηση για να σωθεί από τον Φίλιππο. 

Αυτός την δέχτηκε, αλλά με μια τιμή: πλήρη αποκατάσταση των πόρων και των εδαφών, αέναη φεουδοποίηση της Αγγλίας και της Ιρλανδίας στον παπικό θρόνο και καταβολή ετήσιου μισθώματος χιλίων μάρκων. 

Μόνο όταν όλα τα χρήματα καταβλήθηκαν ήρθη η απαγόρευση. Και τότε, όπως ο Peter De Rosa το θέτει ακριβώς : «με την ευγενική άδεια από τον Πάπα Ιννοκέντιο ΙΙΙ, ο Χριστός ήταν σε θέση να εισέλθει και πάλι την Αγγλία». Αυτό εξόργισε τον βασιλιά Φίλιππο, ωστόσο, διατάχθηκε τώρα να εγκαταλείψει την προετοιμασία του για τον πόλεμο και δεν του επιτράπηκε να εισβάλει, γιατί δεν ήταν αγγλικό, αλλά παπικό έδαφος. 

Επιπλέον, η άθλια παράδοση του Ιωάννη στον Πάπα, και ο όρκος αφοσίωσης που έκανε στον ίδιο, προκάλεσε τους φόβους των Άγγλων βαρόνων, οι απαιτήσεις των οποίων οδήγησαν στην περίφημη Magna Carta του 1215 που περιόρισε τις εξουσίες του βασιλιά και η οποία συνήθως θεωρείται ως η αρχή της σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας. Έτσι, ο δεσποτισμός του Πάπα προκάλεσε τις απαρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ....

Η Magna Carta όμως ήταν ο περιορισμός της βασιλικής και όχι της παπικής εξουσίας. Παρ’ όλα αυτά, επηρέασε εξίσου και τον παπισμό : πρώτον, γιατί η Αγγλία υποτίθεται ότι ήταν ένα παπικό φέουδο, αλλά το πιο σημαντικό λόγω του ότι έθετε ένα επικίνδυνο, επαναστατικό προηγούμενο, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον του ίδιου του Πάπα. Και έτσι ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΙΙ «από την πληρότητα της απεριόριστης δύναμής του» καταδίκασε την Χάρτα ως «αντίθετη προς τον ηθικό νόμο», «άκυρη ισχύος για πάντα», απάλλαξε τον βασιλιά από την υποχρέωση να την τηρεί και αφόρισε «όποιον θα εξακολουθούσε να διατηρεί τέτοιες προδοτικές και άδικες αξιώσεις».


Αλλά ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ Stephen Langton, αρνήθηκε να δημοσιεύσει αυτή την πρόταση. Και ο λόγος που έδωσε ήταν πολύ σημαντικός : «Ο φυσικός νόμος είναι δεσμευτικός για τους Πάπες και τους πρίγκιπες και τους επισκόπους εξίσου: δεν υπάρχει διαφυγή από αυτόν. Είναι πέρα από την προσιτότητα του ίδιου του Πάπα».

Και έτσι η θεωρία του φυσικού δικαίου άνοιξε το δρόμο για τους ανθρώπους να κρίνουν και να καθαιρούν πάπες και βασιλείς ... 

Ωστόσο, καθ’ όλη τη μεσαιωνική περίοδο και μέχρι τις αρχές της σύγχρονης περιόδου, ο ​​φυσικός νόμος παρέμεινε δεμένος στο χριστιανισμό και τα χριστιανικά πρότυπα συμπεριφοράς. Και δεδομένου ότι ο Χριστιανισμός σε γενικές γραμμές δεν ευνοεί την εξέγερση ενάντια στις υπάρχουσες δυνάμεις, η πλήρης επαναστατική δυναμική αυτής της έννοιας δεν είχε ακόμη υλοποιηθεί .

Από το Φυσικό Νόμο για να τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Πρώτον, η έννοια του φυσικού δικαίου απαιτείτο να συμπληρωθεί. 

Η πρώτη ερώτηση ήταν : 

Αν υπάρχει φυσικός νόμος, ποιος είναι ο νομοθέτης ; Ή, αν δεν υπάρχει νομοθέτης, που βασίζεται στην πραγματικότητα ; 

Και η δεύτερη ερώτηση ήταν : αν υποτεθεί ότι υπάρχει μια πραγματική βάση για τον φυσικό - σε αντίθεση με το θείο, εκκλησιαστικό ή κρατικό - νόμο, τι είναι αυτό που τον περιγράφει; 

Ειδικότερα, δεδομένου ότι κάθε δίκαιο συνεπάγεται δικαιώματα και υποχρεώσεις, ποια είναι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που θεσμοθετούνται από το φυσικό νόμο και σε ποιους χορηγούνται;

Σημαντική "πρόοδος" στην απάντηση αυτών των ερωτημάτων έγινε στις αρχές της σύγχρονης περιόδου. 
Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης το ενδιαφέρον άρχισε να επικεντρώνεται στη φύση του ανθρώπου και ιδίως στην ελευθερία του ανθρώπου και την αξιοπρέπεια - μια πολλά υποσχόμενη βάση, κατά την άποψη του ανθρώπου της Αναγέννησης, για το τι είναι φυσικό δίκαιο. 

Έτσι, οLeonardo da Vinci έγραψε : «Το κύριο δώρο της φύσης είναι ... η ελευθερία». Και πάλι, ο Pico della Mirandola έγραψε στον λόγο του για την Αξιοπρέπεια του Ανθρώπου : «Ω, μεγαλειώδης γενναιοδωρία του Θεού Πατέρα ! Ω, υψηλότερη και πιο υπέροχη ευτυχία του ανθρώπου ! Γι’ αυτόν ήταν δεδομένο να γίνει ό, τι θέλει. Ο Πατέρας τον προίκισε με κάθε είδους σπόρους και με φύτρες κάθε μορφής ζωής. 

Όποιον σπόρο καλλιεργήσει ο κάθε άνθρωπος θα αναπτυχθεί και θα φέρει καρπούς σ’ αυτόν. "Έτσι ο άνθρωπος υποτίθεται γίνεται "ό, τι θέλει" ... Αλλά γίνεται;….Αν με την ελευθερία του ανθρώπου εννοούμε ελεύθερη βούληση, τότε ναι, ο άνθρωπος έχει ελεύθερη βούληση. Η δημιουργία του ανθρώπου κατ’ εικόνα του Θεού, σημαίνει ότι γεννιέται με την ελευθερία και ορθολογισμό στην εικόνα της Ελευθερίας και του Λόγου του Θεού. Αλλά αυτό δεν είναι καθόλου το ίδιο με την ικανότητα να «καλλιεργήσει σπόρους κάθε ζωής» για τον εαυτό του. Μπορεί ένας ηλίθιος άνθρωπος «να καλλιεργήσει σπόρο» ιδιοφυΐας μέσα στον εαυτό του;

Ωστόσο, η ιδέα ότι ο άνθρωπος «γεννιέται ελεύθερος» τώρα γίνεται ο κοινός τόπος της πολιτικής σκέψης και η βάση για πολύ εκτεταμένα συμπεράσματα για τη ζωή και την ηθική. Αν ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος, τότε δεν υπόκειται εκ φύσεως σε οποιαδήποτε εξωτερική δύναμη, είτε είναι ο Θεός, είτε είναι η Εκκλησία, είτε το κράτος είτε η οικογένεια. Και δεδομένου ότι είναι έτσι από τη φύση του, έχει το δικαίωμα να παραμείνει τέτοιος ...

Αν μπορούμε να πούμε ότι κάποιος άνθρωπος είναι ο συντάκτης της σύγχρονης, μη - χριστιανικής και ά-θρησκης φιλοσοφίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτός ο άνθρωπος είναι ίσως ο Ολλανδός νομικός του 17ουαιώνα, ο Hugo Grotius (1583 - 1645). Ο Grotius έγραφε υπό την επήρεια των θρησκευτικών πολέμων μεταξύ καθολικών και προτεσταντών, καθώς επίσης και των εμπορικών πολέμων μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών, της Αγγλίας, της Ολλανδίας και της Γαλλίας. Ήθελε να βρει έναν τρόπο ρύθμισης των πολέμων σύμφωνα με αρχές που θα είναι καθολικά αποδεκτές. Όπως οι περισσότεροι άντρες της εποχής του, ήταν Χριστιανός και μάλιστα έγραψε ένα δημοφιλές έργο, «Για την Αλήθεια της Χριστιανικής Θρησκείας». Ωστόσο, στο έργο του με την μεγαλύτερη επιρροή, σχετικά με το δίκαιο του πολέμου και της ειρήνης, άφησε να γλιστρήσει μια φράση που θα μπορούσε να δείξει τον δρόμο για μια θεωρία διεθνούς δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ήταν εντελώς ανεξάρτητη από τη χριστιανική ηθική ή θεολογία: 

«Ακόμη και η βούληση ενός παντοδύναμου Όντος», έγραψε, «δεν μπορεί να αλλάξει ή να καταργήσει το φυσικό νόμο, ο οποίος θα διατηρούσε την ισχύ του, ακόμη και αν υποθέταμε το αδύνατο, ότι δεν υπάρχει Θεός ή ότι αυτός δεν ενδιαφέρεται για τις ανθρώπινες υποθέσεις» (Prolegomena XI).

Σύμφωνα με τον Grotius, συνεπώς, το φυσικό δίκαιο είναι η πιο αντικειμενική αλήθεια, πιο αντικειμενική, αν είναι δυνατόν, ακόμη και από την ύπαρξη του Θεού ή την φροντίδα του Θεού για τον κόσμο. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, θεωρητικά, εάν ο φυσικός νόμος λέει ότι κάτι είναι σωστό, ενώ ο Θεός λέει ότι είναι λάθος, πρέπει να επιμείνουμε στο φυσικό νόμο. 

Φυσικά, αν ο φυσικός νόμος τελικά προέρχεται από τον Θεό, δεν θα υπάρχει ποτέ μια τέτοια σύγκρουση μεταξύ Θείου και φυσικού δικαίου. Αλλά ο Grotius έρχεται εδώ να εξετάσει τη δυνατότητα ενός κόσμου με το φυσικό νόμο, αλλά χωρίς τον Θεό.

Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και η Γαλλική Επανάσταση


Ας πάμε τώρα στη Γαλλική επανάσταση και την «Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη», που έγινε το θεωρητικό υπόβαθρό της:

«Ι. Οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι, με ίσα δικαιώματα. Οι κοινωνικές διακρίσεις μπορούν να στηρίζονται μόνο σε δημόσιο συμφέρον.

II. Σκοπός κάθε πολιτικής ένωσης αποτελεί η διατήρηση των φυσικών και μη επιβληθέντων δικαιωμάτων των ανθρώπων. Τα δικαιώματα αυτά είναι η ελευθερία, η ιδιοκτησία, η ασφάλεια και η αντίσταση στην καταπίεση.

III. Η αρχή της κάθε εξουσίας στηρίζεται στο έθνος. Κανένα σώμα ανθρώπων και κανένα άτομο δεν μπορεί να ασκεί εξουσία που δεν προέρχεται από εκεί.

IV. Ελευθερία σημαίνει την ικανότητα να κάνεις κάτι που δεν βλάπτει τους άλλους.

V. Ο νόμος μπορεί να απαγορεύσει μόνο τις δράσεις που είναι επιζήμιες για την κοινωνία ...».

Δεν υπήρχε καμία αναφορά στη Διακήρυξη για τα δικαιώματα των γυναικών. Αλλά όσον αφορά τα δικαιώματα των Γυναικών και του Πολίτη (1791) ο Olympe de Gouges έγραψε : 

" 1. Η γυναίκα γεννιέται ελεύθερη και είναι ίση με τον άνδρα στα δικαιώματα ... 4. Η άσκηση των φυσικών δικαιωμάτων της γυναίκας δεν έχει κανένα όριο εκτός από την τυραννία του άντρα απέναντι της ... 17. Η ιδιοκτησία είναι κοινή ή διαμοιράζεται εξίσου και στα δύο φύλα». Πάλι, στο «Μια Δικαίωση των Δικαιωμάτων της Γυναίκας» (1792), η Mary Wollstonecraft αρνήθηκε ότι υπήρχαν ειδικές γυναικείες αρετές : «Εγώ εδώ ρίχνω κάτω γάντι μου και αρνούμαι την ύπαρξη αρετών φύλου, εκτός από την μετριοφροσύνη».

Ο Πάπας Πίος VI καταδίκασε τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ειδικότερα, καταδίκασε την ιδέα της «απόλυτης ελευθερίας», μια ελευθερία «η οποία όχι μόνο εξασφαλίζει στους ανθρώπους το δικαίωμα να μην διαταραχθούν για τις θρησκευτικές τους απόψεις, αλλά και τους δίνει αυτή την άδεια να σκεφτούν, να γράψουν, ακόμα και να εκτυπώσουν με πλήρη ατιμωρησία ό,τι η πιο ατίθαση φαντασία μπορεί να προτείνει για τη θρησκεία. Είναι ένα τερατώδες δικαίωμα ... «Γιατί ο Θεός», είπε ο Πάπας, «έχει επίσης δικαιώματα: Ποιο είναι πιο αντίθετο με τα δικαιώματα του Δημιουργού Θεού ο οποίος περιορίζει την ανθρώπινη ελευθερία με την απαγόρευση του κακού, από αυτήν την ελευθερία της σκέψης και της δράσης που η Εθνοσυνέλευση αποδίδει στον άνθρωπο στην κοινωνία ως αναφαίρετο δικαίωμα της φύσης;»

Υπάρχουν δύο καινοτομίες σε αυτήν την επαναστατική φιλοσοφία. 

Πρώτον, η πηγή της εξουσίας στην κοινωνία δεν ανακηρύττεται ούτε ο Θεός, ούτε η τυχόν υπάρχουσα πολιτική εξουσία, αλλά «το έθνος». Ως εκ τούτου, τα έθνη θα πρέπει να θεωρηθούν ελεύθεροι παράγοντες με δικαιώματα και η πηγή όλων των ιδιαίτερων δικαιωμάτων των κοινωνιών τους.

Αλλά τι είναι το έθνος; Η ουσία του έθνους και η πηγή των δικαιωμάτων του, είναι αυτό που ο Ρουσσώ ονομάζει «Γενική Θέληση» - ένας πολύ ασαφής όρος που ο καθένας μπορεί να ισχυριστεί ότι εκπροσωπεί. Ταυτόχρονα, αυτό το «έθνος» ή η «Γενική Θέληση» αποδίδει στον εαυτό του την πιο πλήρη ισχύ, έτσι ώστε «κανένα σώμα ανδρών και κανένα άτομο δεν μπορεί να ασκεί εξουσία που δεν προέρχεται από εκεί». Αυτό καταστρέφει αμέσως την αρχή, όχι μόνο του βασιλιά, αλλά και της Εκκλησίας - και μάλιστα, κάθε άλλου προσώπου και σώματος.

Η δεύτερη καινοτομία είναι η έννοια των «δικαιωμάτων» που δεν μπορούν να διαταχθούν - δηλαδή, ούτε από τον Θεό ούτε από τον άνθρωπο. 

Ο άνθρωπος , σύμφωνα με τη δήλωση, έχει το "δικαίωμα" να κάνει ό, τι θέλει – με τον όρο να μη βλάπτει τους άλλους (άρθρο 4). Ωστόσο, αυτή η τελευταία ιδιότητα δεν καταρτίστηκε και στην πράξη αγνοήθηκε πλήρως στη παράδοση της γαλλικής επανάστασης. Έτσι ο άνθρωπος είναι κατ’ αρχήν ελεύθερος να κάνει τα πάντα σε οτιδήποτε. Ο μόνος περιορισμός στην ελευθερία του είναι η ελευθερία των άλλων ανθρώπων: το δικαίωμά τους να μην περιορίζεται από αυτόν.

Ανθρώπινα Δικαιώματα στον εικοστό αιώνα

Ο εικοστός αιώνας έφερε σημαντικές εξελίξεις στη φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η πιο σημαντική από αυτές ήταν ο εντοπισμός της πηγής των δικαιωμάτων του ανθρώπου, όχι στην κυρίαρχη εξουσία του κράτους ή του έθνους - κράτους όπως διέταξε η γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αλλά σε κάποια υπερεθνική σφαίρα. Γιατί τα περισσότερα ανθρώπινα δικαιώματα είναι «οικουμενικά», δηλαδή έχουν συνταχθεί με απόλυτα γενικούς όρους που ισχύουν για όλους τους άνδρες και τις γυναίκες. Έτσι το να εντοπιστεί η υποχρεωτικότητά τους σε κάποια υπερεθνική ή μεταφυσική σφαίρα, αλλά κυρίως σε έθνη ή κράτη που συχνά διαφωνούν μεταξύ τους, φαίνεται παράλογο.
Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι αν ακολουθήσουμε αυτό το επιχείρημα στη λογική του κατάληξη, φαίνεται να συνεπάγεται ότι όλα τα εθνικά κράτη πρέπει να εγκαταλείψουν τα δικαιώματά τους και να τα παραδώσουν σε μια παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία από μόνη της μπορεί να διατυπώσει αμερόληπτα τα ανθρώπινα δικαιώματα και να παρακολουθεί εάν αυτά τηρούνται. 

Η λογική αυτή φαίνεται να ενισχύεται από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, οι οποίοι απαξίωσαν τον εθνικισμό και οδήγησαν στην δημιουργία των πρώτων διεθνών οργανισμών με νομικές εξουσίες, έστω και σε εμβρυακή κατάσταση πάνω στα έθνη-κράτη – την Κοινωνία των Εθνών και τα Ηνωμένα Έθνη.

Ένας από τους πρώτους που διατύπωσε αυτή την εξέλιξη ήταν ο Βιεννέζος Εβραίος και καθηγητής νομικής, Hans Kelsen, στο έργο του, «Μια καθαρή θεωρία του Νόμου». «Η ουσία της θεωρίας του», σύμφωνα με τον Michael Pinto - Duschinsky, «ήταν ότι η υποχρέωση της τήρησης του νόμου δεν πηγάζει από την εθνική κυριαρχία, αλλά από ένα θεμελιώδη κανόνα. 

Σε πρακτικό επίπεδο, αυτό οδήγησε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο θέμα της υπεράσπισης του αυστριακού συνταγματικού δικαστηρίου ως μέρος του αυστριακού συντάγματος και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην υποστήριξη της ιδέας ενός διεθνούς δικαστηρίου με την υποχρεωτική δικαιοδοσία ως βασικό μέρος του έργου των Ηνωμένων Εθνών».

Ένας άλλος Εβραίος ακαδημαϊκός της Αυστρίας με την ίδια παράδοση, ήταν ο Hersch Lauterpacht. Η διδακτορική του διατριβή συγχώνευσε το ενδιαφέρον του στη νομολογία και το σιωνισμό με το επιχείρημα σχετικά με τις εντολές που χορηγούνται από την Κοινωνία των Εθνών, πράγμα που σήμαινε ότι η εντολή που δόθηκε στη Βρετανία να διοικήσει την Παλαιστίνη δεν δίνει στη Βρετανία κυριαρχία. Μάλλον, αυτό είναι αρμοδιότητα, υποστήριξε Lauterpacht, της Κοινωνίας των Εθνών, καθώς...

«Παρά την αποτυχία της Κοινωνίας των Εθνών για την πρόληψη της Ναζιστικής επιθετικότητας, του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και της δολοφονίας της οικογένειάς του στο Ολοκαύτωμα, ο Lauterpacht παρέμεινε να υποστηρίζει την έννοια μιας διεθνούς έννομης τάξης. Πριν από τον πρόωρο θάνατό του το 1960, υπηρέτησε ως δικαστής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ο Lauterpacht ήταν αφιερωμένος στην άποψη ότι τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα ήταν ανώτερα από τους νόμους των κρατών και προστατεύονται με διεθνείς ποινικές κυρώσεις, ακόμη και αν οι παραβιάσεις προβλέπονται από τις ισχύουσες εθνικές νομοθεσίες. Συμβούλεψε τους Βρετανούς εισαγγελείς στη Νυρεμβέργη για το σκοπό αυτό. Μαζί με έναν άλλο Εβραίο δικηγόρο από την περιοχή του Lviv της Ουκρανίας, τον Raphael Lemkin, ο Lauterpacht είχε ένα σημαντικό ρόλο στο να περάσει από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 1948. Η δημοσίευση από τον Lauterpacht το 1945, του «An International Bill of Rights», είχε επίσης μια διαμορφωτική επιρροή στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που συντάχθηκε το 1949 και επικυρώθηκε το 1953.

«Η δημόσια φιλοσοφία του Lauterpacht βασίστηκε στην πεποίθηση ότι τα άτομα έχουν δικαιώματα, τα οποία δεν προέρχονται από τα εθνικά κράτη. Ήταν ένας διεθνιστής που σε όλη του τη ζωή, είχε μια δυσπιστία για την κρατική κυριαρχία η οποία αντανακλούσε την επιθετικότητα και τις αδικίες που διαπράττονται από τα εθνικά κράτη και τις καταστροφές των δύο παγκοσμίων πολέμων».

Ωστόσο, όπως ορθώς επισημαίνει ο Pinto - Duschinsky, ενώ η «διεθνής διαιτησία μπορεί να είναι ένας πρακτικός και ειρηνικός τρόπος για την επίλυση των διαφορών μεταξύ των χωρών, .. τα διεθνή δικαστήρια που διεκδικούν δικαιοδοσία πάνω σε μεμονωμένες χώρες δεν συνυπάρχουν άνετα με τις έννοιες της εθνικής κυριαρχίας...»

………Παρά το γεγονός αυτό, και παρά την τρομερή καταστροφή και την αφαίμαξη που προκλήθηκε από την ιδέα της θετικής ελευθερίας κατά την περίοδο 1917-1945, το 1948 τα Ηνωμένα Έθνη δημοσίευσαν την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία δήλωνε

«Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένα με λογική και συνείδηση και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης». 

Η δήλωση ανέφερε ότι «η αναγνώριση της εγγενούς αξιοπρέπειας και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων όλων των μελών της ανθρώπινης οικογένειας, αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο». Αν και αυτό ακούγεται αρκετά ανώδυνο, ακόμη και μια επιφανειακή ανάγνωση της ιστορίας από το 1789 θα πρέπει να είχε πείσει εκείνους που συνέταξαν τη δήλωση να είναι πιο συγκεκριμένοι και προσεκτικοί σχετικά με την έννοια των λέξεων «ελευθερία » και «δικαιώματα». Θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι πολύ παρόμοιες δηλώσεις είχαν οριστεί ως τα θεμέλια της Γαλλικής Επανάστασης και σχεδόν κάθε άλλη αιματηρή επανάσταση μέχρι και η ρωσική επανάσταση, η οποία εκείνη τη στιγμή ακόμα κατέστρεφε εκατομμύρια ψυχές στο όνομα του «πνεύματος της αδελφότητας»...

Μιλώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο πλαίσιο του παγκόσμιου καπιταλισμού, ο John Gray γράφει

«Οι φιλοσοφικές βάσεις αυτών των δικαιωμάτων είναι πρόχειρες και επιπόλαιης κατασκευής. Δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη θεωρία κατά την οποία οι συγκεκριμένες ελευθερίες του απελευθερωμένου καπιταλισμού έχουν το κύρος των οικουμενικών δικαιωμάτων. Οι πιο πιθανές αντιλήψεις για τα δικαιώματα δεν στηρίζονται σε ιδέες του δέκατου έβδομου αιώνα περί ιδιοκτησίας, αλλά στις σύγχρονες έννοιες της αυτονομίας. Ακόμη και αυτές δεν είναι έχουν οικουμενική ισχύ. Συλλαμβάνουν μόνο την εμπειρία των πολιτισμών και των ατόμων για τα οποία η άσκηση της προσωπικής επιλογής είναι πιο σημαντικό το γεγονός παρά η κοινωνική συνοχή, ο έλεγχος των οικονομικών κινδύνων από οποιοδήποτε άλλο συλλογικό καλό.

«Στην πραγματικότητα, τα δικαιώματα δεν είναι ποτέ η κατώτατη γραμμή σε ηθική ή πολιτική θεωρία - ή πρακτική. Πρόκειται για συμπεράσματα, κατάληξη αποτελεσμάτων μεγάλων αλυσίδων συλλογισμού από κοινά αποδεκτές αρχές. Τα δικαιώματα έχουν μικρή εξουσία ή στο περιεχόμενό τους υπάρχει η απουσία μιας κοινής ηθικής ζωής. Πρόκειται για συμβάσεις που είναι ανθεκτικές μόνο όταν εκφράζουν μια ηθική συναίνεση. Όταν η ηθική διαφωνία είναι βαθιά και ευρεία μια έκκληση στα «δικαιώματα» δεν μπορεί να την επιλύσει. Στην πραγματικότητα, μπορεί να κάνει μια τέτοια σύγκρουση επικίνδυνα ανεξέλεγκτη.

«Το να αποβλέπουμε στα δικαιώματα ως διαιτητές σε βαθιές συγκρούσεις - αντί να επιδιώκουμε να τις μετριάσουμε μέσα από πολιτικούς συμβιβασμούς - είναι μια συνταγή για έναν χαμηλής έντασης εμφύλιο πόλεμο...»

Υπάρχει ένα εύλογο επιχείρημα ότι η φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εφευρέθηκε από τους μαρξιστές ως ένας άλλος τρόπος για να υπονομευθεί η δυτική κοινωνία μετά την αποτυχία της να καταρρεύσει όπως είχε προβλέψει ο Μαρξ.

Έτσι, όπως γράφει ο Bernard Connolly, το 1923 ένας του ιδρυτής της περιώνυμης Σχολής της Φρανκφούρτης (την «μητέρα» της‘πολιτικής ορθότητας’), ο Willi Munzenberg, έβλεπε την αποτυχία του ‘αστικού προλεταριάτου’ να εξαπολύσει επιτυχείς επαναστάσεις στις οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες με τον τρόπο που πρόβλεπε ο Μαρξ. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η αδυναμία ήταν απαραίτητο, διακήρυξε , «να οργανώσουμε τους διανοούμενους και να τους χρησιμοποιήσουμε για να κάνουν τον δυτικό πολιτισμό να βρωμάει

Μόνο τότε, αφού έχουν θα καταστραφεί όλες οι αξίες του και θα έχουν κάνει τη ζωή αδύνατη, θα μπορούμε να επιβάλουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου». 

Να διαφθείρουμε τις αξίες του δυτικού πολιτισμού σήμαινε υπονομευθούν και εν τέλει να τεθούν εκτός νόμου όλα τα θεσμικά όργανα, οι παραδόσεις, οι δομές και οι τρόποι σκέψης (τα «εργαλεία καταπίεσης»), τα οποία υποστηρίζουν αυτόν τον πολιτισμό. 

Μόλις η εθνική κυριαρχία και η πολιτική νομιμοποίηση βγουν από τη μέση, θα είναι πολύ πιο εύκολο για μια κεντρική, ανεύθυνη και επιβλαβή («πολιτικώς ορθή») κυβέρνηση να κηρύξει εκτός νόμου όλα τα άλλα θεμέλια του πολιτισμού».

Η Melanie Phillips (βρετανίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας) έχει υιοθετήσει την σκέψη του Connolly, χαρακτηρίζοντας την επίθεση της φιλοσοφίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον παραδοσιακό χριστιανικό πολιτισμό στη Βρετανία ως«πολιτιστικό μαρξισμό», τη συνέχιση της μαρξιστικής επανάστασης με άλλα μέσα μετά από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989:

«Καθώς ο κομμουνισμός κατέρρεε αργά, εκείνοι που βρίσκονταν στην άκρα Αριστερά και παρέμεναν εχθρικοί προς το δυτικό πολιτισμό, βρήκαν έναν άλλο τρόπο για να πετύχουν το στόχο τους να τον κατεδαφίσουν.

«Αυτό είναι που μπορεί να ονομαστεί «πολιτιστικός μαρξισμός». Βασίζεται στην αντίληψη ότι αυτό που κρατά μια κοινωνία μαζί είναι οι πυλώνες του πολιτισμού της: οι δομές και οι θεσμοί της εκπαίδευσης, της οικογένειας, του δικαίου, των μέσων ενημέρωσης και της θρησκείας. Μεταμορφώστε τις αρχές και έτσι θα μπορείτε να καταστρέψετε την κοινωνία που έχουν διαμορφώσει.

«Η βασική αντίληψη αναπτύχθηκε κυρίως από τον Αντόνιο Γκράμσι, έναν Ιταλό μαρξιστή φιλόσοφο. Η σκέψη του παρελήφθη από τους φανατικούς της δεκαετίας του ‘60 - που είναι, φυσικά, η γενιά που κατέχει την εξουσία στη Δύση σήμερα.

«Ο Γκράμσι κατανόησε ότι η εργατική τάξη δεν θα ξεσηκωθεί μέχρι να καταλάβει τους μοχλούς της “παραγωγής, της διανομής και της ανταλλαγής”, όπως είχε προφητέψει ο κομμουνισμός. Τα οικονομικά δεν ήταν ο δρόμος προς την επανάσταση.

«Πίστευε, αντίθετα, ότι η κοινωνία θα μπορούσε να ανατραπεί αν οι αξίες που την θεμελιώνουν μπορούσαν να διαμορφωθούν στην αντίθετη μορφή τους : αν οι βασικές αρχές της αντικατασταθούν από αυτές εκείνων των ομάδων που θεωρούνται ότι είναι ‘outsiders’ (εκτός του κατεστημένου) ή που παραβιάζουν ενεργά τους ηθικούς κώδικες της κοινωνίας.

«Έτσι, πρότεινε μια “μακρά πορεία μέσα στους θεσμούς” για να καταλάβει τις ακροπόλεις του πολιτισμού και να τις μετατρέψει σε μια συλλογική πέμπτη φάλαγγα, που θα υπονομεύοντας εκ των έσω και αντιστρέφοντας όλες τις βασικές αξίες της κοινωνίας.

«Η στρατηγική αυτή έχει πραγματοποιηθεί μέχρι κεραίας.

«Η πυρηνική οικογένεια έχει καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό. Η παρανομία μετατράπηκε από στίγμα σε «δικαίωμα». Το τραγικό μειονέκτημα της ζωής χωρίς πατέρα επαναπροσδιορίστηκε ως μια ουδέτερη «επιλογή τρόπου ζωής».

«Η εκπαίδευση ναυάγησε, και η καρδιά της που είναι η μετάδοση ενός πολιτισμού στις επόμενες γενιές αντικαταστάθηκε από την ιδέα πως αυτά που τα παιδιά ήδη γνώριζαν, ήταν ανώτερες αξίες που οι ενήλικοι πάσαραν πάνω τους.

«Το αποτέλεσμα αυτής της “παιδοκεντρικής” προσέγγισης διέδωσε την αγραμματοσύνη και την άγνοια και διάβρωσε την ικανότητα για ανεξάρτητη σκέψη.

«Ο νόμος και τάξη ομοίως υπονομεύτηκαν, με τους εγκληματίες να θεωρούνται ότι είναι πέρα ​​από την τιμωρία, δεδομένου ότι ήταν“θύματα” της κοινωνίας και η λήψη ναρκωτικών σιωπηλά ενθαρρύνθηκε από μια εκστρατεία δυσφήμισης των νόμων κατά των ναρκωτικών.

«Η ατζέντα των “δικαιωμάτων” - κοινώς γνωστή ως “πολιτική ορθότητα”αναποδογύρισε την ηθική δικαιολογώντας και ομαλοποιώντας (κάνοντας κανονικά) κάθε παράπτωμα αυτο-προσδιοριζόμενων ομάδων “θυμάτων” με το σκεπτικό ότι δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί υπεύθυνο για ό, τι έκανε ένα τέτοιο “θύμα”».


«Ο “φεμινισμός”, ο “αντιρατσισμός” και τα “δικαιώματα των ομοφυλοφίλων” έκαναν τους χριστιανούς να είναι οι εχθροί της (νέας) ευπρέπειας που αναγκάζονταν πλέον να κάνουν ακροβατικά για να αποδείξουν την αρετή τους.

«Όλα αυτά μέσω ενός διανοητικού παραμορφωτικού καθρέπτη που στηρίζεται στην πεποίθηση ότι ο κόσμος χωρίζεται σε“δυνατούς” (οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για όλα τα κακά πράγματα) και “καταπιεσμένους” (οι οποίοι δεν είναι υπεύθυνοι για τίποτα).

«Αυτή είναι ένα μαρξιστικό δόγμα. Αλλά το πόσο η μαρξιστική σκέψη έχει εισχωρήσει, εν αγνοία του, ακόμη και μέσα στο σύστημα, φάνηκε από την εκπληκτική παρατήρηση που έγινε το 2005 από τον τότε ανώτερο άρχοντα του νόμου, τον Λόρδο Bingham, ότι το δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα αφορά την προστασία των “καταπιεσμένων” μειονοτήτων από το πλειοψηφία ...

«Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, είπαμε ότι αυτό ήταν το τέλος της μαρξιστικής ιδεολογίας. Κάναμε τρομερό λάθος.

«Το Σιδηρούν Παραπέτασμα απλά αντικαταστάθηκε από μια σιδερογροθιά στα χρώματα του ουρανίου τόξου, με την οποία οι πολιτιστικοί μας κομισάριοι κάνουν σκόνη κάθε απαγορευμένη συμπεριφορά και στάση, προκειμένου να αναμορφώσουν την δυτική κοινωνία σε ένα μετα-δημοκρατικό, μετα-χριστιανικό, μετά ηθικό μόρφωμα.
Ο Λένιν θα χαμογέλασε ...»




ΠΗΓΗ: http://www.orthodoxchristianbooks.com/articles/300/orthodoxy,-human-rights-marxism/


Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Θρησκεία και Έθνος πρώτα στα σχολικά βιβλία της Τουρκίας, στην Ελλάδα γιατί όχι;


Την πλήρη αναμόρφωση από φέτος των βιβλίων στα τουρκικά σχολεία ανήγγειλε ο υπουργός Παιδείας της Τουρκίας, Yusuf Tekin, στα οποία θα δίνεται μεγάλη έμφαση στην διδασκαλία των θρησκευτικών και επί τη ευκαιρία της κατάργησης των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων του Φετουλάχ Γκιουλέν, αλλά και στην εμπέδωση της εθνικής συνείδησης στην τουρκική νεολαία, στοιχείο απαραίτητο για την ύπαρξη της Τουρκίας.

Χαρακτηριστικό είναι πως τα καινούργια σχολικά βιβλία που τυπώθηκαν φέτος και θα αργήσουν για μια εβδομάδα να διανεμηθούν στα τουρκικά σχολεία, θα δίνουν την σωστή θρησκευτική εκπαίδευση με ιδιαίτερη έμφαση 
στην μεγάλη άξια του τουρκικού έθνους στην παγκόσμια κοινότητα.

Εντωμεταξύ σύμφωνα και με επίσημα στοιχεία της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκιάς, (κάτι ανάλογο με την δική μας Αρχιεπισκοπή), τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχτεί σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό η εξάπλωση της επίσημης ισλαμικής παιδείας καθώς και της ισλαμικής διδασκαλίας σαν απαραίτητο στοιχείο, όπως το παρουσιάζει η ίδια η ισλαμική κυβέρνηση.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, είναι ενδεικτικό ότι τα τελευταία 10 χρόνια με τον Ερντογάν στην εξουσία έχουν κτιστεί 8 χιλιάδες 985 καινούργια μουσουλμανικά τζαμιά, ενώ σημαντικό είναι πως γνωστές εκκλησίες όπως η Αγία Σοφία Τραπεζούντας και η Αγία Σοφία Νίκαιας, ξαναλειτουργούν σαν τζαμιά και επίκειται επίσης και η μόνιμη επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης σαν μουσουλμανικό τέμενος.

Ήδη αυτή την στιγμή στα πλαίσια της πολιτικής εντατικής ισλαμοποίησης της Τουρκίας, στην Κωνσταντινούπολη λειτουργούν 3.317 τζαμιά

Στην υπόλοιπη Τουρκία, (μιλάμε για περιφέρειες), στο Ικόνιο 3.134 τζαμιά, στην Σαμψούντα 2.681, Κασταμονού 2.610, στην πρωτεύουσα Άγκυρα 2.999, Αττάλεια 2.183, Ορντού 2080,Τραπεζουτνα 2.005, Ντιαρμπακίρ 2004.

Όσοι πιστεύουν ότι μπορούμε να στηθούμε απέναντι σε τέτοιες πολιτικές με… αποθρησκειοποίηση κλπ τότε…

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ


Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Οι απογοητευμένοι του ΣΥΡΙΖΑ εισρέουν στο Εθνικιστικό Κίνημα!

Τρίτη δύναμη 
με άνοδο ποσοστών η Χρυσή Αυγή στην δημοσκόπηση της Marc 


Κοινή είναι πια η πεποίθηση πως ο Λαϊκός Σύνδεσμος είναι η ανερχόμενη πολιτική δύναμη με εφαλτήριο την τρίτη θέση και τελικό προορισμό την Νίκη!

Ακόμα και οι συστημικοί δημοσκόποι ομολογούν πως η Χρυσή Αυγή είναι αδιαμφισβήτητα τρίτη πολιτική δύναμη με συνεχώς ανοδικές τάσεις.

Συγκεκριμένα, στην δημοσκόπηση της Marc για τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha τα κόμματα λαμβάνουν στην πρόθεση ψήφου:

Νέα Δημοκρατία 28,4%
Σύριζα 18,8%
Χρυσή Αυγή 8%
ΚΚΕ 7,4%
Πασόκ 6%
Ανέλ 3,2%
Λεβέντης 3,2%
Πλεύση Ελευθερίας 2,6%
Ποτάμι 2,4%
Λαέν 1,5%

Αρχικά, όπως προαναφέραμε οι Έλληνες Εθνικιστές συνεχίζουν να καταγράφουν ανοδική πορεία παρά την λασπολογία και την φίμωση από το σύνολο των διαπλεκόμενων ΜΜΕ.

Επιπλέον, και από την ανάλυση των σχολιαστών φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Σύριζα έχει διαλυθεί πλήρως, την ίδια στιγμή που η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να αποκομίσει κέρδη.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ένα σημαντικό ποσοστό των απογοητευμένων ψηφοφόρων του Σύριζα (3,6%) προσέρχεται προς την Χρυσή Αυγή.

Eίναι χαρακτηριστικό ότι οι "κοψοχέρηδες" του Σύριζα προτιμούν να στηρίξουν τους Έλληνες Εθνικιστές, παρά τα αριστερά κόμματα του "συνταγματικού τόξου".

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1943: Η ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΠΕΑΝ ΑΝΑΤΙΝΑΖΕΙ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΕΣΠΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΑΜ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ...!!!

ΝΑ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ 
ΟΙ "ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ"...




Του Ευανθή Xατζηβασιλείου
επίκουρου καθηγητή 
στο Τμήμα Ιστορίας 
και Αρχαιολογίας 
του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΚΩΣΤΑΣ ΠΙΕΡΙΚΟΣ
Το μεγαλύτερο σαμποτάζ στην κατεχόμενη Ευρώπη

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αντίσταση εναντίον του φασισμού και του ναζισμού αποτέλεσε ένα πολύμορφο φαινόμενο σε όλη την Ευρώπη. Ετσι και στην Ελλάδα, πέραν των αντάρτικων σωμάτων, δράση ανέπτυξαν οι οργανώσεις δολιοφθορών και κατασκοπείας, καθώς και οι ομάδες της πολιτικής αντίστασης. 


Οι τελευταίες -ενεργές ιδιαίτερα στην Αθήνα- αποσκοπούσαν να διατηρήσουν υψηλό το αγωνιστικό φρόνημα του λαού, αλλά και να θέσουν ουσιαστικά εμπόδια στη δράση των κατοχικών αρχών. Η δράση τους χαρακτηρίστηκε από ένα διαρκές «κρυφτό» με τους κατακτητές: διανομή παράνομου Τύπου και προκηρύξεων, συλλογή πληροφοριών, εξορμήσεις για αναγραφή συνθημάτων μέσα στην πλήρη συσκότιση της νύχτας της κατεχόμενης Αθήνας. 


Κορυφαία στιγμή τους ήταν η ανατίναξη, στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, των γραφείων της δωσιλογικής Εθνικής Σοσιαλιστικής Πατριωτικής Οργανώσεως (ΕΣΠΟ) από τον Ουλαμό Καταστροφών της Πανελληνίου Ενώσεως Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ).


Η ΠΕΑΝ ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 1941, από τον Κώστα Περρίκο, απότακτο αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας, καθώς και τους Αθανάσιο Σκούρα, Ιωάννη Κατεβάτη, Διονύσιο Παπαβασιλόπουλο, Γεώργιο Αλεξιάδη. Οι αρχηγοί της προέρχονταν από το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. 


Αν και διατήρησαν επίζηλα την οργανωτική αυτονομία της ΠΕΑΝ, οι ιδέες που εξέπεμψε η τελευταία (όπως και η «αδελφή» οργάνωση, η πρώτιστα φοιτητική Ιερή Ταξιαρχία) συνδέονταν με τον «ενωτισμό» του κανελλοπουλικού κύκλου: 

αντιφασιστικός και απελευθερωτικός αγώνας· αδιαπραγμάτευτη εμμονή στη δημοκρατική ιδέα· μετά τον πόλεμο και την ήττα του φασισμού, γενναία μεταρρύθμιση του αποστεωμένου πολιτικού συστήματος· αναμόρφωση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας μέσω μιας αναπτυξιακής παρέμβασης στην οικονομία, της κατοχύρωσης ισότητας ευκαιριών για όλους τους πολίτες, της ανάδειξης της «νέας γενιάς». 

Εως το καλοκαίρι του 1942, η ΠΕΑΝ είχε προσελκύσει την υποστήριξη πολλών νέων ανθρώπων. Η παράνομη εφημερίδα της, η «Δόξα» είχε αναδειχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα αντιστασιακά έντυπα.



Ενοπλο τμήμα

Παράλληλα, ο Περρίκος συγκρότησε το ένοπλο σκέλος της οργάνωσης. Από τον Μάρτιο του 1942, μια ομάδα της ΠΕΑΝ είχε ξεκινήσει σαμποτάζ, κυρίως στο λιμάνι του Πειραιά. 


Ωστόσο, μια άλλη ομάδα, ο Ουλαμός Καταστροφών, επίσης υπό την ηγεσία του, στόχευσε τις δωσιλογικές οργανώσεις. Οι κυριότερες ήταν η Οργάνωσις Εθνικοσοσιαλιστικών Δυνάμεων Ελλάδος (ΟΕΔΕ) και η ΕΣΠΟ, υπό την ηγεσία του ιατρού Σπύρου Στεροδήμου, η οποία έδρευε στη γωνία Γλάδστωνος και Πατησίων. 


Η ΕΣΠΟ προσπαθούσε να μετεξελιχθεί σε ελληνικό εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα: σκόπευε να μεταφέρει εργάτες στη Γερμανία και να συγκροτήσει ελληνικά μαχητικά τμήματα για τον ναζιστικό αγώνα.


Ο Περρίκος εξασφάλισε εκρηκτικές ύλες από έργα οδοποιίας· η πηγή δεν ήταν οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, με τις οποίες η ΠΕΑΝ δεν διατηρούσε επαφή. Η πρώτη επιχείρηση του Ουλαμού Καταστροφών ήταν η ανατίναξη της Λέσχης Αξιωματικών του Υγειονομικού του γερμανικού στρατού, στη γωνία των οδών Πατησίων και Βασιλέως Ηρακλείου, στις 15 Αυγούστου 1942 -επέτειο του τορπιλισμού της «Ελλης»- από τους Αντώνη Μυτιληναίο, Ιωάννη Νικολόπουλο και Γ. Παπαγιάννη. 


Στις 22 Αυγούστου, Σάββατο βράδυ, έγινε η δεύτερη ανατίναξη, των γραφείων της ΟΕΔΕ, στην περιοχή της Ομόνοιας, από τους Μυτιληναίο, Παναγιώτη Μιχαηλίδη και Νίκο Μούρτο.


Η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 ήρθε η σειρά της ΕΣΠΟ. Η επιχείρηση θα γινόταν Κυριακή πρωί, όταν συνεδρίαζε η ΕΣΠΟ, ώστε να αποφευχθεί ο θάνατος αθώων, αλλά και να προκληθούν θύματα μεταξύ των δωσιλόγων. 

Η βόμβα, δέκα οκάδες δυναμίτιδα, μεταφέρθηκε από το σπίτι της Ιουλίας Μπίμπα στο Κουκάκι ώς την πλατεία Κάνιγγος, από την ίδια και τον Μυτιληναίο, σε μια πάνινη τσάντα για ψώνια, σκεπασμένη με χόρτα. Στην επιχείρηση μετείχαν οι Περρίκος, Μυτιληναίος, Μπίμπα, Μούρτος, και οι φοιτητές Μιχαηλίδης (Χημείας), Σπύρος Γαλάτης (Νομικής), Νίκος Λάζαρης (Νομικής), Σπύρος Στανωτάς (ΑΣΟΕΕ). 

Η ανατίναξη έγινε στις 12 το μεσημέρι, και το κτίριο τυλίχτηκε στις φλόγες. Σκοτώθηκαν πολλά μέλη της ΕΣΠΟ, μεταξύ τους και ο αρχηγός της, Στεροδήμος.

Μείζονα αποτελέσματα



Η καταστροφή υπήρξε ολοκληρωτική, και ποτέ πια οι προδότες συνήλθαν από το πλήγμα. Ηταν το τέλος των προσπαθειών για δημιουργία ενός ελληνικού ναζιστικού κινήματος, και επομένως η ενέργεια της ΠΕΑΝ προκάλεσε μείζονα πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματα στην Ελλάδα της Κατοχής. 


Το ηθικό του χειμαζόμενου λαού τονώθηκε· οι συμμαχικοί ραδιοσταθμοί ύμνησαν την επιχείρηση, που άλλωστε αποτελούσε το μεγαλύτερο έως τότε σαμποτάζ σε πόλη της κατεχόμενης Ευρώπης.


Μόνη παραφωνία, η αποκήρυξη του σαμποτάζ από το ΕΑΜ, που το χαρακτήρισε ως «προβοκάτσια της Γκεστάπο», ενώ αποκάλεσε την ΠΕΑΝ «αντεθνική οργάνωση». Φαίνεται ότι το ΕΑΜ ενοχλήθηκε από την πιθανή εμφάνιση ενός εναλλακτικού πόλου στην αθηναϊκή Αντίσταση.

Ο ηρωικός θάνατος του Περρίκου, ένα παράδειγμα για τον αγώνα


Η ίδια η ΠΕΑΝ πλήρωσε ακριβά τον θρίαμβο της ανατίναξης της ΕΣΠΟ. Ο Περρίκος και πολλά στελέχη της οργάνωσης συνελήφθησαν από τους Γερμανούς τον Νοέμβριο. 



Τέσσερις εκτελέστηκαν στις αρχές Ιανουαρίου 1943 - Σκούρας, Κατεβάτης, Δημήτρης Λόης και Διονύσιος Παπαδόπουλος ενώ η Μπίμπα, εκτελέστηκε αργότερα με πέλεκυ. Ο ίδιος ο Περρίκος τουφεκίστηκε ξημερώματα της 4ης Φεβρουαρίου 1943. 

Γνωρίζουμε ότι, πριν από την εκτέλεση, ο Περρίκος στράφηκε προς τους Γερμανούς αξιωματικούς που διοικούσαν το απόσπασμα και τους είπε: «Είμαι Ελλην αξιωματικός, έκαμα το καθήκον μου». Εκείνοι χαιρέτισαν στρατιωτικά και έδωσαν την εντολή για πυρ. 


Εξίσου συγκλονιστικές είναι οι επιστολές του Περρίκου, μέσα από το κελί του, προς την οικογένειά του. Στη στάση του εμπρός στον θάνατο, όπως αυτή προκύπτει μέσα από τις επιστολές, υπάρχουν πολλά αξιομνημόνευτα στοιχεία. Η αγάπη και η αφοσίωση στη σκλαβωμένη πατρίδα. 

Η εμμονή στα πανανθρώπινα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της αξιοκρατίας, της διεθνούς συνεργασίας. Η αγωνία του ώστε να προσφέρει στους «στρατιώτες» του -στην ΠΕΑΝ- αλλά και σε όλο τον ελληνικό λαό, ένα θάνατο ηρωικό, ένα παράδειγμα για τον υπέρτατο αγώνα που θα συνεχιζόταν και μετά τον δικό του χαμό. Παράλληλα, όμως, η ετοιμότητά του να συγχωρήσει τους εκτελεστές του. 

Και βέβαια, η εκπληκτική διατύπωση της ελπίδας του ότι θα ερχόταν η ώρα που τα εμπόλεμα ευρωπαϊκά έθνη του 1943 -και αυτή η Γερμανία- θα αναζητούσαν μια νέα αρχή στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Και όλα αυτά, δοσμένα μέσα από την απελπισμένη αγάπη του για την οικογένεια που έχανε, για τη σύζυγο που άφηνε, για τα παιδιά του που δεν θα έβλεπε να μεγαλώνουν. 

Μετά τον θάνατό του, η ΠΕΑΝ αναδιοργανώθηκε υπό την ηγεσία του Γ. Αλεξιάδη και συνέχισε τη δράση της έως και μετά την Απελευθέρωση.


Γωνία Γλάδστωνος και Πατησίων, υπάρχει σήμερα το μοναδικό μνημείο της ΠΕΑΝ, που δημιουργήθηκε επί δημαρχίας Μ. Εβερτ. Είναι αμφίβολο εάν η πλειοψηφία των βιαστικών περαστικών γνωρίζει τι αποδίδει. Αλλά, έτσι κι αλλιώς, λέξεις όπως «άθλος», «ηρωισμός», «ηθικό μεγαλείο», τετριμμένες από την υπερβολική χρήση, δεν αρκούν για να αποδώσουν επαρκώς το γεγονός και τον συμβολισμό του. 

Πιο εύγλωττη, η αναφορά ενός μεγάλου πνευματικού ανθρώπου, της Ιωάννας Τσάτσου, που κατέγραψε στο ημερολόγιό της τις ώρες εκείνες της οδύνης, αλλά και του αγώνα και της ελπίδας: «Είναι από τα καλύτερα παλληκάρια μας. Ο αεροπόρος Κώστας Περρίκος, αρχηγός της ΠΕΑΝ και οι φίλοι του […] φύλακες της τιμής μας, αφού δεν έχομε πια γη».


Από το κελί των μελλοθάνατων


Κ. Περρίκος προς Μαρία Περρίκου, Φυλακαί Αβέρωφ, κελί 12, 4 Φεβρουαρίου 1943, ώρα 5.20΄ π.μ., Αρχείο Κ. Περρίκου.


Μαρία μου:
Μου μένουν ακόμη λίγα λεπτά ζωής. Και στις τελευταίες μου στιγμές θα σ' αγαπώ και θα σε θυμάμαι. Φίλησέ μου τ' αγγελούδια μας. Οι φίλοι μου ας κάμουν το χρέος τους. Πεθαίνω για την Ελλάδα και θυμάμαι την τελευταία στροφή του ύμνου του Μιστράλ: «Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα, τι θεία δάφνη, μια φορά κανείς πεθαίνει».

Εγκαταλείπω τον κόσμο χωρίς μίση και κακίες. Αγωνίσθηκα για την πατρίδα μου. Για την δική τους πατρίδα αγωνίζονται κι' εκείνοι οι οποίοι με καταδίκασαν. Θα ήθελα το αίμα μου να μην μας χωρίση αλλά να μας ενώση στο μέλλον με τους σημερινούς αντιπάλους.

Πηγή www.kathimerini.gr



ΝΑ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ «ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ»... 

Η ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΠΕΑΝ ΑΝΑΤΙΝΑΖΕΙ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΕΣΠΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΑΜ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ...!!!